Artykuły z kategorii Fragmenty z porannych lekcji

Jak dobry stan może zaszkodzić?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Dlaczego można rozwijać się tylko dzięki negatywnym stanom, skoro wszystko, co dobre, również pochodzi od Stwórcy?

Odpowiedź: Chociaż wszystkie dobre stany pochodzą od Stwórcy, nie można dzięki nim postępować naprzód. Oczywiście dobrze jest, gdy człowiek odkrywa coś pozytywnego, ale nie jest to narzędzie rozwoju, ani nie daje impulsu do dalszego ruchu. Rozwijamy się tylko dzięki chisaronowi (brak, potrzeba).

Podobnie jak starzec, który idzie pochylony, i szuka czy czegoś nie zgubił, jeszcze zanim to upuścił, tak i ty powinieneś cały czas szukać w sobie chisarony. Wobec czego powinieneś się pochylić? Względem swojego dobrego stanu, który przestał ci się wydawać tak dobry. Wtedy siłą zaczynasz go „obniżać” i dostrzegasz, że również w tym stanie jest coś złego. Jeśli się nie pochylisz, taki stan ci zaszkodzi – tracisz go i upadasz.

Właśnie w stanie, w którym człowiek się pochyla, powinien szukać braków, a wtedy nie upadnie, lecz wykorzysta je jako stopień do wzniesienia się. Nie należy czekać na upadki, aby dopiero potem zacząć się wznosić. Można powiedzieć, że samo odkrycie dobrego, nawet jeśli człowiek odczuwa w tym obecność Stwórcy, nie oznacza jeszcze, że wszystko zostało osiągnięte.

Pytanie brzmi, czy w kli istnieje chisaron, a jeśli go nie ma, to jest poważny problem. Odczuwanie wyłącznie dobra jest możliwe jedynie w stanie Końcowej Naprawy, albo gdy zjednoczenie objawia się za pomocą ekranu. Następuje to po przejściu machsoma, i wtedy człowiek stara się podążać naprzód, bez względu na wszystko.

W takim przypadku pokazuje mu się, w czym może się rozwijać, a w czym nie. Niemniej jednak proces ten przebiega za pomocą wzlotów i upadków. Dopiero w Końcowej Naprawie dochodzimy do stanu, w którym istnieje tylko światło, i nie ma już ciemności. Dlatego nie można zmierzać naprzód, wyłącznie dzięki dobrym stanom, ponieważ w takim przypadku nie ma miejsca na pojawienie się nowego kli.

Pytanie: Czy zatem nawet dobry stan może być szkodnikiem?

Odpowiedź: Tak. Szkodnik jest tym, co chce cię uśmiercić, zerwać twoją więź ze Stwórcą. A z pomocą dobrego stanu znacznie łatwiej tego dokonać, niż za pomocą złego.

Nie bez powodu nazywa się to „złowrogimi wodami”. „Woda” oznacza chasadim (miłosierdzie) i właśnie z powodu wody, czyli nadmiaru miłosierdzia, dochodzi do potopu. W jednym ze swoich listów Rabasz napisał, że jeśli rodzice kochają swoje dzieci zbyt mocno i bez żadnych granic, dzieci zaczynają ich nienawidzić.

Dzieje się tak dlatego, że nie mają przestrzeni do działania, nie mają możliwości rozwijania się, odkrywania samych siebie i wyrażania swojej indywidualności. Potop przychodzi z miłosierdzia, jednak miłosierdzie pozbawione granic uśmierca, i rodzi tego „zabójcę”.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 17.11.2026


Czy przeszkody mają jakieś znaczenie?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Czy przeszkody mają jakieś znaczenie, czy różnią się od siebie, czy też nie ma to znaczenia?

Odpowiedź: Znaczenie przeszkód polega na tym, że pojawiają się dokładnie zgodnie z tym, czego człowiek potrzebuje. Musimy zrozumieć, że przeszkody wcale nie są przeszkodami.

Światło, które oddziałuje na nas zgodnie z reszimot, wywołuje określone relacje między sobą a reszimo. To właśnie te wzajemne relacje odczuwamy jako przeszkody. Jednak jest to dokładnie ta różnica między nami a oddziaływaniem światła, którą teraz musimy pokonać.

Załóżmy, że znajdujesz się wewnątrz zbiornika, na który naciska powietrze, a ty odczuwasz to ciśnienie jako przeszkody. Nie są to jednak przeszkody, lecz coś, dzięki czemu powinieneś się rozwijać.

W procesie swojego rozwoju nie musimy dokładnie znać istoty przeszkód. Co więcej napisano, że jeśli człowiek jest w nie pogrążony, to znajduje się tam, gdzie są jego myśli. A my powinniśmy jak najszybciej, wykorzystując je jako podstawę, przylgnąć do Stwórcy.

Nie jesteśmy jeszcze gotowi, aby całkowicie pogrążyć się w przeszkodach, zrozumieć je, wznieść je i rozwijać się dzięki nim. Zrobimy to później, w okresach „ubar” (zarodek), „jenika” (karmienie) i „mochin” (wielki stan). Wtedy zaczniemy pracować z tymi przeszkodami, a teraz jedynie budujemy nasze przeciwdziałanie, stawiamy opór, kiedy powinniśmy połączyć się ze Stwórcą pomimo wszystkich tych przeszkód.

Z lekcji według listu Rabasza, 15.11.2026


Aby nie „odebrano nam duszy”

каббалист Михаэль ЛайтманW Księdze Zohar powiedziano: „Potop był, a szkodnik znajdował się wewnątrz“. Jaka jest różnica między tym, kto z nich uśmiercał: szkodnik czy potop? Potop powodował cierpienia materialne (w języku hebrajskim słowa „materia” i „deszcz” mają ten sam korzeń), natomiast szkodnik powoduje cierpienia duchowe.

Oznacza to, że wewnątrz cierpień materialnych ukrywa się szkodnik, który zabija również duchową stronę człowieka. Innymi słowy, cierpienia ciała prowadzą człowieka do obcych myśli, aż w końcu myśli te niszczą i zabijają to co duchowe. (Rabasz, artykuł „Co to znaczy, że szkodnik znajdował się wewnątrz potopu i uśmiercał, w pracy duchowej”)

Nasza praca polega na tym, aby Stwórca nie znikał z naszej świadomości ani na jedną chwilę. Nie jestem panem swoich uczuć, a nawet myśli. Zdarza się, że czytam jakąś książkę kabalistyczną i nagle nie wiadomo skąd przychodzi mi do głowy tak niestosowna myśl, że aż wzdrygam się na to. Być może kiedyś myślałem o czymś podobnym, ale żeby taka myśl pojawiła się właśnie teraz, kiedy zajmuję się Kabałą?!

Jednak nie oceniam swojego stanu na tej podstawie. Sprawdzam go pod kątem tego, czy pomimo tego co się dzieje, mogę pozostawać w więzi ze Stwórcą, i dostrzegać Go we wszystkim. Choćby tylko rozumem, nie ulegając wrażeniom wywoływanym przez to, ani nie zachwycając się tym. Jeśli nawet w takim stanie Stwórca nie znika z mojego odczuwania, to wspaniale. To jest najważniejsze.

Potop (wody Biny) i szkodnik, znajdujący się w potopie, są skierowane właśnie przeciwko temu. Jeśli nawet podczas potopu zdołam pozostawać w więzi ze Stwórcą, wtedy potop staje się najskuteczniejszym środkiem. Ani szkodnik („mechabel”) i nieczyste siły („sitra achra”) nie działają po to, by wywoływać we mnie złe odczucia.

Wręcz przeciwnie, chcą mi dać wyłącznie przyjemne odczucia i działają jedynie przeciwko obecności Stwórcy w świadomości człowieka. A to jest najgorsze. Powiedziano, że „szkodnik znajdował się wewnątrz potopu i uśmiercał”. Co to oznacza?

Jeśli mówimy, że wszystko pochodzi od Stwórcy, to co należy do stworzenia? Czy w ogóle coś posiadamy? Kiedy mówimy, że kli powstało jako „istnienie z niczego”, a napełnienie, czyli światło, to „istnienie z istniejącego”, i że oba pochodzą od Stwórcy, to czym jestem ja? Jestem tym, kto odczuwa, że od Stwórcy przychodzi zarówno kli, jak i światło – i właśnie to jest człowiek („Adam”).

W taki sposób Stwórca zsyła szkodnika, znajdującego się w potopie, i tym samym chce pokazać człowiekowi, w jakim stanie się znajduje. Z samym potopem człowiek nie może nic zrobić. Jeśli jednak dokłada wysiłków i pracuje, szkodnik go nie uśmierci, czyli nie oderwie go od odczuwania obecności Stwórcy. Śmierć oznacza utratę kli duszy, w którym człowiek odczuwa obecność Stwórcy.

Kiedy człowiek traci więzi ze Stwórcą, mówi się, że „odebrano mu duszę”. A kiedy więź ze Stwórcą się umacnia, dusza do niego powraca i się powieksza. Dusza to właśnie to samo kli, ten sam szósty organ zmysłu, za pomocą którego odczuwasz Stwórcę.

Pytanie: Czy szkodnik to egoizm?

Odpowiedź: Można tak powiedzieć. To ten sam Stwórca, który bawi się z tobą i pragnie odłączyć cię od Siebie. Stwórca chce zobaczyć, na ile wkładasz wysiłku, żeby to się nie stało. W ten sposób Stwórca uczy cię, jak pozostawać z Nim w stałej więzi i jej nie zrywać.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 17.11.2026


„Nie trać nadziei na miłosierdzie”

каббалист Михаэль ЛайтманCzłowiek może znaleźć się w bardzo trudnych sytuacjach, kiedy odczuwa, że Stwórca jest absolutnie ukryty przed jego uczuciami i rozumem. Jeśli w takich stanach nie pozostaje w nim nawet najmniejsza myśl o Stwórcy, to jest po prostu zwierzęciem.

Jeśli jednak ta drobna myśl wciąż w nim drży, jest to oznaką, że odczuwa pierwiastek Boskości, że jeszcze nie wszystko zniknęło. Opierając się na tej myśli, powinien usprawiedliwiać działania Stwórcy, uznając że to dla jego dobra.

Kiedy człowiek przestaje odczuwać Stwórcę, mówi się, że „odbierają mu duszę”. Dusza to kli, wewnątrz którego człowiek odczuwa wyższe światło. Nie wolno tracić nadziei nawet wtedy, gdy odbierane jest kli wraz ze światłem. Należy nadal pracować i starać się przybliżać dobre stany.

Powiedziano: „Nie trać nadziei na miłosierdzie“. Oznacza to, że w złych stanach należy dostrzegać jeszcze większe miłosierdzie Stwórcy, ponieważ wcześniej odnosił się On do ciebie, jak do dziecka, a teraz chce okazać ci jeszcze większe miłosierdzie i jeszcze bardziej przybliżyć do Siebie.

Jeśli jednak człowiek nie jest gotowy przyjąć tego potopu („mabul”), upada ze stopnia, na którym się znajduje, i odkrywa, że w potopie znajduje się szkodnik („mechabel”).

Wszystko zbudowane jest na więzi człowieka ze Stwórcą. Kli, nazywane „neszama”, czyli „dusza”, jest wspólnym kli łączącym odczucia człowieka z obecnością Stwórcy. Miary odczuwania Stwórcy w tym kli nazywane są światami („olamot”), parcufim, stopniami. Na każdym stopniu istnieje coś wspólnego między kli i światłem – ekran („masach”), który je ze sobą łączy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 17.11.2026


Co zobowiązuje nas do zwracania się do Stwórcy?

каббалист Михаэль ЛайтманW jakim przypadku człowiek zwraca się do Stwórcy? Tylko wtedy, gdy odczuwa taką potrzebę. Mówi się, że Stwórca znajduje się wszędzie, napełnia mnie i otacza, że cały jestem w Nim zanurzony, że jest wokół mnie i we mnie. Ale dla mnie Go nie ma, nie czuję Go. To On zsyła mi to ukrycie. W jakim stanie powinienem się znaleźć, aby stał się mi niezbędny?

Chodzi o to, że Stwórca ukrywa się, stawiając przede mną cały ten świat, cały ten obraz, który wprowadza mnie w zamęt, ukazując mi samego siebie od wewnątrz. I wszystko to pojawia się zamiast Niego. A ja powinienem wykonać odwrotną pracę. Pomimo wszystkich zjawisk zachodzących w moim ciele i wokół mnie, które odczuwam, zamiast odczuwać Jego, powinienem uświadomić sobie, że to On, i nie ma nikogo ani niczego innego, ani we mnie, ani wokół mnie.

Co więc może mnie do tego zobowiązać? Jak dojść do tego, by stało się to dla mnie ważne? Problem polega na tym, że On jedynie pobudza nas do tego, za pomocą różnych drobnych uderzeń, ukłuć. Nie stoi nad nami z biczem, bo w przeciwnym razie bieglibyśmy ku Jego objawieniu z poczuciem, że jeśli za chwilę Go nie odkryjemy, zginiemy.

Poprzez swoje uderzenia jedynie nas pobudza, daje nam wolny wybór i swobodę działania w dążeniu do Jego odkrycia. I to jest jedyne działanie, jedyny obszar w którym jesteśmy wolni. Daje nam tylko wskazówki, popychając nas naprzód, ale nie wprost.

Jak na podstawie Jego wskazówek, pracować tak, aby stało się to dla mnie bardziej niezbędne, niż wszystko, co odczuwam w sobie i wokół siebie? A inaczej będę nieustannie znajdować dla siebie coś ważniejszego. Tak właśnie się dzieje i to nazywamy „życiem”: za każdym razem zwracamy się ku rzeczom, które wydają nam się ważniejsze.

Jak więc zwrócić się do Niego jako do czegoś najważniejszego ze wszystkiego, co istnieje? Jak odkryć, że Jego objawienie jest ważniejsze niż wszystko inne? To cud: znajdujemy się w Nim, On nas napełnia, poza Nim nic nie istnieje, jesteśmy wewnątrz Niego. A jednak nie chcemy tego poczuć ani odkryć, niczego nie chcemy.

Sami musimy osiągnąć uświadomienie sobie tej potrzeby i to jest jedyne zadanie, które zostało nam powierzone. Jeśli jednak nie ma grupy, sami nie jesteśmy w stanie tego osiągnąć. Nie będziemy mogli posunąć się nawet o milimetr – grupa jest niezbędna.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 16.11.2026


Jak odnieść pragnienie otrzymywania do Stwórcy?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jeśli człowiek odczuwa swoje ogromne pragnienie otrzymywania, to jak może odnieść je do Stwórcy i połączyć się z Nim? Czy to w ogóle możliwe?

Odpowiedź: Z góry nie odkrywa się człowiekowi więcej, niż jest w stanie przepracować. Każdy z nas należy do określonej duszy, do wielkiej części Malchut świata Nieskończoności, ale za każdym razem odsłania się przed nim tylko jej niewielka cząstka, z którą może sobie poradzić i odnieść ją do Stwórcy, przyłączyć do Niego.

Czym jest rozbicie kelim? Jest to rozbicie ekranu, zniszczenie jedności i więzi tego kli ze Stwórcą. Dlatego odkrywa się przed tobą tylko ta część rozbitego kli, którą jesteś w stanie przyłączyć do Stwórcy. I wtedy do wnętrza tego kli, do pragnienia otrzymywania wchodzi światło.

Załóżmy, masz światło proste i światło odbite, które przekształcają się w światło wewnętrzne, i w tej części, którą ono napełnia od „pe” duchowego parcufa i do „tabura” – następuje zjednoczenie. Tam Stwórca i stworzenie znajdują się w jedności ze sobą, czyli światło wewnętrzne NaRaNCHaJ znajduje się we wszystkich pięciu częściach twojego duchowego kli.

A ta część, której nie jesteś w stanie odnieść do Stwórcy i przyłączyć do Niego – to „sof” parcufa, którą na razie blokujesz. Oprócz tego masz jeszcze mnóstwo pragnień, których w ogóle jeszcze nie odczuwasz. Jednak „sof” parcufa – to kelim (naczynia), na które jesteś w stanie dokonać ograniczenia.

Gdyby całe kli zostało ci odsłonięte, nie byłbyś w stanie dokonać na nim cimcum. Tymczasem odsłania się przed tobą, powiedzmy, dziesięć kilogramów pragnienia i na te dziesięć kilogramów dokonujesz ograniczenia, a na dwa kilogramy z tych dziesięciu, możesz, załóżmy, osiągnąć zjednoczenie ze Stwórcą.

Metoda polega na tym, aby maksymalnie wykorzystać pragnienie otrzymywania i połączyć je z Jedynym Stwórcą. Na tym właśnie polega Kabała.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.11.2026


Poznać imiona Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co oznacza „poznać imiona Stwórcy”?

Odpowiedź: Poznać imiona Stwórcy oznacza osiągnąć wszystkie stopnie, od najniższego, znajdującego się w ukryciu, aż do najwyższego – w odkryciu. Człowiek nie może osiągnąć najwyższego stopnia, nie przechodząc przez wszystkie stopnie od dołu do góry.

Oznacza to, że powinien odkryć wszystkie imiona Stwórcy, aż dotrze do wszechobejmującego imienia „Dobry i Czyniący Dobro”. To ogólne imię zawiera w sobie wszystkie najgorsze i najlepsze imiona, które człowiek przypisuje Stwórcy na drodze wznoszenia się ku Niemu.

To ostateczne imię obejmuje w sobie wszystkie imiona, czyli wszystkie kelim we wszystkich ich stanach, dobrych i złych, wraz z całym napełnieniem, które się w nich objawia. Właśnie to oznacza – poznać imiona Stwórcy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 16.11.2026


Zjednoczenie – jest działaniem duchowym

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czym jest zjednoczenie dziesiątki? Czy jest to jakiś proces, czy też osiągalny rezultat?

Odpowiedź: Zjednoczenie jest jedynym działaniem duchowym. Jednoczyć można się w dziesiątki, setki, tysiące, w zależności od tego, jaka skala nas satysfakcjonuje. Jest to proces wznoszenia się po stopniach duchowej drabiny, kiedy odczuwamy ciągłe wzniesienie i odkrycie na każdym stopniu naszego połączenia ze Stwórcą.

Pytanie: Czyli, naszym zadaniem przed kongresem jest osiągnięcie jakiegoś minimalnego stopnia zjednoczenia?

Odpowiedź: Jak się to zrealizuje, zależy od was.

Pytanie: Kiedy to nastąpi? Co musimy przejść, poczuć i ile otworzyć serc, aby osiągnąć jakiś minimalny rezultat?

Odpowiedź: Już dzisiaj możecie otworzyć wasze wspólne serce, nie ma żadnych ograniczeń. Ile zechcecie, tyle wzniesiecie się we właściwości obdarzania, miłości, połączenia.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza


Im silniejsze zjednoczenie, tym silniejszy egoizm

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy dobrze rozumiem, że im silniej się jednoczymy, tym wyraźniej odczuwamy egoizm? A może przy prawdziwym połączeniu egoizm jest anulowany?

Odpowiedź: Egoizm zostaje anulowany dopiero na końcu drogi, a teraz jest nam potrzebny po to, abyśmy mogli się wznosić. Nad czym będziemy wznosić się, jeśli nie będzie egoizmu?

Cały czas stopniowo wznosimy się ponad nim: coraz wyżej i wyżej. A on stopniowo rośnie. Wychodzi na to, że im bardziej rozwinięty jest człowiek, tym większy ma egoizm. Inaczej nie moglibyśmy duchowo wzrastać.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Grupa, z którą podążam

каббалист Михаэль ЛайтманWcześniej nie potrafiłem słuchać o obdarzaniu i myślałem, że duchowość to światy. Sądziłem, że gdy poznam ich budowę, będę mógł nimi manipulować i posługiwać się nimi, jak jakimś mechanizmem, umiejętnie go wykorzystując, aby za jego pomocą kierować sobą i światem.

Teraz jednak stopniowo przyzwyczajam się do postrzegania tego systemu inaczej – jako mojego wewnętrznego systemu, za pośrednictwem którego oddziałuję na siebie i innych, jeśli znajduję się we właściwości obdarzania. Jeśli natomiast nie znajduje się we właściwości obdarzania, nie dotykam nawet tego mechanizmu i w żaden sposób na niego nie oddziałuję, pozostając wyłącznie na poziomie rozwoju zwierzęcego.

Mogę się na to zgodzić tylko pod warunkiem, że moja grupa będzie mnie w tym wspierać. Przy czym nie musi być ona tak mądra jak ja. Wystarczy że przyjaciele choć trochę to rozumieją i w jakimś stopniu się z tym zgadzają, nawet jeśli opierają się na swoich błędnych wyobrażeniach. Już samo to wystarczy, aby grupa mnie wspierała i wtedy mogę korzystać ze swojego stopnia, ze swojego poziomu, aby czerpać siły od przyjaciół.

Chodzi o to, że nigdy nie otrzymuję od grupy bezpośredniego oddziaływania. Zawsze otrzymuję od przyjaciół tyle, na ile pozwala moja własna konstrukcja, sposób, w jaki ulegam ich wpływowi i jak ich oceniam. Dlatego wystarczy, że grupa znajduje się wokół mnie i ma pewien ideał tego rodzaju, nawet jeśli sama nie rozumie, czym on jest.

W tej grupie ja mogę postępować naprzód aż do Końcowej Naprawy, podczas gdy sama grupa może być nawet na początkowym etapie rozwoju. Powiedziano o tym: „Od wszystkich swoich uczniów uczyłem się”. Powiedziano również, że człowiek, który osiąga naprawę, widzi, że cały świat jest naprawiony i w ogóle znajduje się w stanie Końcowej Naprawy, wypełniając wolę Stwórcy. Człowiek powinien sam od wewnątrz budować otoczenie w odniesieniu do siebie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.09.2026