Ponieważ zamysł stworzenia, nazywany „zadowolić Swoje stworzenia”, zaczyna się w Nieskończoności, dlatego modlimy się do Nieskończoności – czyli do tego połączenia, które istnieje między Stwórcą a stworzeniami.

Początek tego połączenia znajduje się w Nieskończoności, ponieważ tam znajduje się właściwość „Imię Jego”, stanowiąca korzeń stworzenia. (Baal HaSulam. Szamati, 54. Cel pracy – 1)

Nieskończoność – to coś, czego nie możemy pojąć, to podobieństwo właściwości.

Pytanie: Czym jest ta właściwość „Imię Jego” i co oznacza modlić się do Jego imienia?

Odpowiedź: „Imię Jego” – to rezultat osiągnięcia z dołu. Kiedy światło Stwórcy wchodzi do naszego kli, wtedy zaczynamy odczuwać Jego Imię.

Kiedy kierujemy się ku temu, że Stwórca jest Wyższy, że jest Pierwszy, że jest Stworzycielem, że jest Dobry i Czyniący dobro, i że nie ma nikogo oprócz Niego, wtedy okazuje się, że zwracamy się tylko do Wyższego Korzenia.

Pytanie: Jak prawidłowo modlić się do Nieskończoności, jak się do niej skierować?

Odpowiedź: Jesteśmy w stanie to poczuć tylko poprzez miłość do bliźniego, inaczej jest to niemożliwe.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Co oznacza, że teraz studiujemy Torę z taką intencją, aby nie odcinać się od Stwórcy, a być z Nim związanym?

Odpowiedź: Możemy zajmować się, czymkolwiek, ale we wszechświecie istnieje jedna siła w której wszyscy się znajdujemy. Jeśli chcemy otrzymać od tej siły zmiany w sobie, to wyobrażamy sobie takie działanie, które może wywołać wpływ wyższego światła na nas, i wtedy się zmieniamy. Zmieniają się nasze intencje – czyli to czego oczekujemy od własnych działań. To są właśnie te przemiany, które niosą za sobą działania sprawiedliwych.

Intencja obdarzania oznacza, że niczego nie chcesz dla siebie, a pragniesz działać wyłącznie dla Stwórcy. Oczywiście rozumiemy, że nikt z nas nie posiada jeszcze takiej intencji. Ale jak powiedziano w TES, możemy przyciągnąć to światło, tę siłę, która nas naprawi. I wtedy pojawią się w nas intencje, by działać dla dobra Stwórcy tam, gdzie dostrzeżemy taką możliwość.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 26.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Czym jest ta część Stwórcy – „dusza w człowieku, która oddzieliła się od Stwórcy”?

Odpowiedź: To światło Stwórcy, które stworzenie otrzymuje w swoim pragnieniu otrzymywania przyjemności. Przez to stworzenie całkowicie oddziela się od Stwórcy i odczuwa to.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 25.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

I spotkał się z nim pewien człowiek, który był wyjątkowo brzydki. Powiedział mu: „Pozdrawiam Cię, Rabbi!”. Ale on mu nie odpowiedział. Rzekł mu: „Nieszczęśnik! Jakiż brzydki jest ten człowiek! Czy wszyscy mieszkańcy twojego miasta są brzydcy jak ty?” Odpowiedział mu: „Nie wiem, ale idź i powiedz Mistrzowi, który mnie stworzył, jak brzydkie jest naczynie, które Ty stworzyłeś”. (Baal HaSulam. Szamati 56. Tora nazywana jest pouczającą”)

Chodzi tu nie o zewnętrzne przejawy człowieka, a o jego wewnętrzne właściwości. Brzydota – to jedno z wyrażeń ludzkiego egoizmu. Tora nigdy nie mówi o brzydocie zewnętrznej, tylko o wewnętrznej, którą należy naprawiać.

Komentarz: Kiedy widzę na zewnątrz brzydotę, to chcę ją naprawić, łapię się na tym, że bardziej usprawiedliwiam w tym siebie, niż dążę do własnej naprawy.

Odpowiedź: W ten sposób przejawia się nasz egoizm. Dlatego ucz się dalej a stopniowo będziesz coraz mniej akceptował to, że postrzegasz świat jako zły. Wręcz przeciwnie, będziesz postrzegał siebie jako złego, a świat jako mniej lub bardziej naprawiony, normalny, dobry, przyjazny.

Inwestuj w dziesiątkę, zbliż się do niej, i wtedy szybko otrzymasz od Stwórcy zupełnie inne odpowiedzi. Prawdziwa naprawa polega na tym, że czujesz że coraz bardziej przywiązujesz się do grupy i jesteś gotowy pracować i żyć dla dobra przyjaciół.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: W jaki sposób wiedza zdobyta w wyniku naszych studiów wpływa na miarę wiary?

Odpowiedź: W stopniu, w jakim studiujesz zgodnie z zaleceniami kabalistów, zaczynasz dostrzegać swoje egoistyczne właściwości i rozumiesz, że nieustannie zmuszają cię do krytycznego odnoszenia się do świata, do Stwórcy, do przyjaciół i do pełnego usprawiedliwiania siebie. Jest to wynikiem zwykłej nauki. Z drugiej strony, jeśli człowiek widzi, jaki ohydny jest w swoim egoizmie, to zaczyna być wobec siebie krytyczny i prosi Stwórcę, aby go naprawił. Od tego punktu zaczyna się droga naprawy.

Pytanie: Czym w danym przypadku różni się wiara ponad wiedzą od wiary w nagrodę?

Odpowiedź: Wiara w nagrodę jest wiarą egoistyczną, gdy dążę do otrzymania zapłaty za włożone wysiłki. A wiara ponad wiedzę to pragnienie wzniesienia się ponad egoizm i zjednoczenia się ze Stwórcą bezpośrednio we wzajemnym obdarzaniu.

Pytanie: Jak wzmocnić miarę wiary i nie popaść w rozpacz z powodu uświadomienia sobie oddzielenia od Stwórcy?

Odpowiedź: Jeśli będziecie łączyć się z przyjaciółmi i razem pracować nad powodzeniem waszego wspólnego wzniesienia, na rzecz połączenia między wami i Stwórcą, wówczas odniesiecie sukces. Stwórca pokazuje nam, jak małymi, bezsilnymi egoistami jesteśmy właśnie po to, abyśmy wybrali właściwą drogę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak powiązać wyrażenie „Jeden, Jedyny i Absolutny” z pojęciem, że istnieje „wyższy ponad wyższym”?

Odpowiedź: Dalej będziemy studiować TES i zobaczymy, co to oznacza. Można zadawać tysiące pytań. Najważniejsze jest to aby wszystkie płynęły tym samym nurtem, którym prowadzi nas Baal HaSulam.

Pytanie: Jest powiedziane, że Stwórca tworzy światło i stwarza ciemność. Czy ciemność, czyli zło, istnieje w zamyśle stworzenia, czy tylko w naszej wyobraźni?

Odpowiedź: Każde pytanie, które w nas powstaje, jest w istocie częścią ciemności, której człowiek nie rozumie i dlatego znajduje się w takim stanie.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

W trakcie naszego życia odzywają się w nas coraz częściej smutne refleksje, dotyczące sensu naszego istnienia w kontekście nieubłagalnego faktu, że wcześniej czy później nasze życie dobiegnie końca. Na znaczeniu traci wówczas zgromadzony przez nas majątek, pozwalający nam zapewnić pożądany komfort i beztroskę funkcjonowania w tym świecie, oraz wszelkie inne, wydawało by się atrakcyjne, materialne korzyści.

Ten stan wewnętrznego opustoszenia i bezsensowności zabiegania o materialne cele jest dla nas zaproszeniem do wejścia na duchową ścieżkę, głosem który podpowiada nam, że duchowość do której zaczynamy się skłaniać oferuje nam dużo bogatsze i trwalsze wartości, które chcą być przez nas odkryte.

Osiągnięcie takiego stanu jest uwarunkowane rozwijaniem pozytywnych relacji międzyludzkich, zbudowanych na równości, bezpieczeństwie, szczęściu i przyjaźni i na poziomie duchowym jest procesem łączenia rozbitych części wielkiego globalnego organizmu, w jedną wielką całość poprzez działającą między nami siłę miłości i obdarzania będącą naszym spoiwem.

W miarę naszych duchowych postępów odkrywamy, że zyskujemy coraz więcej siły, do przezwyciężenia takich problemów jak lęk, depresja, samotność, i stajemy się bardziej zaradni w rozwiązywaniu konfliktów w rodzinie i społeczeństwie.

Dzieje się tak ponieważ w procesie rozwoju duchowego nie odczuwamy samotności, a wręcz przeciwnie coraz mocniej doznajemy przeświadczenia, że jesteśmy połączeni z coraz większą liczbą ludzi, a to daje nam poczucie wzmocnienia.

Przestajemy wówczas odczuwać nasze maleńkie, indywidualne światy i stajemy się świadomą częścią ogromnego organizmu, który istnieje wiecznie, podtrzymywany przez siłę wszechogarniającej miłości, i nazywa się to „duszą”, jedną dla wszystkich.

Źródło: https://michaellaitman.medium.com/how-does-spirituality-benefit-a-person-a810eae0dbdc

Kategorie: Artykuły w mediach, Duchowość, Kryzys, globalizacja, Nowe publikacje, Postrzeganie rzeczywistości, Prasa i my

Z artykułu „Ograniczenie” („Szamati”, nr 53): Smutek nawiedza człowieka tylko z powodu jego dążenia do nadmiaru. Dlatego powiedziano, że kiedy naród Izraela przyszedł, aby otrzymać Torę, Mojżesz zebrał ich u podnóża góry. (Góra „ar”- od słowa „irurim”- wątpliwości). Oznacza to, że Mojżesz doprowadził ich do najgłębszych myśli i zrozumienia – do najniższego poziomu.

I dopiero wtedy zgodzili się bez wahania i wątpliwości pozostać w takim stanie i być w nim, jakby znajdowali się w największym i najdoskonalszym stanie, i wyrażać przy tym prawdziwą radość, jak powiedziano: „Pracujcie dla Stwórcy w radości”. Ponieważ w wielkim stanie (gadlut) człowiek nie musi pracować w radości. Dlatego, że w takim momencie radość pojawia się sama.

Natomiast w stanie braku (katnut) trzeba pracować nad tym, by być w radości, pomimo odczucia znikomości swojego stanu. I to jest wielka praca. Stworzenie takiego małego stanu (katnut) jest podstawą do narodzin nowych stopni…

Człowiek obniża swoje zwykłe wymagania, stopniowo schodząc do „małego stanu” (katnut), w którym niczego dla siebie nie żąda. A to, czego potrzebuje dla egzystencji, ocenia jeszcze niżej, ponieważ troszczy się o te potrzeby z przymusu, z obowiązku.

Z właśnie tego punktu zaczyna się wejście w duchowy świat. A oznaką tego stanu jest radość. Przede wszystkim należy osiągnąć pierwsze skrócenie (cimcum alef), ekran i odbite światło, intencję dla obdarzania, w miarę możliwości robiąc postępy. I wtedy, wszystko, czego człowiek potrzebuje, nie jest uważane za konsumpcję. Dlatego znakiem tego stanu jest nieustanna radość, ponieważ człowiek nie ma się absolutnie o co martwić, gdyż jest zanurzony w świetle Stwórcy, w morzu obdarzania.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: W jaki sposób możemy wzmocnić albo gromadzić światło Stwórcy?

Odpowiedź: Dzięki temu, że uczymy się i mówimy o działaniach światła emanującego od Stwórcy, zbliżamy się do Niego i pobudzamy Go, aby jeszcze silniej oddziaływał na nas. Coraz bardziej upodabniamy się do Niego, wtedy zmieniamy się sami, zaczynamy Go lepiej rozumieć. To nazywa się odkryciem wyższego światła stworzeniom.

Wszystko w nas dzieje się pod wpływem wyższej siły. Ona zmienia w nas pragnienie, w miarę rozwoju tego pragnienia, zaczynamy coraz bardziej odczuwać, czego nam brakuje. I właśnie tego się uczymy.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czy myśl to światło? Czy możemy oddzielić od światła coś, co nie odnosi się do niego?

Odpowiedź: Nie, nie możemy mówić o niczym innym, poza tym, co jest zawarte w świetle.

Pytanie: Czyli pragnienie jest również światłem?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Wszystko jest światłem. A określenie samego stworzenia, czyli punkt „jesz mi ain” („istniejący z niczego”) – czy również jest w świetle?

Odpowiedź: Tak, wszystko znajduje się w świetle.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Struktura Wszechświata