Pytanie: Kiedy człowiek zaczyna oceniać, krytykować przyjaciół i system, mówiąc, że to nieprawidłowe, tamto nieprawidłowe, czy powinien i czy warto z tym walczyć? Czy też jest to naturalna rzecz i należy pozostawić go w spokoju?

Odpowiedź: Nie, po krytyce zobowiązany jest powrócić do pochwał i postrzegać każdy aspekt z dwóch stron.

Pytanie: Czy swoją krytyką nie przeszkadza innym?

Odpowiedź: Tak, przeszkadza. I musi przeszkadzać a jednocześnie pomagać.

W Kabale nie ma nic absolutnego, tak jak w zasadzie nie ma nic absolutnego w naszym świecie. Jednak w Kabale nasza postawa nie powinna być jednostronna. Zawsze musi zawierać w sobie dwie przeciwstawne strony. Tacy zostaliśmy stworzeni i w taki sposób chcemy się rozwijać – składamy się z nas samych i Stwórcy!

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Nie ma absolutności”

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Praca wewnętrzna zaczyna się od naszego dążenia do wyjścia z samego siebie, do połączenia. A wyjście z połączenia jest mierzone tym, jak bardzo jest to sprzeczne z naszym pragnieniem, z siłami które utrudniają i walczą przeciwko połączeniu.

Te opierające się siły służą jako pomoc ze strony przeciwnej, dlatego że pokazują człowiekowi, gdzie jeszcze musi podejmować wysiłki, aby się naprawić. I tak postępuje, krok po kroku, raz za razem.

Próbuję połączyć się z bliźnim i obdarzać – za każdym razem otrzymuje odrzucenie i wskazanie kierunku, trudności, obciążenie serca, uświadomienie swojego błędu. Ale powtarzając raz za razem, stopniowo gromadzi się „grosz do grosza – w jeden duży rachunek”, aż pewnego dnia nadchodzi „zapłata” – czyli naprawdę odkrywa się mu siła obdarzania, siła wiary.

Najważniejsze jest aby nie poddawać się! W końcu, rozpoczynamy tę drogę całkowicie egoistycznie (lo liszma) i myślimy tylko o tym, jak możemy wygrać w wielkim stylu. W ogóle nie łączymy tego w żaden sposób z innymi ludźmi i nie czujemy, kim jest ten „bliźni”.

Na razie są to takie same działania, jak nowo narodzonego dziecka, które zupełnie nie rozumie, co robi i nie ma poczucia, co z nim się robi. Ale z czasem zaczyna powoli czuć, słyszeć i widzieć, odpowiednio reagować – i tak dorasta!

Dokładnie jak my wzrastamy duchowo! Tylko my jesteśmy zobowiązani do podejmowania wysiłków w każdej chwili naszego życia, tak jak dziecko, które jest w naturalny sposób popychane do wzrostu przez naturę.

W rzeczywistości nie wymaga się od człowieka więcej, niż jest w stanie dać. Najważniejsze to próbować! Najważniejsze by pragnąć obdarzania – przynajmniej w jakimś stopniu, ile można. Oczywiście że to dążenie nie jest do prawdziwego obdarzania – ale to nie ma znaczenia!

Najważniejsze to pragnąć – a z tych wysiłków narodzi się prawdziwe pragnienie. Dosłownie jak dziecko, które pragnie być dorosłe i dzięki swoim wysiłkom rośnie, by zrozumieć, poczuć, coś zrobić.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Komentarz: Był taki bajkopisarz – Siergiej Kozłow. Napisał bajkę „Jeżyk we mgle”, na podstawie której powstała animacja uważana za najlepszą animację wszech czasów. Stworzył ją Norsztein.

Jest tam taki wers:

 „I dziś Jeżyk powiedział do Misia:

– Jak to dobrze, że mamy siebie nawzajem.

Miś kiwnął głową.

– Wyobraź sobie: mnie nie ma, siedzisz sam i nie masz z kim porozmawiać.

– A gdzie ty jesteś?

– A mnie nie ma.

– Tak nie bywa – powiedział Miś. – Przewrócę wszystko do góry nogami i cię znajdę.

– Nie ma mnie, nigdzie mnie nie ma!!!

– Wtedy wybiegnę w pole – powiedział Miś – i krzyknę: „Je-e-e-żyku!”. A ty usłyszysz i krzykniesz: „Misiu-u-u!”

– Nie – powiedział Jeżyk. – Nie ma tam mnie, nawet kropelki. Rozumiesz?

– Czego się do mnie przyczepiłeś? – zdenerwował się Miś. – Jeśli ciebie nie ma, to i mnie nie ma. Zrozumiałeś?”

Pytanie: Z jednej strony patrzysz: „Jeśli ciebie nie ma, to i mnie nie ma”. Niby po przyjacielsku powiedziane. Jak mogę być bez przyjaciela? Z drugiej strony, jest w tym jakaś głębia!

Niech Pan powie, co dla Pana znaczy: jeśli ciebie nie ma, to i mnie nie ma?

Odpowiedź: Jeśli człowiek nie znajduje drugiej osoby, w której mógłby zobaczyć siebie, to i siebie nie odnajdzie. W kim miałby zobaczyć siebie? Przecież widzimy siebie w innych. Dlatego potrzebuję innych, żebym zobaczył siebie, swoją twarz, swój charakter, swoje cechy. Tylko w ten sposób odkrywam siebie – patrząc na innych. Okazuje się, że jeśli nie ma ciebie, to nie ma mnie.

Pytanie: A w postrzeganiu rzeczywistości – jeśli mnie nie ma, to nie ma niczego. Co znaczy „nie ma niczego”? Świat przecież istnieje.

Odpowiedź: Ale Balmont pisał to samo: „Póki żyję, wszechświat jaśnieje. Umrę – wraz ze mną umrze on”.

Pytanie: Ale jak zrozumieć, że nie ma mnie i wszystko, co zostało stworzone, ten świat, wszyscy ci ludzie, wszystko to również znika?

Odpowiedź: To wszystko jest we mnie. Jeśli nie odczuwam drugiego – naprawdę drugiego, poza sobą – nie odczuwam w nim siebie, wtedy w ogóle nie odczuwam świata.

Pytanie: Czyli zawsze muszę przez kogoś widzieć siebie?

Odpowiedź: Przez kogoś, tak.

Pytanie: A to, że widzimy siebie teraz takimi brzydkimi, to dlaczego?

Odpowiedź: A dlatego, że zamykamy się, ograniczamy się i nie chcemy nikogo widzieć oprócz siebie. To znaczy widzę wokół siebie lustra, lustra, same lustra. A w nich jest tylko moja twarz, taka wypaczona, z różnymi grymasami, minami. I nic poza tym nie widzę. To właśnie jest mój świat.

Pytanie: Czyli jeśli nikogo do siebie nie wpuszczam i sam nigdzie nie wchodzę, to jestem straszny? Wtedy to jest mój świat, egoistyczny: ja – sam?

Odpowiedź: Widzę siebie.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 07.02.2022

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Wiadomości

Pytanie: Czy w tekstach, które piszą Pana uczniowie, jest światło? Czy jest jakiś sens w ich pisaniu?

Odpowiedź: Jest, dlatego że człowiek mimo wszystko łączy innych poprzez siebie z wyższym światem. Myślę, że jest to uzasadnione i korzystne zarówno dla uczniów, jak i dla innych. Lepiej że są takie książki niż inne. Zobacz, ile książek jest wydawanych na świecie. To nic strasznego.

Możesz powiedzieć: „Tak, ale na świecie publikowane są inne książki a te mogą ludzi zdezorientować”. Nie sądzę. Człowiek który poszukuje szybko wszystko uporządkuje. Ileż różnych bzdur napisali o Kabale! Więc lepiej niech piszą uczniowie.

Pytanie: Załóżmy, że któryś z uczniów zrobił klip lub napisał artykuł, piosenkę. Czy ten materiał zawiera w sobie światło?

Odpowiedź: Tak, każdy materiał zawiera w sobie światło, jeśli człowiek który studiuje z nami stara się w jakiś sposób przekazać swoje wrażenia przez siebie, nawet jeśli jeszcze na razie niczego nie rozumie lub nie wie.

Ale próbuje to zrobić, a światło działa, ponieważ jest włączony w ogólny system. Być może sam nie rozumie, co robi, ale generalnie wszystko odbywa się za jego pośrednictwem. Uważam, że jest to potrzebne, i aprobuje te wysiłki moich uczniów.

Najważniejsze jest że pracują, ponieważ dzięki temu sami się rozwijają a swoją pracą i twórczością pomagają innym.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Teksty kabalistyczne”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Jak możemy zacząć czerpać przyjemność z prawdy w dziesiątce, a nie tylko z tego, co jest ubrane w kłamstwo?

Odpowiedź: Módlcie się, proście. Nie mamy nic więcej.

Pytanie: Co oznacza nabycie obłóczenia na przyjemność, i jak możemy to zrobić

Odpowiedź: Obłóczenie na przyjemność jest odbitym światłem, które uzyskuje się w wyniku pracy z ekranem. Dlatego najpierw trzeba nabyć ekran.

Pytanie: Intencję na obdarzanie buduje się nad pragnieniem otrzymywania, lecz istota pragnienia otrzymywania pozostaje. Wtedy jest intencja – w myśli, a myśl obsługuje pragnienie, którego istotą jest tylko otrzymywanie. Jak zatem budzi się pragnienie do obdarzania?

Odpowiedź: Pragnienie do obdarzania budzi się stopniowo. Pochodzi od Stwórcy, poprzez grupę, od przyjaciół.

Pytanie: Czym intencja różni się od światła Stwórcy?

Odpowiedź: To intencja, którą mamy tylko w pragnieniu, ale jeszcze nie w realizacji.

Pytanie: Dlaczego duch umieszcza się w ograniczonej przestrzeni materii?

Odpowiedź: Dlatego, żeby człowiek, w którym znajduje się ten duch, zapragnął poznać Stwórcą.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 06.12.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Chciałbym Pana zapytać o myśli i słowa. Jak człowiek może przestrzegać swoich ram?

Czy wręcz przeciwnie, powinien odkrywać w sobie wszystkie negatywne właściwości? Załóżmy, że człowiek chce powiedzieć komuś coś przykrego – albo to powie, albo nie.

Odpowiedź: Zasada jest bardzo prosta: dąż do celu, a wszystko po drodze zostanie ujawnione. Dobre czy złe, nie ma znaczenia, najważniejsze jest dążenie do celu.

Na przykład, jedziesz drogą: napotykasz wyboje, nierówny asfalt, jakieś pagórki, i musisz dotrzeć do celu, za każdym razem wybierając najprostszą, najwłaściwszą drogę. A to, co spotykasz na drodze, daje ci Stwórca, by w jakiś sposób cię ukształtować.

Dlatego na drodze duchowej powinieneś być w równym stopniu wdzięczny zarówno za dobro, jak i za zło. Jednakowo! To jest sprawdzian człowieka. Załóżmy, że teraz „dostałeś po głowie“, a wczoraj było tak dobrze. Ale w swoim sercu czujesz to samo. Absolutnie to samo! Oznacza to, że już jedziesz prosto.

Z rozmowy „Mój telefon zadzwonił. Naprawa zła w dobro”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Proszę powiedzieć, co zrobić jeśli człowiek czuje się złamany, upadł na kolana. Jak wstać z kolan?

Odpowiedź: Myśleć. Myśleć o tym, kim jestem, czym jestem, dlaczego jestem, kto mną kieruje, do czego jestem przeznaczony. Wtedy człowiek dostrzeże, że to wszystko przygotowuje go do naprawy, prawdziwej naprawy, kiedy wzniesie się ponad swoją naturę, a tam będzie na niego czekał Stwórca.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 07.10.2024

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Wiadomości

Pytanie: Bardzo łatwo jest zrezygnować z przyjemności materialnych, tym bardziej że nie czuję już z tego smaku. Ale przyjemność z duchowego jest tak wielka, że ​​nie wyobrażam sobie, jak można z tego zrezygnować. Jaki jest prawidłowy sposób na ograniczenie przyjemności duchowych, aby nie były dla nas samych, a dla Stwórcy?

Odpowiedź: Wielokrotnie studiowaliśmy, jak zrezygnować z przyjemności dla siebie i jak skierować swoje pragnienia tylko dla dobra Stwórcy. Pracuj w takiej kolejności, jak powiedziałem.

Pytanie: Co powinno być zbudowane w środkowej linii, aby utrzymywać równowagę? Przecież jeśli dodadzą nam dwadzieścia gramów pragnienia, to nie będziemy w stanie się oprzeć.

Odpowiedź: Aby utrzymać tzw. balans, powinieneś myśleć tylko o obdarzaniu.

Pytanie: Posiłek – to duchowe działanie w momencie otrzymania odbitego światła. Jak obliczyć taką ilość światła, która jest niezbędna dla istnienia?

Odpowiedź: Nie ma takiej miary.

Pytanie: Powiedział Pan, że musimy dołączyć do Stwórcy. Jak to zrobić?

Odpowiedź: Żądać od Stwórcy takiej więzi, aby nigdy nie oddalać się od Niego.

Pytanie: Cały czas jestem zdezorientowany: otrzymuję przyjemność z posiłku, czy nie. Kiedy przygotowujemy posiłek i dziękujemy Stwórcy za to, że nas wszystkich zgromadził, czy powinniśmy mieć przyjemność z tego jedzenia?

Odpowiedź: Oczywiście, obowiązkowo.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 05.12.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak i po co Stwórca stworzył materialny świat?

Odpowiedź: Nasz świat jest stworzony specjalnie po to, aby człowiek rozwinął w sobie możliwość wzniesienia się w osiągnięciu wyższego stanu, sukcesywnie naprawiając wszystkie swoje pragnienia, zaczynając od mniej egoistycznych i kończąc na bardziej egoistycznych. Nasz świat – to jest to, co czujemy i dostrzegamy w naszych nienaprawionych pragnieniach.

Kiedy naprawiamy i wznosimy się w osiągnięcie wyższego świata, czujemy różnicę między dwoma światami, ich kontrast, z którego przychodzi do nas głębia zrozumienia wyższego świata. Różnica potencjałów pomiędzy dwoma światami daje człowiekowi poczucie wewnętrznej realizacji.

Pytanie: Dlaczego materialny świat tak fascynuje człowieka?

Odpowiedź: Dzieje się specjalnie po to, by stworzyć w nas system oporu poznania wyższego świata. I wtedy w miarę różnicy potencjałów głębiej poczujemy duchowy świat. Każdy człowiek może wyrwać się z tego świata. Wszystko zależy od jego środowiska i właściwego stosowania metody wzniesienia.

Pytanie: Czy będzie istniał materialny świat po tym, jak wszystkie dusze zjednoczą się ze Stwórcą?

Odpowiedź: Nie. Nasz świat zniknie z naszych odczuć, dlatego że on przejawia się tylko w naszych nienaprawionych właściwościach i postrzegamy go jako nieożywioną, roślinną i zwierzęcą materię To wszystko jest w nas.

Kiedy zaczynamy odczuwać wyższy świat, wtedy odkrywa się nam iluzoryczność naszego świata. I w miarę tego, jak naprawiamy swoje egoistyczne właściwości, nasz świat stopniowo znika, jak fatamorgana.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Pytania&Odpowiedzi

Widzimy, że bez połączenia z prawdą, z duchowym korzeniem, szczególne daty w naszym świecie zamieniają się w dziecięce święta. Tak i Tu bi-Szwat ogranicza się do sadzenia drzew w ogrodzie lub mieście. Co samo w sobie jest oczywiście wspaniałe, ale jest dalekie od jego prawdziwego znaczenia.

Ponieważ Tu bi-Szwat, Nowy rok drzew, jest bardzo poważną datą, według swojego duchowego korzenia, który oznacza początek człowieka. Jest powiedziane, że „człowiek jest dosłownie jak drzewo na polu”.

Dlatego słuszne jest, sadzenie w tym dniu drzewa, jednak należy również zadbać o wychowanie człowieka, aby wyrosło z niego „drzewo przynoszące owoce”. A to oznacza wychowanie człowieka na podobieństwo Stwórcy.

Interesujące jest to, że całą pracę związaną z pielęgnacją drzew trzeba także wykonywać nad człowiekiem. W przeciwnym razie jego drzewo nie przyniesie owoców, albo owoce będą gorzkie i niezdatne do spożycia przez człowieka. Należy przeprowadzić 39 rodzajów pracy, aby zadbać o wzrost duszy człowieka, tak jak o rosnące drzewo.

Nie jest to zwykłe polne drzewo, ale owocujące drzewo, rosnące w Ogrodzie Eden, gdyż kształtuje naszą duszę: naprawione pragnienia otrzymywania i obdarzania, które łączą się wspólnie w jeden owoc. I to dzięki edukacji, środowiska, otoczenia, bez którego drzewo nie będzie dobrze rosło i nie wyda owoców.

Dlatego człowieka porównuje się do drzewa na polu. I nie jest to zwykłe pole, ale pole pobłogosławione przez Stwórcę. Stwórca błogosławi to pole zgodnie z włożonym przez nas wysiłkiem w pielęgnację drzewa, czyli wkładu w środowisko.

Nie ingerujemy w samo drzewo, lecz oddziałujemy na nie z zewnątrz. Dzięki zewnętrznej pielęgnacji drzewo zaczyna wydawać piękne, słodkie owoce. A wszystko to zależy od otoczenia, od grupy, od dziesiątki.

Musimy starać się stworzyć takie środowisko, które stanie się polem pobłogosławionym przez Stwórcę. Oznacza to, że wzajemne relacje między przyjaciółmi powinny być takie, aby każdy mógł ufnie wzrastać we właściwej, dobrej formie, jednoczyć się razem i przynieść jeden wspólny owoc – jabłko z Ogrodu Eden, naprawioną duszę.

Dlatego święto Tu bi-Szwat symbolizuje całą duchową pracę człowieka w jego początkowym stadium. Przecież drzewo to coś, co wyrasta z martwej gleby. Jeżeli zorganizujemy właściwe środowisko, warunki zewnętrzne, to otrzymamy żywy kiełek, który przekształci się w drzewo, wydające plony nadające się na pokarm dla człowieka.

Z lekcji na święto „Tu bi-Szwat”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty