Przylgnięcie do przyjaciół, do grupy, jest pierwszym krokiem „miłości do bliźniego swego, jak do siebie samego”, przed osiągnięciem miłości do Stwórcy. Na pierwszym etapie człowiek wyjaśnia swoją niezdolność do kochania innych i zwraca się do Stwórcy o pomoc.

Wtedy widzi, jak bardzo zależy od przyjaciół, od każdego z nich z osobna i od wszystkich razem. Szuka sposobu, aby zbliżyć się do każdego przyjaciela i wesprzeć go, a także jak zjednoczyć się ze wszystkimi razem, jak jeden człowiek, w jeden system, który Stwórca napełni i podniesie wszystkich wyżej, po stopniach jedności.

Połączenie oznacza, że ​​staram się być coraz bliżej przyjaciela, poznawać go coraz lepiej i wzmacniać wewnętrzną więź z nim, aż poczujemy się, jak jeden człowiek z jednym sercem. Oznacza to, że mamy jedno pragnienie, chociaż jesteśmy dwoma różnymi ludźmi.

Cały czas czujemy dystans między nami, ale ponad nim chcemy osiągnąć bliskość i zjednoczenie. I tak uczę się, jak bardzo te dwa przeciwieństwa, pomagają sobie wzajemnie.

Poznaję właściwości przyjaciela i staram się, aby moje właściwości w formie zewnętrznej odpowiadały jego właściwościom. W podobny sposób dzieci uczą się od dorosłych, naśladując ich we wszystkim. Instynkt ten jest założony w dziecku na poziomie zwierzęcym. Ale na poziomie duchowym musimy wniknąć już w wewnętrzne właściwości dorosłego człowieka, w jego uczucia, zrozumienie, naturę i starać się, być taki, jak on.

Oczywiście, że to niemożliwe. Możemy jednak na zewnątrz wykonywać czynności naśladując kogoś innego, nawet Stwórcę, i prosić Go, aby w nagrodę za nasze wysiłki, dokonał w nas wewnętrznej zmiany, która przybliży nas do Niego. Na tym właśnie polega praca w grupie.

W grupie dziesięciu osób, jest dziesięć pragnień, i każde pragnienie jest podzielone na jeszcze, znacznie mniejsze. Ale jeśli postaramy się zbliżać mocniej do siebie nawzajem, przeniknąć nasze pragnienia, to z czasem poczujemy, jak każdy przeniknie pragnieniami drugiego i stopniowo przekształcimy się w jednego człowieka z jednym sercem.

Takie połączenie między ludźmi, nie zdarza się w świecie materialnym – jest to już połączenie duchowej natury, na innym poziomie. Przypomina to reakcję chemiczną zachodzącą pomiędzy atomami różnych substancji, które łączą się w coraz bardziej złożone molekuły. Tylko ta reakcja połączenia następuje na znacznie wyższym poziomie: pomiędzy pragnieniami, myślami, percepcją, aż wszystko oczywiście zjednoczy się w jedno serce.

Każdy z nas ma inne właściwości, ale nad nami wszystkimi jest jedna głowa, która wszystkim zarządza. Jeśli dziesiątka buduje się i działa według tej zasady, to odczuwamy w niej odkrycie Stwórcy.

Z lekcji według artykułu „Darowanie Tory”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie