Poręczenie realizuje się wtedy, kiedy każdy bardzo pragnie powrócić do naprawionego stanu. Oznacza to, bycie zjednoczonymi z innymi „jak jeden człowiek z jednym sercem”.

Kabaliści radzą nam, abyśmy zajmowali się studiowaniem, rozpowszechnianiem i pracą w grupie, z intencją przyciągnięcia otaczającego światła, rozwijania się i przybliżenia do Stwórcy. Wszystko tylko po to, aby otrzymać siły, osobiste naprawy z zamiarem włączenia się w innych i utworzenia jednego kli.

Nie musimy myśleć o niczym innym, jak tylko o naprawieniu kli. A jego naprawa oznacza połączenie z innymi jego częściami. Światło znajduje się w absolutnym spokoju, i tylko kli musi zostać naprawione.

Rezultatem naszej osobistej pracy powinno być włączenie we wspólne kli, aby stać się jego integralną częścią, gdy wszyscy są włączeni w każdego i każdy we wszystkich. Kiedy osiągam konieczność realizacji dokładnie tego, wtedy nazywa się to „moim osobistym postępem”.

A ogólna naprawa jest realizowana poprzez połączenie wszystkich. Musimy się na to zgodzić, ponieważ realizując poręczenie w praktyce, stajemy się naczyniem w którym przebywa światło. Światło zaczyna się w nas odkrywać – to nazywa się, że przekraczamy machsom i w stopniu poręczenia między nami, odkrywamy duchowe stopnie.

Im bardziej zjednoczone staje się kli, tym więcej części się w nim zbiera, tym większe wznosi się w nim pragnienie, egoizm, a wraz z nim wzrasta wzajemne poręczenie, zjednoczenie jednego z drugim, oddanie jednego drugiemu, tym skuteczniejsze staje się kli, silniejsze w intencji dla obdarzania. Wtedy w nim odkrywa się większe światło, co określa się jako wzniesienie po stopniach.

Co oznacza wzniesienie? Nie ma ruchu w górę-w dół! Kiedy coraz bardziej odkrywamy między nami pragnienie otrzymywania, i na jego tle odkrywamy jedność, poręczenie – z tego tworzy się kli.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Nie należy rozpaczać na tej drodze. Ale z drugiej strony zwątpienie jest akurat tym stanem, który prowadzi człowieka do właściwej decyzji.

Dlatego rozpacz jest najbardziej pożytecznym stanem na drodze duchowej: człowiek rozpacza, podejmuje decyzję i idzie naprzód. Chwila rozpaczy – jest punktem połączenia z wyższą siłą.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 05.05.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Jak cały czas utrzymywać połączenie z Nauczycielem, przyjaciółmi, Stwórcą? Spróbuj odnaleźć swój wewnętrzny punkt, który budzi się w tobie i oświetla drogę, prowadzącą cię do Stwórcy, i uchwyć go na zawsze.

Z tych punktów połączenia budowana jest droga, na której stajemy się coraz bardziej wzmocnieni i bliżsi Stwórcy. Każdy zwraca się do Niego w szczególnej formie, która istnieje między nim a Stwórcą. Musimy nieustannie prosić o to połączenie.

Następny punkt połączenia na drodze zależy od tego, na ile moje serce jest na to gotowe, to znaczy, na ile jest naprawione moim stosunkiem do wszystkich już przebytych punktów drogi. Moje dążenie do Stwórcy – jest siłą, przywracającą mnie z powrotem do połączenia, po wszystkich upadkach. A jeśli nie jestem w połączeniu, muszę nieustannie się modlić.

Gotowość serca do połączenia z wyższym, wymaga jego rozszerzenia, a serce rozszerza się z mojego pragnienia połączenia się z przyjaciółmi w grupie lub w dziesiątce.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 05.05.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pragnę zobaczyć na tym świecie wszystko, co można w nim zobaczyć, i osiągnąć w nim wszystko, co można osiągnąć. W duchowym nie jest to problemem. A na tym świecie wypełnić duchowe – to jest zadanie.

Nie interesuje mnie, jak długo będę żył. Chciałbym zobaczyć, że świat akceptuje naukę Kabały jako metodę swojego dalszego istnienia, metodę wzniesienia z tymczasowej egzystencji na Ziemi do innego wymiaru – duchowego.

Kiedy ludzie zaczną to czuć, akceptować tę teorię i praktykę życiową, kiedy zobaczą, że muszą wznieść się na następny etap, że cały nasz świat – ta rzeczywistość, którą teraz odczuwamy – istnieje tylko po to, aby z niej podnieść się wyżej, kiedy ludzie zaakceptują to, co przygotował dla nich Baal HaSulam a także mój nauczyciel, jego najstarszy syn Rabasz, wtedy będzie to naprawdę bezpośrednia droga do światła.

A wcześniej, kto wie, jakie jeszcze cierpienia będzie musiała znieść ludzkość. Mimo wszystko ludzkość podejmie taką decyzję, ale czy z małym rozlewem krwi, kto wie. Dlatego chciałbym być obecny przy wszystkich decyzjach i pomagać w początkowych działaniach ludzkości, przed przyjęciem Kabały jako metody jej ostatecznego rozwoju.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Czego pragnie kabalista?”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody

Podstawowym warunkiem naprawy ogólnej duszy i zdolnej do przyjęcia światła, jest poręczenie pomiędzy jej częściami. Musimy osiągnąć taki stan sami, swoimi własnymi wysiłkami, który pierwotnie został stworzony przez Stwórcę. A na czym polegają nasze wysiłki? – Na poręczeniu.

Kiedy podnosimy się z dołu do góry przez poziomy połączenia, oczywiście robimy to nieświadomie, bez siły, bez zrozumienia, bez wcześniejszej zgody na to, co będzie. Musimy tylko w jakiś sposób wyrazić proste, szczere pragnienie do czegoś, czego jeszcze dokładnie nie znamy.

Idziemy i z pomocą otaczających nas świateł przebudzamy na siebie ze świata duchowego blask świętości, rozumiemy, że jest to coś pożądanego, i wtedy działamy w kierunku poręczenia.

Co to znaczy? To znaczy – w kierunku naprawy kli. Czyli to, że światło Stwórcy jest obecne i napełnia nas, a my musimy je tylko odkryć. Stwórca jest w nas. Stan ten jest niezmienny, ale odkryć go możemy tylko za pomocą pewnego działania zwanego poręczeniem.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Komentarz: Lidia pisze do nas: „W każdym wideo mówi Pan o połączeniu się z naturą. Monotonnie i przygnębiająco. I tak dla wszystkich jest zrozumiałe, że z naturą trzeba przyjaźnić się i chronć ją. Szkolny kurs biologii i zoologii. A czy w ogóle istnieją inne sposoby, metody, aby pokonać zło?”

Odpowiedź: Droga Lidio! Mam na myśli nie tą naturę, gdzie ptaszki, trawka i tak dalej. Mam na myśli wewnętrzną naturę człowieka. Tę naturę musimy odkryć, ujawnić, jaka ona jest, jak bardzo jest podła, brudna! Wymyć ją, oczyścić z wszelkich egoistycznych relacji między nami i zacząć używać w inny sposób. To właśnie mam na myśli, że musimy być w połączeniu z prawidłową naturą.

Scalenie z naturą oznacza, odkrycie w połączeniu między nami uczuć miłości, wzajemności i wsparcia. I tym połączymy się z podstawą natury, z jej wewnętrzną siłą, którą nazywamy „Stwórcą”.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Natura, Pytania&Odpowiedzi, Wiadomości

„Szamati”, artykuł „To, co pochodzi z serca”: „Jest jedna rada – przylgnąć do swojego Nauczyciela i książek… I tylko z pomocą połączenia z nimi człowiek może zmienić swoje myśli i pragnienia ku lepszemu, ponieważ połączenie jest cudownym środkiem przywracajacym do Źródła”.

Jeżeli uczeń pragnie przylgnąć do myśli lub pragnienia Nauczyciela, wówczas włącza się w nie, jednocząc się z tą myślą i pragnieniem, które stają się mu bardzo bliskie. Okazuje się, że wszystkie twoje własne myśli i pragnienia przechodzą naprawę, poddając się nowym pragnieniom i nowym myślom.

Wszystko zależy od tego, czy udaje ci się dostrzec postawę Nauczyciela i jego wewnętrzną intencję, i przylgnąć do niej, oddzielając się od wszystkich innych form relacji dotyczących przyjaciół i reszty świata. Wtedy poczujesz, jak bardzo udało ci się przylgnąć do Nauczyciela, i będziesz miał siły i pragnienie, aby przylgnąć do Stwórcy.

Każdy uczeń, w dowolnych warunkach, ma możliwość realizacji tego dążenia, i temu, kto naprawdę tego pragnie, jak powiedziano: „Otworzą mu”. Jeśli dążysz do połączenia, zaczyna ono na ciebie wpływać i zbliżać cię do siebie.

Wszystko zależy od pragnienia człowieka, od jego gotowości do oderwania się od centrum samouwielbienia i przylgnięcia do nowego centrum scalenia, które jest wewnętrznie bliższe do przyjaciół. A rada „Uczyń sobie Nauczyciela” oznacza wewnętrzne dążenie człowieka, by zbliżyć się do centrum stworzenia.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 05.05.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa

W księdze „Szamati” jest wiele artykułów, które mówią o nienawiści do egoizmu (sitra achra), o tym, jak otacza on człowieka, jak należy go nienawidzić, wznosić się ponad niego i ogrywać go. Ale cała praca z egoizmem musi koniecznie odbywać się na tle faktu, że „wszystko pochodzi od Stwórcy”, że „Nie ma nikogo oprócz Niego”, w przeciwnym razie znajdujemy w środku tego egoizmu (pracujemy w awoda zara).

Dlatego człowiek musi najpierw dostroić się do „Nie ma nikogo oprócz Niego”, a dopiero potem zrozumie, że to Stwórca specjalnie stawia przed nim przeciwną do Siebie właściwość, po to, żeby nienawidził tej właściwości, która jest przeciwna Stwórcy. (Kochający Stwórcę, nienawidzi zła).

I tylko w przypadku prawdziwej nienawiści do swojego egoizmu, ponieważ oddziela go od Stwórcy, ukrywa przed nim Stwórcę, człowiek oddziela się nienawiścią od swojego egoizmu (Ratujący z rąk złoczyńców).

Dlatego cała praca nad sobą musi zaczynać się od tego, że człowiek dostraja się do stanu który jest od Stwórcy (Nie ma nikogo oprócz Niego) – i rozumie, że to Stwórca z nim gra, ze wszystkich stron (z tyłu i z przodu Ty otaczasz mnie), sam dostraja się do tej gry ze Stwórcą.

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Jak można całkowicie znienawidzić swoja podstawe – pragnienie otrzymywania?

Odpowiedź: Jeśli czujesz, że to właśnie pragnienie otrzymywania oddziela cię od Stwórcy, to myśląc o tym, zaczynasz nienawidzić swój egoizm i stopniowo oddalasz się od niego w stronę właściwości obdarzania.

W stopniu, w jakim odrzucasz egoizm, zaczynasz szanować siłę Stwórcy, zaczynasz kochać Go i starasz się zbliżyć do właściwości obdarzania.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Kabała jest zmysłowym przekazywaniem informacji. Terminy, których używa się w niej, nie występują w żadnym języku. Nie pochodzą nawet z języka hebrajskiego, a konkretnie z języka nauki Kabały. Dlatego takie kabalistyczne definicje jak Sefirot, parcufim, reszimot, itd. używamy w jakimkolwiek języku.

Pytanie: Czy chce Pan powiedzieć, że to nie jest hebrajski?

Odpowiedź: Oczywiście, że nie hebrajski. Parcuf – po hebrajsku oznacza „twarz” (lub potocznie „mordę”), natomiast w Kabale odnosi się do struktury duchowego obiektu.

Komentarz: Ale słowo jest nadal takie samo i jest używane w języku hebrajskim.

Odpowiedź: Tak, ale ma ono zupełnie inne znaczenie, nawet inny korzeń. Na przykład „reszimot”. W języku hebrajskim jest oczywiście słowo „roszem”, „reszima” – „zapis”, „spis”. Jednak w Kabale słowo „reszimo” oznacza informację.

Albo na przykład ekran – masach. Oczywiście, jest ekran komputera, telewizora – masach, i masach – w duszy. Ale „masach w duszy” ma zupełnie inny sens – „działanie”. Oznacza to, że język Kabały mówi o tym, że jest niezależny od wszystkich innych języków i od nas wszystkich.

Jak różnica, czy mówisz w swoim ojczystym języku czy po hebrajsku, albo po angielsku? Jeśli jesteś egoistą, to mówisz w egoistycznym języku. A jeśli już nabyłeś właściwości obdarzania i miłości, to mówisz w altruistycznym języku, i jest to język Kabały. Czyli znaczenie jest zupełnie inne w każdym słowie, w każdej definicji.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Język kabalistyczny”

Kategorie: Język Kabały, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały