Pytanie: Co sprawia że dążenie do Stwórcy staje się tęsknotą za Nim?
Odpowiedź: Sprawia to że człowiek widzi, jak Stwórca troszczy się o niego, jak prowadzi go od stanu do stanu, coraz wyżej. Dlatego jest przeniknięty miłością i wdzięcznością wobec Stwórcy.
Powinieneś starać się rozpoznać w każdym obrazie, który dostarcza ci nasz świat, pragnienie Stwórcy względem ciebie.
Z lekcji na temat „Prowadzić wojnę, jak król Dawid”
Jeśli dwoje przyjaciół siedzi razem i myśli, jak zwiększyć ważność Stwórcy, to mają już siłę, by wzmocnić się w wielkości Stwórcy. [Rabasz. Artykuł 17 (1986) „Porządek zgromadzenia”]
Wystarczy, że po prostu usiądziemy razem, zastanowimy się, jak podnieść ważność Stwórcy w swoich oczach, – tym umacniamy się w Jego wielkości. Powinniśmy więcej myśleć o tym, jak ważny może być Stwórca w naszych oczach. Zgodnie z tym będziemy mieli możliwość rozwoju.
W grupie można rozmawiać o wszystkim, ale w taki sposób, żeby na początku i na końcu rozmowy być połączonym ze Stwórcą, z celem. Rozmowę należy rozpocząć od tego, że to doprowadzi nas do celu, ukierunkuje i przybliży do Stwórcy. A zakończyć tym, że sprawdzamy, na ile to, co przed chwilą rozpatrywaliśmy, przybliżyło nas do celu. To jest brane pod uwagę i tylko do tego powinniśmy dążyć.
Tylko w takim stopniu, w jakim mogę poczuć wielkość celu od swoich przyjaciół, będę mógł się do Niego przybliżyć. Mogę ile tylko chcę kultywować, rozwijać, rysować go w sobie – to nic nie pomoże. Muszę podziałać na grupę, a ona na mnie. W tej mierze będę pobudzony wielkością celu, może nawet do tego stopnia, że Stwórca zacznie się we mnie odkrywać.
Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”
Pytanie: Co to za stan, gdy człowiek wzmacnia swoją więź ze Stwórcą? Czy w ogóle można tę więź wzmocnić?
Odpowiedź: Jeśli pojawiają się we mnie nowe pragnienia dla otrzymywania i spadam ze stopnia mojego poprzedniego połączenia ze Stwórcą, to teraz przezwyciężam te nowe pragnienia i pojawia się we mnie odbite światło: im większe pragnienie otrzymywania, tym większe odbite światło, co oznacza większą więź z Nim.
Jaka jest różnica między małym i dużym parcufem? Na dodaniu pragnienia, i w rezultacie dodaniu intencji obdarzania przy naprawie tego pragnienia. Wtedy pojawia się właśnie dodatkowe wewnętrzne światło w parcufie. To wewnętrzne światło, rozprzestrzeniające się od pe do tabura, nazywane jest odkryciem imienia Stwórcy.
Ogólne światło nazywane jest ogólnym imieniem HaWaJaH, nie można go rozszyfrować, można jedynie powiedzieć, że jego gematria wynosi 26. Postrzegamy HaWaJaH jako święte imiona, czyli jako światła NaRaNHaJ, które rozprzestrzeniają się od pe do tabura.
Z lekcji według artykułu Rabasza
Pytanie: Jaką rolę w budowaniu dowolnych relacji, odgrywa intencja?
Odpowiedź: Intencja jest absolutnie wszystkim. Nie ma nic poza intencjami.
Pragnienia są nam dane, są rozbite, uporządkowane, rozrzucone, pojawiają się w nas według określonego programu. Dlatego najważniejsza jest intencja: w jakim celu, w imię czego, dla kogo zamierzam coś zrobić, albo nawet tylko pomyśleć?
Najważniejsze jest to, dokąd jestem skierowany swoimi myślami, uczuciami i dążeniami.
Z lekcji według artykułu Rabasza
Pytanie: Jak w naszym obecnym stanie poczuć wielkość Stwórcy?
Odpowiedź: W naszym stanie odczuwamy wielkość Stwórcy w postaci otaczających nas świateł. Mamy wielkie pragnienie otrzymywania, które chce otrzymywać przyjemność, napełnić się.
Dlatego pragnę poczuć wielkość Stwórcy w taki sposób, aby znajdowała się ponad moim pragnieniem otrzymywania, aby to odczucie było jak otaczające światło wokół tego pragnienia. Wtedy przylgnę do otaczającego światła i będę mógł uczynić coś ponad rozumem.
Nazywa się to, otrzymywaniem siły od otaczających świateł, by wznieść się ponad pragnienie otrzymywania, wiarą ponad wiedzę.
Z lekcji według artykułu Rabasza „Co to znaczy ukryte i jawne zarządzanie Stwórcy”
Pytanie: Co powinienem zrobić, aby poczuć znaczenie i wielkość Stwórcy pochodzące od przyjaciół?
Odpowiedź: Powinieneś szanować przyjaciela za te właściwości, które są w nim, za to, że odkrywa siebie w grupie, a wtedy zaczniesz otrzymywać przez niego światło Stwórcy.
Pytanie: A kto daje mi to znaczenie Stwórcy? Sam Stwórca? Czy to są moje wysiłki?
Odpowiedź: Stwórca zaczyna, ale ty kończysz. Podstawą tych działań jest modlitwa.
Pytanie: Jak mam ją ułożyć, aby była prawdziwą modlitwą, a nie tylko jęczeniem i narzekaniem?
Odpowiedź: Myśl o tym. Myśleć należy cały czas.
Z lekcji na temat „Rosz ha-Szana”
Niech dokonają obliczenia, ile napraw muszą przeprowadzić, aby mieć wykup swojej duszy u Stwórcy. To znaczy niech patrzą nie na braki, lecz na naprawę tych braków.
Dzięki temu ich dusza, która znajdowała się w klipot, odejdzie od nich i połączy się ze Stwórcą. (Rabasz. Artykuł 18, 1989. Co to znaczy, że błogosławieństwo nie przebywa nad tym, co jest obliczane w pracy duchowej)
Pytanie: Czy koniecznie trzeba dokonywać obliczeń dotyczących stanów na naszej drodze?
Odpowiedź: A jak inaczej będziemy wiedzieć, o co prosimy?
Pytanie: Ale my, w dziesiątce, nigdy nie robiliśmy podsumowania, czy dobrze postępujemy. Czego nam brakuje?
Odpowiedź: Człowiek sam powinien poczuć, gdzie się znajduje do czego jest przyciągany, w jakim kierunku się porusza.
Pytanie: Zanim wykonam taką pracę, powinienem odpowiednio dostroić siebie. W artykule jest napisane: błogosławieństwo powinno być na początku i na końcu. Jak błogosławić, aby prawidłowo dokonać tego obliczenia?
Odpowiedź: Chodzi o to, że błogosławisz Stwórcę za to, że pozwala ci zobaczyć swoje nienaprawione pragnienia, a następnie błogosławisz Go za to, że je naprawia.
Z lekcji według artykułu Rabasza
Kiedy człowiek jest naprawdę gotowy, aby pozostawić swój obecny stan i przejść do jakiegokolwiek innego stanu, byle tylko nie pozostawać w obecnym stanie, wtedy jest podobny do ziarna które zgniło w ziemi i jest gotowe stracić swoją pierwotną formę, nie chce zabierać ze sobą niczego i pragnie tylko jednego: za wszelką cenę osiągnąć nowy stan i wzrosnąć. Wtedy człowiek wchodzi w ten stan.
Takie pragnienie musi nagromadzić się w człowieku wewnątrz. Dokonuje się to stopniowo, bez zbędnego pośpiechu, spokojnie, chłodno, ze świadomością, że jest to konieczne i że inaczej nie można tego zrobić.
W rezultacie człowiek dochodzi do stanu, w którym rozumie, że jest dla niego całkowicie nie do zniesienia dalsze pozostawanie takim, jakim jest. Dlatego mówi się, że porzuca swoją wiedzę i osiąga wyższe poznanie – staje się mądrzejszy.
Ale to nie oznacza, że osiąga całą mądrość naszego świata – jest to wiedza zupełnie innego rodzaju. Możemy zobaczyć to na przykładzie prawdziwych kabalistów, którzy osiągnęli wysokie duchowe stopnie, że nie byli tak bardzo doświadczeni, ani zdolni do rozumienia wszystkich drobnych zawiłości naszego świata.
Doskonale rozumieli prawdziwą naturę naszego świata. Jednak jeśli chodzi o wszystkie sztuczne nadbudowy nad nią, stworzone przez człowieka wbrew naturze, o to, co odnosi się do naszego społeczeństwa z jego wymyślonymi prawami – czyli o wszystko, co bezpośrednio nie wynika z praw natury, na to nie sięga szczególne poznanie kabalisty. Pod tym względem nie będzie mądrzejszy od innych ludzi.
Wiedza, którą zdobywa kabalista, jest wiedzą wyższego poziomu. A tego jak bardziej okraść bank, nie dowiesz się, nie oczekuj tego. I nie dlatego, że kradzież jest zabroniona, lecz dlatego, że wszystko, co zostało wymyślone przez człowieka, wszystkie te prawa, zasady i reguły – są sztuczne i nienaturalne.
A kabalista, który wznosi się ze stopnia na stopień, nabywa wyższy rozum. Można nawet powiedzieć, że z każdym razem, jest bardziej oddalony od tego świata.
Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.06.2026
Pytanie: Zawsze zaczynamy pracę w „lo liszma” (dla otrzymywania), a potem zostaje nam dana właściwość „liszma” (dla obdarzania). W tym momencie oskarżyciel mówi: „Dlaczego dają im te wzniosłe rzeczy, na które nie pracowali i których nawet nie oczekiwali?”. Na czym w tym przypadku polega podstęp oskarżenia?
Odpowiedź: Oskarżyciel nie ma racji, że jakby nie można osiągnąć prawidłowego stanu, jeśli wcześniej nie przeszedłeś przez nieprawidłowe stany. Uważa: jak to możliwe, że komuś daje się stan sprawiedliwego, skoro nie był wcześniej grzesznikiem i nie zapracował sobie na sprawiedliwość?
Pytanie: Czyli on wprowadza nas w błąd, sugerując że nie zapracowaliśmy na to?
Odpowiedź: Tak. W rzeczywistości człowiek otrzymuje to, na co zasługuje.
Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”
Wiara w mędrców oznacza, że jestem gotowy na wszystko, co jest mi organizowane z góry, rozpoznawać Stwórcę w każdej twarzy, którą widzę przed sobą, w każdym stanie. Widzę przed sobą ogromny świat i powinienem zrozumieć, że wszystkie te sylwetki są narysowane dla mnie przez Stwórcę.
Nigdy nie wiem, co tak naprawdę widzę. Ale jeśli przyjmuję cały świat jako obraz Stwórcy we mnie, to podążam we właściwym kierunku, w prawidłowym wymiarze prawdy i kłamstwa.
Ten kierunek jest prawdziwy. Wtedy widzę przed sobą warunki, które muszę wypełnić: Izrael (czyli siebie, dążącego „prosto do Stwórcy” – jaszar-el), Torę (wszystkie rozbite pragnienia ze światłem, którego zadaniem jest aby doprowadzić je do jedności) oraz Stwórcę. Wszystkie te trzy warunki stopniowo łączą się w jedno. Ponieważ staram się dostrzec Stwórcę, działającego wewnątrz świata i za każdym razem przedstawiającego mi ten świat w nowej formie.
Postrzegam ten świat jako obraz Stwórcy, ponieważ to On chciał, abym tak odczuwał, tak rozumiał, tak doświadczał goryczy i słodyczy, prawdy i kłamstwa, i połączył to wszystko razem z Nim w jednym punkcie. W rezultacie, te trzy składniki łączą się w jedno, co nazywa się Końcem Naprawy (Gmar Tikun).
Cała nasza praca nad prawdą i kłamstwem oraz goryczą i słodyczą, polega na tych właśnie rozróżnieniach. Dlatego musimy znajdować się w grupie, wyjaśniając nasze wzajemne relacje, a także uczyć się, aby przyciągać światło, które przywraca do źródła. Ostatecznie należy połączyć całe stworzenie: z jednej strony, odnosząc je do Stwórcy, a z drugiej strony do samego siebie, aby przyjąć jako obraz Stwórcy, który pokazuje mi tę rzeczywistość po to, abym mógł przyłączyć do Niego wszystkie szczegóły rzeczywistości.
W taki sposób osiągamy wspólny dla nas wszystkich punkt, który nazywa się Końcem Naprawy. W naszym obecnym świecie wszystko jest gorzkie i wszystko jest kłamstwem, a w Końcu Naprawy pozostaje tylko słodycz i tylko prawda.
Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”