Pytanie: W artykule „Cel grupy (2)” Rabasz pisze, że człowiek jest stworzony jako egoista, który nie może znaleźć energii do wykonywania jakichkolwiek działań nie dla własnego dobra, ale dla dobra innych. Powstaje pytanie: „Skąd brać siły do tej nienaturalnej pracy?” Odpowiedź brzmi: w środowisku. Chciałbym się dowiedzieć, o jakim środowisku mówimy, ponieważ życie człowieka toczy się w rodzinie, w pracy, wśród przyjaciół.

Odpowiedź: Nie, człowiek musi stworzyć dla siebie specjalne środowisko, najlepiej z dziesięciu przyjaciół, w tym siebie. W tej wspólnocie oni powinni odnosić się do siebie nawzajem zgodnie z zaleceniami Rabasza, Baal HaSulama i innych kabalistów, aby połączenie między nimi stopniowo prowadziło ich do połączenia ze Stwórcą. Nie ma to nic wspólnego ani z kolegami w pracy, ani z rodziną. Tutaj musi być więź między ludźmi, którzy w celu połączenia się ze Stwórcą, są gotowi poświęcić się dla dobra innych.

Pytanie: Dlaczego nie można tego osiągnąć w rodzinie? W końcu tam już istnieje jakiś związek oparty na stosunkach ekonomicznych i instynktownej miłości.

Odpowiedź: Rzecz w tym, że dla pracy duchowej pożądane jest zebranie dziesięciu mężczyzn lub dziesięciu kobiet, zgodnie z ideologiczną zasadą, którzy stworzyliby między sobą szczególne warunki dla objawienia się między nimi Stwórcy.

Z programu TV „Praktyczna Kabała”

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie