Artykuły z kategorii

Ucieczka na miejsce i z miejsca

Pytanie: Z doświadczenia wiemy, że na drodze duchowej istnieją wzniesienia i upadki. Co może nam pomóc, aby nie uciec z pola bitwy?

Odpowiedź: „Ucieczka” nie oznacza iść do domu. Nie, ty dalej siedzisz na lekcji, jesteś miły i życzliwy w stosunku do przyjaciół, przestrzegasz wszystkich zasad grupy, bierzesz udział w dyżurach, płacisz Maaser – ale w gruncie rzeczy w twoich myślach i uczuciach już dawno uciekłeś w inne miejsce. A może przyzwyczajenie, nawyk bycia w grupie, stało się Twoją drugą naturą. Dokładnie to jest właśnie ucieczka.

Fizycznie, pozostałes w tym samym miejscu, ale my nie oceniamy ciała, ale pragnienia i intencje – a one prawdopodobnie są już u ciebie za wieloma górami. I to oznacza, że nie jesteś tutaj. Innymi słowy: nie używasz w trakcie studiów rozumu ani uczuć, żadnych pragnień i myśli, aby stać się godnym światła, które prowadzi z powrotem do źródła. A więc uciekłeś.

Przez wiele lat siedzisz tutaj, a następnie pytasz: „I gdzie jest moja nagroda?” A więc, twoje egoistyczne wyobrażenia o nagrodzie nie zmieniły się nawet w najmniejszym stopniu.

Ponieważ  człowiek musi sprawdzać samego siebie: ucieka on czy nie? I praca ta trwa nieustannie, w każdej sekundzie. Jak pisze Baal HaSulam w pkt 118  we Wstępie do TES, ważne jest  przede wszystkim, aby nie dać  się rozpraszać od zasadniczego, istotnego – od światła zawartego w Torze, które prowadzi z powrotem do źródła.

A szczególnie w czasie studiów. Bo nawet, jeśli człowiek przygotował się, może on w trakcie zajęć oddalić  się w myślach od celu. Jeśli trzymałeś się przez pięć minut w intencji a następnie straciłeś ją,  to całe trzy godziny lekcji były na marne.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 07.02.2011


„Kompaktowy” świat po naprawie

каббалист Михаэль ЛайтманZ góry na dół rozprzestrzeniają się do nas cztery etapy prostego światła: „świat-rok-dusza” i istnienie rzeczywistości. A wszystkie sztucznie stworzone przez nas dodatki są konieczne dla pojmowania wyższego stopnia.

Budujemy ten swój dodatek do wyższego stopnia w nieożywionej, roślinnej i zwierzęcej formie. Na nieożywionym poziomie tworzymy różnego rodzaju przedmioty. Na roślinnym i zwierzęcym poziomie zmieniamy naturę, a na poziomie człowieka wykonujemy naprawę w samych sobie. Celem tego jest złączenie tego wszystkiego ze sobą dzięki właściwej intencji i osiągnięcie wyższego stopnia.

Na wyższym stopniu będziemy postrzegać siebie mniej licznymi niż obecnie – bardziej zjednoczonymi, spójnymi.

Dziś postrzegamy świat jako pełen nieskończonych szczegółów, detali – ogromny Wszechświat, miliardy ludzi, nieskończone mnóstwo wytwarzanych produktów i śmieci. Ale kiedy wzniesiemy się na następny stopień, to zaczniemy widzieć, jak świat się kurczy, zmniejsza według ilości szczegółów, ponieważ my wszyscy zaczniemy łączyć się w jednego człowieka z jednym sercem.

Na każdym stopniu musimy dokładać wysiłków na nieożywionym, roślinnym, zwierzęcym i ludzkim poziomie. Spójrz, jak wiele zrobiliśmy w naszym świecie: tak wiele roślin wyhodowaliśmy, aby przetrwać, tak bardzo zmieniliśmy świat zwierzęcy, tak wiele różnych zmian dokonaliśmy również na poziomie ludzkim, budując nowe miasta, środowiska zamieszkania…

To wszystko – naprawy, bez względu na to, czy wydają się nam te zmiany dobre, czy złe. Dodajemy je na naszym niższym  poziomie. Całe to żelastwo i śmieci… potrzebujemy ich ze względu na brak naszej wewnętrznej naprawy! Póki nie jesteśmy wewnętrznie naprawieni, musimy wykonywać zewnętrzne naprawy, aż dojdziemy do stanu, kiedy nie będą one już potrzebne.

Począwszy od naszego pokolenia zobaczymy, jak wraz z naszym rozwojem zaczniemy się kurczyć. Cała ta nasza majestatyczna działalność i ogromne zakłady zaczną się kurczyć, przyjmować bardziej „delikatne, subtelne” formy i znikać. Staną się prostsze, bardziej zwarte, jakby mocniejsze – czyli „bardziej duchowe”, mniej oparte na materiale, a bardziej – na energii.

Z lekcji do artykułu „Istota nauki kabały”, 07.02.2011


Zdecydować się na rozwój

Pytanie: Jak powinienem reagować na odczucia, które powstają w wyniku działań Stwórcy?

Odpowiedź: Można powiedzieć, że są one wynikiem spotkania z wyższym światłem, Stwórcą. Jednak nie należy zapominać, że Stwórca jest niezmienny, i że tylko ja się zmieniam, reszimot (geny informacyjne) zmieniają się we mnie.

Dlatego też  mogę zrobić tylko jedno: inwestować wysiłek w kolejność reszimot. Poprzez to przyspieszam ich rozwój i  postrzegam je jako pożądane. Nie sprzeciwiam się mojemu rozwojowi, lecz zgadzam się z tym, aczkolwiek rozumiem, że nie jest to łatwe, że powinienem wykonać wysiłki, tak jak w przypadku każdego rozwoju. Jestem na to gotowy.

Jak się rozwijam? Poprzez włączenie się do grupy. Z pomocą przyjaciół zaczynam rozpoznawać  ważność mojego rozwoju, to oni właśnie dają mi siłę, aby się z tym uporać. To oznacza, rozpoznanie ważności celu. Bo jeśli w moich oczach cel jest ważny, jestem gotów do jego realizacji, nawet jeśli dla mojego ciała jest to nieprzyjemne. Siłę daje mi wyłącznie ważność celu.

Jeśli naprawdę dostosuję się do pragnienia przyjaciół, to nie będę miał z tym problemu, aby przyspieszyć swój rozwój, zamiast poruszać się do przodu poprzez cierpienia, jeśli w przypadku niezgodności przebudzonych we mnie reszimo wywoła to we mnie ból.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 04.02.2011


Zalety Kabały

1. Osiągnięcie życia wiecznego – rozwój właściwości obdarzania, emanacji, nowego narządu zmysłu, który zapewnia istnienie również po śmierci ciała fizycznego.

2. Poczucie wolności wyboru – pojmowanie, znalezienie punktu, który pozwala zmienić przebieg własnego życia. Jednocześnie z tym w innych przypadkach wyraźne odczucie braku sensu robienia czegokolwiek przez niemożliwość jego zmiany.

3. Relacje – poprawa stosunków rodzinnych w wyniku wspólnych zajęć i wspólnego celu. Para małżeńska razem poznaje naturę człowieka, a różnicę zdań przyjmuje jako możliwość naprawy.

4. Wychowanie dzieci – dla rodziców,  którzy uczą swoje dzieci Kabały, to jest najlepsze, co mogą dać dziecku: głębokie pojmowanie natury człowieka, poznawanie poprawnego zachowania w środowisku i równowaga z naturą. Wszystko to sprawia, że znacznie ułatwia się ​​życie dziecka i staje się ono bardziej komfortowe. Studiując razem Kabałę, rodzice i dzieci stają się prawdziwymi przyjaciółmi, mając wspólne zainteresowania. To rzadkie zjawisko w obecnych czasach, w których faktycznie brakuje komunikacji między rodzicami a dziećmi.

5. Kabała pomaga człowiekowi radzić sobie z codziennymi trudnościami – człowiek poznaje korzeń problemów i ma możliwość pozbycia się ich. Zna porządek działań pozwalających radzić sobie z problemami.

6. Osoba studiująca Kabałę nie cierpi na depresję,  bo zawsze ma przed sobą wzniosły cel, który pragnie osiągnąć.

7. Osoba studiująca Kabałę nie cierpi na różnego rodzaju lęki, ponieważ pozbywa się troski o siebie. Nie odczuwa strachu przed śmiercią, bo rozumie, że to jest tylko śmierć ciała fizycznego. Jego troską jest dążenie do nabycia właściwości obdarzania innych.

8. Nie wierzy w „ukryte siły” – we wpływ gwiazdna życie ludzkie, w rzucanie uroków, przeznaczenie, w różnego rodzaju talizmany i znaki. Znajduje się ponad to wszystko, co sprawia, że jej życie staje się bardziej zrozumiałe i wolne.

9. Człowiek staje się bardziej rozsądny – rozumie, że natura ma swoje niezmienne prawa. Cuda się w niej nie zdarzają. Jest tylko brak u człowieka wiedzy o tych prawach. Dlatego gdy są one nam znane, życie staje się łatwiejsze.

10. Zmiana postrzegania rzeczywistości – człowiek wie, że tylko poprzez zmianę swojego stosunku do rzeczywistości może cokolwiek zmienić w swoim życiu i w żadnym wypadku poprzez zewnętrzne zmiany.

11. W bardziej zaawansowanych stadiach studiowania Kabały człowiek osiąga stan równowagi z naturą i przestaje odczuwać jakiekolwiek problemy, choroby itd. Jeśli jednak nadal je doznaje ze względu na fakt, że jest połączony z innymi ludźmi, którzy są jeszcze nienaprawieni, to postrzega je inaczej, bo zna ich istotę i przyczynę.

12. Głębokie zrozumienie natury człowieka – jego właściwości, pragnień, myśli i intencji. Pomaga to w jego relacjach w społeczeństwie – w stosunku do samego siebie, do rodziny, do bliskich, w miejscu pracy, do świata. Człowiek rozumie przyczynę zachowań ludzi w taki, a nie inny sposób.

13. Nieskończona rozkosz – jest to duchowy patent. Mamy mnóstwo  potrzeb i stale poszukujemy ich napełnienia. Jednak gdy przyjemność, rozkosz dostaje się do pragnienia, napełniając pewną potrzebę, to przyjemność trwa tylko kilka sekund, po czym pragnienie zanika. Osoba studiująca Kabałę wie, jak należy stosować pragnienie tak, aby przyjemność nie gasiła go.

14. Osoba, która studiuje Kabałę, znajduje się w ciągłym dążeniu do celu, do ujawnienia praw natury, do rozwiązania wszystkich wątpliwości, co nadaje jej życiu smak. Podobna jest ta osoba do dziecka, które odkrywa świat.

15. Człowiek studiujący Kabałę w grupie ma wielu przyjaciół, którzy go wspierają i z którymi ma szczególne relacje. Od nich otrzymuje pewność, poczucie tego, że zawsze mu pomogą, bo łączy ich wspólny cel.

16. Człowiek studiujący Kabałę ceni w innych tylko stopień ich dążenia do celu. I w tym wszyscy mogą być równi. Inne właściwości człowieka nie są w ogóle oceniane, bo są mu dane przez naturę, a w tym nie możemy być równi. Nie ocenia się ani statusu, ani ilości posiadanych pieniędzy, ponieważ nie odnoszą się do osiągnięć samego człowieka. Są one mu dane i nie zależą od jego wysiłków.

17. Pozbycie się troski o siebie – samo w sobie jest to wielkie osiągnięcie, ponieważ właśnie ta troska prowadzi nas do braku równowagi z naturą. Z tego właśnie wynikają wszystkie nasze problemy w życiu. Troska o siebie musi ograniczać się do zakresu niezbędnego minimum dla istnienia. Ten zakres niezbędny każdy określa sobie sam.

Studiowanie Kabały sprzyja głębokiemu zrozumieniu nauk naturalnych oraz procesów historycznych, pomaga udoskonalić zdolności twórcze człowieka.


Połączenie z przyjaciółmi jest połączeniem z celem

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co brakuje mi do celu realizacji kabalistycznej wiedzy w codziennym życiu? Odczuwam głęboką przepaść pomiędzy tym, co rozumiem, a tym, co przeżywam.

Odpowiedź: Jest tylko jedno rozwiązanie – przyspieszenie rozwoju. Do tego są konieczne intensywne studia i jeszcze większe połączenie z przyjaciółmi. Nie wymaga to żadnych pieniędzy, żadnych honorów, żadnej władzy, żadnych innych wysiłków – niczego poza myślami, aby tego nie zapomnieć.

Najważniejsze jest połączenie między nami. Pomimo niechęci człowieka chce on podjąć wysiłki i pozostać w połączeniu z przyjaciółmi, aby uświadomić sobie, rozpoznać ważność celu. A jeśli osiągnął on tę ważność, „przekazuje ją dalej”- rozpowszechnia ją dla innych.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 04.02.2011


Na stopniach kongresu

Pytanie: Czy teraz, po berlińskim kongresie, można powiedzieć, że jesteśmy zjednoczeni?

Odpowiedź: Osiągnęliśmy nowy stan w naszym połączeniu. Cieszę się z tego, co wydarzyło się w Berlinie, a następnie w Paryżu. Osiągnięliśmy jedność i połączenie. Po raz pierwszy odkryliśmyw Europie wielu przyjaciół, którzy już rozumieją tą drogę i odczuwają rozwój. W związku z pewnymi wydarzeniami, byłem naprawdę mile zaskoczony.

Mamy przed sobą w kwietniu kongres w Nowym Jorku (New Jersey). Miejmy nadzieję, że w Ameryce też osiągniemy następny krok do jedności. W ten sposób, łącząc się na kongresach, zakumulujemy, zgromadzimy konieczną siłę do objawienia Stwórcy stworzeniom.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 04.02.2011