Artykuły z kategorii Kongresy, wydarzenia

Zjednoczenie – jest działaniem duchowym

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czym jest zjednoczenie dziesiątki? Czy jest to jakiś proces, czy też osiągalny rezultat?

Odpowiedź: Zjednoczenie jest jedynym działaniem duchowym. Jednoczyć można się w dziesiątki, setki, tysiące, w zależności od tego, jaka skala nas satysfakcjonuje. Jest to proces wznoszenia się po stopniach duchowej drabiny, kiedy odczuwamy ciągłe wzniesienie i odkrycie na każdym stopniu naszego połączenia ze Stwórcą.

Pytanie: Czyli, naszym zadaniem przed kongresem jest osiągnięcie jakiegoś minimalnego stopnia zjednoczenia?

Odpowiedź: Jak się to zrealizuje, zależy od was.

Pytanie: Kiedy to nastąpi? Co musimy przejść, poczuć i ile otworzyć serc, aby osiągnąć jakiś minimalny rezultat?

Odpowiedź: Już dzisiaj możecie otworzyć wasze wspólne serce, nie ma żadnych ograniczeń. Ile zechcecie, tyle wzniesiecie się we właściwości obdarzania, miłości, połączenia.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza


Sędziowie i strażnicy

каббалист Михаэль Лайтман Rabasz, 1985/86, Artykuł 34, „Sędziowie i strażnicy”: Powiedziano: „Sędziów i strażników ustanów sobie we wszystkich bramach swoich”. Kiedy człowiek chce rozpocząć pracę dla Stwórcy, przechodzi dwa etapy:

1. Teoria. Najpierw tworzy dla siebie program: co powinien robić, a czego nie powinien robić. Chodzi o rozróżnienie dobra i zła. Ta teoretyczna część nazywa się „sędzią”, który wskazuje jak należy postępować.

2. Praktyka. A następnie należy realizować teorię w praktyce. Ta część nazywana jest „strażnikiem”.

Ta praca nie jest na jeden dzień – każdego dnia człowiek powinien dokładać starań. Dlatego powiedziane jest w liczbie mnogiej: „sędziowie i strażnicy”.

Z lekcji na temat „Porady dla kongresu w Arawa”


Miejsce dla odkrycia Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманWiadomo, że mędrcy powiedzieli: „Tak jak twarze ich nie są do siebie podobne, tak samo ich poglądy nie są do siebie podobne”. Jak więc mogą być „jak jeden człowiek z jednym sercem”?

Odpowiedź: Jeśli mówimy, że każdy troszczy się o siebie, wynika z tego, że niemożliwe jest abyśmy byli „jak jeden człowiek”, ponieważ „nie są do siebie podobni”. Jeśli jednak wszyscy anulowali swoją własną władzę i wszyscy troszczą się wyłącznie o dobro Stwórcy, wtedy nie istnieją już ich indywidualne poglądy, ponieważ wszystko co osobiste zostało anulowane, a wszyscy weszli pod władzę Wyższego, Jedynego, Stwórcy. (Rabasz, List 42)

Najważniejsze dla nas jest anulowanie siebie, swojej własnej władzy. We wszystkim, co robimy w grupie, w obszarze duchowym, w którym pragniemy się rozwijać, nie powinno być miejsca na naszą własną władzę. Nasz władza powinna polegać na tym, aby nie było w nas naszej własnej władzy. Oznacza to, że człowiek powinien panować nad sobą w taki sposób, aby anulować egoistyczne pragnienia swojego serca. To bardzo ważne!

Wszyscy jesteśmy różni. Wszyscy mamy inne pragnienia i inne intencje. Jednak poprzez anulowanie siebie, stajemy się do siebie podobni pod względem kierunku tego anulowania. I chociaż wszyscy bardzo się od siebie różnimy, a nawet pod pewnymi względami jesteśmy sobie przeciwni, nie ma to znaczenia.

Jeśli anulujemy siebie, stajemy się jednakowi – anulowani. A kiedy ci „anulowani” jednoczą się ze sobą, odkrywa się w nich Stwórca, ponieważ pozostaje w nich puste miejsce, uwolnili je w sobie, aby mogło się w nim objawić odczuwanie Stwórcy.

Z lekcji kongresu


Żądamy a Stwórca wykonuje!

каббалист Михаэль ЛайтманZapominamy, że nie musimy niczego robić, a jedynie prosić, aby Stwórca to wykonał! Tymczasem zastanawiamy się, jak sprawić aby nasze serce odkryło się, jak nawiązać więź z drugim człowiekiem i jak sprawić, aby on nawiązał więź z nami…

W ogóle nie powinniśmy o tym myśleć! Wyobrażamy sobie tę więź w swoim egoistycznym rozumie, ale w rzeczywistości wygląda ona zupełnie inaczej, niż nam się wydaje! To jest poziom wyższego świata, na którym nam się odkrywa nowa rzeczywistość! Powinniśmy jedynie poprosić, nic więcej!

Uczymy się, że wszystko dokonuje się dzięki prośbie. Wznosimy modlitwę – MAN, a w odpowiedzi przychodzi światło otaczające – MAD, które wszystko naprawia, podczas gdy my jedynie uczestniczymy w samym procesie naprawy. Wszystko przychodzi z góry, od nas wymagane jest tylko żądanie, prośba, dążenie.

Problem tkwi właśnie w tym punkcie: czy zwracamy się do Stwórcy, czy też próbujemy wszystko zrobić samodzielnie. Właśnie tutaj popełniamy błąd i tkwimy w nim przez długie lata, nie jesteśmy w stanie choćby trochę zmienić kierunku, zrozumieć, że nie potrzeba niczego poza zwróceniem się, żądaniem, prośbą!

Aby osiągnąć taką prośbę, powinniśmy podejmować wysiłki, ale tylko w tym celu. Jeśli spróbujemy samodzielnie zbudować poprawny, wspólny system oparty na miłości i przyjaźni, będzie to długa droga, która doprowadzi nas do zrozumienia, że oddalamy się od celu, że nie jesteśmy szczerzy, że nienawidzimy się nawzajem i nie zbliżamy się do jedności.

Kabała powinna nas doprowadzić do bardzo precyzyjnego zrozumienia: nie próbuj jednoczyć się z drugim człowiekiem, ponieważ nie jesteś do tego zdolny, jesteś egoistą i on również. Może tego dokonać tylko wyższe światło. To ono musi przyjść i zjednoczyć nas ze sobą. Tylko ono!

Dlatego nie szukajcie więzi między sobą, ponieważ powiedziano: „Mąż i żona – Szchina między nimi”, oznacza to, że między mną a przyjacielem znajduje się Stwórca, „Ten który czyni pokój w wyższym, uczyni pokój w nas” (ose szalom bemromaw, hu jase szalom alejnu).

Każde nasze zwrócenie się do siebie nawzajem, jeśli nie ma siły, która nas ze sobą łączy, jest fałszywym połączeniem. Kiedy się obejmujemy, tak naprawdę nie chcemy tego robić albo robimy to na poziomie naszego świata.

Czy oczekujemy od siebie nawzajem miłości, zjednoczenia lub przyjaźni? Tylko na poziomie tego świata. Kto z nas może stać się poręczycielem dla drugiego człowieka lub nawet dla samego siebie? Skąd mielibyśmy wziąć na to siły? Możemy dążyć do siebie nawzajem jedynie poprzez wyższego, który wypełnia całą przestrzeń między nami.

Jeśli zażądamy, aby wypełnił tę pustkę, połączył nas ze sobą i nieustannie był obecny między nami, tak się stanie, i to z łatwością. Nauka Kabały ma doprowadzić nas do takiego właściwego podejścia, ale my ze względu na naszą egoistyczną naturę, nieustannie od tego uciekamy.

Nie zapominajmy, że „nie ma nikogo, oprócz Niego”! Stwórca wykonuje działanie, ale aby to nastąpiło, musimy je poprzedzić własnym pragnieniem. Nazywa się to „zawarciem przymierza”, zawieramy ze Stwórcą umowę: my żądamy, a On wykonuje. Podobnie jak małe dzieci które idą i ciągną za sobą dorosłych, my pociągamy za sobą wyższą siłę, aby naprawiła stworzoną przez siebie naturę, wtedy staniemy się równi Stwórcy.

Nie możemy osiągnąć poręczenia ani nawet naprawdę go zapragnąć. Gdy tylko zaczniemy mówić o jedności, powinniśmy przypomnieć sobie warunek: „Izrael, Światło i Stwórca są jednością”. Ja, bliźni i Stwórca między nami – tylko we troje możemy osiągnąć prawdziwe pojednanie i doskonałość. Właśnie dążenie do zjednoczenia w grupie, szybko doprowadza nas do zrozumienia, że o każdą pomoc powinniśmy zwracać się do Stwórcy!

Z 8 lekcji kongresu


Po kongresie

каббалист Михаэль ЛайтманStwórca dał człowiekowi pragnienie i myśli, aby przynajmniej czasami być w pracy duchowej. A jeśli człowiek potrafi docenić taką postawę Stwórcy wobec siebie, w miarę ważności, jaką daje duchowej pracy, w takim samym stopniu powinien dziękować i wychwalać Stwórcę. (Baal HaSulam. Szamati 26. „Przyszłość człowieka zależy od jego wdzięczności za przeszłość”)

Pytanie: Wydaje mi się, że kongres przebiegł bardzo lekko w porównaniu z innymi kongresami. Chyba nie musieliśmy się tak bardzo wysilać, na lekcjach nie było głębokich wyjaśnień, chociaż od pierwszych minut dało się wyczuć presję z góry. A po kongresie opadła na nas gęsta chmura zadowolenia. I nie rozumiemy, czy zasłużyliśmy na to, czy też jest to awans, który trzeba będzie jeszcze odpracować?

Odpowiedź: Nie, nie musicie niczego odpracowywać, zasłużyliście na to. Wykonaliście wielki wysiłek, aby przyjechać, przecież fizycznie nie było łatwo dotrzeć tutaj. Dlatego zasługujecie na to wszystko. Jestem pewien, że zaczniemy lepiej rozumieć naszą wzajemną więź i będziemy wznosić się coraz wyżej po stopniach duchowej drabiny, prowadzącej na samą górę.

Pytanie: W rzeczywistości chcę podziękować za silny kongres. Czy można wzmocnić tę wdzięczność, analizując wszystko, przez co przeszedłem, czy też przychodzi ona w naturalny sposób poprzez odczucia?

Odpowiedź: Myślę, że jest to wdzięczność również za przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Baal HaSulam napisał, że człowiek zwraca się do Stwórcy: „Dziękuję Ci za całe Twoje miłosierdzie wobec mnie!”, czyli za przeszłość. Dzięki temu może natychmiast powiedzieć z pewnością: „I za to, co Ty dla mnie zrobisz w przyszłości!”.

Oznacza to, że człowiek jest wdzięczny Stwórcy za wszystko, co uczynił dla niego w przeszłości i za wszystko, co Stwórca uczyni od tej chwili. Nie ma wątpliwości, że zaczniemy odczuwać dobre nastawienie Stwórcy wobec nas.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”


Wdzięczność Stwórcy – podnośnik na nowe wyżyny

каббалист Михаэль ЛайтманW artykule „Przyszłość człowieka zależy od jego wdzięczności za przeszłość” powiedziano: W wyniku wychwalania i wdzięczności, które człowiek wznosi do Stwórcy za przeszłość, rozszerzają się jego kelim, właściwości, zdolności odczuwania i oceniania w sercu i w rozumie wpływu Stwórcy na niego.

Człowiek przenika każdym szczegółem oddziaływania między nimi, zaczyna czuć, rozumieć, poznawać, dla Kogo dostarcza wynik swojej pracy, i w konsekwencji tego, rozszerzając swoje właściwości, podnosi się na nowe wyżyny, do nowych doznań.

To znaczy, że wdzięczność jest nam niezbędna. Nie wpływamy żadnym sposobem na Stwórcę, na światło. Nie rozumiemy, co dzieje się w Nim dalej. Mówimy o tych doznaniach tylko ze swojego zrozumienia, ze swoich odczuć, z tego, kim jesteśmy – w ludzkim języku, w naszych doświadczeniach.

Kiedy mówimy o czymś, czy o kimś, to mówimy, jak my wyobrażamy sobie ten przedmiot. Dlatego Stwórca nazywa się „Bore” („bo”, „re”) – „przyjdź, zobacz”. Bo kiedy dochodzisz do tych właściwości, odkrywasz w nich Stwórcę i na podstawie tych właściwości, wyrażasz swoje zdanie. Dlatego wdzięczność jest konieczna po to, aby rozszerzyć nasze kelim i zmienić ich właściwości.

Każdy z nas ma punkt w sercu i w tym punkcie teraz coś czujemy. Ale nie możemy odczuć w nim żadnego obrazu, ponieważ wszystko jest ściśnięte w jednym punkcie. Musimy go rozszerzyć, rozwinąć. Jak to można zrobić? Z jednej strony z pomocą wdzięczności dla Stwórcy. Ale żeby ten środek podziałał na nas, musimy rozszerzyć ten punkt, zbierając w sobie punkty od naszych przyjaciół.

Z lekcji kongresu


Aby wspólne pragnienie zgadzało się z pragnieniem Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jest powiedziane: „Jak ich twarze nie są do siebie podobne, tak ich opinie nie są podobne”. Jak osiągnąć jedno pragnienie, aby pokrywało się z pragnieniem Stwórcy?

Odpowiedź: Pod wpływem tych działań, które Stwórca nam wyznacza, staramy się być w jednym pragnieniu, jak jeden człowiek i tak stajemy się jednym ciałem. A kiedy to ciało składa się na przykład z dziesięciu osób, to ma siłę dziesięć razy większą, niż gdyby człowiek był sam.

Z lekcji kongresu 


Wspólna siła jedności

каббалист Михаэль Лайтман RABASZ. Artykuł 14 (1988). „Potrzeba miłości do przyjaciół”: Istnieje szczególna zaleta w zjednoczeniu się przyjaciół. Przy zjednoczeniu opinie i myśli przechodzą od jednego do drugiego, dlatego każdy zawiera w sobie siły drugiego.

W taki sposób każdy posiada siłę całej grupy. To znaczy, że każdy człowiek będąc jednostką ma jednak siłę całej grupy.

Siła wszystkich – jest naszą wspólną siłą, dzięki której wszyscy zbliżamy się do siebie i do Stwórcy. Jeśli jednoczymy się z przyjaciółmi, czujemy ich pragnienia, ich drogę, ich cel i pragniemy podążać wspólnie, to w końcu dzieje się to z nami.

Pytanie: Kiedy przyjaciele zadają pytania, próbuję poczuć ich serce. Jeszcze tego nie czuję, ale bardzo tego chcę. Wszyscy staramy się poczuć swoje serca by dalej kontynuować. Co będzie potem?

Odpowiedź: Kontynuowanie, aż do naszego zjednoczenia, do odczucia w uczuciach, pragnieniach, intencjach, że chcemy wewnętrznego połączenia między nami i naszymi przyjaciółmi. Takie połączenie może dać tylko Stwórca. I On nam to daje. Ale nie czekamy, kiedy to się stanie. Prosimy Stwórcę, uporczywie od Niego żądamy.

Pytanie: Więc mogę to zrobić jednocześnie: starać zjednoczyć się i zażądać połączenia naszych serc, przy każdym wewnętrznym wejściu-wyjściu?

Odpowiedź: Tak.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego kongresu kabalistycznego „Wzmacniamy się w dziesiątce”, 


Droga do zjednoczenia ze Stwórcą

каббалист Михаэль ЛайтманBaal HaSulam. Szamati. Artykuł nr 1 „Nie ma nikogo oprócz Niego”: … Człowiek zawsze powinien starać się podążać drogą zjednoczenia ze Stwórcą.

Zjednoczenie ze Stwórcą oznacza, że wszystko, co się wydarza, pochodzi wyłącznie od Niego i że oddziałuje On na mnie jedynie za pomocą światła. Nie ma nikogo oprócz Niego a On jest Dobry i Czyniący dobro.

Ja zaś staram się odkryć te dwie prawdy i trwać w zjednoczeniu z nimi. Dokładam wszelkich sił i obserwuję siebie, aby nie odłączyć się od żadnej z tych dwóch prawd. We wszystkim, co się dzieje, przede wszystkim sprawdzam: czy rzeczywiście w mojej świadomości postrzegam to jako działanie Tego, który jest Dobry i Czyni dobro, że nie ma nikogo oprócz Niego.

Wówczas cała ta scena, która za każdym razem rozgrywa się we mnie za sprawą całego tego świata i mnie samego, kieruje mnie do tego samego źródła, które wystawia spektakl naszego świata, tego życia i mnie samego, pragnąc, abym przez cały ten teatr, odkrył wyłącznie Jego – aż teatr zniknie i pozostaniemy tylko ja i Stwórca trwający w zjednoczeniu.

Dlatego nie mamy innej pracy, jak tylko w taki sposób kierować się w każdej chwili naszego życia. Wszystko pozostałe ma temu służyć. Studiować naukę Kabały – aby przyciągnąć światło przywracające do źródła, pobudzać je coraz bardziej, żeby świeciło mocniej. Być w grupie z przyjaciółmi, aby częściej przypominali mi o tym.

Zajmować się rozpowszechnianiem Kabały, aby zobaczyć, jak w świecie działa ta jedna siła. Wychodzę bowiem do świata, pragnąc uporządkować go, połączyć w jedną całość, integralnie związaną z zasadą: Nie ma nikogo oprócz Niego. Wszystkie te działania mają służyć wyłącznie temu, abym za całym tym światem, za przyjaciółmi, i za nauką odkrył Stwórcę, z którym jestem zjednoczony.

Tak było zawsze. Również teraz znajdujemy się w takim stanie, lecz jest on ukryty co bardzo mnie myli. To ukrycie nazywa się „światem” „olam”, od słowa alama – czyli “ukrycie”. Musimy usunąć ten świat, usunąć ukrycie i wtedy zniknie wszystko, co obecnie odczuwamy naszymi narządami zmysłów: natura nieożywiona, roślinna i zwierzęca, i wszystko przekształci się w więź między nami, między naszymi pragnieniami, które połączą się ze sobą,

W tej mierze odkryjemy jedyną siłę, Dobrego i czyniącego dobro. Wszystko dopełni się stanem „jeden przyjmuje jednego” – jedno stworzenie, napełnione jednym Stwórcą – Pełna naprawa (Gmar Tikun).

Z 4 lekcji kongresu w New Jersey


Uwolnijmy w sobie miejsce dla Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманCała rzeczywistość jest wypełniona naszym ogromnym egoizmem. Cały świat: nieożywiona natura, rośliny, zwierzęta, ludzie – wszystko to są stopnie naszego egoistycznego pragnienia, w którym musimy zacząć uwalniać miejsce dla siły obdarzania, siły Stwórcy.

Pracujemy wewnątrz siebie, wewnątrz naszego postrzegania świata, naszego połączenia, tworząc tam miejsce, w którym Stwórca może umieścić zarodek swojej właściwości obdarzania, który zacznie w nas rozwijać się.

Stwórca wpływa na nas zarówno z zewnątrz, jak i od wewnątrz. Znajdujemy się wewnątrz białego światła, które celowo się skurczyło, abyśmy mogli w nim istnieć. I tak znaleźliśmy się wewnątrz pustej przestrzeni, uwolnionej od obecności Stwórcy, i nie czujemy Go.

Wewnątrz tej pustej przestrzeni przeniknął promień światła, który zaczął budować w tej pustce duchowe obiekty, światy. Dlatego my znajdujemy się wewnątrz Stwórcy w jego pełnej władzy. Ale tak nas widzi Stwórca. A od strony stworzenia istniejemy w pustej przestrzeni, jakby wolnej od władzy Stwórcy, dlatego że nie widzimy tej władzy i nie czujemy jej. I dlatego wyobrażamy sobie siebie jako panów tego świata i swojego życia.

A w istocie Stwórca wychowuje nas i prowadzi do uświadomienia sobie tego, że nie wiemy, gdzie naprawdę znajdujemy się. I wtedy zaczynamy szukać, od czego zależy nasze życie, i odkrywamy, że istnieje Wyższa Siła, która decyduje o wszystkim i realizuje wszystko, i staramy się ją odkryć.

To jest to, co wydarzyło się wszystkim kabalistom z poprzednich pokoleń, dopóki nie odkryli metody, która pozwala związać się ze Stwórcą, i przekazali nam metodę odkrycia Stwórcy stworzeniom na tym świecie, która nazywa się nauką Kabały.

Z 5 lekcji Międzynarodowego kongresu kabalistycznego