Duchowość różni się od materialnego. W materialnym świecie wielkość naczynia określa się zazwyczaj jego objętością: jeden litr, dwa, trzy, tysiąc… Im większa objętość naczynia, tym większe naczynie. W duchowości natomiast wielkość naczynia nie jest określana przez jego objętość, lecz liczbę różnych właściwości, które zwiększają jego zdolność do postrzegania: jak liczba ilości pikseli.

Dlatego w materialnym wymiarze, człowiek może być bardzo inteligentny i wybitny. Ale w duchowości znacznie ważniejsze jest połączenie z dziesiątką, dające ogromne duchowe dopełnienie. Liczba różnych właściwości nabytych dzięki więzi z innymi ludźmi określa wielkość mojego naczynia duchowego (kli).

Dlatego postęp w duchowości oznacza, że rośnie liczba ludzi, z którymi się łączymy, liczba dusz, pragnień i opinii, które włączamy w siebie. To jakościowa różnica między tym, kto uważa się za wielkiego w świecie materialnym, a tym kto jest wielki w świecie duchowym.

W materialnym świecie poszerzam własne naczynie, do którego mogę otrzymać coraz więcej. Ale jeśli pragnę poszerzyć swoje naczynie w duchowości, muszę włączyć w siebie dodatkowe pragnienia, różne od moich, i tak powiększam swoje kli.

Dziesięć osób, „dziesiątka”, to „podstawowe” duchowe kli, w którym nikogo nie anuluję, nie tłumię, nie odrzucam, lecz łączę wszystkich na absolutnie równych. Oznacza to, że nawet ich nie oceniam, aby uczynić ich równymi, a wszystko wyrównuje wyższe światło, łącząc przyjaciół w moim umyśle i sercu w pełnej harmonii i jedności, przekształcając ich w moje duchowe kli.

Z lekcji według przygotowania do kongresu

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak nie mylić wiary ponad wiedzę z wiarą poniżej wiedzy?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzą jest wiarą wbrew wiedzy. Natomiast wiara poniżej wiedzy to kiedy wymyślasz sobie wiarę, która nie wymaga żadnej pracy nad sobą.

Pytanie: Czyli powinniśmy upewnić się, że sprawiedliwy jest na pewno sprawiedliwym?

Odpowiedź: Nie, absolutnie nie jest to konieczne. Wiara ponad wiedzę może powstać bez żadnego związku między człowiekiem a jego nauczycielem.

Pytanie: Jak w dziesiątce znajdujemy sprawiedliwego, za którym podążamy?

Odpowiedź: Musicie zwrócić się do nauczyciela, który was uczy, i podjąć takie działania, które was do niego przywiążą, by móc podążać za jego słowami jak za prawdą.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Rabasz, artykuł 8, „Uczyń sobie rawa i kup sobie przyjaciela – 2”: Przecież zrozumieli, że między nimi nie ma aż tak wielkiej różnicy zdań, dlatego każdy będzie zdolny ustąpić na korzyść drugiego, i w ten sposób będą mogli się zjednoczyć.

Spośród wielu pragnień, które istnieją w każdym z nas, jest jedno pragnienie, które jest jednakowe dla wszystkich. Jest to pragnienie zrozumienia Stwórcy, skierowanie na Niego wszystkich naszych oczu. Każdy człowiek, który zgadza się kochać bliźniego, czuje, że nie ma między nimi wielkiej różnicy zdań.

Jeśli chcemy odkryć Stwórcę, ale wszyscy jesteśmy egoistami i wszyscy mamy mniej więcej taką samą pracę nad sobą, to jednocząc się w naszych wysiłkach, będziemy w stanie ustąpić sobie nawzajem i wtedy będziemy mogli się zjednoczyć i osiągnąć Stwórcę.

Jest tu jednak mała sprzeczność: osiągnąć Stwórcę możemy tylko razem, aby być razem, musimy się zjednoczyć, aby się zjednoczyć, musimy ustępować sobie nawzajem. Dlatego tutaj trzeba dokonać kalkulacji, co jest ważniejsze: moje „ja”, małego egoisty ze swoim nikczemnym, miałkim, tymczasowym życiem, czy poznanie Stwórcy, mojego przyszłego stanu wieczności, doskonałości.

I wtedy, rzuciwszy życie na szalę, żeby zdecydować, jak powinienem postąpić, będę mógł ustąpić we wszystkim na rzecz innych, aby osiągnąć podobieństwo do Stwórcy. W ten sposób zjednoczenie będzie dla mnie najważniejszym osiągnięciem w życiu, moim jedynym marzeniem.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Praca z dziesiątkami pochodzi od rabina Szymona. Według Kabały rozpoczęła się jeszcze w czasach Abrahama, jednak swoje główne znaczenie uzyskała dopiero w czasach Ari, kiedy to Kabała stała się realną nauką praktyczną.

Rabasz opisał ją bardzo szczegółowo. Przed nim, inni kabaliści pisali o tym również. Wszędzie w Torze jest wskazane, że musi panować jedność między ludźmi, bo tylko w jedności możemy zebrać rozbitą duszę – Adama.

Nawet dwie osoby wystarczą, aby zacząć postrzegać stany duchowe, ponieważ naprzeciwko ciebie musi być jeszcze jeden egoista, taki sam jak ty, z takim samym celem jak ty. Nasza praca zbudowana jest wyłącznie na znalezieniu między sobą takiej formy połączenia, która będzie dla nas dogodna, podobna do Stwórcy, która może zacząć się między nami odkrywać, i będziemy mogli poczuć przybliżenie Stwórcy.

Im bliżej siebie jesteśmy wzajemnie w dziesiątce, tym bardziej wznosimy się ponad egoizm i budujemy jakby kanapkę z dwóch pięter: na dole nienawiść, a ponad nią miłość, lub na dole obojętność, a na górze przynajmniej jakieś połączenie. I w tym sandwiczu pomiędzy egoistyczną właściwością i właściwością obdarzania odkrywamy Stwórcę, jako źródło obu właściwości.

Z lekcji na temat „Nie ma nikogo oprócz Niego”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Powiedziano: „I widzi człowiek, że nie ma żadnej siły do pracy duchowej. I tylko wtedy może dążyć do uświadomienia sobie, że tylko Stwórca może mu pomóc, w przeciwnym razie jest zgubiony”.

Kiedy zaczynam rozumieć, że cały obraz świata pochodzi od Stwórcy, a On dał mi tylko maleńkie mikro-pragnienie, aby Go odkryć, wtedy widzę, że nie mam żadnej możliwości działania. Oznacza to, że to małe pragnienie jest mną, ale nie mogę kontrolować swoich myśli i sił za pomocą tego pragnienia i w ten sposób ich badać.

Dlatego, aby właściwie skierować człowieka na Stwórcę, człowiek cały czas Go gubi. I chociaż uważa Stwórcę jako źródło swojego światopoglądu, ostatecznie gubi Stwórcę. Próby kończą się niepowodzeniem i człowiek jakby upada.

I tutaj szczególnie ważna jest grupa, która może mi przyjść z pomocą. Ponieważ znajduję się w stanie połączenia z podobnymi mi ludźmi, mogę się na nich oprzeć. Upadłem – oni się podnoszą, jeden z nich upada – pociągam go za sobą, i tak dalej. Każdy wyciąga przyjaciela z rzeki egoizmu, która go gdzieś unosi i zabiera.

Dlatego jest powiedziane: „Ci, którzy pokładają nadzieję w Stwórcy, odnawiają swoją siłę”. Oznacza to, że ci, którzy widzą, że na świecie nie ma niczego innego poza Stwórcą – a uchwycić się Stwórcy mogą tylko poprzez grupę, w przeciwnym razie On się nie odkryje – odnawiają swoje siły w każdej chwili. Okazuje się, że sam upadek, szczególnie jeśli ma miejsce w grupie, jest przyczyną wzniesienia.

Jeśli nie ja, to mój przyjaciel; jeśli nie mój przyjaciel, to ja. W ten sposób możemy stale się podnosić. Jeśli człowiek jest sam i upada, może pozostawać w tym stanie przez wiele miesięcy, dopóki Stwórca nie ześle mu siły wzniesienia. Wiemy to po sobie. Bywa, że ten stan rozciąga się na kilka tygodni i nie mogę nic z tym zrobić, nie mogę sam siebie wyciągnąć z tego bagna.

Właśnie tutaj mogę się dowiedzieć, czy znajduję się w prawidłowej grupie. Jeśli znajduję się w prawidłowym społeczeństwie, to nie powinienem czuć się w upadku, dlatego że nasze prawidłowe połączenie w grupie za każdym razem nas ożywia.

Z lekcji na temat „Praca w ukryciu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Stwórca to Absolut, który się nie zmienia, objawia się w stosunku do nas jako siła absolutnego dobra. Zmienia się jedynie nasze postrzeganie, pragnienie i dlatego wydaje nam się, że Stwórca się zmienia. Ale w rzeczywistości zmiany zachodzą tylko w nas samych. Dlatego, aby odkryć Stwórcę, musimy osiągnąć stan podobieństwa do Niego, zgodność z Jego właściwościami.

Ale jak można upodobnić się do Stwórcy, skoro wszyscy jesteśmy egoistami? Pozostajemy egoistami, ale musimy połączyć się ze sobą, ponad naszym egoizmem, więzami wzajemnego obdarzania, jedności, miłości, pomimo naturalnego odrzucenia. Jesteśmy jak rozstrojony instrument muzyczny, który wymaga dostrojenia, aby wydawać czyste dźwięki.

O skrzypcach króla Dawida napisano, że wisiały na ścianie i w pewnym momencie, czyli w szczególnym stanie, zaczęły grać same z siebie. Tak samo grupa musi osiągnąć takie zjednoczenie między przyjaciółmi, które będzie odpowiadać formie Stwórcy. Choć każdy pozostaje egoistą, to jednak poprzez przezwyciężenie własnego egoizmu łączy się z innymi tak że tworzy się forma naszego połączenia odpowiadająca formie Stwórcy doskonałej, jedynej.

I wtedy Stwórca odkrywa się w nas. Nie jest gdzieś poza grupą, lecz tylko wewnątrz niej. W stopniu w jakim dziesięciu przyjaciół dostraja się na właściwe połączenie, na wzajemne obdarzanie, między nimi odkrywa się Stwórca, zaczynając grać na naszych skrzypcach. To jest właśnie odkrycie Stwórcy stworzeniom.

Dlatego należy odnosić się do pracy w dziesiątkach w sposób praktyczny, skuteczny, dążąc do osiągnięcia takiej formy i istoty połączenia, która jest podobna do Stwórcy. Naturalnie, dochodzimy do tego stopniowo, przez 125 stopni, coraz precyzyjniej dostrajając siebie.

Tak osiągamy doskonałe odkrycie Stwórcy w naszym wspólnym kli, w HaWaJaH, kiedy „Stwórca i Jego imię łączą się w jedno”. Oznacza to, że HaWaJaH, nasza dziesiątka, prawidłowo jednoczy się ze wszystkimi dziesięcioma Sefirot, wszystkimi ich najmniejszymi wewnętrznymi pod-Sefirot, aż osiągają doskonałą jedność, odpowiadającą naturze Stwórcy, absolutnemu obdarzaniu.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Rabasz, artykuł „Dwa wysiłki”: Porządek pracy w Torze i przykazaniach, gdy człowiek chce zajmować się nimi dla niebios, jest taki, że trzeba walczyć i przezwyciężać zły początek, który wysuwa swoje argumenty, pytając: „Co to za praca którą wykonujecie?”.

Dzięki temu pytaniu, człowiek przyjmuje na siebie przykazanie wiary ponad wiedzą.

Aby pracować dla niebios, należy przyjmować odczucia i zrozumienie w świetle wiary. Oznacza to, że musimy osiągnąć taki stan, w którym będziemy polegać na wierze, a nie na wiedzy, na której obecnie polegamy. Otrzymać odpowiedź na swoje pytanie w wierze ponad wiedzą, a nie w wiedzy, oznacza otrzymać kierunek myśli, ruchów i działań, które nie zależą od egoizmu, a od właściwości obdarzania.

W taki sposób człowiek powinien wznieść się na poziom ponad wiedzą i tam otrzymać odpowiedź na pytanie, które pochodzi z egoizmu, ponieważ odpowiedź zawsze przychodzi z poziomu ponad wiedzą.

Z lekcji według notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Wiara ponad wiedzą pozwala zobaczyć rzeczywistość taką, jaką widzi Stwórca. Zazwyczaj patrzymy na świat poprzez naszą egoistyczną wiedzę. Stwórca celowo stworzył nas w egoizmie, w którym odczuwamy siebie i świat. A w wierze ponad wiedzą podnosimy się na poziom obdarzania, Biny, wchodząc w odczucia rzeczywistości Stwórcy.

Dlatego wiara ponad wiedzą nie jest oszukiwaniem siebie ani fantazją, a wręcz przeciwnie, przenosi nas do prawdziwego świata, do świata prawdy. Wtedy widzimy siebie w świecie Stwórcy i patrzymy na wszystko Jego oczami. Wiara ponad wiedzą to wyższy poziom, właściwość Biny, obdarzania, właściwość Stwórcy.

Gdy odczuwamy działanie tej właściwości, w odniesieniu do nas nazywa się to wiarą ponad wiedzą, ponieważ wiedza pochodzi z naszego egoizmu, a wiara jest stopniem Biny, obdarzania, poziomem Stwórcy. Dlatego dążąc do wiary, nie stajemy się fantastami, a wręcz przeciwnie osiągamy w ten sposób świat prawdy, który nie jest zniekształcony przez nasz egoizm

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Dlaczego istnieje tak ogromny dystans, taka rozbieżność między życiem materialnym a życiem duchowym?

Rzecz w tym, że są to dwa różne światy, zupełnie inna forma istnienia, inny cel. W nich działają dwa różne programy: praca ze względu na otrzymywanie i praca ze względu na obdarzanie.

Nie ma nic bardziej przeciwstawnego sobie nawzajem, niż te dwie zasady. My próbujemy jakoś połączyć te światy swoim umysłem. Ale w rzeczywistości, uświadomić je sobie możliwe jest tylko przez wiarę ponad wiedzą, to znaczy właśnie ponad egoistycznym umysłem.

Z lekcji według artykułu „Wolna wola”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jeśli Stwórca, jak dobry ojciec, rozpieszcza mnie, spełniając nawet moje najdawniejsze pragnienia, czy powinienem się ograniczać i nie czerpać z tego przyjemności? Czy to świadczy o moim słabym rozwoju? Jak to można ocenić?

Odpowiedź: Musisz zrozumieć, że Stwórca daje ci możliwość wzniesienia się na Jego poziom, zaczynając od takich małych gier z Nim. Dlatego pragniesz w nich uczestniczyć.

Pytanie: Czy należy to przyjmować z wdzięcznością, czy jednak odrzucać te pragnienia?

Odpowiedź: To zależy od tego, jak się zachowujesz. Jeśli przyjmujesz to napełnienie, to znajdujesz się ze Stwórca w przeciwnych stanach, On daje, ty otrzymujesz i to wszystko.

Jeśli chcesz być ze Stwórcą w podobnych do Niego stanach, wtedy odmawiasz otrzymywania w takiej formie i łączysz się, powiedzmy, tylko z częścią poczęstunku, który On chce ci dać, tak aby poprzez to, naprawdę poczuć przyjemność. Tym zbliżasz się do Stwórcy, stajesz się podobny do Niego.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 07.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa