Artykuły z kategorii Kryzys, globalizacja

Sami nie wiemy, jak wiele robimy

32_100_wp.gifNasz świat, jako jedno wspólne duchowe ciało, rozwija się i przechodzi naprawę w ciągu 6000 lat, które dzielą się na trzy okresy po 2000 lat każdy, licząc od pierwszego człowieka – Adama.

Najpierw ujawniają się najsubtelniejsze (słabe pragnienia egoistyczne) kelim (CHaBaD), następnie średnie (pod względem siły pragnienia, CHaGaT), a w ciągu naszych ostatnich 2000 lat – najbardziej egoistyczne pragnienia (NeCHI).

Delikatne kelim należały do bardzo wysokich dusz – praojców oraz narodu Izraela, który wyszedł z Egiptu (G“E). Nie mogły one jednak ujawnić wielkiej głębi, mądrości ani światła Chochma, ponieważ brakowało im głębi (grubości) pragnienia.

My jednak, w ciągu ostatnich 2000 lat, znajdujemy się na wygnaniu (z właściwości obdarzania i miłości, w egoizmie) i zmierzamy ku wyzwoleniu (spod władzy egoizmu nad nami), która aktywnie rozwija się w naszych czasach.

Okazuje się, że nasze najbardziej egoistyczne pragnienia (kelim NeCHI) mogą przyciągnąć do systemu Jednej Duszy Adama najsilniejsze światło Chochma, mimo że nasz rozum i odczucia są bardzo ograniczone.

Jednak kiedy podejmujemy niewielki wysiłek, dokonujemy naprawy na naszym niskim stopniu, przyciągamy ogromne światło do wyższych kelim CHaBaD, i tam dokonują się wielkie naprawy – tak właśnie działa system dusz Adama zgodnie z prawem odwrotnej zależności między światłami a kelim.

Dlatego, dokonując ogromnych zmian w systemie dusz, sami o tym nie wiemy i nie rozumiemy, co robimy. Podobnie jak dziecko, które po prostu się uśmiechnęło lub ułożyło dwa klocki jeden na drugim, a jego rodzice cieszą się z tego małego sukcesu.

Dlatego, z jednej strony nie wiemy, jakie światło przyciągamy do wyższych dusz, zostanie to ujawnione dopiero w końcu naprawy, kiedy wszyscy zaczną odczuwać to światło. Nasze dusze są najbardziej egoistyczne, najgorsze i dlatego poprzez ich naprawę wprowadzamy do świata, najsilniejsze światło Chochma, jakiego nigdy wcześniej w nim nie było.

Dlatego nazywa się to wyzwoleniem – i właśnie my, poprzez naszą prostą i niewielką pracę, dokonujemy tego i wnosimy życie do tego systemu! Cała dotychczasowa droga, cała historia, wielcy kabaliści przeszłości – wszystko to było jedynie przygotowaniem do tej naprawy, której teraz mamy dokonać my wszyscy.

Z lekcji według artykułu „Odkrycie miary, ukrycie dwóch”


Wojna, którą musimy wypowiedzieć

каббалист Михаэль Лайтман Komentarz: Irina napisała: „Nie jestem jeszcze mamą, ale bardzo chcę nią być. Widzę, jak matki przyprowadzają na nasze zajęcia swoje dzieci. Sama uczę tańca. Widzę, jak dzieci są zadbane, jak matki je podziwiają. A potem oglądam wiadomości, jak mężczyźni, jeszcze nawet chłopcy, zabijają się nawzajem.

Nie rozumiem dlaczego? Po co były te wszystkie kółka, czyste koszule, matura, szkoła? Po co?! Jak trzeba edukować, kochać, ciepło wychowywać człowieka, żeby nie chciał żadnych wojen, nie chciał nikogo zabijać?“

Odpowiedź: Rozumiem tę młodą dziewczynę. Ale nie wiem, jak jej odpowiedzieć, z wyjątkiem jednego. U podstawy natury człowieka tkwi egoizm, który bestialsko zabija, robi wszystko, aby nas zniszczyć. Musimy wypowiedzieć wojnę temu egoizmowi.

Jak możemy to zrobić – to jest najważniejsze. Kabała tego naucza. Więc opanujmy razem tę naukę i zniszczmy egoizm. Nie mam nic więcej do powiedzenia poza takimi obowiązkowymi słowami. A wszystkiego innego dowiesz się z naszych kursów, lekcji, zajęć, książek.

Pytanie: Czy można to zrobić na poziomie naszego świata za pomocą porozumień, sankcji gospodarczych?

Odpowiedź: To jest nie skuteczne!

Pytanie: A czy ludzkość da się o tym przekonać?

Odpowiedź: Ludzkość musi przekonać się w tym, że jej natura, egoizm, jest zła. Dlatego nie może stworzyć nic dobrego, żadne dobro z tego nie wyjdzie. Tak więc: „porzućcie nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie”.

Pytanie: Czyli te barbarzyńskie wojny, które były, nadal będą barbarzyńskie?

Odpowiedź: Będą jeszcze bardziej barbarzyńskie.

Pytanie: A przecież człowiek staje się bardziej kulturalny, ma większą wiedzę?

Odpowiedź: To wszystko będzie tylko mu szkodzić. Dlatego że egoizm wymyśla to wszystko: różne nauki, sztuki, techniki, technologie.

Pytanie: Czy żadna duchowość w człowieka nie wchodzi?

Odpowiedź: Nie. Duchowość – to miłość do bliźniego bez żadnego powodu.

Pytanie: Do tego nie możemy dojść za pomocą technicznego postępu?

Odpowiedź: Nie, oczywiście, że nie.

Pytanie: Jak to ludzkość zrozumie?

Odpowiedź: Ludzkość zrozumie albo drogą światła, albo drogą cierpienia. Są dwie drogi. Teraz zaczynają się przed nami odkrywać.

Pytanie: Ale te dwie drogi, tak czy inaczej prowadzą do jednej drogi?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Czyli jedna droga może być długa, bardzo długa, rozwlekła, a druga bezpośrednia i bardziej przejrzysta?

Odpowiedź: Tak. Miejmy nadzieję, że uda nam się to wszystko zobaczyć. Przynajmniej początek tego.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Po co nam duchowe światy?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Po co mamy odczuwać światy duchowe?

Odpowiedź: Musimy odczuwać światy duchowe, ponieważ bez tego nie wiemy, jak właściwie postępować w tym świecie, co robić ze sobą, jak odnosić się do innych, po co istniejemy, jakie siły nami kierują, gdzie znajduje się nasza wolność wyboru, a gdzie jesteśmy jej pozbawieni.

Musimy zrozumieć, w czym jesteśmy całkowicie zależni od sił natury, a w czym możemy wnieść coś od siebie. A jeśli możemy, to jak to zrobić: przypadkiem, jeśli przyjdzie nam ochota, czy też znając właściwy cel zmierzania ku czemuś dobremu i pożytecznemu dla nas samych i dla innych.

Musimy poznać system, w którym żyjemy, w przeciwnym razie działamy jak ślepe kocięta. Kocięta mają przynajmniej swoją mamę, a my znajdujemy się w „szponach” ślepych sił natury. Istnieje sieć sił, w której jesteśmy uwięzieni, i zupełnie nie wiemy, za jakie sznurki pociągamy.

Ewolucja, nieustanny rozwój natury, przebiega zgodnie z określonym prawem. Jednak od pewnego momentu rozwój ten wymaga świadomej i właściwej ingerencji człowieka. Jeśli człowiek nie jest gotowy, by prawidłowo wpisać się w ten proces rozwoju, prawo to zaczyna działać przeciwko niemu, zmuszając go do coraz głębszego poznawania tego systemu.

Widzimy, że mimo wszystko doszliśmy do takiego stanu, w którym wszystko się rozpada, a świat, który zbudowaliśmy, jest straszny. Niszczymy naturę, przyszłość jest nieznana, jutro stoi pod znakiem zapytania, a my zaczynamy dostrzegać samych siebie i nasz egoizm jako źródło wszystkich problemów.

I wtedy pojawia się pytanie nie o to, czy wierzyć w światy duchowe, lecz o to, jak się uratować. Jak sprawić by nie wikłać się w żadne problemy. Spójrzcie, co dzieje się we wszystkich krajach – wszyscy cierpią. Nie ma na Ziemi ani jednego człowieka, który mógłby powiedzieć, że cieszy się życiem i jest beztrosko szczęśliwy. Chyba że ci, którzy zażywają narkotyki.

Zapędziliśmy się do ślepego zaułka. Z jednej strony, zaczynamy więc dostrzegać konieczność, gdzie tak naprawdę znajduje się źródło naszych problemów, a z drugiej strony, odkrywa się przed nami nauka Kabały, która naucza: „Opowiem wam o wszystkim i dam wam możliwość samodzielnego znalezienia właściwego wyjścia z tej sytuacji”.

Żyjemy w szczególnym czasie: z jednej strony jest on bardzo straszny, zły, pełen cierpienia i nieprzewidywalny, a z drugiej strony jest to wyjątkowy czas, ponieważ możemy odkryć cały system zarządzania naszym światem i zacząć w nim działać.

Dlatego powinniśmy się cieszyć z tego zbiegu okoliczności: z jednej strony zmusza nas on do odkrycia systemu zarządzania, tak zwanego Wyższego Świata, a z drugiej strony daje nam taką możliwość.

Z lekcji w języku rosyjskim


Język bez słów

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Niedawno obchodziliśmy kolejną rocznicę urodzin języka esperanto. Była to próba stworzenia języka, który jednoczyłby wszystkich ludzi. Sama próba była dobra a idea wspaniała, jednak ostatecznie nic z tego nie wyszło. Dlaczego? Przecież intencje były słuszne: aby wszyscy mówili jednym językiem.

Odpowiedź: Ale po co? To sprzeczne z naturą.

Kiedyś, gdy byliśmy sobie bliscy, mówiliśmy jednym językiem. To było w Starożytnym Babilonie. Później, w miarę wzajemnego oddalania się od siebie, nagle zaczęliśmy mówić różnymi językami. Nazywa się to „Babilońskie pomieszanie języków”, kiedy ludzie przestali rozumieć się nawzajem na poziomie wewnętrznym.

Wewnętrznie oddalili się od siebie, pod względem swoich dążeń i wzajemnego przenikania się stali się sobie zupełnie obcy. Dlatego przestali się rozumieć, aż w końcu zaczęli mówić różnymi językami. Stąd wzięły się wszystkie języki świata. W rezultacie rozeszli się na różne strony. Właśnie w taki sposób żyjemy do dziś.

Pytanie: Dlaczego więc nie miałby powstać język, który połączy wszystkich? Nawiasem mówiąc, esperanto posługuje się jednak dwa miliony osób.

Odpowiedź: W rzeczywistości żaden z nich nim nie mówi. Te dwa miliony osób komunikują się ze sobą, jak miłośnicy działający w zwykłym klubie hobbystycznym. Nic z tego nie wyniknie, dopóki ludzie nie poczują, że powinni ponownie stać się jednością, że łączy ich jakaś wspólna podstawa i wspólne dążenie. Wtedy odkryją, że istnieje wspólny język, którym będą mogli się porozumiewać.

Odkryje się wewnętrzny język człowieka, ludzie będą się po prostu rozumieli, nawet bez słów, przekazując sobie myśli na poziomie wewnętrznym. Taki język z pewnością się pojawi! Ale dopiero wtedy, jak ludzkość zapragnie być razem.

Korzeniem rozbicia, które nastąpiło w Babilonie, był egoizm. Jeśli będziemy wznosić się ponad niego, ponownie zjednoczymy się poprzez wzajemne zrozumienie. Nie będzie nam do tego potrzebny żaden język. Dlatego esperanto niczego nie da. To wciąż ten sam Babilon z różnorodnością języków. Z tej mieszaniny stworzono „sałatkę”, która jedynie przypomina o dawnym rozbiciu, i wzajemnym oddaleniu.

Pytanie: Jeśli ludzie naprawdę zapragną się zjednoczyć i stać się jedną całością, czy język pojawi się sam?

Odpowiedź: Tak. Powinni dbać o to, aby zbliżać się do siebie nawzajem duchowo i wewnętrznie. Wtedy zrozumieją, jakim językiem się porozumiewać.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Co przeszkadza nam w byciu szczęśliwymi?

каббалист Михаэль Лайтман Komentarz: Naukowcy doszli do wniosku, że do 2050 roku ludzkość stanie przed 10 głównymi problemami: modyfikacje genetyczne człowieka, wzrost odsetek osób starszych, zanikanie miast, ewolucja sieci społecznych, nowe napięcia geopolityczne, bezpieczeństwo transportu, kurczące się zasoby naturalne, kolonizacja innych planet, rozszerzenie możliwości naszego mózgu i rosnący wpływ sztucznej inteligencji.

Odpowiedź: Niczego takiego nie będzie. Cały nasz dzisiejszy rozwój ma na celu zapędzenie nas w ślepy zaułek. Niby możemy zajmować się bardzo wieloma problemami, zaludniać planety, zagospodarowywać pustynie – cokolwiek. Możemy budować, niszczyć, bredzić o czymkolwiek. Jednak nasz egoizm nie pozwoli nam na to.

Uczyni nasze życie nie do zniesienia, doprowadzi do nieustannego łańcucha konfliktów między nami: między członkami rodzin, dziećmi, rodzicami, sąsiadami mieszkającymi w tym samym mieście, w tym samym rejonie itd. Nie będziemy w stanie dogadać się ze sobą na tyle, że będziemy biegać do piekarni z karabinem maszynowym na krótkich odcinkach, po opustoszałych ulicach. To będzie straszne życie. Egoizm nas do tego doprowadzi.

Żadne wynalazki nam nie pomogą. Nic nie dadzą. Przede wszystkim użyjemy ich do podporządkowania sobie wszystkich ludzi, zarobienia na nich i wywierania presji na wszystkich. Widzimy przecież, jak rozwija się technologia i do czego jest wykorzystywana.

Zobaczmy więc, co przeszkadza nam być szczęśliwymi!

Szczęście nie polega na tym, żeby zaludniać inne planety – pozbawione życia ciała niebieskie, ani na tym, żeby zamiast nas jeździły samochody bez kierowcy, ani na tym, żebyśmy żyli 200 lat. Wystarczy nam siedemdziesiąt, osiemdziesiąt naszych lat. Nie trzeba więcej! Nie chodzi o to, jak długo żyć, ale jak żyć! Śmierci i tak nie da się uniknąć. Odsuwanie jej, jest po prostu głupotą ze strony ludzkości!

Musimy sprawić, aby wciąż żyjąc na tym świecie, zacząć czuć się wiecznie, nieskończenie istniejący. To jest rozwiązanie problemu. A nie zajmowanie się rozwiązywaniem życiowych problemów w naszym egoizmie. Egoizm i tak wszystko nam zrujnuje. Nie możemy powiedzieć, że dziś jesteśmy szczęśliwsi niż ludzie, którzy żyli 50 lat temu. Nie mieli elektronicznych „gadżetów“, którymi bawimy się teraz, ale też nie byli mniej szczęśliwi.

Z dzisiejszych statystyk wynika i widzę, że teraz ludzie są mniej szczęśliwi, ludzkość znajduje się w znacznie głębszej depresji. Dzisiaj wszyscy zaczynają myśleć o tym, jak i gdzie zażyć marihuanę lub jeszcze coś innego, żeby zapomnieć o sobie. Po co człowiek ma żyć 200 lat?! Żeby 100 z nich spędził w narkotycznym śnie?!

Musimy stworzyć sobie dobre życie. A można to osiągnąć w bardzo prosty sposób – poprzez dobre relacje między nami. Inaczej grozi nam Armagedon. Czy wiecie, co to jest Armagedon? W Izraelu jest mała góra („ar” to góra) zwana „Megido”. Kilka tysięcy lat temu doszło tam do pewnych potyczek. Od tamtego czasu powstało to symboliczne wyrażenie „Armagedon” – koniec świata.

Tak naprawdę nie powinniśmy na to czekać. Na tę górę można i teraz wspiąć się i spojrzeć z niej w dół. Nie jest taka duża, to jakiś pagórek 700-800 metrów wysokości. Więc nie popadajmy w skrajności. Uczyńmy by nasze życie było spokojne, dobre i szczęśliwe obecnie, a nie za 50 lat.

A co najważniejsze, przy pomocy nauki Kabały możemy zacząć odczuwać następne życie, wyższy świat, przejście z jednego stanu do drugiego, z jednej reinkarnacji do drugiej. To wszystko jest w naszych siłach.

Życzę wam abyście odkryli wieczny stan rozwoju i harmonii.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Izrael o przyszłości świata

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Do jakiego stanu Izrael powinien dążyć w relacji ze światem?

Odpowiedź: Świat powinien na podstawie naszych działań zrozumieć, że rzeczywiście możemy przynieść światu pokój. Że nie można nas złamać, przekonać, zmusić ani przycisnąć do tego stopnia, byśmy zgodzili się na cokolwiek.

Świat powinien wiedzieć, że mamy historyczne zadanie, powiedziałbym, i jesteśmy zobowiązani je wypełnić. Świat powinien zmienić się tak, aby wszyscy nam w tym pomagali.

Pytanie: Czy to zależy od nas?

Odpowiedź: To zależy od nas. W tym jest przyszłość świata. Chodzi właśnie o to, by pomóc Izraelowi odrodzić się, a wtedy zapanuje pokój na całym świecie.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Dokąd prowadzi nas „ślepa natura”?

каббалист Михаэль Лайтман Komentarz: Igor zadaje pytania dotyczące artykułu „Wolność”.

Napisane jest: „My, najlepsze ze wszystkich stworzeń, obdarzone wiedzą i rozumem, staliśmy się zabawką w rękach ślepej natury, która owija nas wokół palca. I kto wie, dokąd nas prowadzi? (Baal HaSulam)

Igor napisał do nas: „Mam sto pytań co do tego jednego fragmentu. Pytanie pierwsze: jak taki wielki kabalista jak, Baal HaSulam, może nazywać naturę ślepą?”

Odpowiedź: Dlatego że natura działa według swojego prawa i nie zbacza nigdzie. Dlatego taki ruch nazywa się ślepym.

Pytanie: Oznacza to, że jest jednak kierowana przez kogoś lub przez coś. Porusza się, niezmiennie. Czy nazywa się to „ślepym stanem”?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Dalej pyta Igor: „Ta ślepa natura doprowadziła nas teraz do wojen?”

Odpowiedź: To tak się nazwa ślepa natura, tak. Zarządza naszym egoizmem nieustannie prowadzi nas do sprzeczności, konfliktów między sobą, do czasu, dopóki nie uświadomimy sobie szkodliwości takich relacji i zechcemy je naprawić.

Pytanie: Czy celowo doprowadza nas do konfliktów a im silniejsze zderzenie, tym szybciej zaczynamy coś sobie uświadamiać?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: „Jak można tych, którzy posiadają wiedzę i rozum, jak tu napisano, nazwać zabawką w czyichś rękach? Przecież posiadają rozum i wiedzę”? Czyli my.

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. W rzeczywistości to natura właśnie  tak nami zarządza. Zwiększa lub zmniejsza egoizm w każdym z nas i we wszystkich razem, w taki sposób jesteśmy kontrolowani.

Pytanie: Ale czy zgadza się Pan, że jesteśmy inteligentni i posiadamy wiedzę?

Odpowiedź: Względnie tak. Ale nie ponad naszym egoizmem.

Pytanie: Czyli egoizm jest ponad nami? Decyduje o wszystkim?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Igor pyta o ten sam fragment: „Napisane jest tutaj, że owija nas wokół palca. Jakoś nie bardzo mi się to podoba“.

Odpowiedź: Nam pokazują, jak bardzo jesteśmy ograniczeni, jak zatwardziali, jednostronni i sami siebie doprowadzamy do złych rezultatów.

Pytanie: Czyli z jednej strony mówi się, że jesteśmy rozsądni, z drugiej strony że można nas owinąć wokół palca. Czy nie sugeruje to pewnych sprzeczności – że nie jesteśmy mądrzy?

Odpowiedź: Nie. Nasz umysł działa tylko w bardzo ograniczonych ramach i w żadnym wypadku nie przeszkadza nam być jednocześnie głupimi egoistami.

Komentarz: Igor zadaje kolejne pytanie: „Mówi się, że nie wiadomo, dokąd nas (natura) prowadzi. A Pan, cały czas mówi że wiadomo, dokąd nas prowadzi – do jedności, miłości. To tak czy nie?”

Odpowiedź: Do jedności i miłości, ale w bardzo surowy sposób.

Pytanie: Czy to prowadzi nas donikąd?

Odpowiedź: Tak, ponieważ jesteśmy w nieustannej walce ze sobą nawzajem przez całe życie, przez całą historię.

Pytanie: Okazuje się, że naszym zadaniem jest poddanie się ślepej naturze?

Odpowiedź: Nie! Co my z tym zrobimy? Wręcz przeciwnie! Musimy wyjaśnić, że jesteśmy w rękach ślepej natury i że jedyne, co możemy zrobić, to tylko naprawić siebie.

Pytanie: Czy tego właśnie od nas chce, ślepa natura?

Odpowiedź: Tak. Uświadomienie sobie zła.

Pytanie: A czy można powiedzieć, że to my jesteśmy ślepi?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: Dlatego postrzegamy naturę jako ślepą?

Odpowiedź: Tak. Ale my nie możemy postąpić inaczej, to bardzo trudne.

Pytanie: Czyli Pan nie ma pretensji do ludzkości?

Odpowiedź: Ja nie mam do nikogo żadnych pretensji.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Bohater spośród bohaterów

каббалист Михаэль Лайтман Jak zwyciężyć wojnę przeciwko naszemu egoistycznemu pragnieniu, które troszczy się tylko o siebie? Taka jest jego natura, przez co jest przeciwieństwem Stwórcy, siły obdarzania i miłości, która zobowiązuje nas do myślenia o wszystkich razem i w taki sposób do postrzegania rzeczywistości.

Rzeczywistość nie jest taka, jak wydaje się każdemu w jego egoizmie, który chce podporządkować sobie świat i samemu panować nad wszystkimi. Wręcz przeciwnie, należy przezwyciężyć własny egoizm, który tkwi w każdym, zjednoczyć się z innymi we wspólnej jedności i skłonić swój zły początek tak, aby stał się dobrym początkiem.

Najwyższy stopień, bohater spośród bohaterów, to ten, kto przezwycięża swój zły początek, zamienia go w dobry, aby ciemność zaświeciła jak światło. Wtedy osiągamy prawdziwe zwycięstwo, gdy na świecie nie pozostanie już żadne zło. Obie przeciwstawne siły zostały nam dane przez Stwórcę specjalnie po to, abyśmy studiowali ich wzajemne przeciwieństwo, i w ten sposób Go poznali. 

Wszystko pochodzi od Stwórcy. On jest jedynym źródłem wszystkiego, dlatego nie ma na świecie dobra i zła, a wszystko jest we władzy Stworzyciela, który jest ponad wszystkim. Takie zwycięstwo należy osiągnąć, aby nawet Anioł śmierci zamienił się w świętego Anioła, a wszystkie siły, które istnieją we wszechświecie, działały tylko dla połączenia i wzajemnego uzupełniania.

Należy pokonać nasz zły początek tak, aby uniżył się i pracował jak dobry początek, czyli tylko dla zjednoczenia. Taki jest nasz cel. Zarówno dobro, jak i zło pochodzą od Stwórcy i przychodzą do nas w postaci dwóch linii, abyśmy mogli je studiować i pracować z nimi, zrozumieć, że od nas wymaga się jedynie, aby egoistyczna intencja skłoniła się przed intencją obdarzania. 

Bohater to ten, kto przezwycięża swoje pragnienie, a superbohater to ten, kto zamienia swoje egoistyczne pragnienie w otrzymywanie dla obdarzania. Na tym polega naprawa. Dlatego w wojnie nie jest najważniejsze zabijanie, niszczenie, unicestwianie, palenie podporządkowanie sobie innych, lecz myślenie o tym, jak można naprawić zły początek, aby ciemność zaświeciła jak dzień.

Bez ciemności nie ma światła, istniejemy tylko dzięki kontrastowi jednego z drugim. Nie jesteśmy w stanie poczuć ani ciemności bez światła, ani światła bez ciemności. Istniejemy tylko według kontrastu dwóch przeciwieństw. Dlatego łącząc w sobie dobro i zło, ciemność i światło, odczuwamy siebie i możemy istnieć.

Stwórca stale powiększa i nadmuchuje nasze egoistyczne pragnienie, musimy je skrócić, używać w celu obdarzania. Dzięki temu, że mamy pragnienie otrzymywania przyjemności, odwrotne do światła, możemy zapalić światło i wzmocnić je. Prawdziwe zwycięstwo w wojnie z siłami egoizmu polega na tym, aby zmienić zasadę ich pracy, ich funkcję.

Zmieniając różnicą potencjałów między nimi, jeszcze bardziej uwolnimy światło, odkryjemy Stwórcę w całej rzeczywistości. Kiedy anulujemy egoistyczną intencję, kontynuujemy pracę z siłą otrzymywania dla obdarzanie, Stwórca rośnie i odkrywa się wszystkim stworzeniom 620 razy bardziej niż wcześniej we wszystkich naszych naprawionych kelim.

Dlatego wojna nie kończy się na całkowitym zniszczeniu zła. Jest to niemożliwe. Można jedynie skłonić zło i stopniowo je ożywiać, wykorzystując dla obdarzania, w kierunku dobra, aby współdziałało z siłą światła i odkryło nam Stwórcę 620 razy mocniej. Stwórca dał każdemu tylko jedną iskrę w sercu, rozpalamy wielkie światło w naszym egoistycznym sercu, używając egoizmu jako paliwa, aby siła obdarzania Stwórcy zapłonęła i oświeciła świat.

Z lekcji na temat „Zwyciężamy wojnę (ze złym początkiem)”


Jak być wolnym w tłumie

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak osiągnąć taką harmonię w ludzkim społeczeństwie? To znaczy żyć tak, jakby innych ludzi nie było, Czy można zacząć tak żyć?

Odpowiedź: Właśnie to proponuje Kabała. Chodzi o to, że inni nie przeszkadzają ci, lecz przeciwnie, pomagają, kiedy czujesz się wśród nich – jakby było bardzo dużo miejsca!

Znajdujesz się w ogromnym tłumie, milion ludzi wokół ciebie, a mimo to wydaje ci się, że jesteś wolny, nikt na ciebie nie naciska, nie ma żadnych przeszkadzających krzyków, uciążliwych wpływów, niczego. Spokojnie, wszystko jest dobrze, jakbyś był na polu.

Pytanie: Czy to nazywa Pan „świat bez człowieka, z człowiekiem”?

Odpowiedź: Tak. Możemy uczynić taki świat, mimo że jest nas zbyt wielu.

Najważniejsze nie ingerować w naturę, o tym właśnie wszystko to mówi. Nie ingeruj, nie wtrącaj się w naturę. Studiuj ją i staraj się osiągnąć z nią integralność. Kiedy osiągniesz takie połączenie z naturą, zobaczysz, jak w rzeczywistości wszystko jest proste, pełne dobra.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Co wyleczy nas z nienawiści?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Pytanie od Aleksandra: Po co Stwórca skłóca narody? Przecież to On robi?”

Odpowiedź: Bez wątpienia, Stwórca. Skłóca nas po to, aby nauczyć nas, żebyśmy zrozumieli jaka odrażająca natura jest w nas, którą On stworzył. Rozumiecie, jaka to przewrotność ze strony Stwórcy, że uczynił nas takimi niskimi, i cały czas nam to pokazuje.

Po to, abyśmy znienawidzili to, co On w nas stworzył i zwrócili się do Niego. Zobaczcie, jak to jest zrobione! Właśnie do Niego mamy się zwrócić i błagać, aby nas naprawił, żeby uczynił nas przeciwieństwem tego, co stworzył.

Pytanie: Czyli „uczyń nas kochającymi” – tak powinniśmy zwrócić się do Niego?

Odpowiedź: Tak! Właśnie tego chcę.

Pytanie: I tylko Stwórca może to zrobić?

Odpowiedź: Tylko,Ten, który stworzył w nas wzajemną nienawiść.

Pytanie: Więc wszystko obraca się wokół Niego? Absolutnie wszystko! I pokochać drugiego człowieka można tylko poprzez Stwórcę?

Odpowiedź: Oczywiście! Pod warunkiem, że będziesz kochać Stwórcę, a w takim stopniu będziesz kochać też bliźniego. Inaczej się nie da.

Pytanie: A czy z Jego strony można było stworzyć ten scenariusz w jakiś inny sposób? Czy nie można było od razu stworzyć stworzenie kochające i szczęśliwe?

Odpowiedź: I co by wtedy było? Wówczas stworzenie znajdowałoby się na poziomie zwierzęcia lub rośliny, i wykonywałoby jakieś funkcje. Ale nie czułoby, że je wypełnia. Byłby to automat.

Pytanie: A tutaj chodzi o to, żeby to było moje pragnienie, moje dążenie?

Odpowiedź: Oczywiście. W przeciwnym razie nic z tego nie będzie. Jeśli nie będzie żadnej zmiany, osiągnięcia wzrostu, oceny siebie i innych, to nie będzie to stworzenie, to nie będzie życie.

Komentarz: Czyli okazuje się że: Stwórca celowo stworzył w nas egoizm, rozwija go, doprowadza do tego, że nienawidzimy się nawzajem, prowadzimy wojny, wchodzimy w konflikty, jesteśmy gotowi się wzajemne zniszczyć, po to, żeby nagle w pewnym momencie zatrzymać się i przerazić się sobą.

Odpowiedź: Tak żebyśmy zrozumieli, że zmierzamy ku całkowitemu unicestwieniu, ku temu, że zaczynamy wzajemnie się zabijać i dosłownie pożerać siebie nawzajem. Naprawdę! I wtedy pojawia się w nas przebłysk świadomości: czy rzeczywiście jestem takim krwiożerczym dzikim zwierzęciem?

Dlaczego pojawia się we mnie taka myśl? Ponieważ rodzi się nowy punkt świadomości. Nie pojawia się on przypadkowo. Ten punkt nazywa się poziomem „człowiek”, który zaczyna się we mnie rodzić. Zaczynam odczuwać że: jestem jak dinozaur, wszystko rozrywam i wszystko pochłaniam, i nagle się zatrzymuję. W tym momencie zaczyna się we mnie rozwijać człowiek. 

Porzucam więc to niedojedzone ciało, siadam na pieńku jak taki dinozaur i zaczynam się zastanawiać: „Co się dzieje? Co ja robię? Kim właściwie jestem? Kto mi to robi?” I tak dalej. Zaczyna się zwracanie ku poszukiwaniu przyczyny: kto mi to wszystko zrobił, do kogo mam się zwrócić? Rozpoczyna się poszukiwanie Stwórcy.

Pytanie: Czyli zaczyna się ruch w kierunku adresu, „kto mi to wszystko zrobił?” To jest najważniejsze? Naszym głównym zadaniem jest wejść na tę prostą drogę? Zaczyna się od tego punktu: kto mi to zrobił i dlaczego tak jest?

Odpowiedź: Oczywiście.

Były tysiące, miliony, a nawet miliardy lat, kiedy niczego takiego nie było. Wszystko rozwijało się tak jak rozwija się materia. A gdy w materii rozwija się świadomość samej siebie, wtedy w tej materii powstaje punkt, który nazywamy punktem w sercu. Ten punkt zaczyna szukać już pierwotnej przyczyny – Stwórcy. Pojawia się w nim uczucie tęsknoty: Chcę wiedzieć, kim jest mój ojciec. Albo nie ojciec, a Stwórca. Od tego zaczyna się historia ludzkości, a nie żywej natury.

Pytanie: Czyli cała nasza tysiącletnia historia wojen, tragedii i cierpień prowadziła właśnie do tego punktu?

Odpowiedź: Oczywiście. Miliony, miliardy lat i wszystko to nic nie znaczy. Wszystko prowadzi wyłącznie do tego punktu.

Pytanie: Ale dzisiaj ten punkt budzi się w człowieku?

Odpowiedź: Budzi się w wielu ludziach. Ten okres jest wyjątkowy.

Komentarz: Tak, nam wszystkim przypadło żyć właśnie w tym czasie.

Odpowiedź: Tak. Ale jeszcze nie wszystko zakończyliśmy. Tak więc, jeszcze trochę pożyjemy.

Pytanie: Ma Pan nadzieję, że teraz nadszedł ten okres?

Odpowiedź: Wiem tylko jedno: nie chcę o nic pytać. Chcę starać się wypełnić to, co mogę. To wszystko.

Pytanie: A jakie główne zadanie postawił Pan sobie?

Odpowiedź: Popchnąć jak najwięcej ludzi, tak daleko, jak tylko się da, od ich obecnego stanu w kierunku celu stworzenia – ku zjednoczeniu wszystkich.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”