Pytanie: Jakie wysiłki należy wykonać, aby osiągnąć duchowe oddziaływanie?

Odpowiedź: Wysiłki powinny być skierowane tylko na  połączenie – to jest jedyna rzecz, której nam brakuje. Jesteśmy konsekwencją rozbicia, jego odłamkami i dlatego wszystkie nasze działania muszą być skierowane na połączenie.

W nikim z nas nie musimy nic naprawić! To jest gorzkie nieporozumienie, że cały czas zagłębiamy się w siebie i obwiniamy. Jest to klipa, która wysysa z człowieka wszystkie siły. Nie mam nic we mnie do naprawiania, tylko połączenie między nami musi zostać naprawione.

Jeśli moglibyśmy uniknąć tego fatalnego błędu, wtedy bardzo szybko osiągnęlibyśmy naprawę. Problem jest w tym, że nie zwracamy wcale uwagi na to miejsce, gdzie faktycznie musi zostać naprawione naczynie-kli w celu osiągnięcia Boskości (Szchiny).

Musimy naprawić tylko nasze połączenie. Nie patrzymy na siebie lub innych: mogę być dobry lub mogę być zły, ze strasznymi właściwościami – ale to absolutnie nie odnosi się do naprawy. Naprawie podlega jedynie połączenie między nami.

To jest jak siatka do siatkówki, w której najważniejsza jest lina, a nie węzły. Wszystkie węzły – to egoiści i indywidualiści. Odkrywały się one w naszym świecie do dzisiejszego dnia, zarządzając siłą. Ale dzisiaj nie mogą już rządzić, bo cała siła przeszła w liny. Rozpoczęło się zupełnie inne podejście.

Dlatego człowiek nie ma nic do naprawienia w samym sobie – tylko swój stosunek do grupy. Tylko tam może realizować swój wolny wybór i wzajemne poręczycielstwo. Przesunięcie akcentu z osobistej naprawy na wspólną – jest to przejście z etyki, moralności  w naukę połączenia, Kabałę.

Jest to bardzo ważne, aby przyswoić sobie to podejście, ponieważ ciągle jeszcze działamy jak indywidualiści i patrzymy tylko na samych siebie. Ale to w żaden sposób nie jest związane z odkryciem zła, ani z jego naprawieniem. Dlatego jest powiedziane, że opinia Tory jest przeciwna  opinii mas.

To definiuje nasze podejście do każdej dziedziny życia: do edukacji, kultury, polityki, które radykalnie różni się od konwencjonalnego podejścia.

Okazuje się, że stosunek jest wręcz przeciwny, ponieważ nie przywiązujemy wagi do tego, na co wszyscy zwracają uwagę. Jaki jest sens, aby się tym zajmować, jeśli to i tak nie pomaga?

Dlatego też cały świat znajduje się w kryzysie, ponieważ cała uwaga koncentruje się na samego człowieka, zamiast naprawić relacje między ludźmi. Dlatego wszyscy władcy tracą swoją siłę i zdolność do zarządzania czymkolwiek, w miarę tego, jak świat staje się coraz bardziej wzajemnie zależny.

Z przygotowania do lekcji, 27.03.2014

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozpowszechnianie metody, Wzajemne poręczenie

Kongres w Soczi. Lekcja 4

Pytanie: Czy między przyjaciółmi w grupie powinno istnieć połączenie podobne do więzi matki z dzieckiem?

Odpowiedź: Tak, związek między tobą i przyjaciółmi jest to specjalny wewnętrzny związek, który dotyka twoich najgłębszych uczuć, zrozumienia, stosunku do celu.

Komentarz: Często jest tak, że nawet jeśli przejawiam wewnętrzną troskę o kogoś, to nie otrzymuję tego samego w zamian. Okazuje się to być jakimś dziwnym związkiem.

Odpowiedź: Nie otrzymujesz i co z tego? Nigdzie nie jest powiedziane, że przyjaciel zobowiązany jest mnie kochać. Miłość – to takie uczucie, że jeśli kocham przyjaciela, to jestem szczęśliwy a nie, że kiedy mnie kochają to czuję się dobrze.

Nie można mieć pretensji do przyjaciół o to, że oni, jak ci się wydaje, lekceważą cię. Nie można. Te pretensje nie powinny być skierowane do nich, lecz do Stwórcy. Ty zawsze rozmawiasz nie z przyjacielem, a ze Stwórcą. Jest to problem, o którym zapominamy.

Z 4 lekcji kongresu w Soczi, 14.07.2014

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Często podczas lekcji dużo rozumiem, ale potem zapominam wszystko, co zrozumiałem. Czy to jest prawidłowe?

Odpowiedź: Właśnie zapominanie jest najlepszą właściwością człowieka, inaczej nie mógłby zmieniać swoich stanów. Przecież gdy pragnienie się zmienia, to zmienia się również umysł, obsługujący pragnienie.

Pamięć działa mechanicznie i odnosi się tylko do odpowiedniego jej pragnienia.

A jeśli musimy zmienić pragnienie z otrzymywania na obdarzanie, to nasza pamięć powinna wyczyścić się i zacząć obsługiwać nowe właściwości-pragnienia.

Dlatego człowiek nie musi martwić się o zapamiętanie materiałów, ale tylko o ich odczuwanie, o zwiększenie swojego pragnienia obdarzania, aby stało się ono bardziej wrażliwe, o tym, czy łączy się on podczas lekcji z pozostałymi i czy rozumie, że nie chce tego. Należy martwić się tylko o odczucia!

Więc nie martw się: umysł zawsze będzie rozwijał się obok odczuć. Będzie kształtował się w celu obsługi uczuć – w ten sposób zostaliśmy stworzeni przez naturę. Dlatego jest powiedziane, że „nie przez rozum się uczy”.

Kabała zostaje pojęta nie przez rozum: ilość wiedzy. Nie ma tu żadnych sprawdzianów tego, kto więcej zapamiętał lub zrozumiał. To serce rozumie!

I jeśli człowiek zapomina to, co usłyszał na lekcji, albo nie rozumie tego, jeśliczuje, że materiał zanika w miarę jego postępu („Tyle się uczyłem, tysiąc razy o tym słyszałem, ale mimo wszystko nie zrozumiałem”) –  to jest znak prawidłowego rozwoju.

Oznacza to, że on żąda zmiany swojego pragnienia, życzy naprawy, a nie po prostu mechanicznego napełnienia się wiedzą.

Dlatego też człowiek musi bardzo poważnie podchodzić do tego, czego wymaga od nauki, jakie zmiany w sobie chce zobaczyć.

Być może jego celem jest, aby być mądrym, więcej rozumieć? – Jak się mówi: „więcej mówić niż robić”, kiedy otrzymuje więcej wiedzy niż naprawy (przecież działanie jest naprawą).  I to jest duży błąd.

Z lekcji do księgi Zohar, 03.08.2010

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR

Opinia (K.Rhodes, prof.): Ludzkość już wykorzystała rezerwy taniej i najwyższej jakości ropy naftowej na świecie. Sto lat temu ekwiwalent energetyczny jednej baryłki ropy naftowej zainwestowany w jej wydobycie mógł dać 100 baryłek, dziś – 3 baryłki, przy czym wyjątkowo ciężkiej ropy bitumicznej, której koszt wydobycia i przetwarzania jest bardzo wysoki. Oznacza to, że ludzkość wkrótce będzie musiała oszczędzać na przewozach, produkcji żywności, zrezygnować z prywatnego transportu.

Trzeba będzie produkować więcej żywności i materiałów na swoim terenie, ponieważ przetransportowanie ich na duże odległości byłoby zbyt kosztowne. Świat zamieni się w społeczeństwo  wspólnot. Ale w końcu ludzkość może ewoluować w szczęśliwsze i kwitnące społeczeństwo.

Komentarz: Natura ze wszystkich stron otacza nas, zmuszając do przyjęcia jej warunków – aby się uspokoić,usiąść i pomyśleć o sensie życia.

Kategorie: Ekonomia i pieniądze, Gospodarka, Kryzys, globalizacja

Wiadomość: Możemy się czuć szczęśliwi dzięki prostym przyjemnościom, jednak te „puste kalorie” nie sprzyjają rozwojowi naszych zdolności i nie poprawiają naszej kondycji fizycznej. Na poziomie komórkowym, nasz organizm lepiej reaguje na szczęście oparte na poczuciu wspólnoty i celu w życiu.

Naukowcy rozróżniajądwie formyszczęścia:

1. Uzyskanie krótkoterminowych pozytywnych emocji

2. Dążenie do szlachetnych celów, które wykraczają poza ramy zaspokojenia własnych pragnień,  do odnajdywania sensu w życiu.

W pierwszej kategorii (u egoistów) aktywują się geny odpowiedzialne za zapalenie, a aktywność genów związanych z produkcją przeciwciał jest niska. Analogiczną reakcję obserwuje się przy stresie.

W drugim przypadku (u altruistów) naukowcy odkryli, że zmieniała się praca genów w komórkach układu odpornościowego organizmu, aktywowały się mechanizmy produkcji przeciwciał, hamowała się aktywność genów związanych z procesami zapalnymi.

Styl życia, który skupia się wyłącznie na otrzymywaniu przyjemności z życia, może mieć negatywny wpływ na zdrowie – podsumowują naukowcy. Stała aktywacja odpowiednich genów może prowadzić do przewlekłych stanów zapalnych, a one z kolei mogą powodować choroby układu krążenia, neurodegeneracyjne i szereg innych, mogą też osłabić ochronę przed infekcjami.

Komentarz: Natura jest jednolita i dążenie do jedności z nią korzystnie wpływa na wszystkie systemy, zarówno fizyczne, jak i duchowe człowieka i świata.  Im na wyższym (duchowym) stopniu człowiek wkłada wysiłek, aby doprowadzić naturę do jedności, tym mocniej oddziałuje na jej niższe (fizyczne) poziomy.

Kategorie: Kabała i inne nauki, Wychowanie, dzieci, Zdrowie

Pytanie: Dlaczego Rabasz pisze do swego ucznia, który prosi go, aby wyjaśnił mu kolejność w duchowej pracy, że jak tylko zacznie swoja pracę, natychmiast przypomni sobie wszystko, co od niego usłyszał i zrozumie to, co pisał Baal HaSulam?

Odpowiedź: Kiedy człowiek prawidłowo się rozwija, to sam odkrywa wszystko, co jest napisane w kabalistycznych książkach. Jemu jak gdyby nie potrzebne są te wszystkie książki, on sam wszystko osiąga.

A książki potrzebne są do tego, żeby cały czas sprawdzać czy idzie w prawidłowym kierunku, do kogo idzie i w jakim celu – kontrolować to i stale aktualizować. Ale w rzeczywistości, jeśli człowiek pracuje w grupie właściwą metodą, to wystarczy mu niewielkie ukierunkowanie do tego, żeby samemu wszystko ujawnić.

Zapominanie jest to szczególna wyższa siła, która zapewnia nam wolność wyboru. Gdyby wszystkie informacje i wrażenia, wszystko co usłyszeliśmy i doświadczyliśmy gromadziło się i przechowywało w nas, jak w komputerze, powstrzymywałoby to nas w rozwoju i nie moglibyśmy nic zrobić.

Zapominanie, splątanie, niejasność, wieloznaczność przychodzą dlatego, aby dać nam miejsce do ukształtowania siebie.

Dlatego napisano: „Napisz w swoim sercu”, bo każdy człowiek jest zobowiązany do napisania całej Tory zgodnie ze swoim pragnieniem, czyli musi przejść sam przez wszystkie te stany.

Z lekcji do listu Rabasza, 20.05.2014

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa

Opinia (E.Yumatov, prof.):Rejestrujemy pole, które nazwano psychogennym. Nie jest jeszcze jasne pod wieloma względami, jaka jest jego natura. Wiemy, że istnieją trzy rodzaje materii – korpuskularna (kwantowa), polowa i przestrzeń kosmiczna, która, jak obecnie rozumiemy, wcale nie jest próżnią – zawiera ona oba rodzaje materii.

Materią polową jest na przykład pole elektromagnetyczne, o którego istnieniu każdy dzisiaj wie. W czasach Newtona nie było to znane, co nie znaczy, że ono nie istniało. Podobnie jest z polem psychogennym. Być może istnieje wiele struktur polowych, których nawet nie podejrzewamy.

Z jakimi procesami w mózgu związane jest pole psychogenne? – Można zobaczyć neurony mózgu, ale nigdy nie zobaczymy w nich emocji, myśli, świadomości. Nauka udaje, że nie mamy żadnego wewnętrznego, ukrytego przed wszystkimi życia. Ale nikt nie rozumie, co to jest.

Molekularne procesy mózgowe powodują pojawienie się pola psychogennego, które z kolei wywiera wsteczny wpływ na procesy w mózgu. Czyli wychodzi na to, że mózg wytwarzapole, które samo siebie czuje. Gdy pewnego dnia odkryjemy takie receptory, zrozumiemy wtedy, że nie potrzebujemy skomplikowanych urządzeń elektronicznych, bowiem zasoby, które zostały zamieszczone przez naturę w naszym organizmie, oferują dużo większe możliwości. Korzystając z własnych środków biologicznych będzie nas stać na wszystko.

Komentarz:W ten sposób nauka zbliża się do granicy, za którą ujawni się następny stopień świadomości – wyższej, altruistycznej. I zdoła wejść w niego jedyną metodą – „podobieństwa właściwości”, czyli należy uzyskać właściwość obdarzania za pomocą metodyki integralnej edukacji.

Kategorie: Kabała i inne nauki, Postrzeganie rzeczywistości

Badania naukowe (grupa naukowców z Uniwersytetu Stanu Iowa): Człowiek przypomina naczynie – czym go napełnisz, taki on będzie. Jesteśmy dziś świadkami ogromnej liczby scen przemocy. Jeśli uważasz, że przemoc nie jest rozwiązaniem problemów i chcesz zachować altruizm i tolerancję – trzymaj się z dala od scen agresji.

Sceny przemocy w filmach, wiadomościach, grach działają jako wyzwalacz aktywujący agresywne myśli, które są już przechowywane w pamięci. Jeśli agresywne emocje są pobudzane ponownie i ponownie, to stają się przewlekłe. W konsekwencji zaczynają warunkować zachowanie człowieka.

Naukowcy występują na rzecz wprowadzenia ratingu mediów,  które dostarczą informację na temat treści w samych mediach. Zachęcają oni rodziców do ograniczenia czasu przeznaczonego na oglądanie telewizji przez dzieci oraz kształcenia u dzieci krytycznego podejścia do aktualnych wydarzeń i informacji. Przecież gdy dzieci zaczynają myśleć, że przemoc to normalność, to same zaczynają brać udział w agresji wobec innych.

Wnioski: Ponieważ takie media są korzystne dla wielu, zabronić ich w naszym społeczeństwie byłoby znacznie trudniejsze, niż zabronić palenia. Środowisko kształtuje z dziecka człowieka, ale nawet rodzice nie są w stanie w sposób zorganizowany wystąpić przeciwko mediom, które niszczą ich dzieci i niwelują wszelkie wysiłki wychowawcze rodziców. Czy WHO i UNESCO kiedykolwiek występowały przeciwko takim mediom?  Czy ktokolwiek wysuwał takie propozycje w ONZ?  Jedna jest odpowiedź – nie możemy przeciwdziałać takim mediom, ponieważ sami tacy jesteśmy.

Zgodnie z kabałą, człowiek nigdy i w niczym nie dokonuje swoich czynów, a tylko to, co dyktuje mu społeczeństwo, otoczenie, środowisko. Dlatego też, wybierając środowisko, człowiek całkowicie determinuje swoje działania, które są absolutną konsekwencją wpływu środowiska. Czyli człowiek może determinować swoje czyny tylko poprzez środowisko, w którym znajduje się. I tylko w wyborze środowiska znajduje się jego wolna wola.

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Wychowanie, dzieci

Kongres w Soczi. Lekcja 4

Pytanie: Jak można stale znajdować się we wzajemnej miłości do przyjaciół? Czy powinno się być otwartym na nich?

Odpowiedź: Trzeba znajdować się w stałym dialogu ze Stwórcą. A grupa, wszyscy przyjaciele, ludzkość, cały świat – to jest kontakt z Nim, baza danych którą powinienem stopniowo doprowadzić do porządku.

Cały świat – to jest to, co znajduje się między mną a Nim. Jeśli naprawię wszystkie swoje właściwości, to ten świat zniknie z moich odczuć, jego nie będzie, on rozpuści się i pozostanę tylko ja i Stwórca w połączeniu między sobą. Dlatego też nasz świat służy jako środek naszego porozumienia, za pomocą którego przyjdziemy do zjednoczenia, zlania się.

Z 4 lekcji kongresu w Soczi, 14.07.2014

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Metoda zjednoczenia ma kilka etapów. Najpierw człowiek uświadamia sobie, że pomimo dążenia do połączenia w celu osiągnięcia duchowy światów, nie jest on do tego zdolny. Nie jest w stanie ani połączyć się z przyjaciółmi, ani objawić Stwórcę – właściwość obdarzania w zjednoczeniu.

Wkłada wiele starań, dopóki nie przekona się o swojej bezsilności. To po pierwsze, potem odkrywa, że siła Stwórcy jest gotowa i zdolna mu pomóc. Dlatego mówi, że „Nie ma nikogo oprócz Stwórcy” i jest to jedyna rzecz, której potrzebuje.

Aby to osiągnąć, zgadza się, najpierw pod przymusem, a później z własnej woli, aby podążać ku miłości do stworzeń, a w konsekwencji ku miłości do Stwórcy.

Zawsze, we wszystkich czasach, od miłości do stworzeń zależało to, na ile Stwórca może zostać odkryty. Były czasy, kiedy Stwórca ujawniał się wyłącznie kabalistom, a dla wszystkich innych pozostawał w ukryciu, dlatego praca była wtedy inna niż dzisiaj. Oznacza to, że w różnych okresach czasu miała miejsce różna kombinacja Tory dla mas i Tory dla jednostki – o czym napisano: „Opinia Tory jest przeciwna opinii ludu“.

Dziś znajdujemy się na progu pełnego ujawnienia, mówią nam o tym kabaliści, bo sami nie moglibyśmy tego poznać. Nikt nie może tak po prostu rozpoznać tego za pomocą znaków zewnętrznych, chociaż codziennie widzimy, że świat zmierza w kierunku całkowitego kryzysu i że kryzys ten jest w ludzkim społeczeństwie, w relacjach między ludźmi. Ale w naszym świecie nie ma takiej siły, która mogłaby naprawić te relacje.

Dlatego powinniśmy słuchać co mówią kabaliści. Najpierw musimy zrozumieć, że Stwórca może nam pomóc połączyć się i stać się jak jeden człowiek z jednym sercem. Serca są różne i musimy dołożyć starań, aby zjednoczyć je wszystkie w jedno. To tak, jakbyśmy chcieli wycisnąć cały sok z cytryny – wszystkie złe skłonności, które pochodzą z serca. A to, co pozostanie po wyciśnięciu, możemy dołączyć do intencji wzajemnego obdarzania siebie, a poprzez nas Stwórcę.

Warunki są bardzo proste tylko zrealizować je trudno, lecz jasne jest, że należy to wykonać. Po tym, jak wyciśniemy ze swojego serca całe egoistyczne dążenie, możemy włączyć się w grupę, w każdego z przyjaciół, a także w Stwórcę. Ale tylko wtedy, gdy jest to rzeczywisty przyjaciel, czyli jesteśmy gotowi połączyć się ze sobą na tej drodze tak, żeby odkryć Stwórcę razem, w jednym wspólnym sercu.

I wtedy każdy z nas będzie tak samo ważny, jak sama wyższa siła. Każdy będzie gotów stać się siłą emanacji i miłości. Jeśli stale dążymy do tego i nie zapomnimy ani na chwilę, to nawyk stanie się naszą drugą naturą, wówczas zrozumiemy, że sami nie damy rady i potrzebujemy pomocy Stwórcy. Tylko z Jego pomocą, możemy anulować naszą naturę i połączyć się ponad nią.

Z przygotowania do lekcji 03.06.2014

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie