Pytanie: Czym różni się praca z „grzesznikami” od pracy ze „sprawiedliwymi”?

Odpowiedź: Przede wszystkim należy zrozumieć, że chodzi o stany człowieka w odniesieniu do Stwórcy. Jak wyjaśnia Baal HaSulam w Przedmowie do TES, musimy przejść przez te stany na drodze duchowej: ukończony grzesznik – nieukończony grzesznik – średni – nieukończony sprawiedliwy – sprawiedliwy ukończony.

Jak więc sprawdzać te stany? Niezależnie od tego, kogo zapytasz, każdy uważa się za, jeśli nie za sprawiedliwego, to przynajmniej średniego. W rzeczywistości jedynym kryterium prawidłowej oceny jest anulowanie siebie wobec grupy.

W tym sensie naszym przyrządem pomiarowym jest właśnie otoczenie. Wspólne kli zostało rozbite właśnie po to, abyś, pochylając głowę przed otoczeniem, mógł uświadomić sobie gdzie się znajdujesz i otrzymać siłę od Stwórcy.

Po rozbiciu twoje kli rozpadło się na wiele części. Stwórca, który w nim przebywał, również jakby się rozdzielił i teraz znajduje się we wszystkich tych częściach. Są one jak fragmenty niegdyś jednej mozaiki, które zbierasz, zgodnie z programem danym z góry. Tym samym ponownie jednoczysz części swojej duszy, wraz z częściami Stwórcy, częściami światła które się w nich kryją.

W tym świecie, w swoim egoizmie, postrzegasz to wszystko jako materialną grupę. Ale w rzeczywistości to nie jest grupa. Z czasem grupa staje się dla ciebie duchowym pojęciem. To nie są ludzie śpiewający razem pieśni i pragnący się zjednoczyć, w każdym z nich odkrywasz część swojego kli, z założoną w niej cząstką Stwórcy.

Za twarzami przyjaciół kryje się duchowe środowisko. Teraz jasno rozumiesz, że rozbicie, nasza obecna rzeczywistość i przyjaciele pozwalają ci wykonywać pracę duchową. Kiedy Stwórca nie jest w twoich oczach wystarczająco ważny, czujesz się grzesznikiem, i wtedy, aby odnaleźć tę ważność, zwracasz się do swojego otoczenia. W nim są kelim, w nim jest obecny Stwórca, z niego płynie światło, które wnosi w ciebie to duchowe pojęcie.

W taki sposób, wszystko znajduje się w jednym miejscu: człowiek i wszystkie części, które wydają mu się obce.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Gdy kabalista widzi cierpiących ludzi, jak to postrzega? Co odczuwa?

Odpowiedź: Czuje, jaka wspaniała nagroda ich czeka. W istocie już ją otrzymują, ale na razie nie mogą jeszcze poczuć jej jako dobra, dlatego że nie naprawili swoich naczyń-pragnień.

Załóżmy, że daję mojemu małemu synkowi banknot o nominale tysiąca dolarów. Wie on tylko, że to pieniądze, ale nie ma pojęcia o rzeczywistej wartości tego „papierka”, dlatego chwilę pobawi się nim i rzuca na podłogę. Gdyby rozumiał, co dostał, mógłby kupić sobie tonę lodów, słodyczy, zabawek… Ale na razie nie wie, jak zamienić banknot na przyjemność.

Tak samo jest z nami, a nawet jeszcze gorzej: zamiast odczuwać przyjemność, cierpimy. Załóżmy, że włożyłem ogrom wysiłków, a w odpowiedzi otrzymałem upadek, nieprzyjemne odczucie. „Cóż to za nagroda?” Problem w tym, że rzeczywiście zainwestowaliśmy, lecz jeszcze nie dokończyliśmy własnej naprawy, która pozwoliłaby nam właściwie przyjąć zapłatę. Dlatego, otrzymując nagrodę, nie rozpoznajemy jej.

Wyobraźmy sobie osła, przed którym postawiono kremowe ciastka. Lecz jego nie interesuje ciasto, osioł potrzebuje ziaren pszenicy i wody. Niczego innego nie lubi, jest to granica jego potrzeb.

Także przed nami postawiono wspaniały „tort”, ale najpierw musimy naprawić siebie, aby móc go przyjąć. Zapłata została dana, ale na razie odczuwana jest jako cierpienie. Przecież jesteśmy głodni i szukamy naszych „ziaren pszenicy”, zupełnie nie rozumiejąc, co ma z tym wspólnego ta góra kremu?

„Po co mi to?” – Dziwię się. A w odpowiedzi słyszę: „Wznieś się na stopień człowieka a wtedy będziesz mógł się tym rozkoszować”.

Z lekcji według „Przedmowy do Księgi Zohar”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Dlaczego duchowy system jest tak złożony, że stworzenie prosi o jedno, a otrzymuje zupełnie co innego?

Odpowiedź: Przede wszystkim, to nieprawda. Stwórca i stworzenie rozumieją się nawzajem, współpracują i nie ma między nimi żadnych sprzeczności – pod warunkiem, że stają się partnerami. Wtedy stworzenie otrzymuje to, o co prosi, Stwórca z góry wie, o co poprosi stworzenie, daje mu wszystko, czego potrzebuje i nie ma żadnych problemów.

Problem pojawia się tylko wtedy, gdy stworzenie prosi nie zgodnie z porządkiem stopni, to znaczy prosi dla swojego zadowolenia, i wtedy oczywiście, zamiast tego otrzymuje ociężałość serca i cierpienia – po to aby zobaczyło, że jego stan jest niewłaściwy – a kierunek nieprawidłowy.

Dlatego tylko wtedy, gdy nie ma właściwego połączenia między stworzeniem a Stwórcą, stworzeniu wydaje się, że Stwórca go nie rozumie, nie czyni tego co potrzebne, i zaczyna wysuwać wobec Stwórcy wiele pretensji: „Gdzie jest wszystko, co mi się należy?! Dlaczego mnie nie naprawiasz?! Dlaczego mnie nie napełniasz?!”.

Ale gdy tylko stworzenie nawiązuje połączenie ze Stwórcą, wie dokładnie, jakie porcje światła otrzymuje i dlaczego, gdzie powinno pracować wiarą ponad wiedzą, a gdzie własnymi siłami itd. Stwórcę interesuje, aby człowiek Go poznał i szedł razem z Nim. Ale na czym polega połączenie człowieka ze Stwórcą? – Na wierze ponad wiedzą.

Stworzenie pragnie być w połączeniu ze Stwórcą pod Machsomem, wewnatrz pragnień otrzymywania, a Stwórca mówi mu: „Nie! Wznieś się wyżej, do Biny, osiągnij właściwości obdarzania – tam zrozumiemy się wzajemnie! Tam nie będziesz miał ze Mną żadnych problemów!”

Napisano: „Stwórca stworzył człowieka jako prostego, ale ludzie wymyślili wiele kalkulacji”. Wiele kalkulacji – oznacza że wewnątrz pragnienia przyjemności kryje się mnóstwo różnych pragnień. Jeśli jednak wszystkie te pragnienia pokrywasz tylko jedną intencją obdarzania, to nie będziesz miał wielu kalkulacji, jest tylko jeden kierunek, jeden adresat.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Stwórca, ZOHAR

Pytanie: Dlaczego jest napisane, że „Według miary cierpienia – nagroda”? Czy naprawdę trzeba cierpieć?

Odpowiedź: Cierpienie oznacza włożone wysiłki, wkład. Zgodnie z zainwestowanymi wysiłkami otrzymujemy nagrodę. A wysiłki możemy podejmować tylko w jednym – w wyborze otoczenia. Im bardziej włączamy się w grupę, w jej centrum, pomimo problemów, tylko tam znajdujemy punkt połączenia, a następnie scalania się ze Stwórcą.

Ze wszystkiego, co uczymy się na temat rozbicia pragnień i ich naprawy, ze wszystkich artykułów Rabasza i z naszej praktyki, jasno wynika, że nie mamy żadnej innej możliwości, oprócz grupy. Dosłownie tak, jak ptaki cały czas wracają do swojego gniazda, za każdym razem przynosząc tam gałązkę, tak i my powinniśmy wszystkie swoje nadzieje i wysiłki kierować do centrum grupy. Ponieważ tam w centrum grupy odkryjemy Stwórcę.

W takiej mierze, w jakiej każdy włącza się w centrum grupy i anuluje siebie, w takiej odnajduje odpowiedź na wszystkie swoje oczekiwania. A ten, kto tego nie robi i oddala się, zobaczy że nie osiąga żadnego sukcesu. Miejmy nadzieję, że uda mu się w końcu to dostrzec i skieruje się w stronę naprawy.

Nie ma innego miejsca do odkrycia świata duchowego, ani innego wejścia do niego, oprócz centrum grupy, wąskiego jak ucho igielne. Gdy człowiek do niego dociera, nie przechodzi przez ten mały otwór do innego miejsca, lecz wszystko poznaje w tym centralnym punkcie jedności. Kiedy coraz dokładniej się na nim koncentruje i w końcu osiąga ten punkt, który nie ma żadnej powierzchni – właśnie tam zaczyna odczuwać duchowy świat, wyższy wymiar.

Dlatego nie ma dokąd uciec: albo wszystko znajdzie w grupie albo nigdzie! Stąd wynika zasada: „Kochaj bliźniego jak siebie samego”. Nie są to tylko piękne słowa i psychologiczne sztuczki, ponieważ nie chodzi tu o egoistyczne połączenie, a o połączenie naprawione. Chociaż słowa brzmią podobnie, to ich sens jest zupełnie inny.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czym jest „przyjaciel”, „chawer”? Przecież to słowo ma głębokie znaczenie.

Odpowiedź: „Chawer” pochodzi od słowa „chibur”, „połączenie”. Ten z którym jestem w połączeniu w kierunku celu stworzenia, tego nazywa się „chawer”, „przyjaciel”.

Pytanie: Jak nauczyć się odróżniać dobre cechy przyjaciół, które służą dobru Stwórcy, od tych, które nie są dla Jego dobra?

Odpowiedź: Wszystkie właściwości, dzięki którym możesz przylgnąć do przyjaciół, służą dobru Stwórcy i są właściwościami duchowymi. Wszystkie pozostałe – nie.

Pytanie: W artykule Rabasza „O wierze ponad wiedzą” jest powiedziane: „Jeśli człowiek widzi w przyjaciołach zalety, wtedy można powiedzieć, że będzie uczył się z ich działań”. Co oznaczają „ich działania”?

Odpowiedź: Człowiek pragnie uczyć się od swoich przyjaciół i uważa ich działania za duchowe. Jeśli tak ich ocenia, stara się upodobnić do nich, to rzeczywiście naprawia się i sam staje się uduchowiony.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Nauka Kabały nie jest indyjską jogą ani żadną inną metodą czy religią, które twierdzą, że należy wykorzenić egoizm. Na tym polega różnica pomiędzy Kabałą a wszystkimi innymi systemami. Nie wykorzeniamy egoizmu, ale wykorzystujemy go, aby stworzyć jeszcze większą więź między nami, pomimo egoizmu i ponad nim. Wtedy to połączenie będzie znacznie wyższe niż to, które istniało między nami do rozbicia duszy Adama.

Tak jest powiedziane: „Każdy, kto ma duży egoizm, powinien być w większym egoizmie od innych”. Dlatego nie obrażajcie się na swój egoizm, nie przeklinajcie go, nie próbujcie go niwelować, niszczyć, anulować. Nie należy. Trzeba cały czas myśleć o tym, jak nad nim stworzyć właściwe połączenia między nami. Takie podejście jest czysto kabalistyczne, nie ma nigdzie podobnego.

W Kabale, bez względu na to, jakim jesteś egoistą, takim pozostajesz, i na każdym stopniu stajesz się jeszcze większym egoistą. Nazywa się to wzrostem wzdłuż lewej linii, a w prawej linii musisz naprawić siebie. I tak – jedno nad drugim. Dlatego jest powiedziane, że wszystkie przewinienia pokryje miłość. Nie może być miłości bez grzechów.

Nie przejmujcie się więc tym, że jesteście egoistami, najbardziej niegodziwymi ludźmi na ziemi i że czasem krzywicie się, że tacy jesteście. Wszystko to jest zrobione przez Stwórcę. I tak się mówi: „Zwróć się do Stwórcy, który to uczynił, On wszystko naprawi”. Co więcej, nasze zwrócenie do Stwórcy, aby naprawił to, co zrobił, sprawia Mu przyjemność i daje nam możliwość wzniesienia się ponad naszym egoizmem.

W taki sposób cały czas podnosimy się. Lewa noga – podnosi się egoizm, prawa noga – podnosimy się nad egoizmem we właściwości obdarzania. Otrzymywanie – obdarzanie, otrzymywanie – obdarzanie, tak działają dwie linie, a my jesteśmy – w środkowej linii. Środkowa linia nazywa się „Adam” – podobny do Stwórcy i składa się z czarnego i białego.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Egoizm, Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Praca duchowa

Pytanie: Jak uporządkować nasze serce tak, aby mogło zjednoczyć się z innymi? Co pomaga nam prawidłowo nastroić się?

Odpowiedź: Otwórz swoje serce i nie zamykaj go przed przyjaciółmi w grupie. Spróbuj to zrobić. Jesteśmy teraz w okresie poprzedzającym kongres. Postarajcie się przygotować swoje serce na otwarcie się na innych przyjaciół, z którymi spotkacie się osobiście lub wirtualnie podczas kongresu.

Poczujecie wtedy w waszej wspólnej jedności, jak potężne może być nawet milczenie. Ponieważ kiedy się zbliżacie, łączycie, następuje kontakt serc. Nic więcej nie jest potrzebne.

Z lekcji na temat „Milczenie to piękna sprawa”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Właściwość „wolność”, którą jesteśmy uhonorowani w wyniku pracy duchowej, to pragnienie bycia ponad pragnieniem otrzymywania. Czyli w stopniu zbliżenia ze Stwórcą, człowiek dostaje się pod Jego wpływ i zaczyna przekształcać wszystkie swoje pragnienia, intencje, właściwości na podobieństwo do Stwórcy.

Pytanie: Dlaczego nazywa się to właściwością wolności, skoro człowiek faktycznie podlega wpływowi Stwórcy?

Odpowiedź: Wyzwolenie od egoizmu jest dla nas wolnością.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Wolna wola

Pytanie: W którym momencie odkrywa się nowy stopień: w momencie podobieństwa czy w odwrotnym stanie?

Odpowiedź: Nowy stopień odkrywa się wraz z upadkiem poprzedniego stopnia. Kiedy człowiek osiąga wyższy stan, to dziesięć Sefirot tego stopnia, nawet jeśli ich nie odczuwa, w pełni się w nim realizują i natychmiast pojawia się następny stopień.

Następny stopień oczywiście zaczyna przejawiać się ze swojej odwrotnej strony, to znaczy jest odczuwany jako upadek. W rzeczywistości nie jest to upadek, ale wzniesienie się na kolejny stopień w jego najniższym stanie. Dlatego to, co nas czeka, to tylko wspinanie się ze stopnia na stopień. A my, rozumiejąc to, powinniśmy powitać tak zwane upadki, jako wzniesienie w lewej linii.

Z lekcji na temat „Zwracamy się do Stwórcy”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jeśli mam wiedzę, że Stwórca jest Dobry i Czyniący dobro, co to znaczy wznieść się wiarą ponad wiedzę?

Odpowiedź: Wierzyć w to, że Stwórca jest Dobry i Czyni dobro we wszystkich aspektach życia, we wszystkim, co ci się przydarza, nawet w najstraszniejszych stanach. Kiedy przechodzisz przez takie stany, nadal wierzysz, że Stwórca naprawdę cię kocha i odnosi się do ciebie z miłością, nawet jeśli tego nie czujesz w swoim fizycznym ciele.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa