Pytanie: W artykule „Cel grupy (2)” Rabasz pisze, że człowiek jest stworzony jako egoista, który nie może znaleźć energii do wykonywania jakichkolwiek działań nie dla własnego dobra, ale dla dobra innych. Powstaje pytanie: „Skąd brać siły do tej nienaturalnej pracy?” Odpowiedź brzmi: w środowisku. Chciałbym się dowiedzieć, o jakim środowisku mówimy, ponieważ życie człowieka toczy się w rodzinie, w pracy, wśród przyjaciół.

Odpowiedź: Nie, człowiek musi stworzyć dla siebie specjalne środowisko, najlepiej z dziesięciu przyjaciół, w tym siebie. W tej wspólnocie oni powinni odnosić się do siebie nawzajem zgodnie z zaleceniami Rabasza, Baal HaSulama i innych kabalistów, aby połączenie między nimi stopniowo prowadziło ich do połączenia ze Stwórcą. Nie ma to nic wspólnego ani z kolegami w pracy, ani z rodziną. Tutaj musi być więź między ludźmi, którzy w celu połączenia się ze Stwórcą, są gotowi poświęcić się dla dobra innych.

Pytanie: Dlaczego nie można tego osiągnąć w rodzinie? W końcu tam już istnieje jakiś związek oparty na stosunkach ekonomicznych i instynktownej miłości.

Odpowiedź: Rzecz w tym, że dla pracy duchowej pożądane jest zebranie dziesięciu mężczyzn lub dziesięciu kobiet, zgodnie z ideologiczną zasadą, którzy stworzyliby między sobą szczególne warunki dla objawienia się między nimi Stwórcy.

Z programu TV „Praktyczna Kabała”

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Co popchnie nas do poszukiwania pragnienia obdarzania? Otaczające światło. Nie ma innej opcji. Mamy tylko dwie siły: pragnienie otrzymywania i światło na przeciwko niego. Nie szukajcie żadnych dodatkowych szczegółów.

Po prostu nie chcemy się z tym zgodzić, nie rozumiemy tego, dlatego że jesteśmy tylko pragnieniem otrzymywania, to jest nasza natura. Gdyby była w nas choćby mała część właściwości Stwórcy, wszystko stanęłoby na swoim miejscu. Zaczęlibyśmy rozumieć system duchowego rozwoju. A tak nie rozumiemy go, ponieważ nie ma w nas siły obdarzania.

Pytanie: Jak mogę dążyć do duchowości, skoro nawet nie mam pojęcia o wyższym świecie? Na jakim przykładzie mam się opierać?

Odpowiedź: Nie ma żadnego gotowego wzoru. Tylko dzięki właściwej pracy w grupie, nauce, rozpowszechnianiu i pracy z przyjaciółmi, stopniowo rozwinie się w tobie pewne wyobrażenie o duchowości, które będzie stale zmieniać się, doskonalić się i zbliżać do prawdy.

Czym jest duchowość? Z każdym stanem odpowiedź na to pytanie będzie coraz bardziej precyzyjna. Czasami możliwe są bardzo gwałtowne zmiany w naszym wyobrażeniu o duchowości. Dosłownie odczujesz przewrót w swoim rozumieniu wyższego świata: „To wygląda zupełnie inaczej! Moje wyobrażenia o duchowości były całkowicie błędne!“ Niektórym takie stany są już znane. Taki jest proces.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.05.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Od chwili, gdy zacznie się żniwo i sierp zostanie przyłożony do kłosów, odliczysz sobie siedem tygodni. I będziesz obchodził święto Szawuot… Tora, „Dewarim”, „Ree”,

Po Pesach rozpoczyna się przygotowanie do lata, czasu żniw. Jest to okres, kiedy nie należy zajmować się wielkimi naprawami. W świecie materialnym symbolizuje to zakaz strzyżenia się i inne prawa zachowania, mówiące o tym, że w tym czasie człowiek nie może zajmować się poważnymi naprawami, ponieważ nie ma jeszcze wystarczającego światła, sił.

Taki okres nazywany jest czasem małego stanu (katnut), dlatego też nie przypadają na niego święta, zakazane są śluby, kupowanie nowych rzeczy itd. Oznacza to, że nie jesteśmy uzbrojeni w wielką siłę przeciw swojemu egoizmowi, dlatego że przez cały ten czas przygotowujemynsię do otrzymania wyższego światła w święto Szawuot.

W ciągu 49 dni następuje stopniowe gromadzenie właściwego pragnienia, które naprawia się w bardzo napiętych stanach, a następnie przebija się, odkrywa, i objawia się w nim wyższe światło, nazywane „Darowaniem Tory”.

Z programu TV „Tajemnice Wiecznej Księgi”

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty, Tora

Drodzy przyjaciele! W tych dniach obchodzimy największe święto, symbolizujące otrzymanie w naszym świecie Wyższej Siły, jej odkrycie, oraz możliwość wykorzystania jej dla dobra wszystkich na świecie, dla duchowego wzniesienia ludzkości, abyśmy stali się wszyscy mieszkańcami Wyższego Świata, odczuli wieczność, nieskończoność, doskonałość!

Kontakt z Wyższym Światem to darowanie połączenia, które można wykorzystać dla dobra własnego i innych, ale tylko pod warunkiem, że przyjmiemy Wyższą Siłę i z jej pomocą doprowadzimy cały świat do doskonałości! Na tym polega misja naszego narodu, dla której otrzymał on Wyższe Światło, zwane Torą.

Przez krótki historyczny okres zajmowaliśmy się realizacją duchowej metody jedynie między sobą, ale dzisiaj nadszedł czas, kiedy cały świat tego potrzebuje. Dlatego też, jak mówi nauka Kabały, doszliśmy do stanu „ostatniego pokolenia” – ostatniego pokolenia żyjącego wyłącznie w odczuciu ograniczonego materialnego świata.

Zacznijmy razem jednoczyć się, aby odkryć Wyższe Światło wewnątrz nas, w centrum naszego zjednoczenia, zgodnie z prawem „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. Wtedy zacznie ono tryskać jak fontanna, manifestując się w nas z głębi wszechświata, zmieniając nas i cały świat! Wszystko zależy tylko od nas. Dotarliśmy do stanu, kiedy cała historia ludzkości stoi przed chwilą dokonania wielkiej naprawy! Światło jest gotowe, by wpłynąć na świat!

Dlatego powinniśmy realizować przekazanie Tory całej ludzkości, aby zaczęła odczuwać siebie jako znajdującą się we właściwości miłości, dobra i wzajemnego połączenia, i wzniosła się na następny poziom rzeczywistości: ponad życiem i śmiercią, ponad ograniczeniami naszego świata, ponad wszystkimi problemami. To właśnie jest darowanie Tory – Wyższego Światła, Wyższej Siły i otrzymanie jej przez nas.

Życzę wszystkim właśnie takiej realizacji święta Szawuot – święta darowania Tory!

Kategorie: Izrael dzisiaj, Izrael i narody świata, Święta i specjalne daty

„Szawuot” – jest to święto darowania Tory i jej otrzymania. Jest to bardzo ważny dzień, gdyż Tora – to wszystko! Tora –  jest to system, w którym istniejemy, „matryca”, z której nie możemy się wydostać. W Księdze Zohar napisano, że Tora została stworzona jeszcze przed stworzeniem świata. Stwórca patrzył w Torę i stwarzał świat.

Należy zrozumieć, co tu ma się na myśli. Tora – jest to program, schemat całej rzeczywistości i motor, dzięki któremu ta rzeczywistość istnieje i rozwija się od początku do końca. To jest Tora – to nie jest książka, którą można wyciągnąć z szafy, przeczytać i zrozumieć, a matryca, świat, w który można wejść i odkryć system całej rzeczywistości. W taki sposób można zrozumieć, jak on funkcjonuje i rozwija się, jak zarządza nami i jak my zależymy od niego.

W niej istnieje także szczególny element, który nazywa się wolnością woli człowieka, dzięki któremu możemy sami wpłynąć na swój los, jeśli chcemy otrzymać Torę. Jednak ze strony systemu darowanie Tory ma miejsce zawsze.

Ten system jest tak zbudowany, że jest realizowany, nie pytając, czy tego chcemy. Ale przy tym my możemy włączyć się w niego i na miarę swojej zgodności z systemem zaczniemy go badać, rozumieć, współdziałać: otrzymywać i obdarzać zgodnie z jego prawami. I wtedy, w wyniku swojego udziału możemy nawet przyspieszyć rozwój całej rzeczywistości, dodając pozytywne siły działające w systemie Tory.

Darowanie Tory oznacza, że ​​system ten jest gotowy do tego, abyśmy go poznali. A otrzymanie Tory – jest to nasze stopniowe wejście w system przez 125 stopni i jego wypełnienie przez nasze pozytywne działania. Dzięki temu będziemy nazwani ludźmi i uważani za wykonujących Torę. Prawa systemu, które przyjmujemy na siebie, nazywają się „przykazania”. Na miarę tego, jak naprawiamy siebie, coraz bardziej włączamy się w system.

Początkowo nasze pragnienie otrzymywania przyjemności stworzone jest jako przeciwstawne do systemu i dlatego nie możemy wpływać na niego pozytywnie. Ale po tym, jak stopniowo naprawiamy swoje 613 pragnień dla obdarzania, a następnie nawet na otrzymywanie ze względu na obdarzanie, stajemy się synami Tory.

Cały ten ogromny system jest na razie przed nami ukryty, ale my już przybliżamy się do niego. Otrzymaliśmy pozwolenie, zgodę, zaproszenie przybliżyć się i nawet włączyć się i wziąć udział w pracy systemu. Chociaż jeszcze nie przystąpiliśmy do prawdziwej pracy, ale dzień po dniu robimy kroki, które coraz bardziej przybliżają nas do niego. Jest to wielka rzecz i ogromny przywilej.

Dlatego dla nas tak ważne jest święto Darowania Tory, przecież świętujemy podarowaną nam możliwość, aby zbliżyć się do systemu prawdziwej rzeczywistości i wziąć udział w pracy tej siły, która nazywa się Stwórcą, wspólnego systemu wyższych światów. Miejmy nadzieję na sukces!

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty, Tora

Pytanie: Jakie jest kabalistyczne znaczenie święta Szawuot? 

Odpowiedź: Znaczenie święta Szawuot polega na otrzymywaniu instrukcji, aby objawić Stwórcę ludziom, żyjącym w naszym świecie. To jest właśnie Tora, a jeszcze dokładniej nauka Kabały.

Szawuot odróżnia się od wszystkich innych świąt właśnie tym, że otrzymaliśmy z góry, poprzez określonych ludzi ujawnienie metody, która daje podstawę do odkrycia Stwórcy człowiekowi w naszym świecie. Ta metoda nazywa się „Tora” lub „Kabała”, lub „Prawdziwa Tora”.

Zasadniczo jest to jedyna rzecz, którą musimy zrobić na tym świecie, osiągnąć to, do czego powinniśmy dążyć. Wszystko inne jest przejściowe. Dlatego mam wielką nadzieję, że ludzie z każdym rokiem, szczególnie w związku z tym świętem, będą coraz bardziej rozumieć jego znaczenie.

Pytanie: Jeśli zagłębić się trochę w istotę święta, to dlaczego trzeba było wprowadzać ludzi w stan nienawiści? Jak to się mówi: synowie Izraela stali wokół góry Synaj…

Odpowiedź: Tak powinno być, w przeciwnym razie nie odczulibyśmy potrzeby do stosowania metody połączenia.

Jeśli czujemy, że możemy osiągnąć najwyższy etap naszego rozwoju – na poziomie Stwórcy, jak gdyby na szczycie góry, na którą można się wspiąć tylko, jeśli przezwyciężymy Synaj (stan nienawiści między nami), to metoda przezwyciężenia wzajemnej nienawiści, wzajemne zbliżenie, które alegorycznie uosabia wspinaczkę w górę, i może być zrealizowane tylko przez nasze aktywne uczestnictwo, naszą poważną pracę nad sobą. To właśnie jest cała metoda realizacji Tory.

Po to otrzymaliśmy ją. Na miarę realizacji tej metody przyciągamy na siebie wyższe światło, które nas zmienia, zbliża między sobą, łączy ze sobą. To musimy osiągnąć.

Pytanie: Dlaczego to nazywa się „Święto Szawuot”?

Odpowiedź: Dlatego że wyraźnie mierzy czas od wyjścia z Egiptu: 49 pełnych dni, siedem tygodni, które dokładnie odmierzamy od odrzucenia naszego egoizmu (Pesach) do stanu, w którym możemy otrzymać instrukcje podniesienia się nad nim, czyli instrukcje zmiany swojej egoistycznej natury.

Odrywając się od egoizmu, w ciągu 50 dni zaczynamy naprawiać egoistyczne pragnienia, na intencje ze względu na obdarzanie i miłość. A wtedy odkrywamy w nich wyższą siłę, wyższy stan, wyższy świat.

Pytanie: Co robię w ciągu tych 49 kroków?

Odpowiedź: Naprawiam wszystkie moje egoistyczne intencje, odpowiadające każdemu z 49 stopni – 7 tygodni. Cała reszta musi być przestudiowana.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Święta i specjalne daty

Rabasz, List 52: „I oto nadchodzi święto Szawuot, czas darowania naszej Tory, co oznacza, że ​​Stwórca przyobleka się w serce człowieka, czyli Tora przyobleka się w serce każdego z narodu Izraela”.

Tora przyobleka się w serce człowieka, to znaczy, że człowiek czuje, że w tych dniach ma połączenie ze Stwórcą, którego nie miał we wszystkich innych dniach, w innych czasach. W tych dniach Stwórca zbliża się do swojego narodu i wszyscy czują, że to jest święto.

A jeśli nie czujemy tego święta, to powinniśmy otworzyć swoje serce i przyjąć w niego to, co jest możliwe do osiągnięcia w tych dniach, żeby poczuć, że Stwórca przebywa w swoim narodzie. Jeśli święto nie jest odczuwane zbyt mocno, to należy sprawdzić, czego nam brakuje w naszym przygotowaniu do niego, to znaczy w gotowości do przyjęcia Tory.

Kiedy Tora przyobleka się w serce, i człowiek czuje światło Tory w sercu, zaczyna wypełniać Torę zgodnie z tym obłóczeniem. To znaczy, że pragnienie Stwórcy wchodzi w serce człowieka, i teraz samo serce zobowiązuje go do wypełniania Tory z miłością i radością.

Jeśli przez wszystkie dni, począwszy od Pesach i do Szawuot, przygotowujemy się do otrzymania Tory, to w to święto będziemy gotowi ją przyjąć. Początkowo serce człowieka jest egoistyczne, ale zmienia się pod wpływem stanów, przez które przechodzi i ostatecznie zbliża się do tego, czego wymaga od niego Stwórca. A to oznacza, że ​​Tora jest obłóczona w serce człowieka.

Dowodem na to, że człowiek jest gotowy na przyjęcie Tory, jest jego zgoda, aby otworzyć swoje serce i przyjąć do niego całe światło, które do niego przychodzi, żeby poczuć, jak Stwórca zamieszkał w jego sercu.

Jest powiedziane, że kiedy naród zebrał się przy Górze Synaj, Stwórca postawił im warunek: albo przyjmiecie Torę, albo stanie się to miejscem waszego pochówku. To znaczy, że pojawia się warunek: albo przylgnięcie do Stwórcy, albo pozostaniecie w rozłączeniu – nadszedł czas, aby dokonać wyboru. Wybieramy jedność, zjednoczenie, i dzięki tej decyzji następuje święto!

Z lekcji według artykułu „Darowanie Tory”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Nie ma większego święta niż święto otrzymania Tory. Gdyby bowiem nie Tora, pozostałaby nam tylko zwierzęca egzystencja „dopóki Ziemia się obraca”. Ale otrzymaliśmy możliwość wykorzystania wyższej siły i z jej pomocą wejścia w wyższy wymiar, by kontynuować naszą egzystencję, żyć w wymiarze duchowym.

Z tego świata, tej rzeczywistości, którą teraz odczuwamy, możemy płynnie przejść w nowy stan, do innego świata, wymiaru, który nie jest związany z planetą Ziemią i tym Wszechświatem. Możemy odkryć, że istniejemy w formie wiecznej, doskonałej, pełnej harmonii, bez ograniczeń świata materialnego.

Z pomocą wyższej siły otworzy się dla nas przejście z naszego świata, tego wadliwego życia, do doskonałej egzystencji. Środek przejścia z naszego wymiaru do wyższego nazywa się „Torą” – szczególną siłą, która stopniowo zmienia nas, w kierunku nowego stanu – i w miarę naszej zmiany, płynnie przechodzimy do niego.

Dopóki wszystkie moje „ziemskie”, czyli egoistyczne właściwości nie zmienią się na duchowe, altruistyczne. Człowiek otrzymuje możliwość przejścia do wiecznego i doskonałego istnienia. Dlatego otrzymanie takiej możliwości jest najważniejszym wydarzeniem w naszym życiu, jest prawdziwym świętem!

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Tora

Rozwój pragnienia otrzymywania może odbywać się w jego naturalnym środowisku. Ale jest jeszcze inne, nieznane środowisko, nowe otoczenie. Jak popchnąć człowieka do rozwoju w kierunku innego środowiska? Oczywiście, dostaje pragnienie z góry.

Człowiek dostaje pragnienie do przyjemności, których brakuje w tym małym środowisku, w którym się urodził (w tym świecie), i to nazywa się „mężczyzna“ (Stwórca), który pocznie (zasieje)”. „Stwórca pierwszy zasiewa”, to znaczy daje człowiekowi przebudzenie do duchowości.

Oczywiście, przebudzenie do wyższego świata nie może pojawić się w człowieku samo z siebie. Objawia się tylko za pośrednictwem świateł, które oświetlają reszimot. W człowieku nagle pojawia się pragnienie do czegoś, co znajduje się poza granicami tego świata. I wtedy, jak głosi powiedzenie: „Stwórca, który zasiewa pierwszy, rodzi dziewczynkę (nekewa)” – czyli chisaron do duchowości.

To właśnie odczuwa człowiek i w rezultacie zaczyna podejmować wysiłki, aby realizować i napełnić ten brak. Szuka, biega tu i tam, zaczyna się uczyć, trafia do właściwego środowiska, szuka różnych sposobów i działań, aby napełnić swój chisaron. I tak, aż zacznie widzieć siebie działającego w kierunku osiągnięcia napełnienia.

Stopniowo, jako rezultat wieloletnich wysiłków, człowiek rozumie, że pragnienie otrzymywania, choć otrzymane z góry, nie posiada tych właściwości, formy, obrazu koniecznych dla jego napełnienia. To pragnienie znajduje się w nas, ale nie nadaje się do napełnienia, znajdującego się poza granicami tego świata, ponieważ poza nim, zarówno kli jak i napełnienie są zupełnie inne. I właśnie te brakujące dane musimy nabyć.

Stopniowo człowiekowi odkrywa się, że pragnienie dane mu z góry nie jest ukierunkowane na duchowość. I to pomimo faktu, że jakoby narodził się w nim chisaron („dziewczynka”). Stwórca umieścił w nas pewne nieuformowane pragnienie do napełnienia, które znajduje się poza naszym zasięgiem, i to pragnienie musi zostać zrealizowane w zupełnie innym naczyniu – naczyniu obdarzania. Chisaron powinien napełnić się przyjemnością z obdarzania Stwórcy.

A kiedy człowiek osiąga zrozumienie, że potrzebuje nowego chisaronu, a nie napełnienia, wtedy możemy powiedzieć, że Stwórca, mężczyzna, zasieje i urodziła się dziewczynka (nekewa). To znaczy, że w wyniku długich poszukiwań człowiekowi wyjaśnia się, że brakuje mu nie napełnienia, lecz pragnienia obdarzania. I to pragnienie obdarzania, które powstało w nim, jest prawdziwym chisaronem, który się narodzil.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.05.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czy można powiedzieć, że nowe pokolenie coraz bardziej oddala się od studiowania TES, Księgi Zohar i autentycznych źródeł kabalistycznych?

Odpowiedź: Nie, nie oddala się. Ludzie po prostu nie mogą być na takim samym stopniu duchowym, jak wyjątkowe osobowości, na przykład Baal HaSulam czy Ari, nie mogą być na takich wysokościach.

Widzimy, że podobnie dzieje się również w naszym świecie. Człowiek korzysta z ogromnej liczby osiągnięć naukowych, których zupełnie nie rozumie, a jedynie wie, jak podłączyć wtyczkę do gniazdka i nacisnąć przycisk aby urządzenie zaczęło działać.

Co wie poza dwoma przyciskami w klimatyzatorze, dwudziestoma przyciskami w komputerze itp.? Przecież w ogóle nie wie, co tam się dzieje! Korzystając z telefonu komórkowego, zna może tylko dwie, trzy funkcje, a o pozostałych dwustu nawet nie ma pojęcia.

Tak samo jest w duchowości: są ludzie którzy korzystają z niej niewiele i tylko dla siebie, w jakiejś osobistej formie, a są ludzie którzy chcą pojąć wewnętrzne powiązania między obiektami, wymiarami, siłami, poznać wszystko. To zależy od właściwości duszy, od jej wewnętrznych predyspozycji, jej korzenia. Jeśli człowiek ma taką potrzebę, oznacza to że ją zrealizuje.

Pytanie: Czyli to, że oddalamy się od pierwotnych źródeł, nie oznacza, że jest gorzej?

Odpowiedź: Nie oddalamy się od pierwotnych źródeł, studiujemy je, nie w takim stopniu, w jakim studiują je szczególni uczeni-kabaliści, lecz w takim stopniu, w jakim powinna je znać i studiować większość, zwykli ludzie, stanowiący 99% populacji kuli ziemskiej.

Pytanie: Ale czy w takim razie musi istnieć zupełnie inna metoda interakcji ze światłem?

Odpowiedź: Nie, ponieważ studiujemy Kabałę tylko po to, żeby otrzymać stamtąd siły. A otrzymując siły, powinniśmy zobaczyć duchowy świat. I zobaczymy go w takim zakresie, jaki jest przeznaczony dla naszej duszy.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Cechy naszego pokolenia”

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody, Studia Kabały