Artykuły z kategorii Praca duchowa w grupie

Co zobowiązuje nas do zwracania się do Stwórcy?

каббалист Михаэль ЛайтманW jakim przypadku człowiek zwraca się do Stwórcy? Tylko wtedy, gdy odczuwa taką potrzebę. Mówi się, że Stwórca znajduje się wszędzie, napełnia mnie i otacza, że cały jestem w Nim zanurzony, że jest wokół mnie i we mnie. Ale dla mnie Go nie ma, nie czuję Go. To On zsyła mi to ukrycie. W jakim stanie powinienem się znaleźć, aby stał się mi niezbędny?

Chodzi o to, że Stwórca ukrywa się, stawiając przede mną cały ten świat, cały ten obraz, który wprowadza mnie w zamęt, ukazując mi samego siebie od wewnątrz. I wszystko to pojawia się zamiast Niego. A ja powinienem wykonać odwrotną pracę. Pomimo wszystkich zjawisk zachodzących w moim ciele i wokół mnie, które odczuwam, zamiast odczuwać Jego, powinienem uświadomić sobie, że to On, i nie ma nikogo ani niczego innego, ani we mnie, ani wokół mnie.

Co więc może mnie do tego zobowiązać? Jak dojść do tego, by stało się to dla mnie ważne? Problem polega na tym, że On jedynie pobudza nas do tego, za pomocą różnych drobnych uderzeń, ukłuć. Nie stoi nad nami z biczem, bo w przeciwnym razie bieglibyśmy ku Jego objawieniu z poczuciem, że jeśli za chwilę Go nie odkryjemy, zginiemy.

Poprzez swoje uderzenia jedynie nas pobudza, daje nam wolny wybór i swobodę działania w dążeniu do Jego odkrycia. I to jest jedyne działanie, jedyny obszar w którym jesteśmy wolni. Daje nam tylko wskazówki, popychając nas naprzód, ale nie wprost.

Jak na podstawie Jego wskazówek, pracować tak, aby stało się to dla mnie bardziej niezbędne, niż wszystko, co odczuwam w sobie i wokół siebie? A inaczej będę nieustannie znajdować dla siebie coś ważniejszego. Tak właśnie się dzieje i to nazywamy „życiem”: za każdym razem zwracamy się ku rzeczom, które wydają nam się ważniejsze.

Jak więc zwrócić się do Niego jako do czegoś najważniejszego ze wszystkiego, co istnieje? Jak odkryć, że Jego objawienie jest ważniejsze niż wszystko inne? To cud: znajdujemy się w Nim, On nas napełnia, poza Nim nic nie istnieje, jesteśmy wewnątrz Niego. A jednak nie chcemy tego poczuć ani odkryć, niczego nie chcemy.

Sami musimy osiągnąć uświadomienie sobie tej potrzeby i to jest jedyne zadanie, które zostało nam powierzone. Jeśli jednak nie ma grupy, sami nie jesteśmy w stanie tego osiągnąć. Nie będziemy mogli posunąć się nawet o milimetr – grupa jest niezbędna.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 16.11.2026


Zjednoczenie – jest działaniem duchowym

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czym jest zjednoczenie dziesiątki? Czy jest to jakiś proces, czy też osiągalny rezultat?

Odpowiedź: Zjednoczenie jest jedynym działaniem duchowym. Jednoczyć można się w dziesiątki, setki, tysiące, w zależności od tego, jaka skala nas satysfakcjonuje. Jest to proces wznoszenia się po stopniach duchowej drabiny, kiedy odczuwamy ciągłe wzniesienie i odkrycie na każdym stopniu naszego połączenia ze Stwórcą.

Pytanie: Czyli, naszym zadaniem przed kongresem jest osiągnięcie jakiegoś minimalnego stopnia zjednoczenia?

Odpowiedź: Jak się to zrealizuje, zależy od was.

Pytanie: Kiedy to nastąpi? Co musimy przejść, poczuć i ile otworzyć serc, aby osiągnąć jakiś minimalny rezultat?

Odpowiedź: Już dzisiaj możecie otworzyć wasze wspólne serce, nie ma żadnych ograniczeń. Ile zechcecie, tyle wzniesiecie się we właściwości obdarzania, miłości, połączenia.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza


Im silniejsze zjednoczenie, tym silniejszy egoizm

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy dobrze rozumiem, że im silniej się jednoczymy, tym wyraźniej odczuwamy egoizm? A może przy prawdziwym połączeniu egoizm jest anulowany?

Odpowiedź: Egoizm zostaje anulowany dopiero na końcu drogi, a teraz jest nam potrzebny po to, abyśmy mogli się wznosić. Nad czym będziemy wznosić się, jeśli nie będzie egoizmu?

Cały czas stopniowo wznosimy się ponad nim: coraz wyżej i wyżej. A on stopniowo rośnie. Wychodzi na to, że im bardziej rozwinięty jest człowiek, tym większy ma egoizm. Inaczej nie moglibyśmy duchowo wzrastać.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Grupa, z którą podążam

каббалист Михаэль ЛайтманWcześniej nie potrafiłem słuchać o obdarzaniu i myślałem, że duchowość to światy. Sądziłem, że gdy poznam ich budowę, będę mógł nimi manipulować i posługiwać się nimi, jak jakimś mechanizmem, umiejętnie go wykorzystując, aby za jego pomocą kierować sobą i światem.

Teraz jednak stopniowo przyzwyczajam się do postrzegania tego systemu inaczej – jako mojego wewnętrznego systemu, za pośrednictwem którego oddziałuję na siebie i innych, jeśli znajduję się we właściwości obdarzania. Jeśli natomiast nie znajduje się we właściwości obdarzania, nie dotykam nawet tego mechanizmu i w żaden sposób na niego nie oddziałuję, pozostając wyłącznie na poziomie rozwoju zwierzęcego.

Mogę się na to zgodzić tylko pod warunkiem, że moja grupa będzie mnie w tym wspierać. Przy czym nie musi być ona tak mądra jak ja. Wystarczy że przyjaciele choć trochę to rozumieją i w jakimś stopniu się z tym zgadzają, nawet jeśli opierają się na swoich błędnych wyobrażeniach. Już samo to wystarczy, aby grupa mnie wspierała i wtedy mogę korzystać ze swojego stopnia, ze swojego poziomu, aby czerpać siły od przyjaciół.

Chodzi o to, że nigdy nie otrzymuję od grupy bezpośredniego oddziaływania. Zawsze otrzymuję od przyjaciół tyle, na ile pozwala moja własna konstrukcja, sposób, w jaki ulegam ich wpływowi i jak ich oceniam. Dlatego wystarczy, że grupa znajduje się wokół mnie i ma pewien ideał tego rodzaju, nawet jeśli sama nie rozumie, czym on jest.

W tej grupie ja mogę postępować naprzód aż do Końcowej Naprawy, podczas gdy sama grupa może być nawet na początkowym etapie rozwoju. Powiedziano o tym: „Od wszystkich swoich uczniów uczyłem się”. Powiedziano również, że człowiek, który osiąga naprawę, widzi, że cały świat jest naprawiony i w ogóle znajduje się w stanie Końcowej Naprawy, wypełniając wolę Stwórcy. Człowiek powinien sam od wewnątrz budować otoczenie w odniesieniu do siebie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.09.2026


Najważniejsza jest grupa

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jeśli grupa ma mnie chronić przed upadkami, to czy nie powinienem mieć żadnych innych myśli, poza troską o nią?

Odpowiedź: Jeśli grupa będzie rzeczywiście troszczyć się o prawidłowe dążenie do Stwórcy, a ty włożysz w nią wszystko, co możesz, uniżysz się, aby być od niej w stu procentach zależnym, to niczego więcej ci nie potrzeba. Co jeszcze posiadasz? Dlaczego wydaje ci się, że jest jeszcze coś poza tym?

W artykule „Wolność wyboru” powiedziano, że nie mamy żadnych innych możliwości, aby zmienić swój los na lepsze, poza przyspieszeniem własnego rozwoju. Być może pytasz, czy powinieneś wkładać wysiłek tylko w siebie, czy również w grupę? Nie! Powinieneś pracować nad sobą, aby połączyć się z grupą i wywierać na nią wpływ, a jednocześnie uniżać się przed nią. Niczego więcej nie potrzeba.

Na to pytanie istnieje bardzo prosta odpowiedź w artykule „Wolność wyboru”, jako przykład można podać ten świat, który dostarcza nam wszystkich pragnień poza zwierzęcymi, czyli pragnień ludzkich, pochodzących z otaczającego nas społeczeństwa.

Jak powiedziano w artykule, istnieją cztery czynniki: nasza pierwotna podstawa (materiał) i drogi jej rozwoju, a także otoczenie i drogi jego rozwoju. Jeśli więc zmieniam swoje otoczenie i drogi jego rozwoju, jakby wpływam na ten proces. Nie ma niczego, poza tymi czterema czynnikami, które określają rozwój.

Moja dusza pozostaje tą samą duszą, tą samą kroplą nasienia, która ma rozwinąć się właśnie we mnie, a nie zmienić się w coś innego: w owies czy pszenicę. Pozostanę sobą. Innymi słowy, mój korzeń, do którego muszę powrócić, już istnieje, ale na drogę, którą będę podążać, aby tam dotrzeć, mogę wpływać wyłącznie za pomocą otoczenia.

Przez tysiąclecia większość ludzi, którzy pragnęli osiągnąć zjednoczenie ze Stwórcą, lecz ponieśli porażkę, nie zdołali tego dokonać właśnie z powodu braku grupy. Większość!Chociaż z góry uwzględniane są również różnego rodzaju rachuby, ale to nas nie dotyczy, ponieważ najważniejsza jest grupa.

Z lekcji według listu Rabasza, 15.11.2026


Nie czekać, aż przyjdzie pragnienie

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak mogę zmusić się do zjednoczenia z przyjacielem?

Odpowiedź: Jak można zmusić się do zjednoczenia z przyjacielem? Co oznacza „przymuszenie się”? Oznacza to działanie wbrew własnemu pragnieniu.  Ale nie możesz nic zrobić wbrew swojemu pragnieniu! Próbując zjednoczyć się z przyjacielem wbrew własnemu pragnieniu, odkrywasz, że rzeczywiście nie jesteś do tego zdolny.

Jednocześnie grupa uświadamia ci, że jest to najważniejsza rzecz, ponieważ bez zjednoczenia z przyjaciółmi nie możesz poszerzyć swojego kli i otrzymać do niego światła. Otrzymanie światła odbywa się dzięki połączeniu ogromnej liczby cząsteczek w jedno wspólne kli zwane „Adam Riszon”.

Pod wpływem grupy naprawdę zaczynasz dostrzegać i coraz bardziej przekonywać się, jak ważne i jak niezbędne jest dla ciebie zjednoczenie z przyjaciółmi. Zaczynasz rozumieć, że jest to jedyne działanie, które możesz wykonać ze swojej strony, od dołu, aby otrzymać obfitość z góry. Jednak przeszkadza ci w tym twój egoizm i wtedy zwracasz się do Stwórcy, aby pomógł ci zjednczyć się z przyjacielem wbrew pragnieniu otrzymywania.

Wówczas Stwórca się objawia, ty pochylasz się przed Jego wielkością, twoje pragnienie otrzymywania ulega anulowaniu i jednoczysz się z przyjacielem. Kiedy Stwórca świeci ci swoim światłem, znikają wszelkie trudności, rozwiązują się wszystkie problemy i wszystko wraca na swoje miejsce. Pragnienie otrzymywania natychmiast się uspokaja, gaśnie, ponieważ nie ma już nic do zrobienia. Jest bowiem drugą stroną tego samego Stwórcy.

Człowiek nigdy nie powinien czekać, aż pojawi się w nim pragnienie, aby nad nim pracować. Myśląc, że powinien działać zgodnie z pragnieniem, które już w sobie ma, człowiek po prostu nie rozumie, że zgodnie z pragnieniem postępują zwierzęta oraz masy znajdujące się na nieożywionym poziomie duchowym.

Kabalista natomiast, czyli ten, kto wkroczył do świata duchowego, nie działa zgodnie ze swoim pragnieniem. Pracuje po to, aby pragnienie się pojawiło, sam je buduje. Kiedy światło zbuduje już pragnienie, nie ma nad czym więcej pracować, więc kabalista wznosi się na kolejny stopień i pracuje nad tym, aby pojawiło się nowe pragnienie.

Z lekcji na święto Sukkot, 26.09.2026


Nie czekać na przebudzenie z góry

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Na czym polega aktywna praca w grupie?

Odpowiedź: Aktywna praca polega na tym, aby, jak napisał Rabasz, umniejszać siebie wobec przyjaciół, ale nie tylko umniejszać, a nawet „uniżać” siebie wobec grupy. Przede wszystkim domagać się od grupy, aby przekazywała wielkość Stwórcy, wielkość celu.

Wówczas na tyle, na ile grupa staje się wielka w twoich oczach, czynisz ją większą od siebie, i na ile wzbudza w tobie teraz poczucie wielkości Stwórcy, na tyle ostatecznie zyskujesz dzięki niej tę siłę wielkości. Daje ci to możliwość dodawania czegoś od siebie, tak jakbyś otrzymał przebudzenie z góry.

Jednak przebudzenie z góry nie przybliży cię do Stwórcy, dokona tego właśnie przebudzenie otrzymane od grupy, ponieważ przychodzi ono dzięki temu, że starasz się zebrać rozbite kelim i połączyć je ze swoim kli. Jest to praca w działaniu, zgodnie z którą Stwórca objawia się w tych kelim, które udało ci się zebrać.

Jeśli natomiast po prostu silniej odczujesz wielkość Stwórcy, będzie to wynikało z przebudzenia z góry, które nie stanowi dodatku do twoich kelim. Stwórca po prostu objawił ci swoją wielkość, dodając ci swoje NeCHI, swoje kli. Potem zabiera jednak to kli, i poza wspomnieniami nic ci nie pozostaje, ponieważ nie są to reszimot, z których możesz korzystać.

Oznacza to, że musisz nabyć te kelim od grupy. Nie należy więc czekać na przebudzenie z góry, ponieważ to nie rozwija człowieka. Przyczynia się to do postępu tego, kto „pracuje”, aby otrzymał dodatkową siłę do dalszego ruchu. Jednak temu, kto nie otrzymuje kelim od grupy, przebudzenie z góry nie pomoże.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 11.11.2026


Relacje między nauczycielem a grupą

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Rozmawialiśmy o wzajemnych relacjach wewnątrz grupy, oraz między grupą a Stwórcą. A jakie miejsce w tym systemie zajmuje nauczyciel? Jakie powinny być relacje między grupą a nauczycielem?

Odpowiedź: Myślę, że grupa powinna okazywać szacunek nauczycielowi poprzez to, że nie przerzuca wszystko na niego, lecz pragnie być jak najbardziej samodzielna. Rzeczywiście, nauczyciel jest jak ojciec, który cieszy się, widząc że jego dziecko staje się bardziej samodzielne, że nie pozostaje cały czas pod jego opieką i nie potrzebuje go ciągle.

Dlatego nauczyciel cieszy się, widząc że jego grupa staje się coraz bardziej samodzielna. Cieszy się również z tego, że grupa słucha jego rad. Zatem są tutaj dwie rzeczy: słuchać rad i analizować, dlaczego wszystko jest urządzone właśnie w taki sposób, ponieważ dzięki takiej weryfikacji, rozwijamy się: a także starać się być jak najbardziej samodzielnymi.

Jestem przeciwny temu, aby odnosić się do nauczyciela – powiedzmy, do mnie – ze szczególną uwagą, ponieważ prowadzi to do zniekształcenia relacji. Nie potrzebuję tego. Naprawdę, nie ma takiej potrzeby. Rabasz również nie wymagał tego od grupy. Powinniśmy za każdym razem szukać drogi do jeszcze większej współpracy. I to wszystko.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.09.2026


Wzajemna zależność

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: W jaki sposób obdarzanie przyjaciela przejawia się w grupie?

Odpowiedź: Jeśli zechcesz, dostrzeżesz to. Niezależnie od tego, czy tego chcesz, czy nie, i tak pracujesz w grupie: pełnisz dyżury, uczestniczysz we wspólnych wydarzeniach, roznosisz herbatę itp. Nie może być tak, że absolutnie nic nie robisz.

Załóżmy, że raz na pół roku roznosisz herbatę. Pojawia się więc pytanie: „Jaką intencję wkładasz w tę czynność i co ci to daje?”. Jeśli nie zdążyłeś, nie potrafiłeś, nie pomyślałeś by nadać swoim działaniom intencję obdarzania, winna jest grupa, nie ty.

Grupa ponosi winę za to, że nie zapewniła ci potrzeby posiadania intencji obdarzania. A sama grupa, która w żaden sposób na ciebie nie oddziałuje, również zależy od ciebie, czyli od tego, w jakim stopniu domagasz się od niej, aby na ciebie oddziaływała. Te rzeczy są od siebie wzajemnie zależne.

Jeśli zbierzesz wszystkie rady i zalecenia Baal HaSulama i Rabasza, będziesz mógł zapisać je na jednej kartce papieru, najwyżej na dwóch.

I jakkolwiek byś na to nie spojrzał, niezależnie od tego, jak bardzo egoizm mąci ci w głowie, kiedy zagłębiasz się w różne sprawy, próbując je zrozumieć, te rady w zupełności wystarczą, aby znaleźć odpowiedź. Nasz problem polega na tym, że cały czas chcemy od nich uciekać.

Z lekcji na święto Sukkot, 26.09.2026


Pożyteczne lo liszma

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak przezwyciężać przeszkody, które utrudniają nam wzajemne zjednoczenie?

Odpowiedź: Kiedy już określimy, czego oczekujemy od naszej pracy, decydujemy, że powinniśmy zjednoczyć się wokół tego celu i zaczynamy szukać działań, które pozwolą nam go osiągnąć.

Chcemy odkryć Stwórcę w naszym wspólnym kli. Aby się z Nim zjednoczyć, odkryć Go i poczuć, musimy stworzyć stan zwany wspólnym kli. Jeśli osiągam taki stan, w którym nie ma żadnej różnicy między mną a pozostałymi przyjaciółmi z grupy, jest to znak, że osiągnąłem swoją naprawę, nazywaną intencją obdarzania, wiarą. Być może, w jakimś stopniu już wychodzę poza siebie.

Dlaczego robię to w odniesieniu do innych? Aby połączyć się ze Stwórcą. Nie oceniam teraz, czy robię to z intencją dla siebie czy dla Stwórcy. Oczywiście, na razie jest to lo liszma, ale to wystarczy. Powinienem anulować swoje „ja” i być razem ze wszystkimi w jednym kli, w jednym połączeniu, aby odkryć między nami wyższą siłę, Stwórcę, duchowość.

Wszystko to robię na razie jeszcze dla własnej korzyści. Wszyscy tak myślą, ale to wystarczy: pragnę osiągnąć ten stan i jestem gotowy dla niego pracować. Nazywa się to „pożytecznym lo liszma”, dzięki któremu przyciągam otaczające światło, a ono oddziaływuje na mnie, naprawia mnie i zmienia moją wewnętrzną strukturę.

Na razie nie jestem zdolny myśleć inaczej. Nie potrafię nawet wyobrazić sobie, czym jest naprawione kli, do którego mógłbym dążyć. To jednak normalne, ponieważ taki jest mój rzeczywisty stan. Kiedy stanie się on prawdziwy?

Wtedy, gdy powiemy sobie nawzajem, że odkrycie Stwórcy, połączenie z Nim, jest największą wartością, jaka może istnieć, i że dla osiągnięcia tego, każdy powinien anulować swoje ego. To wystarczy. Jest to już więź i wzajemne obdarzanie, ukierunkowane na zjednoczenie ze Stwórcą. To już nie kołchoz i nie komunizm, a prawidłowe lo liszma, które prowadzi do liszma.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.09.2026