Baal HaSulam, Szamati 131, „Kto przychodzi oczyścić się“: „Temu kto przychodzi oczyścić się, pomagają”. Oznacza to, że człowiek zawsze powinien być we właściwości „tego kto przychodzi”.

Człowiek musi zawsze sprawdzać, czy ma coś, z czym mógłby zwrócić się do Stwórcy. Stwórca oczekuje jedynie prośby o naprawę. Jest to dla Niego przyjemność, to dla Niego najlepszy stan. Dlatego, gdy tylko wyjaśniliśmy, co wymaga naprawy, musimy sprawdzić siebie i zwrócić się do Stwórcy.

Pytanie: Co to znaczy: że pomagają mi oczyścić się?

Odpowiedź: Z góry pomagają ci w ten sposób, że cię wznoszą.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

W artykule nr.1 „Cel grupy” Rabasz napisał: Zebraliśmy się tutaj, aby położyć osnowę pod budowę grupy, w której każdy z nas będzie podążał za duchem obdarzania Stwórcy.

Oznacza to, że naszym najważniejszym zadaniem i celem jest obdarzanie Stwórcy. Stwórca jest przez nas postrzegany jako wspólna siła, właściwość, duch, który będzie wypełniać całą przestrzeń między nami. Stwórca nazywa się miejscem. Miejsce to jest między nami.

Stosunek człowieka do Stwórcy jest stosunkiem człowieka do miejsca. Dlatego najważniejsze dla nas jest, aby troszczyć się o miejsce między nami, to znaczy o nasze relacje, o to, co może się między nami przejawić.

Ale, aby osiągnąć obdarzanie Stwórcy, najpierw musimy nauczyć się obdarzać człowieka. Dlaczego? Dlatego że Stwórca jako taki nie istnieje. To my tworzymy tę właściwość z relacji między nami, jakość tych relacji definiuje Stwórcę, którego tworzymy.

Tak jak jest powiedziane: „Wy stworzyliście Mnie”, „Wy tworzycie Mnie”. To nie Stwórca tworzy człowieka, ale właśnie człowiek, poprzez swoje wysiłki, otrzymując instrukcję, tworzy Stwórcę. Tak jak w naszym świecie wszystko wokół siebie budujemy i organizujemy, tak samo musimy nastroić siebie, połączyć się między sobą, zorganizować połączenia między nami, aby w nich odkrył się Stwórca.

Tu już zaczynamy współpracować z wyższą siłą, która jest absolutnie ukryta, nie może się w żaden sposób przejawić, tylko w mierze podobieństwa właściwości. W takim stopniu jak my odnosimy się do Niego, możemy Go ujawnić. Dlatego nasza podstawowa relacja ze Stwórcą nazywa się właściwością obdarzania.

Ale ponieważ Stwórca jest ukryty i nie jesteśmy w stanie odczuć Go dotykiem, jak więc możemy odkryć, zbliżyć się do Niego. Żeby zrobić to wszystko stopniowo, krok po kroku, musimy otrzymać coś do rąk. W tym celu Stwórca stworzył połączenie między nami, egoistami i musimy zrozumieć nasze stany: gdzie znajdujemy się. To znaczy zacząć traktować połączenie między sobą, jak coś fundamentalnego, jako podstawę, z której czerpiemy zrozumienie o sobie, o naszym świecie.

Jeśli będziemy zmieniać nasze relacje, to zaczniemy odczuwać, w jaki sposób coraz bardziej ujawniamy tę przestrzeń. W taki sposób będziemy budować nie jakiś materialny, iluzoryczny świat, ale świat, który jest konsekwencją połączenia między nami. W tej stopniowej bliskości między sobą, ujawnimy moc połączenia, właściwość połączenia, jego szczególne przejawy, które nazywane są Stwórcą.

Początkowo ta siła, te właściwości stworzyły nas wzajemnie przeciwnymi, na bardzo minimalnym poziomie. Jeśli pójdziemy dalej w kierunku ujawnienia tej właściwości, to poczujemy siebie w dwóch przeciwstawnych stanach: że nic nie wiemy, nie rozumiemy, nie chcemy połączenia ze sobą, jesteśmy w przeciwnych relacjach do siebie, czyli przeciwnych do Stwórcy; a jednocześnie czy możemy zbliżyć i połączyć się razem.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Człowiek powinien widzieć przyjaciół jako części swojego kli, które Stwórca zebrał dla niego. Otwiera się przed nim możliwość wykonania tego działania właśnie z tymi, którzy znajdują się obok niego, i to oni rzeczywiście stanowią pole jego pracy.

Jeśli człowiek połączy się z przyjaciółmi, to każdy z jego przyjaciół jest jakby przedstawicielem milionów lub miliardów innych ludzi na świecie. My tego nie widzimy, ale gdy stanie się to dla nas oczywiste, zrozumiemy, że rzeczywiście tak jest.

Dlatego powinniśmy się tak odnosić do przyjaciół, do grupy, do ważności zgromadzenia przyjaciół. Właśnie tego powinniśmy wymagać od siebie i od otoczenia, które budujemy.

Muszę postrzegać siebie tak, jakbym otrzymał wszystko co mam, i nie odczuwał żadnego braku. Ponieważ jeśli rzeczywiście realizuję swoją więź z przyjaciółmi zgodnie z zasadą „kochaj bliźniego swego”, to będę miał kli, w którym, zgodnie z prawem podobieństwa właściwości natychmiast pojawi się światło i wszystko się odkryje.

To znaczy, wszystko zależy wyłącznie od kli, które muszę zbudować – to jest jedyne, co zostało mi powierzone.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Porządek zgromadzenia grupy. 17-2”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jeśli Tora jest przeznaczona po to, abyśmy się zjednoczyli, dlaczego kabaliści pozostawili tak wiele materiału, że studiując go, mamy złudzenie, że teraz poznamy kolejne granice?

Dlaczego nie napisali jednego lub kilku artykułów o potrzebie zjednoczenia, abyśmy mogli studiować je raz za razem i nie gubić się w ogromnej liczbie wyjaśnień, pozornie różnych kwestii?

Odpowiedź: Duża liczba artykułów zależy od podziału dusz, od wariantów połączeń między nimi. Dlatego potrzebujemy takiej obfitości materiału.

Pytanie: Jeśli grupa ludzi wybierze jeden artykuł, na przykład: „Nie ma nikogo oprócz Niego” i będzie postępować tylko według niego, czy osiągnie cel?

Odpowiedź: Nie, nie osiągnie. Żaden artykuł nie obejmuje wszystkich dusz.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały, Tora

Pytanie: Co jest tak wyjątkowego w Torze, skoro nawet Księga Zohar jest jedynie komentarzem do Tory?

Odpowiedź: Zapisy, które Mojżesz zrobił na pergaminie, są ziemskim wyrazem, w materialnych symbolach, duchowych działań światła na pragnienie. Wszystko, czego Mojżesz nauczał swoich uczniów, zapisał w księdze.

Podczas czterdziestu lat wędrówki po pustyni zapisali całą Torę, przechodząc cały proces zarówno w zapiskach, jak i w ciałach, i w duchowości, zapisali całą swoją drogę, począwszy od wygnania z Egiptu (ziemskiego i duchowego), przez pustynię (ziemską i duchową) aż do ziemi Izraela (ziemskiej i duchowej).

Wszystko to urzeczywistniło się w związku gałęzi i korzenia. Cały ten proces Mojżesz wyraził w bardzo konkretnej, symbolicznej formie. Zohar opisuje ten sam proces już na innym poziomie, w innej formie, ponieważ ogólne pragnienie otrzymywania przyjemności, stworzone przez Stwórcę, posunęło się w międzyczasie o kilka kroków naprzód, udoskonaliło pod wpływem światła.

Dlatego to pragnienie, które przeszło wzloty i upadki, zburzenie Pierwszej i Drugiej Świątyni, wygnanie, i osiągnęło ostateczne rozbicie przed ostatnim wygnaniem, powinno dostać metodę odpowiednią dla końca wygnania, dla naszych czasów.

Właśnie dlatego została napisana Księga Zohar, której autorami byli kontynuatorzy wielu pokoleń kabalistów, poczynając od Abrahama aż do zburzenia Świątyni. Ponieważ rabin Szymon był uczniem rabina Akiwy, który odkrył ogromne światło, i dlatego mógł wyrazić to w Księdze Zohar.

Sama Tora dzieli się na dwie części: ustną i pisaną, co wynika z różnicy między Zeir Anpinem (Z“A) i Malchut. Z“A świata Acilut nazywa się „ustną Torą”, a Malchut świata Acilut „pisaną Torą”. Tora jest odkryciem światła. W świetle, które przychodzi do Malchut, jest wszystko, co niezbędne do jej zmiany. Ale jeszcze nie zrealizowało się w działaniu i dlatego nazywa się „ustną Torą”. Jest to na razie praca z ekranami.

Natomiast kiedy pod wpływem tego samego światła w Malchut urzeczywistniają się wewnętrzne zmiany i zostają w niej utrwalone, nazywa się to „pisaną Torą ”. Mowa tu tylko o działaniach światła w pragnieniach – od początku stworzenia i do jego końca. Ponieważ nie ma nic poza pragnieniami.

Wśród tych pragnień są takie, które odczuwają się jako istniejące same z siebie, oddzielone od wszystkich innych – czyli my. Mają takie właściwości, które mogą pomóc im na drodze naprawy. Dlatego dostają odczucie braku, własnego nienaprawienia, rozpoznanie zła – tak właśnie odczuwamy siebie.

To tym pragnieniom należy dać tak zwaną Torę – instrukcję, która wyjaśnia im, jak mogą sami, poprzez swój wolny wybór, uczestniczyć w swoich naprawach, samodzielnie przyciągać światło, pragnąc naprawić się szybciej, zamiast czekać, aż światło przyjdzie i poruszy ich.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Język Kabały, Praca duchowa, Tora, ZOHAR

Pytanie: Jeśli wybieram przyjaciela, według miary wielkości celu, jaką on mi przekazuje, czy mogę na nim polegać na duchowej drodze?

Odpowiedź: Łączymy się razem tylko według jednego kryterium – na ile rozumiemy się nawzajem w pragnieniu scalenia się ze Stwórcą. Nie mam wobec ciebie żadnych wymagań. Wybieram ciebie niezależnie od twojego wyglądu, wykształcenia i wszystkiego innego.

Wybieram grupę tylko na podstawie ich pragnienia do Stwórcy. To pragnienie ma również różne zewnętrzne przejawy. Jeśli nie brać ich pod uwagę, a brać jedynie czyste pragnienie do Stwórcy, to czy wszyscy mogą być dla mnie jednakowi? Nie!

W rzeczywistości każdy ma swój specyficzny charakter, który na zewnątrz przejawia się w różny sposób. Jeden wyraża się spokojnie, inny lekkomyślnie, trzeci ze złością, czwarty z radością a nawet z uśmiechem.

Dlatego muszę znaleźć takich przyjaciół, którzy nie tylko mają dążenie do Stwórcy, ale także przejawia się ono w formie, bliskiej mnie, ponieważ dopiero zaczynam się z nimi łączyć, będąc na początku drogi. Ja nie mogę przełamać zewnętrznych stereotypów i zobaczyć rozpalonego serca przyjaciela.

To znaczy, dążenie do Stwórcy i forma, w jakiej się przejawia, to są dwa czynniki wyboru przyjaciół.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Porządek zgromadzenia grupy. 17-2”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to znaczy zjednoczyć się z przyjacielem?

Odpowiedź: Zjednoczenie się z przyjacielem oznacza, że pragnę osiągnąć scalenie ze Stwórcą. Ale niestety, nie mogę tego osiągnąć bez zjednoczenia się z tobą. Ty również musisz osiągnąć taką samą świadomość, że jeśli nie zjednoczysz się ze mną, to nigdy nie osiągniesz Stwórcy.

A osiągnięcie Stwórcy, zjednoczenie z Nim, osiągnięcie podobieństwa właściwości do Niego – to jest nasz cel: zarówno twój, jak i mój. I nikt nie osiągnie tego celu sam, a poprzez zjednoczenie się z innymi, tak. Zjednoczenie oznacza, że kli (naczynie) do osiągnięcia Stwórcy znajduje się w twoim przyjacielu. Kli – to wrażenie, dążenie, nadanie ważności celu, wielkość Stwórcy.

Kiedy czujesz, że wychwalasz Stwórcę, wywyższasz Go, to wiedz, że to nie ty, ale twój przyjaciel wnosi to w ciebie. Ale możesz otrzymać inspirację tylko w zamian za swój wkład w niego. Jeśli to zrealizujesz, powstanie w ten sposób kli, w którym będziesz dążyć do Stwórcy.

A zanim połączysz się z przyjacielem i wchłoniesz od niego wielkość Stwórcy, wiedz, że to Stwórca dał ci dążenie do Siebie. To On przejawia swoje pragnienie do ciebie, a nie ty wobec Niego.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Porządek zgromadzenia grupy. 17-2”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Powiedziano: „Przychodzącemu oczyścić się pomagają”. Co to znaczy, że jestem gotowy oczyszczać się? Jak można to sprawdzić?

Odpowiedź: Oznacza to, że chcesz obdarzać i czujesz, że nie jesteś w stanie tego zrobić, ponieważ masz tylko pragnienie otrzymywania, chcesz wygrać w jakiś sposób na obdarzaniu. To jest dokładnie to, co widzisz w swoich pragnieniach i zaczynasz zwracać się do Stwórcy, prosić, błagać Go, aby cię naprawił. Wtedy Stwórca powoli zacznie to robić.

Pytanie: Dlaczego tak się dzieje wielokrotnie?

Odpowiedź: Dlatego że pragnienie otrzymywania lub pragnienie obdarzania jest bardzo duże. Pragnienia te zawierają w sobie całą Malchut świata Nieskończoności. Dlatego musimy wielokrotnie próbować naprawiać nasze pragnienia z otrzymywania na obdarzanie.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Na czym polega więź między nami? W takim stopniu, w jakim mamy więź ze sobą i chronimy ją, z wnętrza tego połączenia łączymy się z kimś z zewnątrz. Może być tak, że tylko jedna osoba z nas łączy się z kimś z zewnątrz, ale robi to z wewnętrznego połączenia, które stworzyła cała grupa.

Połączenie z wewnętrznej więzi między przyjaciółmi oznacza, że każdy przyjaciel tak siebie odczuwa, działa jako przedstawiciel całej grupy i łączy się z kimś jako cała grupa.

Pytanie: Co to znaczy, że czuję się jak cała grupa?

Odpowiedź: To są już wewnętrzne odczucia. Ale jeśli w grupie istnieje więź między przyjaciółmi, to w każdym z nich, zamiast jego „ja”, istnieje pojęcie „grupa”, a „ja” zostaje wymazane. Jeśli „ja” zostaje wymazane, a w jego miejsce pojawia się „grupa”, to tą właściwością zwaną „grupą” łączy się z kimś spoza siebie.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Porządek zgromadzenia grupy. 17-2”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

„I ten człowiek zapytał go, mówiąc: „Czego szukasz?“ To znaczy, jak mogę ci pomóc? „A on odpowiedział: «Szukam moich braci“ (RABASZ. Artykuł 3 (1984). Miłość do przyjaciół – 1)

„Szukam moich braci” – to początek pracy w grupie, gdy człowiek próbuje połączyć się z przyjaciółmi w dziesiątce, ponieważ bez tego nie ma dokąd pójść dalej. Dlatego najpierw konieczna jest praca w grupie: wspólne uczenie się, wzajemna pomoc, wzajemne wnikanie każdego w innych. Dziesiątka jest najważniejsza. Jeśli jest większa liczba to źle, ponieważ jesteśmy tak skonstruowani, że nie możemy poczuć więcej niż dziesięć. Mniej niż dziesięć też nie jest wskazane. Dziesięć jest optymalną liczbą.

Każdy powinien dobrze zrozumieć, w jakiej dziesiątce znajduje się, co powinien z nią robić, co dziesiątka powinna robić z nim, jak przenikać się wzajemnie. W zależności od wspólnego połączenia między człowiekiem a dziesiątką, stopniowo zacznie poznawać Stwórcę. A to jest nasz główny cel.

Nie mamy żadnego innego zadania, jak tylko odkrycie Stwórcy. Wykonując to zaczniemy rozumieć, pojmować, czuć wszystko. Dlatego zebranie w dziesiątce, zbliżanie się do niej, poczucie wzajemnej obecności, wzajemnej pomocy, jest bardzo ważne. Często ludzie odsuwają się od tego, uważają, że nie jest to takie ważne. Dlatego radzę posłuchać moich słów. Wszystkie źródła kabalistyczne o tym mówią.

Najpierw dziesiątki pracują nad sobą, organizują się w sobie, a następnie łącza się w dużą grupę i tak dalej. Bez tej spójności nie osiągniemy wysokich celów duchowych. Takie jest prawo świata duchowego.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie