Pytanie: Co oznacza nieustanna wiara?

Odpowiedź: Wiara – to siła, którą otrzymuję od Stwórcy, która mi świeci, utrzymując mnie ponad moimi pragnieniami, ponad moją naturą, tak jak magnes utrzymuje kawałek żelaza w powietrzu, przeciwdziałając sile przyciągania. Istnieją dwie siły: siła przyciągania (pragnienie przyjemności) i siła obdarzania (siła wiary, magnes), która ciągnie kawałek żelaza w górę. Te dwie siły są przeciwstawne.

Jeśli siła wiary, którą Stwórca emanuje na mnie, utrzymuje mnie na górze, nad moim pragnieniem przyjemności, jestem – sprawiedliwy. Jeśli Stwórca mnie opuszcza, natychmiast upadam w egoizm, jestem – grzesznikiem.

Co oznacza nieustanna wiara? Osiągnąłem stan, w którym moja więź z grupą zapewnia mi stałe dążenie do obdarzania. Jakby zawieram sojusz z grupą o naszym wzajemnym wsparciu, a Stwórca staje się świadkiem, obiecuje zawsze świecić nam, utrzymując w obdarzaniu ponad otrzymywaniem (wierze ponad wiedzą).

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czym jest wiara?

Odpowiedź: Wiara – to obdarzanie, możliwość obdarzania wbrew pragnieniu otrzymywania (wiara ponad wiedzą). Ponieważ jesteśmy pragnieniem otrzymywania, wiara – właściwość obdarzania – zawsze jest w sprzeczności z moją naturą. Osiągnąć ją można tylko z pomocą wyższego światła, które daje nam możliwość wzniesienia się ponad siebie – działania nie w swoim pragnieniu, a w pragnieniu drugiego, Stwórcy (dla dobra innego, Stwórcy).

W tym stopniu staję się zależny od wyższego (niewolnik Stwórcy), a nie od siebie (niewolnik samego siebie). Jeśli mi wierzysz, oznacza to, że działasz swoimi możliwościami dla mnie. Stajesz się podobny do mnie. Zazwyczaj każdy człowiek jest przeciwieństwem drugiego. Ale jeśli ja mówię, że ktoś wierzy mi, powiedzmy w 50%, oznacza to, że w 50% zneutralizował swoje pragnienia i w nich może być zjednoczony ze mną.

Istnieje tylko wiedza – działanie dla swoich pragnień, w których wiemy, czego pragniemy. I istnieje wiara – działanie napełniania cudzych pragnień. W takiej mierze człowiek odczuwa POZA sobą, w cudzych pragnieniach. To, co w nich odczuwa, nazywa się wyższym, duchowym światem. Dlatego wiara jest związana z miłością, miłością do drugiego. Miłość – to możliwość zastąpienia swoich pragnień, pragnieniem drugiego i napełnienia go.

Jak widać, wiara w Kabale to posiadanie wyższej właściwości obdarzania. I nie ma nic wspólnego z powszechnie przyjętą w naszym świecie definicją wiary, jak wierzenie w wiedzę innych i przyjmowania tego jako fakt. Okazuje się, że nawet to, co dla innego może być jego wymysłem, staje się dla mnie faktem, danymi, na których buduję dalej swoje działania, życie…

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czy wierzy Pan w możliwość zjednoczenia się ze Stwórcą?

Odpowiedź: Jeśli moi Nauczyciele o tym napisali, to ja w to wierzę.

Pytanie: Czy istnieje przykład, że ktoś osiągnął ten stan?

Odpowiedź: A co ci to da? Przecież nie zobaczysz tego.

Pytanie: Chciałbym po prostu zrozumieć…

Odpowiedź: Nam nie jest dane zrozumienie, można tylko poczuć.

Komentarz: Chciałbym poczuć, do czego dążyć.

Odpowiedź: Dlatego trzeba pracować.

Pytanie: Ale czy naprawdę poczujemy to, gdy zjednoczymy się ze Stwórcą?

Odpowiedź: Oczywiście.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 19.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Do ostatecznej naprawy człowiek nie powinien wierzyć sobie, ani na sobie polegać. Powinien stale znajdować się pod wpływem znacznie wyższych naczyń-pragnień i tylko badać je stopień po stopniu, przylgnąć do nich, nie licząc na własne „umiejętności”.

Posuwamy się tylko z „wiarą powyżej rozumu“, tzn. pragnieniem połączenia z wyższym stopniem. Jedynie stamtąd można czerpać i przyciągać poprawne odpowiedzi i prawidłowe znaki dotyczące obecnego stanu. Zasada „kierować się tylko tym, co widzisz” odnosi się do rozbitych pragnień, a żeby trzymać właściwy kurs, powinienem wiarą powyżej rozumu „przylgnąć” do wyższego stopnia.

Każdy może znaleźć sobie „znaki” potwierdzające jego słuszność. Ale to jest zabronione. Rozum tutaj nie zadziała i nie angażuję go w to. Nawet wyjaśnienia kabalistów są napisane tylko po to, aby przybliżyć nas do duchowych pojęć i uzupełnić naszą wiedzę; jednak prawdziwe oparcie, rzeczywiste potwierdzenie tego można znaleźć tylko w wyższym, kiedy anuluję swoje własne zrozumienie i uzbrajam się w jego rozum.

Z lekcji według Księgi Zohar. Przedmowa

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Należy wiedzieć, że w przypadku, gdy człowiek nie może powiedzieć, że Stwórca zsyła dobro swoim stworzeniom, nazywany jest grzesznikiem, ponieważ uczucie cierpienia zmusza go do osądzania Stwórcy. (Baal HaSulam, „Szamati”, „Przewaga Ziemi – we wszystkim”)

Stwórca nigdy nie zsyła nam cierpienia. To my postrzegamy tak te odczucia, tylko dlatego, że nie jesteśmy odpowiednio przygotowani na nie.W zasadzie, jak powiedziano, człowiek powinien błogosławić Stwórcę zarówno za dobro, jak i za zło, ponieważ całe zło, które odczuwamy, jest potrzebne tylko po to, aby rozwinąć w nas odczucia do nadchodzącego dobrego napełnienia.

Nie ma żadnych grzechów i żadnego cierpienia. Wszystkie są potem napełnione przyjemnością. Dlatego musimy z wyprzedzeniem, właściwie przygotować się zarówno na cierpienie, jak i na przyjemność. Wtedy będziemy mieć jedno pełne odkrycie Stwórcy w przyjemności i zadowoleniu.

I tylko w przypadku, jeśli Stwórca zsyła człowiekowi przyjemności, usprawiedliwia wtedy Stwórcę, jak powiedziano: „Sprawiedliwym nazywa się ten, kto usprawiedliwia działania Stwórcy”, czyli ten, który twierdzi, że Stwórca zarządza światem sprawiedliwie.

Sprawiedliwy – to człowiek, który w każdym stanie może usprawiedliwiać działania Stwórcy. I na tyle naprawił swoje pragnienia, że nie może w nich czuć niczego złego, chociaż Stwórca, jakby posyła mu negatywne odczucia.

Ale jest tak związany ze Stwórcą, że wszystkie uczucia, przychodzące tylko z tego Źródła, postrzega jako pozytywne. Pokrywa swoje odczucia zrozumieniem, od Kogo je otrzymuje, i dlatego wszystko jest dla niego radością. Może otrzymywać przyjemność z każdego sygnału, pochodzącego od Stwórcy.

Pytanie: Czy człowiek odczuwa cierpienia?

Odpowiedź: Nie, nie odczuwa, ponieważ cierpienie jest w nim zastąpione, odczuciem Stwórcy, jako dającego.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Stwórca

Pytanie: W naszej pracy nabywamy nawyków: codziennie przychodzimy na lekcję, spotykamy się z dziesiątką i wykonujemy wiele innych działań zgodnie z ustalonym programem. W jaki sposób to wszystko staje się kelim/naczyniami dla właściwości obdarzania, dla duchowego odkrycia?

Odpowiedź: Człowiek sam nie wie, jak to się dzieje. Światło wpływa na niego i stopniowo prowadzi do coraz większego zrozumienia, że ​​korzyść z obdarzania jest znacznie większa niż korzyść z otrzymywania. Wtedy człowiek rozważa: dla mnie lepiej jest oddać, powiedzmy, pięć dolarów, niż je otrzymać. Tak to działa.

Z lekcji „Nawyk staje się drugą naturą”

Kategorie: Uncategorized

Wiarę ponad wiedzą można zdobyć tylko pod warunkiem, że jesteśmy ze sobą połączeni, a między nami przepływa światło, siła obdarzania, właściwość Biny, która jest powyżej osobistych uczuć i rozumu każdego z nas, i nazywa się „wiedzą”. Wiara jest już wspólną siłą i dlatego jest odczuwana i ceniona bardziej od osobistego stanu.

Stwórca celowo i sztucznie organizuje nam wszelkiego rodzaju przeszkody. Nam wydaje się, że to prawdziwe życie, ale to nie jest życie, a gra Stwórcy. To Stwórca układa dla nas te puzzle życia i wywołuje nasze odczucia, abyśmy za każdym razem budowali połączenie między nami powyżej życiowej codzienności.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Dzięki Panu mam wiarę. Dzięki naszej wspólnej pracy w dziesiątce przyciągamy światło, które przywraca do Źródła, które w przyszłości nas naprawi. Każdego dnia w to się angażujemy, a Pan nam bardzo mocno w tym pomaga.

Ale dlaczego nie robimy postępów? Co robimy nieprawidłowo? Może robimy to egoistycznie, dla otrzymania korzyści dla siebie? Jaka jest przyczyna?

Odpowiedź: Gdybyś dostał właściwą odpowiedź na to pytanie, to przestałbyś pytać i przestaniesz do tego dążyć. To jest zasadniczo to, co zostało powiedziane w Przedmowie do TES.

Dlatego Baal HaSulam napisał, że Stwórca stworzył grzeszników za pomocą złego początku i sprawiedliwych za pomocą dobrego początku i dał możliwość sprawdzenia, czy grzesznicy są zmuszeni, czy mają możliwość naprawy. Jeśli zaszkodził ci ten niegodziwiec, zaciągnij go do domu nauki. To znaczy że nie są zniewoleni, ponieważ mogą się zbawić.

Czyli jesteśmy zobowiązani to robić. Bardzo ważna jest każda fraza. Bez tego nie można osiągnąć celu.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 19.11.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak praktycznie wzmocnić się przed nauką w wierze w Stwórcę?

Odpowiedź: Musicie postarać się wznieść się nad wszelkimi przeszkodami, ponad zamieszanie, które pojawia się w głowie i sercu, i w ten sposób wzmocnić się w wierze w Stwórcę.

Pytanie: Jak poczuć, czego pragnie Stwórca?

Odpowiedź: Określ, czego pragniesz. W rezultacie dotrzesz do tego, czego pragnie Stwórca, ponieważ pytanie: „Czego pragnie Stwórca?” jest w zasadzie pytaniem: „Czego Stwórca chce ode mnie?”.

Pytanie: Jak pomóc przyjacielowi wydobyć lekarstwa zawarte w Torze?

Odpowiedź: Pomóc przyjacielowi oznacza zbliżyć się do niego i zaangażować we wspólną naukę. Wtedy zobaczysz, jak szybko wam to pomoże.

Pytanie: Jak pracować ze światłem, żeby mieć kontrolę nad podświadomością i ciałem?

Odpowiedź: Trzeba razem z nami uczestniczyć na każdej lekcji, a potem pracować nad tym materiałem samodzielnie, gdy będziesz sam, i zadawać pytania, które powstaną po jego przepracowaniu. Nic więcej.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 19.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czym różni się wiara powyżej od wiary poniżej wiedzy?

Odpowiedź: Jeśli anulujesz się przed nauczycielem, ponieważ rozum podpowiada ci, że to jest korzystne, aby osiągnąć duchowość, to nazywa się to wiarą poniżej wiedzy. Bo twój umysł wspiera takie anulowanie siebie i myślisz: nauczyciel jest wielki i mogę z jego pomocą zyskać.

Człowiek powinien poczuć całą siłę swojego egoizmu, całego Faraona, znajdującego się wewnątrz niego. Musi odczuć te dwa punkty: Faraona i Stwórcę – jak bardzo sam chce tkwić w swoim egoizmie, w krytyce wobec przyjaciół i siebie, całego swojego otoczenia, w różnych swoich kalkulacjach z całą siłą i logiką swojego racjonalnego, własnego umysłu.

Wtedy może zdecydować: czy mimo wszystko, warto jest się ugiąć, skoro jego rozum widzi, że inaczej nie osiągnie duchowości? To nazywa się wiarą poniżej wiedzy. Albo postępuje wiarą powyżej wiedzy? Ale jak podejść do tego? Jak pójść wbrew swojemu umysłowi? Jakie rachunki przeprowadzić, aby sam zmusił mnie by wznieść się ponad rozum?

Dotyczy to nie tylko relacji z nauczycielem, ale także z przyjaciółmi i ze Stwórcą. Zwracam się do czegoś co jest poza mną, nauczyciel tylko wskazuje mi kierunek, a z przyjaciółmi anuluje siebie, by połączyć się z nimi jak tryby w mechanizmie, gdzie ja zależę od wszystkich, a oni od mnie. Jeśli w grupie realizuję to, co mówi nauczyciel, osiągnę odkrycie Stwórcy – wspólnej właściwości obdarzania.

W odniesieniu do nauczyciela anulujesz siebie, aby przyjąć jego rady. W odniesieniu do grupy anulujesz siebie, by wewnątrz niej praktycznie te rady realizować, po to, by razem ze wszystkimi i wśród nich odkryć Stwórcę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie