Pytanie: Jaka jest różnica pomiędzy upadkiem a wygnaniem?

Odpowiedź: Może być tak, że człowiek nie odczuwa upadku jako wygnania. Upadek to oddalanie od Stwórcy, a wygnanie to uczucie, że człowiek coś miał, a teraz jest stamtąd wypędzony. Zwykle z wygnania można wyjść tylko za pomocą modlitwy.

Pytanie: Kiedy jesteśmy na wygnaniu, odczuwamy silną tęsknotę za Stwórcą. Ta potrzeba przychodzi od Stwórcy. Co jeszcze można dodać, oprócz wdzięczności?

Odpowiedź: Nic. Prawdziwa wdzięczność zastępuje wszystko.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 07.04.2024

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Dlaczego tak trudno jest myśleć o tym, że nie ma nikogo, oprócz Stwórcy?

Odpowiedź: Ponieważ wiąże ci to ręce.

Pytanie: Jak pracować ze światem zewnętrznym, kiedy wykonujemy zalecenia Tory?

Odpowiedź: Świat zewnętrzny tego nie odczuwa. Nie znajduje się w tym sektorze.

Pytanie: Czy powinienem zadawać swoje pytania głośno, czy mogę uczyć się w milczeniu?

Odpowiedź: Możesz uczyć się w milczeniu, ale jeśli studiujesz razem z przyjaciółmi, to wskazane jest, aby wszyscy o tym wiedzieli.

Pytanie: Jak dogadać się z naszą duszą, aby nam pomagała, modliła się za nas, trzymała nas na drodze duchowej?

Odpowiedź: Rozmawiaj z nią cały czas. Zwracaj się do niej i proś o to Stwórcę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 19.03.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Komentarz: Rabasz napisał, że po zebraniu przyjaciół, powinno być odczuwane uczucie doskonałości. A jeśli nie mam takiego odczucia? Przecież nie mogę nakazać swoim uczuciom.

Odpowiedź: Oznacza to, że nie dopracowałeś czegoś, nieprawidłowo prosiłeś, nie włożyłeś swoich wysiłków właściwie.

Pytanie: Więc jest to oznaka moich uczuć?

Odpowiedź: Bywa, że jest to bardzo trudne do zrealizowania. Połączenie z przyjaciółmi może być naprawdę bardzo trudne dla człowieka, gdy znajduje się w określonych stanach.

Ale generalnie, jeśli podejmuje wysiłki, a tym bardziej, nie sam a w grupie i cała grupa również dołoży wysiłków, aby zebrać się razem w centrum grupy, w jedno jądro, jakby mocno objąć się, nie oznacza to jednak, że faktycznie mają obejmować się, tylko dążą do tego, aby serce każdego z nich było złączone z innymi – wtedy człowiek zaczyna rozumieć, jak to działa.

Z programu telewizyjnego „Praktyczna Kabała”, 04.04.2024

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Na północy Kazachstanu, żywioł wody pozbawił dachu nad głową 75 tysięcy rodzin. Osobliwością tej powodzi jest to, że ludzie zmobilizowali się i pomagają sobie wzajemnie. Ale bydło i zwierzęta domowe umierają. Wody wciąż przybywa. Czy to jest plaga egipska?

Odpowiedź: Nie, to nie jest plaga egipska. Ale jest to z pewnością godny ubolewania, zły stan. Woda może zmyć absolutnie wszystko. Dlatego wszyscy powinni się modlić, aby tam, gdzie teraz są powodzie, można było zobaczyć miłosierdzie Stwórcy, a nie taką karę.

Wszystko, co czyni Stwórca, jest dla naszego dobra. Nawet to, że widzimy ogromne problemy z naturą, wojny, klęski żywiołowe – ostatecznie, pomimo wszystko doprowadzi to do wspólnego dobra. Dlatego nie należy płakać, nie powinniśmy robić wyrzutów Stwórcy, a tylko prosić, aby zmienił swoje surowe podejście do nas, na miłosierne.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 10.04.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja

Pytanie: Często słyszę, że niezauważanie wad to wiara ponad wiedzę. Czy to prawda?

Odpowiedź: Nie. Wiara ponad wiedzę jest stanem, kiedy człowiek wbrew temu, co czuje, widzi i analizuje, wychodzi ponad to. Najpierw musimy zbadać nasz stosunek do Stwórcy i do swoich przyjaciół, i zrozumieć, czy jesteśmy po stronie plusa, czy minusa. Zgodnie z tym odnosić się do przyjaciól tak, aby być naprawioną grupą i cały czas troszczyć się o to.

Komentarz: Ale ten tekst dotyka tego że każdy człowiek może mi powiedzieć: przepraszam, tak to widzisz, to twoja wada.

Odpowiedź: Nikt nie ma prawa ingerować w pracę drugiego. Jak człowiek sam siebie definiuje, w taki sposób działa.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 21.03.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Pewien mędrzec siedział u bram miasta. Obok niego przechodził mężczyzna, który zapytał mędrca: „Powiedz mi, ojcze, jacy ludzie żyją w tym mieście, dobrzy czy źli?” „A jacy byli ludzie w mieście, z którego pochodzisz?” – zapytał go mędrzec. ”Źli, okrutni i samolubni” – odpowiedział człowiek. „Tutaj mieszkają tacy sami ludzie” – odpowiedział starzec. Mężczyzna odszedł.

Minęło trochę czasu, do bramy podszedł kolejny człowiek. Zadał to samo pytanie. Mędrzec odpowiedział dokładnie w taki sam sposób. „Jacy ludzie mieszkają w twoim mieście?” – zapytał mędrzec. Człowiek powiedział: „Mam w mieście wielu przyjaciół, a ludzie tam są mili i dobrzy”. Wtedy starzec mu powiedział: „Tutaj spotkasz takich samych ludzi”.

Pytanie brzmi: Czy nie wydaje się to bardzo dziwne, że ode mnie zależy, jacy ludzie mieszkają w moim mieście?

Odpowiedź: Generalnie tak.

Pytanie: To znaczy, że jeśli pierwszy człowiek powiedział, że mieszkają tam źli ludzie, mędrzec odpowiedział, że tacy sami ludzie będą mieszkać tutaj, dla ciebie. A skoro tam byli dobrzy ludzie, to i tutaj są tacy sami ludzie. Proszę powiedzieć, jak zbudowany jest ten mechanizm.

Odpowiedź: Zbudowany jest na relacji człowieka do społeczeństwa. Jak człowiek odnosi się do społeczeństwa, tak samo się czuje.

Pytanie: A co jeśli mnie nienawidzą?

Odpowiedź: Dlaczego cię nienawidzą? Przecież nie pojawiło się to nagle dzisiaj. To wynika z twojego zachowania.

Pytanie: Jeśli widzę nienawidzących mnie, tych którzy mnie nie lubią, muszę zadać sobie pytanie: dlaczego mnie nienawidzą?

Odpowiedź: Tak. To jest jedyny sposób.

Pytanie: A jeśli na przykład nie odkryję, dlaczego mnie nienawidzą, jak to zwykle bywa?

Odpowiedź: Oznacza to, że usprawiedliwiasz się.

Pytanie: Więc muszę to odkryć?

Odpowiedź: Musisz znaleźć w sobie dobre uczucia i znaleźć te same uczucia w innych.

Pytanie: To znaczy że znajduję w sobie powód, dla którego mnie nienawidzą, i próbuję coś ze sobą zrobić. A jeśli uda mi się coś zrobić wobec tego, który mnie nienawidzi, czy on zmieni się w stosunku do mnie?

Odpowiedź: Zmieni się. Pomagaj wszystkim, a zmienią się.

Pytanie: Czy muszę usprawiedliwiać tę nienawiść, która mnie spotyka?

Odpowiedź: Taka jest natura ludzka. Jeśli postrzegasz ją poprawnie, będziesz również postrzegał innych w taki sam sposób.

Komentarz: Czy w tym przypadku muszę powiedzieć, że to moja natura, czy jego egoistyczna natura?

Odpowiedź: Taka jest jego egoistyczna natura, tak są stworzeni ludzie. Ale pokazuję im przykład właściwej postawy.

Komentarz: A nawet jeśli jestem wściekły i płonę, to zrozumiałe, że jestem wściekły i chcę odpowiedzieć i tak dalej.

Odpowiedź: Nie trzeba. Nie trzeba tak odpowiadać i płonąć. Należy zgasić wszystko w sobie.

Pytanie: Gdy Pan mówi „zgasić”- to prawie wymuszone.

Odpowiedź: Może w pewnym sensie zmuszam się, bo chociaż chcę odpowiedzieć, nie odpowiadam, chcę wdać się w kłótnię, ale nie robię tego. To będzie miało swój efekt.

Pytanie: Pan wie, że zwykle mówią, gdy mocno ściskasz sprężynę, to bardzo mocno wyskoczy.

Odpowiedź: Dzieje się tak, jeśli zrezygnujemy z wysiłku. A jeśli zawsze będziemy podążać właściwą drogą, konsekwentnie, to takie działanie zwycięży.

Pytanie: Pan wierzy w te ćwiczenia?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Czyli wyrabiam w sobie nawyk, nieustannego zwracania się do siebie i obserwowania siebie? Czy coś w taki sposób w sobie rozwijam?

Odpowiedź: Tak, rozwijasz spokojną, prawidłową postawę wobec ludzi. Uczysz się im przebaczać. A to zaprocentuje i wszystko będzie dobrze.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 20.11.2023

Kategorie: Praca duchowa, Wiadomości, Wychowanie, dzieci

Pytanie: Jak powrócić do wewnętrznej części studiów, gdy czuję bardzo silne oderwanie?

Odpowiedź: Poprzez wysiłek, tylko poprzez wysiłek. Zawsze bądź pomiędzy przyjaciółmi, a wtedy nie będziesz tak bardzo oderwany.

Pytanie: Dlaczego w artykule Baal HaSulama „Ten kto pozostawia słowa Tory i zaczyna rozmowy“ (Szamati, 234) kategorycznie jest powiedziane, aby w żadnym wypadku nie przerywać nauki Tory? Jak gdyby nasz postęp przepadł?

Odpowiedź: Nie należy przerywać nauki nie dlatego, że twoje sukcesy zostaną utracone, ale dlatego że kiedy porzucasz Torę, pozwalasz, przeciwstawnym siłom, zarządzać tobą.

Pytanie: Co zrobić, jeśli rodzina zaczyna mnie krytykować za to, że zajmuję się Kabałą i zaczyna uczyć mnie, jak mam żyć? Jak postępować?

Odpowiedź: Pochyl spokojnie głowę, posłuchaj tego co mówią i obiecaj im, że będziesz poświęcał temu mniej czasu.

Pytanie: Czy ogólna prośba do Stwórcy wystarczy, aby nas zjednoczyć, zrobić wszystko tak, jak On chce, czy też konieczne jest dokładne zbadanie, gdzie jesteśmy i czego chcemy w danej chwili?

Odpowiedź: Zrób to, co możesz. Proś Stwórcę o to, co uważasz za konieczne, i w końcu stopniowo nauczysz się, jak należy zwracać się i jak podnosić się zadając pytania.

Pytanie: Co robić z zazdrością, która pojawia się nagle i natychmiast wszystko spala? Czy istnieje jakiś sposób aby powstrzymać ją, żeby nie wyrządziła szkód?

Odpowiedź: Módl się cały czas, aby zazdrość nie zwyciężyła, ale abyś ty pokonał zazdrość.

Pytanie: Kiedy wspólnie czytamy artykuł, czy powinniśmy przerwać, aby go przedyskutować, czy lepiej jest przeczytać do końca, nawet jeśli nie ma już czasu do omówienia?

Odpowiedź: Lepiej doczytać artykuł do końca.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 18.03.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Człowiek, który nie studiuje Kabały, nie może się dowiedzieć o sile obdarzania? Czy ludzie intuicyjnie mogą wejść na tę drogę?

Odpowiedź: Mogą. Jak jest powiedziane: „Jest wiele dróg do Stwórcy”. Każdy człowiek, kieruje się swoją duszą, swoimi pragnieniami, podąża swoją drogą. Jednak ogólna zasada jest jednakowa dla wszystkich.

Pytanie: Czy Kabała jest najbardziej bolesną drogą?

Odpowiedź: Kabała jest jedyną drogą, ponieważ przyciągamy Wyższe Światło, które nas naprawia.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 09.04.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa

Obecnie mówi się, że na całym świecie ryzyko użycia broni nuklearnej jest najwyższe od czasów zimnej wojny. Kraje uzbrojone w broń jądrową nieustannie zwiększają i modernizują swoją broń, nie wykazując skłonności do negocjacji, rozmów pokojowych lub redukcji swojego arsenału nuklearnego.

W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku o wiele częściej słyszeliśmy o tym temacie, ale od tamtej pory temat ten na jakiś czas przycichł. Jednak obawy powracają, a na świecie po raz pierwszy od czasów zimnej wojny rośnie liczba głowic nuklearnych.

W dzisiejszej dyskusji na temat broni nuklearnej jedną z kluczowych różnic jest to, że nie mówi się o osiągnięciu jakichkolwiek porozumień, jak to miało miejsce w przeszłości. Nieprzerwany wzrost egoizmu – pragnienie czerpania przyjemności kosztem innych sprawia, że negocjacje stały się bezcelowym przedsięwzięciem, ponieważ zawarcie porozumienia z jednym krajem nadal nie uwzględnia około 20 innych, które nie zamierzają zawracać sobie głowy negocjacjami.

To naprawdę ponura rzeczywistość, z której nie ma wyjścia. Po prostu każdy siedzi na swoim arsenale nuklearnym pogrążony we wzajemnej nieufności. Światowe potęgi nadal gromadzą broń, a kraje, które wcześniej jej nie posiadały, także wchodzą do gry.

Czy istnieje wyjście z tego nuklearnego wyścigu zbrojeń? Czarny scenariusz zakłada, że wysadzimy w powietrze całą planetę. Ten bardziej optymistyczny jest taki, że zaczniemy w naszym życiu uczyć się budowania więzi, zamieniając naszą egoistyczną naturę chęci czerpania korzyści kosztem innych na jej przeciwieństwo – chęć używania siebie dla dobra innych – i w ten sposób albo zniszczymy broń stworzoną po to, by krzywdzić i zabijać, albo zmienimy jej przeznaczenie do celów pokojowych.

Nierealistyczne wydaje się myślenie, że wszyscy będą pozytywnie się łączyć i że jest to rozwiązanie dla rosnącego niepokoju nuklearnego – ponieważ jest to rzeczywiście nierealne.

Kiedy stanie się to realne? Wszystko, co możemy zrobić, to nadal pracować nad sobą, aby stać się bardziej opiekuńczymi, wspierającymi i kochającymi, a także nadal rozpowszechniać informacje o tym, jak wznieść się ponad nasz egoizm i nawiązać dobre relacje.

Wiem, że tak właśnie zamierzam żyć aż do śmierci, a potem życie będzie toczyć się dalej. Wierzę, że coraz więcej ludzi będzie myśleć w ten sposób, podejmując coraz większe wysiłki na rzecz rozwoju zjednoczonej ludzkiej świadomości, aż w końcu wszystko się ułoży.

Źródło:https://michaellaitman.medium.com/are-we-more-or-less-in-danger-of-nuclear-war-now-than-during-the-cold-war-94e2c8a53a57

Kategorie: Artykuły w mediach, Kryzys, globalizacja, Nowe publikacje, Połączenie, Prasa i my, Rozwój egoizmu, Świat, Wiadomości

Pytanie: Jak poprzez miłość do przyjaciół poczuć miłość do Stwórcy i miłość Stwórcy do nas?

Odpowiedź: Nie możemy tak łatwo poczuć miłości Stwórcy i szybko dojść do stanu zbliżania się lub oddalania od Niego. To wszystko osiąga się stopniowo. Podobnie jak w naszym świecie, kiedy się z kimś zapoznajemy, dopiero po tym, jak poznamy się bliżej nawzajem, pojawiają się między nami stany „przybliżenia – oddalenia” i tak dalej.

Dlatego najpierw musimy studiować artykuły kabalistyczne, które mówią o połączeniu między przyjaciółmi w grupie, a następnie o połączeniu grupy ze Stwórcą. To dwa najbardziej niezbędne kroki dla każdego: zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn. Bez tego nie zaczniemy odczuwać wyższego świata, który jest nad nami, zarządza nami, ale my go nie czujemy.

Ale żeby go poczuć, poczuć Stwórcę, który przez niego zarządza nami, musimy być ze sobą w dobrym, życzliwym związku. To jest nasze główne zadanie.

Pytanie: Przyszliśmy, podjęliśmy wysiłki i każdy z nas chce napełnić jakieś duchowe pragnienie. W jaki sposób możemy nadal odczuwać jakieś napełnienia poprzez te niewielkie wysiłki? W czym mogą się bezpośrednio teraz zamanifestować?

Odpowiedź: To wymaga czasu i to dużo czasu. Ale stopniowo, coraz bardziej, zaczniemy rozumieć, z jakimi siłami mamy do czynienia, jaka jest forma naszego zjednoczenia i zaczniemy to odczuwać. To doprowadzi nas do naszych przyjaciół, do Stwórcy i wszystko się zjednoczy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 05.04.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie