Pytanie: Kongres to wielkie zebranie. Jak poczuć, że na tym ogromnym kongresie mam swoją dziesiątkę?

Odpowiedź: Cały kongres jest jedną dziesiątką. Cała ludzkość jest parcufem Adama, jego dziesięcioma Sefirot. Nie ma więcej, niż dziesięć części. A to, że one rozbijają się jeszcze na dziesiątki-dziesiątki-dziesiątki, nie ma znaczenia.

Jest to konieczne po to, aby każda część mogła wnieść swój mały, właściwy wkład we wspólne kli. Dlatego trzeba myśleć ogólnie, ponieważ wszyscy, którzy zbierają się na kongresie, chcą być razem, jako jedna wspólna całość.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Doszliśmy już do stanu, w którym wszyscy czujemy, że my, mieszkańcy Ziemi, znaleźliśmy się w ślepym zaułku. Natura specjalnie zagania nas do kąta, abyśmy mogli znaleźć z niego wyjście. Populacja Ziemi myśli o tym, jak wyjść z tego upadku, impasu, kryzysu.

Postrzegamy kryzys jako moment narodzin nowego. Tak z hebrajskiego jest tłumaczone słowo „kryzys”. Kryzys to miejsce przygotowane ze specjalnych kamieni, na których kobieta siedzi i rodzi. Rozumiecie, jakie to wszystko jest interesujące i zagmatwane.  Wyjaśnia się nam, że to jest nasz moment, to jest nasz czas. Oznacza to, że zebraliśmy się w takim czasie, kiedy powinniśmy rodzić zupełnie nowy stan ludzkości.

Dlatego musimy zorganizować taką dziesiątkę, która by to realizowała, zademonstrowała i była w stanie poprowadzić wszystkich za sobą. Gdy tylko przejawi się w nas, ziemskich ludziach choćby trochę wyższego świecenia, cała ludzkość automatycznie pójdzie za nami, jak dzieci za dorosłym. Aby to zrobić, musimy się prawidłowo zjednoczyć, aby światło zaczęło się w nas manifestować.

Takie jest znaczenie kongresów. Musimy myśleć o tym, żeby światło zamanifestowało się w nas po to, aby poprowadzić naprzód całą ludzkość, a z drugiej strony sprawić zadowolenie Stwórcy. A my jesteśmy pośrodku, wypełniając naszą rolę. Nie potrzebujemy niczego więcej. Jesteśmy jak adapter, ogniwo łączące całą ludzkość ze Stwórcą. Ludzkość tego potrzebuje.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Czy wiara ponad wiedzę zawsze będzie przeciwstawiać się rozumowi? Czy też możemy osiągnąć taki stan, że ta sprzeczność zniknie?

Odpowiedź: Wiara zawsze będzie sprzeczna z rozumem. Ale to z jej pomocą będziemy mogli wznosić się coraz wyżej, a rozum będzie otrzymywał tylko to, co pojmiemy.

Pytanie: Czy w artykułach Rabasza termin „Adam” odnosi się do jednostki, czy do dziesiątki ale jako jeden człowiek?

Odpowiedź: Nie, tylko do człowieka. Jednego człowieka.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego kongresu kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Powiedzmy, że istnieje pewna ilość egoizmu, która jest rozdzielana na całą ludzkość. Każdy dostaje kilka dziesiątek lat, aby w jakiś sposób uświadomić sobie ten egoizm.

Jak napisał Baal HaSulam, wszystko zależy od rozwoju człowieka. Są ludzie, którzy bezpośrednio wykorzystują swój egoizm, bez wstydu. Są ludzie, którzy go używają, ale bardziej skrycie. Są też tacy, którzy są już świadomi i w ogóle nie chcą używać egoizmu, chcą być altruistami, chociaż z natury są egoistami.

Nasuwa się pytanie: czy na którymś etapie ludzkość zrozumie, że ta pewna ilość egoizmu nie musi rozwijać się do końca i zacznie się zmieniać?

Odpowiedź: W miarę wzrostu egoizmu człowiek czuje się ze sobą coraz gorzej. Widzi, do czego zmusza go egoizm, jak bardzo ego jest jego własnym wrogiem, i ostatecznie buntuje się przeciwko egoizmowi.

Ale pytanie jest takie, kiedy zacznie to robić? Jakimi narzędziami dysponuje człowiek, aby ograniczyć swój egoizm? Tutaj należy zrozumieć, że nie zawsze, nie wszędzie, nie w każdym społeczeństwie, nie w każdym historycznym etapie, szczególnie w naszych czasach, możemy wydostać się spod egoizmu, chociaż rozumiemy istotę egoizmu i możemy poddać go krytycznej ocenie.

Z programu telewizyjnego „Epoka ostatniego pokolenia”, 27.06.2024

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Rozwój egoizmu, Społeczeństwo przyszłości

Pytanie: Główną pracą człowieka jest osiągnięcie zrozumienia rzeczywistości Stwórcy. Osiągnąć to można tylko poprzez modlitwę. Jak w modlitwie utrzymać to, żeby osiągnąć określone uczucie,

Odpowiedź: Cały czas dążyć do Stwórcy i trzymać w swoim sercu pragnienie Jego poznania.

Pytanie: Wiedza przeszkadza nam w podążaniu wiarą ponad wiedzę. Jak prawidłowo wykorzystać wiedzę, aby pomogła nam wznieść się ponad siebie?

Odpowiedź: Aby to zrobić, musicie zjednoczyć się ze sobą, aby każdy mógł pomóc przyjacielowi choć trochę podnieść się. Jeśli razem wpłyniecie na każdego w dziesiątce, wówczas dziesiątka będzie mogła wznieść się.

Pytanie: Jeśli istnieje wielkie pragnienie zbliżenia się do Stwórcy, jest to dobry stan. Ale jeśli człowiek w niewielkim stopniu odczuwa Stwórcę, nie jest to zbyt dobre?

Odpowiedź: To nic strasznego, rozwijaj to uczucie, staraj się je zwiększać.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego kongresu kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 18.05.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy podczas kongresu śpiewaliśmy melodię Baal HaSulama, płakałem i widziałem, że Pan również płakał. Pana wewnętrzny ból wydaje się przeważać nad wszystkimi działaniami mojego egoizmu. Nawet zniknęły wszystkie moje pytania. Co to oznacza?

Odpowiedź: To naprawia serce. Nie konkretnie, ale ogólnie.

Pytanie: Czy to dobrze? Czy można starać się poczuć Pana ból? Wydaje mi się, że nie ma nic mocniejszego i silniejszego niż to.

Odpowiedź: Czuję się tak, jak czują się rodzice, którzy zainwestowali wiele w swoje dzieci, a dzieci nie za bardzo odnoszą sukces. Przepraszam, że mówię tak o was. Ale w moich oczach na razie tak was widzę. Oczywiście, z tego powodu i siebie uważam za nieudacznika. Dlatego jeśli zwracam się do Stwórcy w sprawie moich dzieci, czyli was, tak to właśnie wygląda.

Trzeba modlić się wzajemnie za siebie, starać się wspierać nawzajem. Myślę, że w zasadzie jesteśmy w niezłym stanie. To, co otrzymujemy z góry, otrzymujemy ponad wszelkie oczekiwania. A dalej zobaczymy, co będzie. Wszystko zależy od nas. Oczywiście, chciałbym bardziej się radować i być dumnym zarówno z was, jak i z siebie. Innymi słowy, bardziej zadowalać Stwórcę.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa

Warsztat – to szczególne działanie. Powiedziałbym, święte. Wspólnie zamierzamy wyjaśnić pytanie, właśnie wyjaśniać, a nie rozwiązać, aby było dla nas zrozumiałe. Następnie omawiamy, wyjaśniamy przez kilka minut.

A potem siedząc w kręgu, dyskutujemy, w jaki sposób można znaleźć logiczne, realne rozwiązanie tego pytania – ale nie takie, jakie jest opisane w naszych książkach. Nie bazujemy na mądrych wypowiedziach kabalistów, ale odnosimy się osobiście, poprzez serce, aby utrzymywać połączenie ze sobą nawzajem.

Jednocześnie powinienem postrzegać przyjaciela jako wielkiego, nieomylnego. Nieważne, co wygaduje, to nie ma znaczenia. Gdyż to ja czuję, że przyjaciel mówi bzdury, ja czuję to, ja dostrzegam, ponieważ nie jestem wystarczająco związany z nim. Gdybym czuł miłość do niego, poczułbym dzięki niemu, że Stwórca ze mną rozmawia.

Tak więc kiedy dziesięć osób siedzi razem, musimy dokładnie wiedzieć, jak należy odnosić się do siebie nawzajem. Przede mną siedzą przedstawiciele Stwórcy i mówią mi absolutną prawdę. Muszę stłumić w sobie wszelką krytykę, wszelką nieufność, wszystko, co może mnie od nich odepchnąć.

Nie zdają sobie z tego sprawy, i mówią takie rzeczy, z którymi ja nie mogę się zgodzić. Jestem temu przeciwny, nie chcę tego słuchać, wydaje mi się to wszystko głupie i przeszłe, oklepane i pozbawione spójności. Tak mi się to wydaje po to, abym wzniósł się ponad siebie. Mamy więc przed sobą ogromną pracę wewnętrzną.

Z rozmowy przed kongresem w Charkowie

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia

Zdarza się, że ludzie narzekają, dlaczego droga duchowa wymaga długiego czasu, wielu lat. Można tylko doradzać, aby uzbroić się w cierpliwość i dalsze poznawanie tego, co dokładnie jest potrzebne, a efekt pojawi się. Starajcie się raz po raz jednoczyć się z przyjaciółmi i zwracać się do Stwórcy, aby ponownie poprosić.

Człowiek sam nie może wiele zrobić, przyspieszenie czasu zależy tylko od grupy. Jeśli się zjednoczymy, to możemy przyspieszyć czas.

Dlatego trzeba się uspokoić. Jeśli człowiek już rozumie, że niemożliwe jest osiągnięcie zmiany swojej natury własnymi wysiłkami, ale że można ją otrzymać tylko od Stwórcy, to powinien szukać odpowiednich środków, które doprowadzą go do celu. Następnie dociera do nauki Kabały i wykonuje działania, które radzą robić kabaliści, w taki sposób wyrywa się do przodu.

Sądzę, że już wkrótce wszyscy poczujemy, jak wznosimy się na orlich skrzydłach.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Cud się zdarza i człowiek zaczyna odkrywać swoje pierwsze połączenie ze Stwórcą. Czuje, że osiągnął teraz szczególny stan duchowy, gdy odkrywa mu się kontakt z wyższą siłą.

Człowiek nie wie z wyprzedzeniem, że tak się stanie, ale przez długi czas nadal dąży do Stwórcy i pragnie odkryć związek z Nim. Nazywa się to cudem, ponieważ przychodzi to nagle, bez żadnych jawnych oznak zbliżania się, odkrywając się nagle, jak dar.

Obowiązkiem człowieka jest podjęcie wysiłków w celu tego odkrycia, ale jednocześnie człowiek nie widzi żadnego związku między swoimi prośbami a tym, co odbiera w momencie zrozumienia i odczucia odkrycia prawdy.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Jeśli jest powiedziane, że „nie ma nikogo oprócz Stwórcy”, to jak człowiek może działać samodzielnie? Działanie człowieka polega tylko na tym, że od czasu do czasu czuje i coraz bardziej rozumie, że nie ma nikogo oprócz Stwórcy, nie ma na świecie innej siły, która by coś dawała i robiła – tylko On.

Nie należy lekceważyć żadnych stanów, a trzeba połączyć je wszystkie razem w jedno pragnienie, w szczególną decyzję, w jedno wspólne kli. Wtedy zobaczymy, że to kli ma specjalna formę, w której odkrywa się Stwórca, ostateczny cel stworzenia, i wszyscy w to włączamy się.

Tutaj ważne jest takie pojęcie, jak czas. Człowiek musi cały czas starać się być połączony z tym, co odczuwa w sercu, i aby to uczucie prowadziło go do celu – do zjednoczenia ponad wiedzą, wbrew argumentom rozumu. Ale człowiek i tak podąża dalej i wtedy stopniowo zaczyna rozumieć, czego się od niego wymaga i jak powinien się przygotować, aby osiągnąć stan, który nazywany jest duchowym, ponad wiedzę.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa