Pytanie: Powiedział Pan, że powinienem dążyć do Stwórcy nie z pragnienia połączenia się, ale z pragnienia obdarzania Go. Jak wewnętrznie przeprowadzić taką granicę, aby naprawdę starać się obdarzać Stwórcę?

Odpowiedź: Możesz zbudować i rozwinąć w sobie to pragnienie tylko wtedy, gdy będziesz pracować razem z grupą. Zazdrość, miłość i szacunek są właśnie tym co powinno tam być.

Pytanie: Co to znaczy, że pojawia się we mnie właśnie pragnienie obdarzania Stwórcy, a nie scalania z Nim?

Odpowiedź: Obdarzać oznacza, być w kontakcie ze Stwórcą. Jak On tobie, tak i ty Stwórcy. Scalenie – jest działaniem pasywnym, podczas gdy wzajemne obdarzanie jest działaniem aktywnym.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 28.11.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czy konieczne jest wzbudzanie duchowego głodu, aby połączyć się ze Stwórcą?

Odpowiedź: Zdecydowanie! Ale to można otrzymać tylko od przyjaciół, dlatego że patrzysz na nich, słuchasz ich i zazdrościsz im.

Pytanie: Zakłada się, że powinniśmy pracować w radości i wdzięczności. Dlaczego zatem w pierwotnych źródłach mówi się, że za cierpienia – jest zapłata? Dlaczego musimy ciągle na nowo przechodzić przez stany cierpienia?

Odpowiedź: To zależy od tego, co uważamy za cierpienie. Jeśli oddalenie od Stwórcy nawet na jedną minutę jest postrzegane przez nas jako cierpienie, to szybko powraca nasze myśli z powrotem do Stwórcy.

Pytanie: Jak spożywać posiłek, by nie mieć przyjemności samemu, ale sprawić tym przyjemność Gospodarzowi?

Odpowiedź: Pokazujesz Gospodarzowi, jak bardzo jesteś zadowolony z Jego poczęstunku, jak bardzo cenisz posiłek, jak bardzo czujesz smak każdego dania – tak, żeby naprawdę Gospodarz miał zadowolenie z twojej przyjemności.

Pytanie: Wykonujemy tyle pracy w dziesiątce. Dlaczego cały czas tracimy to, co daje nam Stwórca?

Odpowiedź: Nie udaje nam się ustanowić prawidłowego połączenia między sobą i utrzymać tego, co otrzymujemy od Stwórcy. Dlatego to znika.

Pytanie: Mówi nam Pan, abyśmy nie mieli złych myśli. A jeśli te myśli są bardzo natrętne, niczym irytująca mucha, aż do stanu wyjścia z dziesiątki? Co można zrobić w takim stanie?

Odpowiedź: Pracować nad sobą. Uważać siebie za swojego wroga.

Pytanie: Mówi Pan, że należy być blisko siebie, ale bez otwierania naszych serc. Co to jest za bliskość między nami?

Odpowiedź: Nie otwierać serca, żeby sobie nawzajem nie przeszkadzać. Zastanówcie się, jak można być blisko siebie tak, aby nie przeszkadzać sobie nawzajem.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 24.11.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Mówimy, że człowiek musi anulować się przed dziesiątką. A co dokładnie należy anulować?

Odpowiedź: Człowiek powinien anulować swój egoizm. Nie swoje zdanie, ale właśnie egoizm. Dlatego musi mieć pragnienie uniżenia siebie przed przyjaciółmi i poddania się władzy dziesiątki. A wtedy człowiek, jako ten najniższy, będzie mógł zjednoczyć się z przyjaciółmi i wraz nimi podnieść się.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 25.11.2023

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: We współczesnym wirze życia bardzo trudno jest zatrzymać się na kilka godzin i zagłębić się w wewnętrzną pracę z intencją i prośbą. Czy brak takiej możliwości można zrekompensować pracą w dziesiątkach?

Odpowiedź: Tak. Jednak po to aby zagłębić się w pracę w grupie, trzeba oderwać się od tego świata.

Pytanie: Powiedziano: jeśli w sercu nie ma pragnienia, mózg nie może analizować. Na czym dokładnie polega praca mózgu?

Odpowiedź: Polega na uświadomieniu sobie, zrozumieniu, zaakceptowaniu tego, co Stwórca chce nam wyjaśnić i odkryć.

Pytanie: Co powinnam zrobić z zazdrością wobec Stwórcy, która się we mnie pojawia? Tak chcę być Jego ulubienicą.

Odpowiedź: Czy to ma sprawić, że powinnaś być jedną z wielu? Wszyscy jesteśmy dziećmi Stwórcy. Jeśli Stwórca kocha swoje stworzenia, to ty także powinnaś kochać Jego stworzenia.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 22.11.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Kupowanie rzeczy jest przyjemne, ponieważ wypełnia nasze ego. Jesteśmy stworzeni z egoistycznych pragnień czerpania przyjemności poprzez zdobywanie, kupowanie i otrzymywanie, a kiedy w taki sposób przybliżamy do siebie pożądane rzeczy, nasz egoizm cieszy się nimi przez krótki czas. Spełnienie jest krótkotrwałe, ponieważ nasze ego jest wymienne. Zachowuje się jak taksometr. Koło się kręci, a nasza satysfakcja maleje z każdą sekundą.

A co się stanie, gdy przyjemność zaniknie? Musimy pracować, aby ponownie kupować. Całe nasze życie wygląda wtedy jak niekończący się cykl pracy i kupowania, pracy i kupowania, do znudzenia, i nigdy nie pozostajemy usatysfakcjonowani. Nie możemy zatrzymać tego procesu, ponieważ nasz egoizm stale rośnie. Zawsze oddalamy się od poprzedniego stanu, w którym czuliśmy pewne spełnienie, wchodzimy w poczucie pustki i braku, a ten brak zmusza nas do ponownego poszukiwania napełnienia.

Co więcej, ponieważ nasz egoizm stale rośnie, tempo tego procesu stale przyspiesza. Skraca się czas pomiędzy jednym zakupem, czyli chwilą przyjemności, a następną taką chwilą. Każda kolejna przyjemna chwila jest połową poprzedniej. Na przykład, jeśli musieliśmy podróżować w wakacje przez tydzień raz w roku, teraz musimy podróżować przez miesiąc w lecie, a następnie przez miesiąc w zimie, i ciągle musimy znajdować nowe i różne sposoby na zaspokojenie siebie, ponieważ nasze stale rosnące ego nigdy nie pozwala nam być w pełni usatysfakcjonowanymi.

Dlaczego nasze życie toczy się w taki sposób? Dlaczego nasz egoizm stale rośnie, sprawiając, że po każdym spełnieniu czujemy pustkę? Dzieje się tak dlatego, że nasze ego rośnie po to, abyśmy pragnęli największego napełnienia i siły, jaką moglibyśmy kiedykolwiek poczuć. Jeśli nie osiągniemy ostatecznej, pełnej formy spełnienia, pozostawimy nasz egoizm pusty, a jego wizja pozostanie skupiona na pełnej i ciągłej formie napełnienia, poza mniejszymi przyjemnościami, które pojawiają się w nim raz za razem. Dlatego jest tak, jak napisał kabalista Jehuda Aszlag (Baal HaSulam):

Ponieważ całe ich bogactwo jest tylko dla nich samych, bo „kto ma jedną porcję, chce podwójnej porcji”, człowiek w końcu umiera mając tylko „połowę swojego pragnienia w dłoni”. W końcu cierpią z obu stron; z powodu narastającego bólu spowodowanego gonitwą i z powodu żalu nieposiadania dóbr, których potrzebują, aby wypełnić swoją pustą część. – Kabalista Jehuda Aszlag, Nauka Dziesięciu Sefirot, część 1, „Wewnętrzna refleksja”.

Dlatego historia naszego życia jest taka, że coraz bardziej gonimy za przyjemnościami, kupując coraz więcej, a przyjemność, jaką czerpiemy z tej pogoni, staje się coraz mniejsza. Co więcej, przerwy między kolejnymi przyjemnościami stają się coraz krótsze. Przykładem takiej pętli jest wzrost legitymizacji narkotyków: zwykłe przyjemności, które ludzie mogli kiedyś zaspokoić, już ich nie satysfakcjonują, a egoizm domaga się coraz większej przyjemności w krótszych odstępach czasu.

Widzimy zatem, że znajdujemy się w procesie stale malejących przyjemności i stale rosnącego poczucia pustki, jest to po to, abyśmy ostatecznie osiągnęli stan rozpaczy – stan, w którym będziemy chcieli pogrzebać nasze ego i przejść do zupełnie nowej i innej formy spełnienia: nie otrzymywania – lecz dawania – przyjemności.

Ta transformacja od czerpania przyjemności z otrzymywania do czerpania przyjemności z dawania może być postrzegana podobnie do tego, jak stajemy się rodzicami. Jako rodzice przechodzimy do trybu czerpania przyjemności z dawania naszym dzieciom.

Jest to czysto psychologiczne spojrzenie, nowy sposób odczuwania przyjemności. Zamiast otrzymywać przyjemność dla siebie i doświadczać jej zanikania, pozostawiając nas pustymi, odczuwamy raczej przyjemność w nowej postawie, w której im więcej dajemy światu, tym więcej przyjemności odczuwamy. Co więcej, możemy odczuwać tę drugą formę przyjemności w sposób ciągły, bez jej zanikania.

Źródło: https://michaellaitman.medium.com/why-does-it-feel-so-good-to-buy-things-70c8cababe1

Kategorie: Artykuły w mediach, Egoizm, Kryzys, globalizacja, Nowe publikacje, Prasa i my, Rozwój egoizmu

Pytanie: Do jakiego stanu powinniśmy dążyć, aby płomień sam rozpalił się w sercu?

Odpowiedź: Musimy dążyć do tego, aby wszystkie nasze małe iskry zebrały się w jeden wielki płomień.

Pytanie: A co, jeśli zamiast znienawidzić pragnienie otrzymywania, przejawia się nienawiść do Stwórcy: „Ty to wszystko zrobiłeś, Ty mnie opuściłeś do tej głębokiej jamy”?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Najważniejsze jest to, że musimy wyjaśnić prawdę. Jeśli nasze wewnętrzne właściwości są takie, że zaczynamy nienawidzić Stwórcę, to znaczy, że ustalamy to i od tego punktu zaczynamy się rozwijać dalej.

Pytanie: Co jest motorem wysiłków w dziesiątce?

Odpowiedź: Tylko wspólne wysiłki dziesiątki są rzeczywiście tym motorem.

Pytanie: Jest powiedziane: działania z przymusu są godne wiary. Do czego możemy zmusić przyjaciół, aby pomoc im osiągnąć wiarę?

Odpowiedź: Zobowiązując się do działań obdarzania, pokazując im przykłady i ich konsekwencje, aby w wyniku twoich działań przyjaciele uczyli się na nich. Nazywa się to „niech człowiek dopomoże bliźniemu”.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 22.11.2023

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy nasza międzynarodowa grupa spotyka się razem, czy odczuwa Pan jej wspólne pragnienie, jakoś inaczej?

Odpowiedź: Tak. Jest silniejsze, globalne. Jest z większą potrzebą. Bardziej intensywne, wyraźne. Ludzie przyjeżdżają ze wszystkich krańców świata z bardzo poważną intencją i bardzo poważnym pragnieniem. Ich obecność tutaj ma ogromny wpływ na wszystkich. W zasadzie to oni wywołują podstawowe pragnienie, na które ja pracuję.

Te okresy, kiedy wszystkie grupy zbierają się na kongresy, są najsilniejsze. A potem, kiedy masowo wejdziemy w poczucie wyższego świata, czyli tworzymy nad nami duchowy czujnik z naszymi wspólnymi pragnieniami, praktycznie nie będziemy nawet musieli się ze sobą komunikować.

Pamiętam, jak z Rabaszem jeździliśmy do kilku kabalistów, z którymi porozumiewał się, i pytałem go: „No i co? Czy odkrył się?” Rabasz odpowiedział: „Nie, nie chciał się odkryć. Chociaż z nim rozmawialiśmy, ale na tyle się wewnętrznie zamknął, że nawet nie mogę nic o nim powiedzieć”.

To istnieje wśród kabalistów. Jeszcze będziemy musieli do tego dojść. Etapy rozwoju, przez który przechodzimy, nie było do tego analogii na świecie. A dzisiaj cały świat powraca do postrzegania wieczności i doskonałości, w jakim byliśmy na początku naszych narodzin.

Dlatego nie możemy powiedzieć, że teraz wszystko dzieje się na świecie przez analogię tego, co się stało z kabalistami na przestrzeni historii. Dzisiaj pojawia się zupełnie nowy system – prawdziwy! Kabaliści z przeszłości przygotowali dla nas wszystko.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Siła światowej grupy”

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rabasz

Pytanie: Jest powiedziane: jeśli człowiek odkrywa w sobie miarę nienawiści, to nie jest prowadzony drogą grzesznika do grzechu i w taki sposób wchodzi w miłość do Stwórcy. Czy można, odkrywając w sobie zło, uniknąć upadków na naszej drodze?

Odpowiedź: Nie, to nie jest możliwe. W każdym razie, upadki będą i człowiek musi być na nie gotowy. Musi zrozumieć, że to właśnie upadki prowadzą go do wzniesienia.

Pytanie: Po to aby ujawnić miłość i dobro, musimy ujawnić wszelką nienawiść i zło. Co pomaga nam to właściwie zrównoważyć, aby zło nie wychodziło na zewnątrz, a pozostawało wyłącznie w naszej wewnętrznej pracy?

Odpowiedź: Najważniejsze jest bycie w połączeniu między nami i próba odkrycia wpływu Stwórcy na nas. Wtedy zrozumiemy, czego On od nas chce.

Pytanie: Co takiego jest w kamiennym sercu, że naprawia się w ostatniej kolejności i wymaga rozbicia?

Odpowiedź: Przecież jest z kamienia, dlatego należy je rozbić.

Pytanie: W takim stopniu, w jakim anulujemy swój egoizm, zyskujemy więcej siły od Stwórcy i wchodzimy głębiej w samopoznanie. Czy jest to odnowieniem połączenia?

Odpowiedź: Właśnie w taki sposób otrzymujemy od Stwórcy nowe właściwości, w miejsce tych egoistycznych właściwości, które posiadaliśmy, i od których chcemy się uwolnić.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 21.11.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Wydaje się, że współczesny człowiek jakby coraz bardziej oddala się od Stwórcy, stając się coraz gorszym. Dzieje się tak dlatego, że przewaga światła odkrywa się z ciemności. I dlatego to oddalenie jest właśnie jednym ze znaków zbliżania się do Stwórcy i znakiem tego, że należymy do pokolenia Mesjasza (Mesziacha).

Nie oznacza to, że dzisiaj czy jutro zaczniemy odkrywać wyższe światło i wzniesiemy się po duchowej drabinie. Ale oczywiste jest, że nasz świat wkroczył w taki okres, w którym wyższa siła natury przeprowadza z nami bardzo rygorystyczne rozliczenia, i musimy się pospieszyć i pomóc tej sile w każdy możliwy sposób w naszym rozwoju.

Należy wyjaśnić ludziom, że tylko nasze zjednoczenie uratuje świat i każdego z nas. W przeciwnym razie ludzkość ulegnie samozagładzie.

Epoka Masziacha – to czas, w którym ludzie będą lepiej rozumieć przesłanie przekazywane nam przez naukę Kabały i Księgę Zohar. To przesłanie mówi, że istnieje siła z góry, która chce się do nas zbliżyć i odkryć się. Dąży do tego, aby zmienić nasze uczucia i umysły tak, abyśmy mogli ją odkryć, zrozumieć i utożsamić się z nią.

„Z góry” oznacza, że ta ​​siła jest całkowicie nakierowana na obdarzanie, a nie na egoistyczne otrzymywanie, jak my. „Z góry” oznacza obdarzanie, a „z dołu” oznacza otrzymywanie.

„Tora” – to światło, które oddziałuje na człowieka i rozwija wszystkie jego pragnienia, prawidłowo je łącząc, tak aby człowiek mógł bezpośrednio przyjąć przesłanie z góry, napełnić się nim i połączyć się z wyższą siłą.

Zajmować się „otwartą Tora” – to znaczy rozpoczęcie z takiej pracy, do której człowiek jest zdolny: połączyć się z przyjaciółmi, którzy chcą odkryć sens życia i jego cel. W tym celu zbieramy się w grupy obejmujące coraz większe kręgi ludzi, którzy działają w oparciu o zasadę „niech człowiek dopomoże bliźniemu” i dążących do osiągnięcia wzajemnej miłości.

Ta wojna pokazała nam wyraźnie, że całe nasze prawo na istnienie zależy od naszego zjednoczenia. Dziś jest to już zrozumiałe dla wszystkich.

Z lekcji według artykułu „Artykuł na zakończenie Księgi Zohar”, 20.11.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody, Tora

Pytanie: Obydwoje z mężem studiujemy Kabałę zgodnie z naszą metodą. Jak możemy osiągnąć wzajemne ustępstwa, jeśli oboje jesteśmy bardzo porywczy?

Odpowiedź: Zacznijcie między sobą rywalizować, aby zobaczyć, kto bardziej ustępuje drugiemu.

Pytanie: Jeśli wyjdę za mąż, boję się, że Stwórca straci dla mnie swoje znaczenie i zostanie odsunięty na dalszy plan. Czy miłość do drugiego człowieka może przeszkadzać na drodze duchowej?

Odpowiedź: Nie. Prawdziwa miłość do Stwórcy w żaden sposób nie koliduje z miłością do człowieka.

Pytanie: Studiuję Kabałę od 12 lat, ale mój mąż nie zajmuje się Kabałą. Ale widzę, jak w tym okresie zmieniło się jego podejście do Kabały z absolutnej nienawiści na postawę pełną szacunku wobec Pana i tej metody. Jeśli na początku czułam tylko jednostronne napełnienie, a nie wzajemne połączenie, to od chwili, gdy zaczęły przenikać poprzez męża idee Kabały, pojawiło się między nami inne wzajemne połączenie. Na czym polega to przejście od jednokierunkowego napełnienia do wzajemnego połączenia?

Odpowiedź: Wyłoniło się z was nowe kli i to właśnie czujecie. Ale to dopiero początek, później poczujecie znacznie więcej.

Pytanie: Jak mogę upewnić się, że moją wybranką jest kobieta, z którą razem będziemy służyć Stwórcy?

Odpowiedź: Musisz to poczuć zgodnie z celem, do którego macie dotrzeć. Przede wszystkim twoja wybranka powinna dążyć do tego samego duchowego celu, co Ty.

Z lekcji dotyczącej artykułu Rabasza, 19.11.2023

Kategorie: Duchowość kobiety, Fragmenty z porannych lekcji, Mężczyzna i kobieta, Praca duchowa