Artykuły z kategorii Kabała i religia

Pragnienie bycia Człowiekiem

каббалист Михаэль ЛайтманBaal HaSulam napisał, że w każdym człowieku jest nieodkryta iskra, która pragnie zjednoczenia ze Stwórcą, właśnie zjednoczenia, ponieważ tęskni za zlaniem się z Nim. Człowiek pragnie zjednoczenia, ale ludzie jako całość nie znajdują się w zjednoczeniu ze Stwórcą. Zwykli ludzie, niczym zarodek w łonie matki, anulują siebie i przestają istnieć.

Co jednak dzieje się, gdy człowiek naprawdę pragnie zjednoczenia ze Stwórcą? Baal HaSulam mówił: „Budząc się od czasu do czasu, iskra ta wznieca w człowieku pragnienie poznania Stwórcy lub zaprzeczenia Jego istnieniu, co jest tym samym”.

Jeśli nie będę zaprzeczać Jego istnieniu, nie pozostanie miejsce, w którym mogłoby istnieć moje własne „ja”. Dlatego nasza droga jest szczególna, dobrze przemyślana i wyważona a podążać nią należy jak najszybciej. Przez cały czas, gdy coś robię, myślę, że to jeszcze za mało.

Człowiek, który znajduje się na tej drodze, nigdy nie jest w pełni zadowolony ani spokojny, wciąż pragnie więcej – i właśnie w tym tkwi jego zadowolenie. Nie można jednak przekazać tego zwykłym ludziom, ponieważ na tym etapie powinni oni odczuwać zadowolenie. Jest im dobrze i chwała Bogu. To inny stopień.

Istnieje poziom nieożywiony, roślinny, zwierzęcy a także poziom człowieka. Na poziomie nieożywionym, roślinnym i zwierzęcym, człowiek jest całkowicie kierowany przez naturę, jak koń, który galopuje tam, dokąd prowadzi go jeździec, posłuszny mu w stu procentach. Wtedy powinien powiedzieć: „Błogosławiony jest On”. Na tym poziomie znajduje się w awijut de-szoresz de- kdusza.

Jeśli jednak człowiek pragnie czegoś więcej, to na każdym kolejnym poziomie swojego awijut, musi dostrzegać jak bardzo z natury nie zgadza się z Gospodarzem. Mimo to dokonuje naprawy, ponieważ sam tego pragnie. A może jednak nie, może sprzeciwia się Gospodarzowi, dlatego ta droga nie jest łatwa, i nie jest przeznaczona dla wszystkich.

Nie bez powodu Kabała jest przeznaczona dla wybranych, którzy dostali większe pragnienie, niż bycie tylko na poziomie nieożywionym, roślinnym czy zwierzęcym – pragnienie bycia Człowiekiem. To pragnienie należy rozwijać w bardzo szczególny sposób: dać mu niezależność a jednocześnie Torę, czyli instrukcję, jak osiągnąć cel. Zajmuje to lata, ponieważ pragnienie to jest również niebezpieczne, nie można podążać tą drogą pod przymusem.

Nawet przy przestrzeganiu przykazań dotyczących poziomu zwierzęcego nie wolno wywierać na człowieka żadnego nacisku. Absolutnie wszystko musi wypływać z niego samego, w sposób samodzielny i niezależny. Co można zrobić? Trzeba całkowicie się w to zaangażować i już. Przecież mądrość, o której opowiem wam teraz, za chwilę zniknie z waszej pamięci.

Prawo ustanowione przez Stwórcę jest stałe i niezmienne. Co oznacza że jest stałe i niezmienne? Jest to prawo równości właściwości czyli podobieństwa formy. Dla nas istnieje tylko jedno takie prawo, ponieważ ono określa wszystko. W takim stopniu, w jakim osiągam równość właściwości ze Stwórcą, to podobieństwo według formy określa moje miejsce, mój stan, stopień oraz miarę otrzymywanego życia, Światła.

Z tego prawa wynika wszystko pozostałe: to jak ujawnia się ono w różnych sytuacjach, stopniach, relacjach a także to, jak samo wywiera nacisk na stworzenie, aby doprowadzić je do jeszcze większej równości właściwości. W taki sposób, Stwórca w odniesieniu do nas jest prawem podobieństwa formy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 04.11.2026


Do piekła czy do nieba?

каббалист Михаэль ЛайтманKomentarz: Jest taka przypowieść czy też anegdota:

W Niebiosach odbywa się rozdzielanie – do piekła lub do nieba. Nadchodzi kolej słynnego kaznodziei, on jest spokojny i nagle zostaje wysłany do piekła.

Mówi: „Jak mogę iść do piekła?! Przede mną wysłano do nieba pewnego brawurowego kierowcę. Na to mu odpowiadają: „Co ty sobie myślałeś? Na twoich kazaniach wszyscy spali. A kiedy on woził ludzi, wszyscy się modlili”.

Jak mamy się do tego odnosić? Czy powinniśmy być naprowadzani na modlitwę, dopóki żyjemy, czy jak powinno się to odbywać?

Odpowiedź: Jesteśmy naprowadzani. Jeśli staramy się osiągnąć połączenie ze Stwórcą, to stawia się nam różnego rodzaju przeszkody, warunki, a my chcąc nie chcąc widzimy, że nie możemy w żaden sposób spełnić tych warunków. Chyba, że otrzymamy poważną pomoc z góry.

Pytanie: Jeśli więc dążymy do połączenia ze Stwórcą, to możemy być wdzięczni za wszystkie te rzeczy i te przeszkody?

Odpowiedź: Za pałkę.

Pytanie: Cały czas Pan powtarza: „Pocałuj pałkę, która cię bije”. Więc ją całujemy? I tak właśnie powinniśmy…

Odpowiedź: A inaczej będziemy kierować się naszym egoizmem na takich krętych drogach, będziemy jak ryba pływać.

Pytanie: Jak zatem powinniśmy się odnosić do wszystkiego, co nas doprowadza do modlitwy, choć jeszcze nie zmierzamy ku celowi stworzenia?

Odpowiedź: Musimy wzajemnie się napędzać. Musimy dawać przykład. Musimy trochę sobą wstrząsnąć.

Pytanie: Jak ja, zwykły człowiek, który nie dąży do celu zjednoczenia się ze Stwórcą, który stara się żyć spokojnie i prosto tu na ziemi, jak powinienem odnosić się do tego, co kieruje mnie ku modlitwie – do tych nieszczęść, do tych kłopotów?

Odpowiedź: To naturalne, że człowiek nie chce ani cierpienia, ani modlitwy, niczego takiego.

Pytanie: A jak powinienem to traktować? Czy powinienem od tego uciekać?

Odpowiedź: Oczywiście. Najlepszą rzeczą do zrobienia jest ucieczka od tego wszystkiego – tak robią wszyscy.

Pytanie: To znaczy, jeśli nie będę dążył do niczego, a po prostu będę chciał dobrze przeżyć to życie na tej ziemi…?

Odpowiedź: W tym przypadku „nie ma potrzeby cierpienia i nie ma też nagrody”.

Pytanie: A jaka jest rada dla takich ludzi?

Odpowiedź: Rada dla takich ludzi to: starać się żyć cicho. Jeszcze niżej, jeszcze ciszej, jeszcze spokojniej. I niech żyją w ten sposób.

Pytanie: Żeby fale przechodziły nad nami?

Odpowiedź: Tak, ale takie jest przeznaczenie. Są ludzie, którzy tego chcą. Są też tacy, którzy się z tym nie zgadzają. I są tacy, którzy się nie zgadzają, a jednak po kilku ciosach – już się zgadzają.

Pytanie: Czyli, tak czy inaczej, te ciosy zmuszają człowieka, jeśli już tu jest i chce spędzić tu resztę życia?

Odpowiedź: To wszystko zależy od korzenia duszy.

Pytanie: A rada dla tych, którzy dążą do Stwórcy, do połączenia?

Odpowiedź: Dla nich najważniejsze jest zbliżenie się do Stwórcy, i nie ma znaczenia, jaką drogą: albo żeby dostać po drodze jeszcze parę ciosów, albo coś innego.

Pytanie: Czyli tak czy inaczej, będą i powinni traktować te ataki jako pomoc?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: Czyli ta przypowieść bardziej skierowana jest do tych, którzy zwracają się ku Stwórcy?

Odpowiedź: Cierpienie istnieje zawsze, ale jeśli nie jest ono krytyczne, ale zwykłe, takie codzienne i różne takie inne cierpienia – one zawsze są dobre.

Pytanie: Czyli tak należy je traktować?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: A co wtedy, jeśli w ten sposób zacznę je traktować?

Odpowiedź: Chodzi o cierpienie, które nie odciąga od budowania właściwego życia, właściwego połączenia z innymi i ze Stwórcą. A jeśli jest ich zbyt wiele, to nie jest to ten rodzaj cierpienia.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Kiedy zewnętrzne staje się ważniejsze od wewnętrznego…

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Czy fizyczne wypełnianie przykazań może pomóc w naszym duchowym postępie?

Odpowiedź: Mechaniczne wypełnianie przykazań w świecie materialnym nie może pomóc w postępie duchowym. Zrozumcie to właściwie! To bardzo subtelna kwestia.

Jeśli jednak podczas wypełniania przykazania dodajesz do niego właściwą intencję, wówczas to pomaga. W przeciwnym razie samo działanie polegające na wypełnianiu przykazania w żaden sposób nie posuwa cię naprzód, co więcej, odwrotnie, zadowalając się tym, że wykonujesz je w świecie materialnym, czujesz się sprawiedliwy.

Wówczas to, co zewnętrzne, staje się dla ciebie ważniejsze niż to, co wewnętrzne. W ten sposób po prostu niszczysz siebie, cały świat i cały naród, stając się przyczyną wszystkich nieszczęść i cierpień, jakie istnieją na świecie. Wszystkie te rzeczy muszą być razem. Co więcej, wewnętrzne powinno zajmować znacznie więcej miejsca niż zewnętrzne.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 20.10.2026


O czym tak naprawdę opowiada Tora?

каббалист Михаэль ЛайтманKiedy zwykły człowiek czyta Torę, postrzega ją jako pewną opowieść o Stwórcy, o tym, że On jest wielki i dobry, oraz że ma wspaniały dar, który chciał podarować wszystkim narodom.

Zwrócił się więc do nich i prosił każdy naród aby przyjął Torę, ale nikt się nie zgodził, ponieważ zawierała różne ograniczenia i nakazy. Kto dobrowolnie zechce przyjąć na siebie trudne życie?!

Wtedy przyszedł do narodu Izraela i powiedział: „Cóż począć, nikt nie chce przyjąć Tory, może wy ją weźmiecie?”. A oni uradowali się i zawołali: „Tak, daj nam, jesteśmy gotowi!”. Rzeczywiście, ta opowieść jest dobra dla dzieci. Można ją usłyszeć nie tylko od dzieci, co nazywa się: „Co zrobić z dziećmi, które się zestarzały?”.

Mamy takich „mędrców”, którzy mimo wszystko opowiadają tę historię nawet dorosłym i uważają, że wygłaszają w ten sposób jakąś wielką mądrość. Chodzi o to, że wszystko, o czym mówi Tora, dotyczy tego, co dzieje się w świecie duchowym, ponad machsomem. I nawet nie tylko ponad machsomem, lecz także to, co dzieje się w światach BJ“A, lub w świecie Acilut – czyli w jaki sposób świat Acilut oddziałuje na światy BJ“A.

Baal HaSulam we „Wprowadzeniu do Księgi Zohar” wyjaśnia, że wszystkie duchowe pojęcia nie znajdują się gdzieś w górze, ponad chmurami, ani za horyzontem, a tym bardziej nie w fizycznym czy geograficznym sensie za jakimiś galaktykami. Chodzi o to, że wszystkie te pojęcia ukryte są przed odczuciami człowieka żyjącego w tym świecie.

Dlatego duchowość nazywana jest świętością. Świętość oznacza coś szczególnego, i aby to odczuć, potrzebujemy szczególnych narządów zmysłów. Wtedy takie pojęcia jak „blisko-daleko”, „nisko-wysoko”, „silniej-słabiej” będą rozumiane przez nie inaczej niż przez nasze zwierzęce narządy zmysłów. Innymi słowy, różnorodne obrazy doznań będą przedstawiać się w tym narządzie zmysłu zgodnie z jego budową.

Ten dodatkowy narząd odczuwania nazywa się „duszą”. Rozwijając ją, zaczynamy odczuwać, czym jest świat duchowy, wyższy świat.

Z lekcji na święto Sukkot, 03.10.2026


Kiedy przeważa pragnienie duchowości

каббалист Михаэль ЛайтманKiedy człowiek zaczyna uczyć się w grupie, słuchać, zajmować się rozpowszechnianiem, powinien otrzymywać więcej otaczającego światła, powinien zacząć się zmieniać. Jednak Rabasz mówił, że jest to bardzo, bardzo trudne.

Dlatego potrzebujemy tylko ludzi, którzy mają punkt w sercu. Nie potrzebujemy całego świata, lecz tylko tych punktów, które musimy odnaleźć na całym świecie. Dlaczego nasza sieć powinna obejmować cały świat? Tylko po to, aby dotrzeć do wszystkich tych szczególnych jednostek, rozproszonych po całej Ziemi. Pojawiło się pragnienie, i to wszystko, człowiek jest gotowy do poznania Stwórcy, a jeśli tego pragnienia nie ma, to nie.

Są ludzie, którzy nie rozumieją, że może istnieć inna Tora, jak rozumiał to Rabi Fiszer, który powiedział kiedyś, żeby zostawiono mnie w spokoju i dano mu możliwość szukania tego, czego szuka, ponieważ nie potrafił zadowolić się tym, co mu oferowano. Gdyby nie Rabi Fiszer, porzuciłbym religię. Jak powiedział wiele lat temu Elimelech, gdyby nie Kabała, stałby się człowiekiem świeckim, tak bardzo nudziło go życie bez osiągnięcia duchowego.

Ludzie religijni nie rozumieją, że jeśli człowiek ma prawdziwe pragnienie osiągnięcia duchowości, jest ono znacznie silniejsze, niż wszystkie inne pragnienia. Nie rozumieją, że człowiek po prostu nie może postępować inaczej. Chcą zamknąć go w pewnych ramach, aby pozostawał na tym samym poziomie.

Pamiętam, jak dano mi Gmarę i powiedziano: „Ucz się tego od rana do wieczora, taka jest wola Stwórcy”. Nie mogłem! Pojechałem na kilka miesięcy uczyć się do Kfar Chabad, przeczytałem kilka traktatów, ale bez jakiejś reakcji z góry, nie da się ich studiować.

Baal HaSulam i Agra pisali, że człowieka, który pokłada nadzieję właśnie w tym, i tego oczekuje, może zaspokoić jedynie nauka Kabały. W „Przedmowie do TES” jest napisane: ten, kto czuje, że Tora jest dla niego sucha, powinien to zostawić i spróbować szczęścia w nauce Kabały.

Poziom nieożywiony nie może się zgodzić z poziomem roślinnym. Roślinność oznacza to, czego nie mogę kontrolować, wymyka mi się z rąk, ponieważ rośnie. Nie można już utrzymać jej w ziemi, ani zatrzymać przy sobie, wymyka się.

Każdy ruch rozwoju, wynika z tego, że człowiek odrzuca, burzy, i anuluje poprzedni stan. Dlatego przychodzi kolejny stopień. Nie możesz stać się rośliną, dopóki całkowicie nie anulujesz w sobie tego, co nieożywione. Dopiero wtedy zaczynasz się wznosić. Poziom nieożywiony, jest twoją podstawą, ale z drugiej strony musisz stale przekraczać go, wychodząc poza niego.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 10.08.2026


Punkt w sercu nie jest dziedziczony

каббалист Михаэль ЛайтманPragnienie duchowości zaczyna się od punktu w sercu, który Stwórca umieszcza w człowieku. Może pojawić się zarówno u człowieka religijnego, jak i u osoby całkowicie świeckiej. Z reguły dzieje się to z człowiekiem świeckim, ponieważ poszukuje on czegoś więcej, religia przestaje mu wystarczać.

Jednak materialne przestrzeganie Tory i przykazań nie doprowadzi człowieka do duchowości, ani nie zwiększy jego pragnienia otrzymywania. Pragnienie otrzymywania jest zupełnie innym kli. Zaczyna się od punktu w sercu i prowadzi dalej, do duchowości.

Istnieje machsom – linia, granica poniżej której znajduje się człowiek-zwierzę, posiadający materialne pragnienia do pieniędzy, szacunku, wiedzy. Jeśli później ujawnia się punkt w sercu, czyli pragnienie duchowości, jest to „cząstka Stwórcy z góry”, która nie ma związku z pozostałymi pragnieniami.

Człowiek religijny przestrzega przykazań w ramach życia w tym świecie i może to robić bez punktu w sercu. Punkt w sercu jest czymś zupełnie innym. Ludzie posiadający punkt w sercu są zarówno wśród religijnych jak i świeckich, zarówno wśród Żydów, jak i wśród narodów świata, o czym pisali Rabi Elazar i Rabi Szymon. Widzimy to również na przykładzie Rabinów Akiwa i Onkelosa.

To są rachunki Stwórcy z góry. Nie jest konieczne aby wszyscy synowie sprawiedliwego ojca również byli sprawiedliwi. Czy ktoś pamięta imiona wszystkich synów Mojżesza? Wiemy, że przekazał Torę Jehoszua. Punkt w sercu nie jest dziedziczony, jest umieszczany w człowieku i tak przebiega jego rozwój. Nie jestem winien temu, że otrzymałem takie pragnienie, i działam zgodnie z nim.

Jeśli punkt w sercu budzi się w człowieku, to znaczy że jest. Jeśli się nie budzi, to go nie ma, ponieważ sami nie możemy wywołać jego ujawnienia. Jak napisał Rabasz: jeśli człowiek znajdzie się w grupie, która dąży do duchowości, w pewnym sensie przyspiesza to jego rozwój, a Stwórca ujawnia w nim punkt w sercu.

Oznacza to, że w swoim rozwoju zwierzęcym człowiek dochodzi do takiego poziomu, na którym punkt ten zaczyna się w nim odkrywać, czyli skraca się czas rozwoju, który pozostał mu do momentu odczucia punktu w sercu.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 10.08.2026


Różnica między modlitwą kabalisty a modlitwami ogółu

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak rozpoznać, że został mi zesłany taki czy inny stan?

Odpowiedź: Widzisz, że na świecie jest wielu ludzi, którzy zwracają się do wyższej siły. Pamiętam swoją wizytę w San Francisco, na ulicach stoją posągi chrześcijańskich „świętych”, Madonny z dzieciątkiem i inne. Ludzie oddają cześć tym posągom, podchodzą do nich na ulicy i je całują. Widzimy tu bałwochwalstwo w czystej postaci i to we współczesnym amerykańskim mieście. Oto bardzo wymowny przykład.

Albo przykład który podaje Baal HaSulam dotyczący członków kibucu na pustyni Negew: cierpią z powodu suszy i sami nawet nie zdają sobie sprawy z tego, że zwracają się do Stwórcy z prośbą o deszcz. Ta prośba płynie z serca. Niezależnie od tego czy są świadomi czy nie, proszą o pomoc wyższą siłę, ponieważ to właśnie Stwórca stwarza im tę sytuację, choć oni o tym nie wiedzą.

Oznacza to, że ludzie na całym świecie zwracają się do Stwórcy o pomoc. Nawet mała pchła, która cierpi z powodu braku pożywienia, jej cierpienie jest również zwróceniem się do Źródła swoich cierpień, do Stwórcy.

Pytanie jednak brzmi, jak właściwie zwrócić się do Stwórcy? Począwszy od małej pchły, poprzez wielkie zwierzęta, człowieka oddającego cześć posągom, mieszkańców kibuców na pustyni Negew, wierzących Żydów znajdujących się na nieożywionym poziomie świętości, aż po tych, którzy naprawdę pragną zwrócić się do Źródła i wiedzą, do kogo się zwracają. Jednak modlitwa tych ostatnich ma zupełnie inny cel.

Prośba pchły lub człowieka, który modli się dla własnego dobra, czy to w tym świecie czy w przyszłym, pozostaje w ramach świata materialnego. Natomiast człowiek, który zaczyna prosić nie tylko o to, by było mu dobrze w przyszłym świecie, ponieważ w jego prośbie pojawia się już pewne odczucie Stwórcy, czyli jednocześnie jest w niej trochę „lo liszma” i trochę „liszma”, kieruje już do Stwórcy świadomą prośbę.

Na tym polega zasadnicza różnica między naszą prośbą a prośbą pchły czy bałwochwalcy, ponieważ jest to prawdziwe zwrócenie się do Stwórcy. Nie prosimy jak mieszkańcy kibuców, którzy modlą się z powodu braku deszczu i cierpią z powodu suszy. Nie wołamy do Stwórcy dlatego, że jest na źle, i wołamy aby było nam dobrze, mówimy o takim zwróceniu się, które trudno wyrazić słowami.

Jeśli proszę Stwórcę o naprawę, abym stał się do Niego podobny, to nadal jest to prośba dla samego siebie, a więc również „lo liszma”. „Liszma” jest takim uczuciem, którego nawet nie potrafimy wyrazić słowami. Jak mogę zwrócić się z prośbą, która byłaby całkowicie oderwana od mnie samego i skierowana wyłącznie do Stwórcy?

Dlatego cała nasza praca przechodzi przez różne formy relacji z wyższą siłą, aby ostatecznie dojść do stanu „Izrael, Stwórca i Tora są jednym”. Czyli, kroki które wykonuję w procesie swojej relacji do Stwórcy, nazywają się Torą – sposób w jaki odnoszę się do Niego. Chodzi o to, aby zamiast kierować te kroki ku sobie, coraz bardziej kierować ku Niemu. Dokonać odwrócenia kierunku swoich działań – to jest właśnie duchowa praca.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 03.07.2026


„Zdanie Tory jest przeciwne zdaniu ogółu”

каббалист Михаэль Лайтман Nasze kabalistyczne wychowanie i nauka całkowicie różnią się od wychowania ogółu. Religia uczy człowieka być zdyscyplinowanym, wstać i wykonywać co należy, robić i jeszcze raz robić.

Kabała natomiast rozwija w człowieku zdolność wewnętrznej analizy. Człowiek zaczyna nie zgadzać się ze Stwórcą, oskarża Go, a nawet przeklina, chce się przeciw Niemu zbuntować, a następnie zaczyna rozumieć skąd pochodzą te właściwości, porównuje swoje cechy z przeciwstawnymi właściwościami Stwórcy, i stopniowo uświadamia sobie, co należy preferować.

Wówczas najpierw usprawiedliwia Stwórcę, potem pragnie stać się do Niego podobny, a następnie sam wychodząc z tych przeciwnych stanów, upodabnia się do Niego. Taki jest rozwój człowieka. Dlatego powiedziano: „Zdanie Tory jest przeciwne zdaniu ogółu”. Ogół wychowuje i kształci człowieka w sposób przeciwny Torze.

Człowiek, który tutaj przychodzi, zaczyna otrzymywać taką edukację, dzięki której stopniowo uwalnia się od wszelkich ograniczających ram, od wszystkich początkowych uwarunkowań – od wszystkiego. Powinien badać, analizować, rozważać wszystkie możliwe stany, niczego się nie bać, i na tej podstawie wybrać prawdę. W przeciwnym razie pozostanie na poziomie zwierzęcym.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 06.07.2026


Świątynia w naszych sercach

каббалист Михаэль Лайтман Nie czyńcie tak wobec Boga, Wszechmogącego waszego. Lecz tylko do miejsca, które wybierze Bóg, wasz Wszechmogący, spośród wszystkich waszych pokoleń, aby tam ustanowić Swoje imię, do tego miejsca Jego przybytku, zwracajcie się i tam przychodźcie. [Tora, „Dewarim”, „Ree”, 12:4-12:5]

Chodzi tu o Świątynię w sercu człowieka. Świątynia – to nie jakaś budowla w Jerozolimie czy gdziekolwiek na terytorium Izraela, gdzie spieszą ludzie, by całować jej kamienie i mur, jak to robią dzisiaj. Jeden jedyny raz, będąc razem z moim wielkim nauczycielem, rabinem Baruchem Aszlagiem – Rabaszem odwiedziliśmy Ścianę Płaczu w Jerozolimie.

Nie podszedł do niej bliżej niż na dwa metry, spojrzał i spokojnie, bez zatrzymywania się, wrócił z powrotem. Nie czując w tych kamieniach żadnej świętości, nawet się do nich nie zbliżył, i widziałem w jego zachowaniu całkowite oderwanie od tego miejsca. A przeciętnego człowieka ciągnie do tego, potrzebuje takiej zabawki. Jak niemowlę które czuje się spokojne tylko wtedy, gdy trzyma w rękach znajomą grzechotkę, tak i człowiek.

Należy wychowywać ludzi w taki sposób, by każdy poczuł że ma związek z naszą wspólną Świątynią – z jednością serc. Wspólna Świątynia – to dusza. Tora mówi jedynie o budowaniu Świątyni w naszych sercach i z naszych serc. Miejsce – to pragnienie. Pragnienie w Kabale nazywa się „miejscem”, ponieważ tylko naprawione pragnienie, czyli właściwe miejsce, może otrzymać wyższe światło, odkrycie Stwórcy.

Z programu TV „Tajemnice wiecznej Księgi”


Gotowość do podążania wiarą ponad wiedzą

каббалист Михаэль Лайтман Wiara ponad wiedzą to nie jest nabycie czegoś w rozumie, lecz nabycie innej zdolności, której w nas nie ma. To inny, ponadnaturalny kanał, szósty zmysł, duchowość, naprawione kli otrzymywania, siła Biny. Jak to osiągnąć? Poprzez rozmyślanie, pracę, wzloty i upadki.

Pytanie: Po co zajmujemy się tym, skoro z góry wiadomo, że wszystko to robi Stwórca?

Odpowiedź: Dlaczego jesteś taki pewien, że to robi Stwórca? Przecież dla ciebie są to tylko nazwy, puste słowa, ty tym nie żyjesz. Napisano, że istnieje wyższa siła, zarządzająca wszystkim, „nie ma nikogo oprócz Niego”. I co z tego? Słyszałeś o tym, ale nie żyjesz wewnątrz tego objawienia, nie utożsamiasz się z nim.

A przecież utożsamianie określa wszystkie nasze myśli i działania. Czuję siebie jak rękawiczkę nałożoną na rękę Stwórcy. On decyduje o wszystkim, co się we mnie dzieje, począwszy od ruchu atomów, kończąc na ruchu myśli i pragnień. Od Niego zależy każdy rezultat, zarówno na początku, jak i na końcu. W taki sposób odczuwam przejawianie się Stwórcy we mnie.

A jeśli tego we mnie nie ma, czy mogę powiedzieć, że Stwórca jest Królem? Czy mogę powiedzieć, że się z tym zgadzam? Czy sam, bez przymusu zrobiłbym to samo, co robi On? Wszystko to są puste słowa. Nawet nie wiem, co On robi, nie wiem, kim On jest. Dlatego Rabasz mówi, że istnieje Król całego świata i jest Król Izraela. O Królu całego świata mówią wszyscy: Stwórca jest wielki!

Króla Izraela osiąga się poprzez prawdziwe dążenie do Niego – „jaszar El”, prosto do Stwórcy. A dążenie oznacza gotowość odrzucenia własnej wiedzy i gotowość podążania wiarą ponad wiedzą. Na tym polega różnica między opinią Tory i opinią mas.

Nie wystarczy po prostu powiedzieć. Wszyscy uważają, że znajdują się już w Ostatecznej Naprawie, podczas gdy stan Izrael osiąga się poprzez bardzo poważną pracę, poprzez dostosowanie wszystkich swoich pragnień i intencji względem Stwórcy tak, że stają się one podobne do Jego pragnień. Dopiero wtedy człowiek dochodzi do stanu, kiedy może powiedzieć, że Stwórca jest Królem całego świata.

Czym jest świat? Świat – to cały ja, i sprawdziłem, poczułem i zgadzam się z tym, że On mnie prowadzi. A na czym polega ta zgoda? Na tym, że nawet gdyby Stwórcy nie było, ja i tak robiłbym to samo. W taki sposób sam tworzę obraz Stwórcy w sobie. Nazywa się to, że wzrastam od zera do Nieskończoności. Wzrastam i osiągam Jego poziom.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 10.06.2026