Pytanie: Dzięki Panu mam wiarę. Dzięki naszej wspólnej pracy w dziesiątce przyciągamy światło, które przywraca do Źródła, które w przyszłości nas naprawi. Każdego dnia w to się angażujemy, a Pan nam bardzo mocno w tym pomaga.

Ale dlaczego nie robimy postępów? Co robimy nieprawidłowo? Może robimy to egoistycznie, dla otrzymania korzyści dla siebie? Jaka jest przyczyna?

Odpowiedź: Gdybyś dostał właściwą odpowiedź na to pytanie, to przestałbyś pytać i przestaniesz do tego dążyć. To jest zasadniczo to, co zostało powiedziane w Przedmowie do TES.

Dlatego Baal HaSulam napisał, że Stwórca stworzył grzeszników za pomocą złego początku i sprawiedliwych za pomocą dobrego początku i dał możliwość sprawdzenia, czy grzesznicy są zmuszeni, czy mają możliwość naprawy. Jeśli zaszkodził ci ten niegodziwiec, zaciągnij go do domu nauki. To znaczy że nie są zniewoleni, ponieważ mogą się zbawić.

Czyli jesteśmy zobowiązani to robić. Bardzo ważna jest każda fraza. Bez tego nie można osiągnąć celu.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 19.11.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak praktycznie wzmocnić się przed nauką w wierze w Stwórcę?

Odpowiedź: Musicie postarać się wznieść się nad wszelkimi przeszkodami, ponad zamieszanie, które pojawia się w głowie i sercu, i w ten sposób wzmocnić się w wierze w Stwórcę.

Pytanie: Jak poczuć, czego pragnie Stwórca?

Odpowiedź: Określ, czego pragniesz. W rezultacie dotrzesz do tego, czego pragnie Stwórca, ponieważ pytanie: „Czego pragnie Stwórca?” jest w zasadzie pytaniem: „Czego Stwórca chce ode mnie?”.

Pytanie: Jak pomóc przyjacielowi wydobyć lekarstwa zawarte w Torze?

Odpowiedź: Pomóc przyjacielowi oznacza zbliżyć się do niego i zaangażować we wspólną naukę. Wtedy zobaczysz, jak szybko wam to pomoże.

Pytanie: Jak pracować ze światłem, żeby mieć kontrolę nad podświadomością i ciałem?

Odpowiedź: Trzeba razem z nami uczestniczyć na każdej lekcji, a potem pracować nad tym materiałem samodzielnie, gdy będziesz sam, i zadawać pytania, które powstaną po jego przepracowaniu. Nic więcej.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 19.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czym różni się wiara powyżej od wiary poniżej wiedzy?

Odpowiedź: Jeśli anulujesz się przed nauczycielem, ponieważ rozum podpowiada ci, że to jest korzystne, aby osiągnąć duchowość, to nazywa się to wiarą poniżej wiedzy. Bo twój umysł wspiera takie anulowanie siebie i myślisz: nauczyciel jest wielki i mogę z jego pomocą zyskać.

Człowiek powinien poczuć całą siłę swojego egoizmu, całego Faraona, znajdującego się wewnątrz niego. Musi odczuć te dwa punkty: Faraona i Stwórcę – jak bardzo sam chce tkwić w swoim egoizmie, w krytyce wobec przyjaciół i siebie, całego swojego otoczenia, w różnych swoich kalkulacjach z całą siłą i logiką swojego racjonalnego, własnego umysłu.

Wtedy może zdecydować: czy mimo wszystko, warto jest się ugiąć, skoro jego rozum widzi, że inaczej nie osiągnie duchowości? To nazywa się wiarą poniżej wiedzy. Albo postępuje wiarą powyżej wiedzy? Ale jak podejść do tego? Jak pójść wbrew swojemu umysłowi? Jakie rachunki przeprowadzić, aby sam zmusił mnie by wznieść się ponad rozum?

Dotyczy to nie tylko relacji z nauczycielem, ale także z przyjaciółmi i ze Stwórcą. Zwracam się do czegoś co jest poza mną, nauczyciel tylko wskazuje mi kierunek, a z przyjaciółmi anuluje siebie, by połączyć się z nimi jak tryby w mechanizmie, gdzie ja zależę od wszystkich, a oni od mnie. Jeśli w grupie realizuję to, co mówi nauczyciel, osiągnę odkrycie Stwórcy – wspólnej właściwości obdarzania.

W odniesieniu do nauczyciela anulujesz siebie, aby przyjąć jego rady. W odniesieniu do grupy anulujesz siebie, by wewnątrz niej praktycznie te rady realizować, po to, by razem ze wszystkimi i wśród nich odkryć Stwórcę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy możliwe jest cały czas podążać wiarą ponad wiedzą?

Odpowiedź: Oczywiście, że nie. Ale kabaliści nie rozważają tego, czy możemy, czy nie tak podążać. Jesteśmy do tego zobowiązani! A kiedy nie możemy, prosimy o pomoc, i Stwórca wykonuje za nas tę pracę! Cała rzeczywista praca jest pracą Stwórcy, a nie człowieka. Ale musimy Go prosić, aby wykonał za nas tę pracę.

Człowiek jest zobowiązany dojść do końca próbami, aby to wypełnić! Chociaż od początku wie, że czeka go porażka, by własnymi siłami osiągnąć cel. Ale sukces tkwi w tym, że człowiek odkrywa, że Stwórca to zrobi i wie jak Go prosić. Zawsze znajduję się w takim procesie, poruszając się po prostej między początkowym punktem (bieżącym) a końcowym celem, do którego muszę dotrzeć koniecznie.

Końcowy punkt – to obdarzanie, miłość do Stwórcy i stworzenia, wiara ponad wiedzą, obdarzanie ponad otrzymywaniem. Wychodząc z początkowego punktu, muszę dotrzeć do punktu końcowego
A po drodze mam:

Część 1: Zrób wszystko, co w twojej mocy! To przede wszystkim.

Część 2: Pełne rozczarowanie swoimi siłami.

Część 3: Zrozumienie, że tylko jedyny Stwórca może mnie uratować.

Część 4: Zaczynam pracować razem ze Stwórcą w obdarzaniu (chafec chesed) i miłości.

Ale będąc na samym początku, muszę wiedzieć, że niewątpliwie dojdę do końca i liczyć na swoje siły! Nie mogę bezczynnie czekać na działanie z góry.

Jeśli nie dam z siebie wszystkiego na pierwszym etapie, jeśli nie zrobię wszystkiego co możliwe, co jest w mojej mocy, nigdy nie osiągnę rozpaczy, zrozumienia swojej bezsilności, a bez tego, nigdy nie uświadomię sobie, że potrzebuję pomocy Stwórcy. Jak więc przywołam światło, które przywraca do źródła?

Każdy etap rozwija kolejny, definiuje i buduje następny stan. Człowiek nie wie dokładnie gdzie się znajduje i co go czeka na następnym etapie, w następnej chwili. Ale cały postęp realizuje się kosztem wywierania nacisku na niego.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

W takiej mierze w jakiej jednoczymy się w dziesiątce, zaczynamy odczuwać potrzebę przyłączenia do siebie coraz większej liczby dziesiątek, poszerzając granice naszej jedności, dlatego że tylko w takiej formie możemy coraz bardziej zbliżać się do Stwórcy.

Odkrycie Stwórcy następuje zarówno ilościowo, jak i jakościowo. Siła odkrycia zależy od tego, jak bardzo możemy poszerzyć nasze kli, dodając do niego nowe dziesiątki, czyli kolejne parcufim. Jednocześnie wzrasta jakość odkrycia, ponieważ na główne, podstawowe kli, nakładają się dodatkowe, kolejne warstwy, dodając jakby harmonijki do podstawowego tonu.

Najbardziej dźwięczne połączenia, najsubtelniejsze odcienie, cała piękna finezja, pojawia się poprzez dodanie dodatkowych dziesiątek. Dzięki temu zaczynamy odczuwać duchowość. Dokładnie tak jak w naszym świecie istnieje coś prostego, jak fundament, bez którego nic nie może istnieć, ale całe piękno osiąga się poprzez dodawanie, przyprawy, które nie są tak ważne i nie są podstawą, lecz nadają pełnię smaku, aromatu i barwy.

To nie jest proste dopełnienie, ponieważ duchowy świat nie znajduje się w trójwymiarowych koordynatach, w ogóle nie ma żadnych osi, jest dosłownie jak kula. Dlatego, jeśli ożywiamy jedną komórkę, tym samym rozświetlamy całe stworzenie. I wtedy zobaczymy, że wszystkie nieskończone przestrzenie Wszechświata, wszystkie galaktyki, są jak zero, dlatego że wejdziemy w zupełnie inne wymiary.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co zrobić, jeśli za każdym razem, gdy słyszę „wiara ponad wiedzą”, automatycznie wyobrażam sobie jakąś egoistyczną korzyść?

Odpowiedź: To naturalne, nie potrafimy myśleć inaczej. Wszelkie altruistyczne właściwości, które kiedykolwiek w nas powstaną, pojawią się „z góry”, pod wpływem wyższego światła, które przywraca do źródła, do podobieństwa do Stwórcy. A jeśli na razie nie odczuwamy pragnienia obdarzania bez własnej korzyści, to musimy robić wszystko, co przyciąga działanie wyższego światła, aby światło przyszło i dało nam te właściwości.

Jeśli rozumiem, że nie jestem zdolny, aby pragnąć bezinteresownego obdarzania, to jest już dobre rozpoznanie własnej natury, której zwykły człowiek nie posiada. To również jest spowodowane wpływem światła na nas i oznacza zbliżenie do duchowości.

Wyższe światło odciska w moim egoizmie swoje właściwości, i dlatego mogę pojąć, czym jest obdarzanie „poza mną” mogę zapragnąć bezinteresownego obdarzania bez zapłaty. Jeśli człowiek osiąga takie zrozumienie, jest już na drodze do wejścia w (machsom) do duchowego świata.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Jeśli pragniemy zjednoczyć się, aby odkryć Stwórcę, to wszystkie formy i etapy naszego połączenia, aż do całkowitej jedności, tworzą wszystkie stopnie duchowej drabiny, które musimy przejść, od naszego świata, gdzie panuje oddzielenie między nami, aż do całkowitego połączenia zwanego „Światem Nieskończoności”.

Cała nauka Kabały (cała Tora) mówi tylko o odkryciu przed nami 125 stopni jedności między nami. Dlatego, jeśli każdy z nas przygotuje się do tego, by podczas czytania Księgi Zohar połączyć się ze wszystkimi w jedną całość i zapragnąć w tej jedności odkryć Stwórcę, w formie, jakiej przyjmuje nasze połączenie, wtedy nasze dążenie nazywa się „Izrael (dążący do Stwórcy), Tora i Stwórca są jednym”, wtedy rzeczywiście otwieramy Księgę Zohar, aby osiągnąć cel.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam", ZOHAR

Z każdym dniem nasza droga staje się coraz bardziej precyzyjna, kierunek coraz wyraźniejszy, a stany pożądane i rzeczywiste, coraz bardziej określone. Mierzę swój postęp tym, ile siły otrzymuję od grupy, ile pragnienia do odkrycia Stwórcy i ile sam mogę dać grupie tego pragnienia. Te dwie siły prawidłowo utrzymują mnie na drodze do celu.

Najważniejsze to ciągle podnosić ważność celu, który stale znika. Dzięki temu będziemy cały czas posuwać się naprzód. Nie da się obejść bez negatywnych sił, ponieważ przewaga światła odkrywa się z ciemności.

Dlatego, jeśli nagle znika uczucie ważności celu, zmieniając się w uczucie mroku i ciemności, to dzieje się tak po to abyśmy odczuli ten stan jak „wieczór”, po którym może już nastąpić „ranek”. Okazuje się, że to my sami przebudzamy świt, a nie świt przebudza nas.

Zwróćcie uwagę, jak ogromny wpływ wywiera na nasze życie otoczenie: gazety, telewizja, opinie powszechnie przyjęte w społeczeństwie, wiadomości. Z tego źródła się żywimy. Gdyby nie było tej całej zewnętrznej informacji, bylibyśmy jak zwierzęta: każdy zaszyłłby się w swojej norze, i nie interesowałby się tym, co dzieje się na zewnątrz. Nie wiedziałbym, co dzieje się na świecie, o czym wszyscy myślą i czego pragną. Ale ponieważ żywię się informacją z całego ogromnego świata, ona mnie kształtuje.

Jeśli chcemy prawidłowo rozwijać się, to biorąc pod uwagę tę szczególną cechę, musimy wznieść się ponad ten świat, aby być powyżej niego. Dlatego w grupie trzeba przede wszystkim mówić o wielkości Stwórcy, tak aby była ponad wszystkim innym i brzmiała w każdym słowie i frazie.

Trzeba uczynić dla siebie dziesiątkę ważniejszą niż cały świat, aby ciągnęła mnie w górę, a nie na płaszczyźnie materialnej, tak jak wciąga mnie świat do swoich marnych wartości. Powinienem czuć, jak wewnątrz dziesiątki działa wyższa siła. Dlatego należy mówić o wielkości Stwórcy, bo przed wielkim łatwo jest się anulować.

Dążenie do anulowania się, prowadzi nas do wiary ponad wiedzę. Siła Stwórcy, nazywana siłą wiary, staje się wyższa od siły wiedzy, czyli egoistycznego otrzymywania. A kiedy anuluję siebie przed grupą, która inspiruje mnie wielkością Stwórcy, łatwo będzie mi anulować siebie przed Stwórcą i skierować na Niego wszystkie moje wysiłki.

W odpowiedzi otrzymam od Stwórcy siłę wiary, obdarzania, i wtedy odczuję, że cała rzeczywistość, poza moim maleńkim egoistycznym światkiem, żyje według prawa obdarzania, a Stwórca napełnia cały wszechświat.

Z lekcji na temat “Wznosimy znaczenie celu”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czy wiara ponad wiedzą to działanie, czy stan, który prowadzi do działania z właściwą intencją?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzą to stan, z którego możesz wykonywać działania w wierze ponad wiedzą. Jeśli możesz wykonywać działania wbrew swojej wiedzy, pragnieniu, zrozumieniu, ponieważ właśnie tego się od ciebie wymaga, to można to nazwać wiarą ponad wiedzą. Musimy nad tym nieustannie pracować.

Pytanie: Czym jest prawdziwa wiedza?

Odpowiedź: Prawdziwa wiedza to wiedza pochodząca od światła, które obleka się w nasze naprawione właściwości.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Natura ciała jest taka, że zawsze dostrzega w innych wady, a nie zalety. Dlatego powiedzieli mędrcy: „Staraj się usprawiedliwiać każdego człowieka”. To znaczy, nawet jeśli w wiedzy widzę, że przyjaciel nie ma racji, jednak staram się go usprawiedliwiać. Ale jeśli i w wiedzy dostrzegam zalety przyjaciela, to jest jeszcze lepiej.

Bo nie ma dla mnie znaczenia, czy drugi ma rację, czy nie, i tak nie można tego nigdy ocenić. A dla mnie jest ważne, aby dostroić siebie zgodnie ze światem duchowym. Jeśli myślę, że wszyscy przyjaciele są sprawiedliwi, dobrzy i szanowani, i chcę widzieć ich wielkimi dosłownie jak Stwórca, to w ten sposób dostrajam siebie, naprawiam swoje widzenie, postrzeganie na postrzegania wyższego świata.

Dlatego, jeśli dostrzegam zalety przyjaciela wewnątrz wiedzy, oznacza to, że już dostroiłem siebie na właściwe widzenie. Jeśli tego jeszcze nie widzę, to muszę starać się zobaczyć i wyobrażać sobie tak, jakby przyjaciel miał rację. W końcu, dzięki temu „jakby” zbliżam się do tego, by zobaczyć duchowość, zobaczyć prawdę.
* * *
Pożądane jest widzieć przyjaciół jako wielkich, każdego na swój sposób. Każdy ma takie zalety, których ja nie posiadam. Jeśli cały czas szukam w nich tylko pozytywnych cech, pomaga mi to zobaczyć „statek Kolumba” (zobaczyć nieznany ląd), zobaczyć duchowe.

W ten sposób umniejszam swój egoizm i wywyższam zewnętrzne właściwości poza mną. Tym samym jakby wznoszę duchowe, ponieważ dla mnie jest zerem, dlatego że ja go nie czuję i nie rozumiem. Jeśli wywyższam przyjaciela w swoich oczach, tym samym zwiększam swoją zdolność do zobaczenia duchowego.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie