Pytanie: Czy kiedykolwiek myślał Pan, że zajmie się nauką Kabały? Kiedy po raz pierwszy pojawiło się u Pana to odczucie?

Odpowiedź: Wydaje mi się, że już w wieku siedmiu-ośmiu lat wiedziałem, że koniecznie odkryję, po co potrzebne są gwiazdy. Zawsze fascynowało mnie ogromne, czarne niebo. Jako chłopiec wychodziłem na podwórko, patrzyłem na ciemne niebo i nie rozumiałem, gdzie jestem, kim jestem, po co to wszystko i dlaczego gwiazdy tak tajemniczo migoczą. 

Wtedy wydawało mi się, że jest to związane z astronomią. Bardzo się nią interesowałem, dopóki nie zrozumiałem, że astronomia to jedynie mechaniczne obliczenia, dlatego nie zdecydowałem się tym zajmować. Wówczas nie wiedziałem jeszcze, czym jest Kabała i nie wyobrażałem sobie, że właśnie w niej można znaleźć odpowiedź na pytanie o cel istnienia.

A to zawsze było moim pragnieniem. Później, studiując Kabałę, zrozumiałem, że przemawiało we mnie reszimo, wewnętrzna potrzeba, pragnienie, które nie zostało napełnione poznaniem celu stworzenia. Wiedziałem na pewno, że nie mogę od tego nigdzie uciec.

Pytanie: Czy nauka Kabały przeznaczona jest dla wszystkich czy tylko dla tych, w których ujawnia się reszimo (zapis informacyjny) i którzy zadają sobie pytanie: „Co jest tam za gwiazdami?”

Odpowiedź: Myślę, że w naszych czasach dzięki naszym wysiłkom (moim i moich uczniów) odkryjemy Kabałę dla wszystkich. W rzeczywistości ta nauka jest bardzo bliska człowiekowi. W łodzi naszego życia płyniemy z prądem rzeki, który stopniowo gdzieś nas niesie. Kabała pomaga uczestniczyć w tym procesie, dodając do naturalnego rozwoju pragnienia (przecież pragnienie jest całą stworzoną materią), również własny udział.

Wtedy człowiek, na miarę swojego udziału w ewolucji pragnienia, zaczyna poznawać jego przyczyny, źródła, sam nurt, cel, a także to, jak może na niego wpływać, i gdzie znajdują się granice jego wolnej woli. Co więcej, poznaje swoje źródło, swoje miejsce w tym procesie i swój stan końcowy. Wszystko to można odkryć dla siebie, czyli wznieść się ponad naturalny, nieświadomy rozwój naszego ogromnego pragnienia, całej materii Wszechświata i zacząć poznawać tę wielką mechanikę.

Takie odkrycie jest dostępne tylko dla tego, w kim istnieje potrzeba poznania celu istnienia. A jeśli człowiek jej nie ma, nie można go zmusić, by się tym zajmował, i nie ma takiej potrzeby. Będzie płynął w naturalny sposób, rozwijając się w tempie wyznaczanym przez ogólny mechanizm Wszechświata.

Z programu TV „Rozmowy z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: KABAŁA, Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Czy w Kabale istnieje patent na to, jak czerpać przyjemność?

Odpowiedź: Nasz świat coraz mniej daje nam możliwości czerpania przyjemności, mimo że wkładamy w to ogromne wysiłki: reklama, telewizja, wszelkiego rodzaju chwyty – sport, rozrywka, turystyka. Człowiek robi wszystko, aby otrzymać przyjemność. I nic. Wszystko bardzo szybko znika, pozostaje pustka.

Kiedyś człowiek zadowalał się kawałkiem mięsa lub sera i paroma warzywami. Dzisiaj wchodzisz do supermarketu – jest taki nadmiar wszystkiego, że nie wiesz, co wybrać. A mimo to człowiek nie ma smaku życia. Kabała – to nauka o otrzymywaniu, nasyceniu się. Bada naturę naszego świata, pragnienie otrzymywania przyjemności i uczy człowieka, jak właściwie to robić.

Dlaczego Kabała była uważana za naukę tajemną, ukrytą przed ludźmi? Ponieważ ludzie musieli przejść przez swoją ogromną, wielotysięczną historię, aby przekonać się, że nie mogą otrzymać przyjemności w ramach naszej natury. Natomiast na kolejnym poziomie, w ramach duchowej natury, mogą napełnić się wyższą, wieczną przyjemnością.

Odczucie wieczności to odczucie wiecznej przyjemności, wiecznego ruchu w ogromnej przestrzeni miłości, poznania, napełnienia, odkrywania. To właśnie nazywa się wyższym światem, przyszłym światem, ogrodem Eden. Kabała prowadzi nas do tego, ponieważ wszystko to jest dla nas dostępne.

Pytanie: Czy trzeba w tym celu wykonywać jakieś ćwiczenia, medytować?

Odpowiedź: Nie. Nie trzeba ani się modlić, ani medytować. Należy po prostu uczyć się, poświęcając nauce dwie-trzy godziny, przynajmniej kilka razy w tygodniu. Można zajmować się tym codziennie. W tym celu działa Międzynarodowa Akademia Kabały.

Oprócz nauki, organizujemy kongresy w różnych częściach świata – od Ameryki Południowej po Amerykę Północną, w Europie i innych krajach. Zapraszani są na nie wszyscy, również ci, którzy dopiero rozpoczynają naukę.

Najważniejsze jest studiowanie właściwego wzajemnego oddziaływania między ludźmi, ponieważ dzięki temu, ludzie zaczynają rozumieć, jak zbudowany jest system połączenia w wyższym świecie. Jest on przeciwieństwem naszego systemu i popycha ludzi do coraz silniejszej więzi między sobą. Przecież właśnie w połączeniu między nami znajdujemy drogę do wyższego świata.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: KABAŁA, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Jaki jest ostateczny cel Kabały?

Odpowiedź: Kabała nie ma celu – jest środkiem do realizacji celu stworzenia. To stworzenie ma swój cel, ma początek i ma koniec, a Kabała pomaga nam urzeczywistnić ten cel najkrótszą i najlepszą drogą. Celem stworzenia jest odkrycie i osiągnięcie pełnego zjednoczenia oraz całkowitej równoważności właściwości z jedyną wyższą siłą.

Cały wszechświat, wszystko, co możemy sobie wyobrazić, jest zarządzane przez jedyną wyższą siłę. Odkryć tę wyższą siłę, właściwie ją zrozumieć, zbliżyć się do niej, korzystać z niej zgodnie ze swoim pragnieniem – to jest celem stworzenia.

Pytanie: Czym jest wyższa siła?

Odpowiedź: Jest to właściwość obdarzania i miłości. Jak mama, rodzice – coś bardzo wielkiego i dobrego.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: KABAŁA, Pytania&Odpowiedzi

Głębia duchowego poznania jest określana przez głębię naprawionego pragnienia. Z każdym nowym pokoleniem do świata zstępują coraz bardziej „grube” egoistyczne dusze.

Dlatego kabaliści żyjący przed Ari (XVI wiek) posiadali mniejszy egoizm i dlatego nie mogli w nim odkryć wszystkich elementów stworzenia w ich pełnych szczegółach, takich pojęć jak ekran (masach), C“A, C“B i O“CH. (Cimcum Alef, Cimcum Bet, Or Chozer)

Posługiwali się tymi duchowymi siłami, ale ich pochodzenie i sposób działania nie były dla nich do końca jasne i dlatego nie potrafili ich dokładnie opisać, wyrazić. To tak, jakbyśmy widzieli obraz i potrafili go nawet namalować, ale nie wiedzieli, w jaki sposób kolory rozkładają się na widmo barw, jaką długość fali ma każdy kolor, jak on oddziałuje na nas i przekształca się w odczucia.

Jeśli brakuje grubości pragnienia, nie jest możliwe dotarcie do przyczyn i wyjaśnienie, w jaki sposób światło łączy się z pragnieniem. Ari był pierwszym, który dzięki swojej wyjątkowej duszy, odkrył w całej głębi różnicę i związek między prostym światłem i odbitym światłem.

Ponadto rozpoczynała się epoka Mesjasza, i w świecie zaczynały ujawniać się dusze, wymagające naprawy. Wcześniej był okres wygnania, kiedy egoizm nie przejawiał się jeszcze w formie gotowej do naprawy. Dlatego mówi się, że wszyscy kabaliści przed Ari objaśniali Kabałę od strony prostego światła (kabała RAMAKA), natomiast Ari wyjaśnił Kabałę od strony odbitego światła (kabała Ari).

Baal HaSulam kontynuował metodę Ari i uczynił ją odpowiednią do praktycznego zastosowania.

Z lekcji według księgi „Owoce mądrości”, 08.10.2009

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA

Ari – to wielka dusza, która zstąpiła do naszego świata, aby otworzyć przed nami bramy mądrości. Dlatego, jak napisał Baal HaSulam, od czasów Ari, wszystko zależy od człowieka, który powinien naprawić samego siebie, wtedy będzie mógł odkryć Stwórcę, osiągnąć z Nim zjednoczenie i cel stworzenia.

Wcześniej, przed Ari, było to po prostu zamknięte, ponieważ dusze nie były jeszcze gotowe, musiały przejść określoną drogę rozwoju i wzajemnie się wymieszać. Ari symbolizuje okres Masziacha, dlatego nazywany jest Masziach ben Josef. Od jego czasów nauka Kabały zaczyna przybierać formę metodyki naprawy. Wcześniej była przeznaczona tylko dla nielicznych jednostek w szczególnej formie.

Należy szanować kabalistów, którzy żyli w tym okresie w Safedzie, obok Ari i uznali jego wielkość. Potrafili go docenić. Ramak był już w podeszłym wieku, znany i powszechnie szanowany, a mimo to przychodził na lekcje Ari i siadał jak uczeń. Był niemal dwa razy starszy od Ari, cieszył się sławą i poważaniem jako wielki kabalista.

Dzięki niemu oraz kilku innym kabalistom, którzy docenili Ari, był on chroniony przed przeciwnikami Kabały. Miał przecież zaledwie kilku młodych (dwudziestosześcioletnich!) uczniów. A w tamtych czasach stosunek do Kabały bynajmniej nie był przychylny. Dzisiaj wydaje nam się, że wszystko było dozwolone, jak często się obecnie o tym pisze.

W pewnym sensie przypomina to los Ramchala. Był prześladowany za studiowanie Kabały, wypędzono go z getta w Padwie, miasta, gdzie mieszkał. Dopiero gdy Wileński Gaon (Agra) publicznie ogłosił wszystkim jego wielkość, pozostawiono go w spokoju…

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do Panim Meirot”

Kategorie: KABAŁA, Rozpowszechnianie metody

1. Osiągnięcie wiecznego życia – rozwój właściwości obdarzania – nowego organu odczuwania, istnienie w nim również po śmierci fizycznego ciała.

2. Odczucie wolności wyboru – osiągnięcie lub odnalezienie punktu, który pozwala zmienić bieg życia. Jednocześnie, w pozostałych przypadkach – wyraźne odczucie, że nie ma sensu czegokolwiek robić, ponieważ nie ma możliwości, niczego zmienić.

3. Relacje – poprawa relacji rodzinnych poprzez wspólne zajęcia i cele. Razem poznają naturę człowieka, a nieporozumienia przyjmują jako możliwość naprawy.

4. Wychowanie dzieci – rodzice, którzy uczą swoje dzieci Kabały, dają im najlepsze, co można dać dziecku. Głębokie zrozumienie natury ludzkiej, właściwe zachowanie wobec otoczenia i równowagi z naturą. Wszystko to sprawia, że życie dziecka staje się znacznie lżejsze i komfortowe. Rodzice i dzieci, którzy wspólnie studiują Kabałę, stają się prawdziwymi przyjaciółmi, mając wspólne zainteresowania. To rzadkie zjawisko w dzisiejszych czasach, kiedy więzi między dziećmi i rodzicami praktycznie nie istnieją.

5. Kabała pomaga człowiekowi radzić sobie z codziennymi trudnościami – człowiek poznaje ich korzeń, potrafi się od nich uwolnić. Zna porządek działań, które pozwalają mu poradzić sobie z problemami.

6. Człowiek, studiujący Kabałę nie cierpi na depresję, ponieważ zawsze ma przed sobą wzniosły cel, do którego dąży.

7. Człowiek, studiujący Kabałę nie cierpi z powodu różnych rodzajów leków, ponieważ uwalnia się od troski o siebie. Nie boi się śmierci, ponieważ rozumie, że jest to jedynie śmierć fizycznego ciała. Jego lęk i troska dotyczą tylko tego, aby wznieść się do właściwości obdarzania innych.

8. Nie wierzy w „ukryte siły” – wpływ gwiazd i astrologii, złe spojrzenie, przeznaczenie, różnego rodzaju talizmany i przesądy, znajduje się ponad tym wszystkim, co czyni jego życie bardziej zrozumiałym i wolnym.

9. Człowiek staje się bardziej realistyczny – rozumie, że natura ma swoje niezmienne prawa. Cudów w naturze nie ma. Istnieje tylko niewiedza człowieka o tych prawach. Dlatego, gdy prawa są znane, życie staje się prostsze.

10. Zmiana postrzegania rzeczywistości – człowiek rozumie, że tylko poprzez zmianę swojego stosunku do rzeczywistości może coś zmienić, a nie poprzez zmiany zewnętrzne.

11. Na bardziej zaawansowanych etapach studiowania Kabały, człowiek osiąga stan równowagi z naturą i przestaje odczuwać jakiekolwiek problemy, choroby itp. Jeśli jednak nadal je odczuwa z powodu związku z innymi, jeszcze nie naprawionymi ludźmi, odczuwa je inaczej, ponieważ zna ich sens, znaczenie i przyczynę.

12. Głębokie zrozumienie natury ludzkiej – jego właściwości, pragnień, myśli i intencji. Pomaga to we wzajemnych relacjach w społeczeństwie – z samym sobą, w rodzinie, z bliskimi, w pracy, ze światem. Człowiek rozumie, dlaczego ludzie zachowują się tak, a nie inaczej.

13. Nieskończona przyjemność – to duchowy patent. Mamy wiele potrzeb, człowiek nieustannie szuka ich zaspokojenia. Kiedy przyjemność wchodzi w pragnienie, i zaspokaja określoną potrzebę, trwa to zaledwie kilka sekund, po czym pragnienie gaśnie. Człowiek studiujący Kabałę wie, jak korzystać z potrzeby i pragnienia tak, aby przyjemność go nie wygaszała.

14. Człowiek studiujący Kabałę znajduje się w nieustannym dążeniu do Celu, do odkrywania praw natury, do rozwiązywania wszelkich wątpliwości, co nadaje jego życiu smak. Jest podobny do dziecka odkrywającego dla siebie świat.

15. Człowiek studiuje Kabałę w grupie. Ma wielu przyjaciół i towarzyszy, którzy go wspierają, z którymi ma szczególne relacje. Od nich otrzymuje pewność, poczucie tego, że ma przyjaciół na całym świecie, którzy pomogą mu w każdym stanie tylko dlatego, że mają wspólny cel.

16. Człowiek studiujący Kabałę, ceni w otaczających tylko jedno – stopień ich dążenia do Celu. I w tym wszyscy mogą być równi. Pozostałe właściwości człowieka w ogóle nie są oceniane, ponieważ są mu dane przez naturę, i w tym nie możemy być równi. Nie ocenia się ani statusu, ani ilości pieniędzy, ponieważ nie odnosi się to do osiągnięć samego człowieka, są to dane, które są niezależne od jego wysiłków.

17. Uwolnić się od troski o siebie – to samo w sobie wielkie osiągnięcie, ponieważ właśnie troska o siebie prowadzi nas do braku równowagi z naturą. Jest to przyczyna wszystkich problemów w życiu człowieka. Troska o siebie tylko w zakresie niezbędnym dla istnienia. To co niezbędne, człowiek określana dla siebie sam.

18. Studiowanie Kabały pomaga zrozumieć głębiej, zarówno nauki przyrodnicze, jak i historyczne procesy, a także pomaga rozwijać zdolności twórcze człowieka.

Opracował: M. Sanilewicz

Kategorie: KABAŁA

Pytanie: Czy można powiedzieć, że dzisiejsza natura daje nam możliwość posiadania większej ilości wolnego czasu po to, aby rozwijać się duchowo?

Odpowiedź: Tak, tylko ze względu na to. A po co człowiek istnieje na tym świecie? Tylko po to, by na zwierzęcym poziomie zapewnić sobie to co niezbędne a na duchowym poziomie być równy Stwórcy, zdobywając przy tym Absolut.

Po co w ogóle żyjemy? Aby pomóc swojemu ciału przetworzyć tony jedzenia i umrzeć? W tym przypadku istnienie krowy ma większy sens niż moje, dlatego że krowa daje mleko i mięso. W jej istnieniu jest jasny cel: nakarmić mnie.

Dlaczego żyję? Moja egzystencja jest absolutnie bezcelowa. Każde stworzenie w naturze, z wyjątkiem człowieka, istnieje w określonym celu. Nic nie stworzono na próżno. Tylko człowiek, który nie zna wyższego celu, jest jakby stworzony na próżno.

Komentarz: Kabaliści mówią, że mimo wszystko ten cel osiągniemy.

Odpowiedź: Oczywiście! Najlepiej, byśmy zrobili to jak najszybciej, bo inaczej natura będzie nas poganiać do celu uderzeniami. Przez tysiące lat istnienia, wewnętrznie, egoistycznie osiągnęliśmy taki poziom rozwoju, w którym znaleźliśmy się w jednym ogniwie, globalnym połączeniu ze sobą. A to jest już duchowy system.

Globalne połączenie istnieje na następnym poziomie natury. Jest to problem, ponieważ globalne połączenie egoistyczne jest ogromnym ryzykiem. Wszyscy na wszystkich wpływają negatywnie.

Wyobrażacie sobie, w jaki historyczny stan wkraczamy obecnie, co roku będziemy obserwować ogromne negatywne zmiany w społeczeństwie, na wszystkich poziomach natury. Tsunami, trzęsienia ziemi, epidemie to wszystko jest konsekwencją naszej nierównowagi. Sami w taki sposób uruchamiamy naturę.

Dlatego gdy zamanifestował się poziom globalny, natychmiast odkryła się ludziom Kabała, jako metoda dla jego równowagi. Jeśli nie będziemy z niej korzystać i równoważyć w jednym systemie, to będziemy się wzajemnie „zatruwać”, dręczyć, oddalać od innych. Wtedy ten system bardzo szybko rozwali się i nie daj Boże, nastąpi kolejna wojna światowa.

Metoda Kabały jest jedynym naszym zbawieniem.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Umowa o partnerstwie”

Kategorie: KABAŁA, Kryzys, globalizacja, Nauka Kabały, Rozwój, Sens życia

Zebraliśmy się tutaj, aby położyć fundament pod budowę grupy dla wszystkich tych, którzy są zainteresowani iść drogą i metodą Baal HaSulama, która pozwala podnieść się po stopniach człowieka i nie pozostawać w kategorii zwierzęcia. (Rabasz, artykuł „Cel grupy kabalistycznej”)

Nauka jaką jest Kabała uczy człowieka wznoszenia się z naszego świata do świata duchowego. To bardzo wysoki, niezwykły cel. Niewielu ludzi o tym wie, a tym bardziej jeszcze mniej ludzi praktykuje Kabałę.

Ale my studiujemy i staramy się realizować tę metodę, aby osiągnąć ten cel, który Kabała stawia przed człowiekiem: wznieść się z odczuwania naszego świata do odczuwania świata duchowego i zrobić to teraz, w tym życiu, w tym świecie, w naszym stanie.

Obecnie znajdujemy się w stanie zwierzęcym, ponieważ kierujemy się jedynie naszymi instynktami, pragnieniami swojego ciała, co również nie jest łatwe, choć nie jest duchowe. Według Kabały, bycie człowiekiem – oznacza bycie podobnym do Stwórcy.

Komentarz: Ale każdy wyobraża sobie Stwórcę na swój sposób, dlatego że jest On ukryty.

Odpowiedź: Aby zrozumieć, czym jest Stwórca i jak stać się do Niego podobnym, przeznaczona jest nauka Kabała.

Z programu telewizyjnego „Praktyczna Kabała”

Kategorie: KABAŁA, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Skoro Kabała jest nauką, to dlaczego jest powiedziane, że otaczające światło działa tylko na tych, którzy wierzą?

Odpowiedź: Wiara – to siła obdarzania. Nie chodzi o to, by wierzyć komuś na słowo. W nauce Kabały, wiara oznacza siłę obdarzania, Binę, a nie przyjmowanie czyichś stwierdzeń jako faktów. W nauce nie ma miejsca na ślepą wiarę, w Kabale nie istnieje takie pojęcie wiary. To nie jest religia!

Ufam radom kabalistów, by przyciągnąć na siebie otaczające światło. Kabaliści uczą, co trzeba zrobić i wyjaśniają dlaczego. Dzięki nim studiuję system, ufam im tak, jak dziecko ufa nauczycielowi w szkole lub swoim rodzicom.

Niższy musi zaufać dorosłemu we wzniesieniu na znacznie wyższy stopień, polegać na instrukcjach, które stamtąd pochodzą – ale nic więcej. W religii, w naszym świecie, wiara nie jest zaufaniem, po którym następuje wzniesienie i późniejsza weryfikacja, lecz fanatyczną wiernością z zamkniętymi oczami.

Nie przyjmuję słów kabalistów jako faktów – ja je realizuje i sprawdzam na sobie. A wtedy, zaopatrzywszy się w kompleks wiedzy i dowodów, będę mógł sam kontynuować badania.

Z lekcji według Przedmowy do księgi „Usta Mędrca”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Kabała i inne nauki

Pytanie: Wielu naukowców uważa, że w czasach Adama nie było pisma. Czy są jakieś dowody na to, że księga „Tajemny Anioł” została napisana przez Adama?

Odpowiedź: Księga „Tajemny Anioł” została pierwotnie napisana przez Adama w formie tablic i była przekazywana z pokolenia na pokolenie jako jego dziedzictwo. Ponadto niedawno dokonano odkrycia, że egipskie hieroglify pochodzą ze starożytnego hebrajskiego alfabetu, który istniał już w czasach Adama.

Obecnie księga „Tajemny Anioł” jest w wolnej sprzedaży. Na jej pierwszej stronie jest napisane: „Ta księga, którą według legendy napisał Adam Riszon”, czyli pierwszy człowiek. Mamy na myśli nie pierwszego człowieka na ziemi, ale pierwszego człowieka, który poznał Stwórcę.

Pytanie: O ile rozumiem, tak mówią tylko kabaliści. Dlatego że albo wierzą, i uważają, że świat rozpoczął się od Adama, albo ateiści, którzy w ogóle w nic nie wierzą.

Odpowiedź: Wiara pojawiła się zaledwie 2000 lat temu, a ateiści – zupełnie niedawno. Jednak należy zrozumieć, skąd wszystko pochodzi. Musimy spojrzeć na historię, jaka ona jest, ponieważ istnieje i działa od wieków.

Jeśli otworzyć księgi, które zostały napisane, na przykład w XI wieku przez kabalistów z wczesnej Europy przez Rambama, Rambama albo Raszbi, jest to udokumentowane i potwierdzone, że są to ich dzieła. Jeśli weźmiemy Talmud, który odnosi się do IV wieku n.e., to w nim samym opowiada się o jego autorach. Jest napisany zrozumiałym językiem, w którym czytamy i mówimy dzisiaj.

Są księgi, które pojawiły się półtora tysiąca lat przed Talmudem, na przykład Tora. Jeszcze wcześniej, 3700 lat temu, w Starożytnym Babilonie była napisana: „Księgę Stworzenia” („Sefer Jecira”) Abrahama. A około 1600 r. p.n.e. – „Wielkie komentarze”. Wszystko to jest powszechnie znane, źródłowo potwierdzone i przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Komentarz: Jednak na świecie są dwa rodzaje ludzi: ci, którzy nie wierzą w nic i ci, którzy wierzą, że Adam Riszon jest pierwszym człowiekiem, którego stworzył Bóg. Jednak to, że Adam jest pierwszym człowiekiem, który osiągnął duchowość, o tym piszą tylko kabaliści.

Odpowiedź: Kabała liczy czas stworzenia człowieka inaczej niż ogólnie jest to przyjęte. Stworzenie człowieka to pojawienie się w nim odczucia Stwórcy. Osiągając swój następny, znacznie wyższy stopień istnienia, człowiek może naprawdę nazywać się człowiekiem, a wcześniej jest po prostu zwierzęciem.

Przed Adamem ludzie żyli dziesiątki tysięcy lat. Miał rodziców, krewnych, ale jako pierwszy poznał ukryte siły natury. Ponieważ odkrył swój korzeń, który nazywa się „Adam” – „podobny do Stwórcy”, dlatego że zrozumienie Stwórcy odkrywa się w stopniu podobieństwa do Niego.

Pytanie: Przeczytałem księgę Adama „Tajemny Anioł” („Raziel a- Malach”) i niczego nie zrozumiałem. O czym jest tam napisane?

Odpowiedź: Konieczne jest studiowanie Kabały a wtedy zrozumiesz, co jest tam napisane. To nie jest prosta księga, posiada złożony język, ale jest to język, w którym dzisiaj mówimy. Ten język nie zmienia się, dlatego że ma w swojej osnowie tylko duchowe korzenie. A ponieważ siły duchowe, które rządzą naszym światem są niezmienne, to język też przez tysiąclecia nie zmienił się, prawa jego gramatyki są niezmienne.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: KABAŁA, Rozpowszechnianie metody