Pytanie: Egipcjanie to pragnienia i myśli, które odciągają mnie od pracy duchowej. Co to znaczy zabić Egipcjanina?

Odpowiedź: Zabić w sobie złą intencję.

Pytanie: Jak złagodzić naszą drogę, która jest dość skomplikowana?

Odpowiedź: Miłością do przyjaciół. Zwiększając wzajemną miłość w grupie, możecie zrobić wszystko, co chcecie ze swoją drogą i rozwojem duchowym.

Pytanie: Każdego dnia mam pretensje do Stwórcy. Nie mogę zrozumieć, dlaczego ludzie walczą, dlaczego zdarzają się trzęsienia ziemi i powodzie. Jak pomóc planecie Ziemia, aby nie było tych cierpień?

Odpowiedź: Zmienić siebie tak, aby okazać się dobrą istotą w stosunku do wszystkich Ziemian i wyjaśnić każdemu, że miłość jest najwyższą właściwością, jaką możemy otrzymać od Stwórcy i to wszystko naprawi.

Pytanie: Czuję się obojętny na to, co dzieje się na świecie. Czy powinienem emocjonalnie włączać się w to, co się dzieje? Jaka jest właściwa postawa?

Odpowiedź: Obojętność przejawia się wtedy, gdy odcinasz się od grupy, od społeczeństwa, a zainteresowanie do połączenia wynika z tego, że przybliżasz się do przyjaciół i chcecie razem stworzyć jakieś wspólne pragnienie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 24.04.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy przychodzimy do grupy, aby doświadczyć w niej ogólnej beznadziejności, bezsilności?

Odpowiedź: Nie. Przychodzimy do grupy po to, aby odkryć w niej Stwórcę. Ale kiedy zaczynamy pracować, to odkrywamy niezdolność zjednoczenia się o własnych siłach.

W taki sam sposób ludzkość musi przekonać się na swoim znacznie niższym poziomie, że nie jest w stanie osiągnąć normalnego, ziemskiego ludzkiego życia, że nie odniesie sukcesu w rodzinie, w wychowaniu dzieci, w technologii, w pracy, w kulturze, w nauce, ani w czymkolwiek. Cokolwiek ludzie robią, robią to na własną szkodę. Stopniowo ludzkość naprawdę się o tym przekonuje.

Jest wówczas zapraszana do naprawienia tego przez wyższe światło – pozytywną energię, która w nas działa. Kabała wyjaśnia, że ta energia może być czerpana tylko ze wspólnej pracy nad sobą, aby osiągnąć jakiś wspólny mianownik.

Powiedzmy, że teoretycznie jesteśmy gotowi. Część ludzkości, podobnie jak Bnei Baruch pragnie tego. Ale kiedy zaczynamy pracować nad zjednoczeniem, również i my, jak i cała ludzkość, czujemy że jest to niemożliwe. Nawet jeśli chcemy ustępować sobie nawzajem, troszczyć się o siebie, martwić się i cierpieć, to nie działa!

Stwórca specjalnie robi tak, że nie potrafimy się właściwie dostosować i stać się panami świata (nie możemy być panami świata, ponieważ jesteśmy stworzeniami), ale jesteśmy rozczarowani własnymi siłami i oddajemy się Jemu. Wówczas wołamy do Niego, a On buduje między nami system prawidłowego, integralnego połączenia, który nazywa się „arwut” (poręczenie).

Tylko wtedy możemy stale pracować z tym systemem połączenia. Jego odkrycie między nami nazywane jest „wejściem do wyższego świata”, ponieważ dopiero wtedy zaczynamy widzieć cały wszechświat w połączeniu między nami poprzez narząd percepcji, który nazywa się „grupa”, „dziesięć Sefirot”. I możemy już spokojnie zmierzać naprzód, nie popełniając błędów i wiedząc, co musimy zrobić.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Jak w nauczyciela mogą włączyć się odległe grupy, jak kiedyś robili to kabaliści?

Mam takie odczucie, że można nie zdążyć na wspólną arkę, odpłynie i w następnym życiu będę musiał narodzić się na nowo w jakichś nieznanych warunkach.

Odpowiedź: Po pierwsze, to że boisz się coś przegapić, że przegrasz, spóźnisz się, jest bardzo dobre. Po drugie, musisz być absolutnie pewien, że jeśli znajdziesz się w tym miejscu i ze wszystkich sił postarasz się połączyć z przyjaciółmi, na pewno odniesiesz sukces.

Po trzecie: sukces nie polega na tym, by osiągnąć, zarobić, poczuć, uświadomić sobie i zobaczyć. Sukces polega na tym, żeby w każdej chwili starać się myśleć o tym, jak sprawić zadowolenie Stwórcy.

A wtedy będziesz mniej myśleć o sobie, o tym, jak odnieść sukces, czy zdążysz czy nie i czy narodzisz się ponownie na tym świecie. Wszystkie te czysto egoistyczne pytania nie będą cię martwić, będziesz ponad nimi w swoim dążeniu do Stwórcy.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Z reguły zło zmusza nas do zwrócenia się w stronę dobra. Na jakim tle odkrywa się zło? Czy odczucie zła powinno być stałe, jako wskaźnik tego, że działamy?

Odpowiedź: Zło odkrywa się w nas nie dlatego, że dążymy do dobra. Kiedy przychodzimy, aby studiować Kabałę, nie interesuje nas dobro, zło i w ogóle wszystkie te kategorie. Interesuje nas zrozumienie Stwórcy, odkrycie wyższego świata, odkrycie Źródła, przyczyny wszechświata, celu wszechświata, czyli wszystkiego, co znajduje się ponad naszym życiem i zarządza nim.

Kiedy zaczynam uczyć się, mówią mi: aby odkryć system zarządzania, wyższą siłę, wyższy świat, musisz zjednoczyć się ze swoimi przyjaciółmi. Opowiadają mi o systemie „Adam“, który należy odkryć. Żeby go odkryć, muszę być w grupie. Dlatego dostaję grupę, aby połączyć się z przyjaciółmi, wzajemnie się o siebie troszczyć i tak dalej.

Jednak to wszystko jest przeciwne mojemu egoizmowi, mojemu rozumowi i duszy, ale nic nie można zrobić. Wyjaśniają mi, dlaczego jest to ważne. Stopniowo, pod wpływem wyższego światła, zaczynam odczuwać znaczenie pracy w grupie.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak odnaleźć punkt współdziałania między nami na poziomie pragnień, dążenia do Stwórcy, a nie na poziomie ciał i charakterów?

Odpowiedź: Wcale nie mówimy o zwierzęcym ciele. Nie ma to nic wspólnego z pracą duchową, ponieważ znajduje się na poziomie naszego świata. Nie mówimy o naszych charakterach, ponieważ jesteśmy zbudowani przez Stwórcę. To jest Jego „problem”. On stworzył nas z takimi charakterami i zebrał nas razem w taki sposób, abyśmy zrozumieli, że możemy się zjednoczyć tylko z Jego pomocą.

Co więcej, Stwórca gromadzi ludzi bardzo trudnych: nerwowych, złych, wybrednych, skłonnych do krytyki. Kabaliści we wszystkich czasach byli najgorszymi ludźmi, największymi egoistami. W przeciwnym razie nie żądaliby od życia poznania jego sensu, jego przyczyny, jego Źródła. To wymaga wielkiego egoistycznego pragnienia.

Są to ludzie, którzy nie potrafią myśleć o nikim innym jak tylko o sobie. Nie chodzi o to, że są nieuprzejmi, brutalni, nie. Tacy są wewnątrz siebie. Ale to oni zaczynają ujawniać, że nie mogą się zjednoczyć, choć są zobowiązani, aby to zrobić.

Okazuje się, że jest to dylemat, przed którym stoi dzisiaj ludzkość. Jeśli się nie zjednoczymy, w końcu dojdzie do zagłady. Spójrzcie, co się obecnie dzieje, jakie konflikty występują między wszystkimi, jakie kalkulacje. Koszmar! Jak wiele jest przyczyn różnego rodzaju sporów!

Stwórca specjalnie wywołuje to między nami, byśmy zrozumieli, że nie może być nic lepszego niż zjednoczenie. Ale nie możemy się połączyć. Nawet o tym nie myślimy, ponieważ rozumiemy, że jest to bezcelowe, że każde państwo i tak dba tylko o siebie.

Co więcej, wewnątrz każdego państwa istnieją dziesiątki prądów, partii, które go rozdzierają. Społeczeństwo ludzkie rozrywane jest od wewnątrz przez swój egoizm. Dlatego musimy pokazać, że istnieje siła przeciwko egoizmowi, która może nas zjednoczyć. Generalnie wszyscy zgadzają się, że odkrycie takiej siły jest dobre. Musimy tylko pokazać to na własnym przykładzie, że jest możliwe.

Wówczas będziemy mogli przekonać ludzkość, ale nie spekulacjami, nie pięknymi słowami, aby również dążyła do wzajemnego poręczenia, lecz pokażemy, jak to działa. W przeciwnym razie nikt nie potraktuje nas poważnie. To właśnie musimy zrobić.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozpowszechnianie metody, Rozwój egoizmu

Pytanie: Jak sprawdzić, czy jesteśmy gotowi całym sercem do pracy w poświęceniu siebie?

Odpowiedź: To widać po człowieku, ile może oddać siebie dla swojego celu.

Pytanie: Połączenie ze Stwórcą ma stopnie. Jaki rodzaj pracy pomaga zobaczyć nowy stopień, zamiast po prostu mieć połączenie?

Odpowiedź: Połączcie się z przyjaciółmi aby dotrzeć do Stwórcy za ich pośrednictwem. To będzie budowaniem stopni przez was.

Pytanie: Czy uświadomienie sobie zła jest stanem czy stopniem?

Odpowiedź: Jest to stan, w którym czuję, jakim jestem przeciwieństwem Stwórcy. Przychodzi i odchodzi, na różnych stopniach.

Pytanie: Za co Stwórca daje człowiekowi siłę wiary?

Odpowiedź: Za to, że człowiek bardzo do niej dąży.

Pytanie: Jeśli Stwórca surowo osądza kogoś w dziesiątce, jak prawidłowo wewnętrznie reagować i zewnętrznie przejawiać tę reakcję?

Odpowiedź: Pomagać przyjacielowi we wszystkim, w czym tylko można i w ciszy modlić się za niego.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 19.04.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak osiągnę stan rozpaczy, że jestem słaby, że nie mogę zjednoczyć się z innymi, aby odkryć między nami właściwość obdarzania, która nazywa się „Stwórca”?

Odpowiedź: Nie należy dążyć do rozpaczy. Jeśli dążę do rozpaczy, to już jestem w rozpaczy! Nie mam już dokąd pójść. Muszę iść ku zwycięstwu!

Moje zwycięstwo będzie polegało na tym, że osiągnę rozpacz w swoich siłach, ale w tym momencie, gdy osiągnę rozpacz we własnych siłach, dokładnie w tym punkcie znajdę możliwość zwrócenia się do Stwórcy.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Czy można powiedzieć, że zaczynamy egoistycznie angażować się we wzajemne poręczenie?

Odpowiedź: Oczywiście. Tylko egoistycznie.

Pytanie: W jaki sposób to wzajemne poręczenie przybliża nas do Stwórcy?

Odpowiedź: Nie możemy osiągnąć postępu tylko za pomocą egoizmu. Ale na razie w nas jest tylko ta siła. Nie ma w nas jeszcze niczego innego! Chcielibyście od razu wskoczyć na poziom obdarzania, miłości, połączenia między sobą? Jak?!

Jest to cała drabina, po której wspinamy się stopniowo, gromadzimy pragnienie do prawidłowego połączenia, do obdarzania, kiedy to co wspólne jest powyżej tego co moje, osobiste „ja”. Nie dzieje się to od razu, pod wpływem wyższego światła.

Pytanie: Jaki jest rezultat gdy dziesiątka jest w stanie poręczenia?

Odpowiedź: Jeśli nie czujecie siebie, ale czujecie dziesiątkę, zwracacie na nią uwagę, myślicie wszyscy razem, pragniecie wszyscy razem, jakbyście nie mieli swojego wewnętrznego życia, a tylko wspólne, a kiedy nagle odrywacie się od dziesiątki, to czujecie, jakby wam odcięto tlen, to jest właśnie stan poręczenia („arwut”).

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Komentarz: Przeciętny człowiek uważa, że sam robi wszystko na tym świecie: „Jestem niesamowity, taki mądry, taki piękny”. A w Kabale człowiek uświadamia sobie, że na niego wpływa system. Zaczyna czuć ten system i rozumieć, że sam nie działa. W taki sposób zaczyna poznawać samego siebie.

To jest ogromna różnica między dwoma warstwami: zewnętrzną percepcją świata i wewnętrzną percepcją, która jest charakterystyczna dla człowieka zajmującego się Kabałą

Odpowiedź: Tak, to prawda. Ale trudno mi o tym mówić, ponieważ odczuwam jednak świat trochę inaczej niż inni. Czasami trudno mi się zwrócić do człowieka, który czuje tylko to, co czuje. Nie potrafię już sobie czegoś takiego wyobrazić.

Próbuję się do niego zbliżyć, wytłumaczyć mu moją filozofię, moje postrzeganie świata, odczucia. Ale z reguły nie udaje mi się to zbyt dobrze. To trudne. Widzimy to u wszystkich kabalistów.

Ponieważ człowiekowi naszego świata brakuje duchowej percepcji odczuwania. Dlatego przyciągamy go jak dziecko „zabawkami” i „słodyczami”, dopóki sam nie zacznie włączać się w proces własnego rozwoju i odczuwać w nim wyższy świat.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Czy naprawdę jestem marionetką?”

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Na czym polega praca w intencji podczas lekcji?

Odpowiedź: Pragniesz odkryć Stwórcę, przylgnąć do Niego poprzez swoją dziesiątkę i wraz z dziesiątką prosić, aby pomógł wam wznieść się ponad wasz egoizm, ponad wasz Egipt. To jest wasza obecna praca.

Pytanie: W jaki sposób pytania i odpowiedzi światowego kli pomagają nam w rozwoju duchowym?

Odpowiedź: Łączą was bardziej ze sobą i ze Stwórcą.

Pytanie: Kiedy czuję, że jestem całkowicie pogrążony w swoim egoizmie i nie mogę modlić się za przyjaciół, wtedy należy prosić Stwórcę, aby dał mi taką możliwość?

Odpowiedź: Tak. Przynajmniej masz możliwość anulowania się przed dziesiątką i przylgnięcia do niej. A dalej popłyniesz razem z nimi, gdziekolwiek się udadzą.

Pytanie: Jak możemy pomóc naszym przyjaciołom w modlitwie i prośbie, zwłaszcza tym, którzy nie mogą tego zrobić?

Odpowiedź: Postarać się ze wszystkich sił wciągnąć ich w waszą wspólną intencję, i tak wszyscy połączycie się.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 19.04.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie