Pytanie: Od czego zależy, że jedni osiągają wyniki za pomocą pracy, a inni za pomocą modlitwy?

Odpowiedź: Zależy to od wielu przyczyn: od stanu człowieka, od jego duszy, od tego, jak jest połączony z innymi.

Pytanie: Co oznacza prawidłowa reakcja na ciągłe przebudzenie przez Stwórę?

Odpowiedź: Powinieneś czuć, że jesteś gotowy otworzyć swoją duszę na Stwórcę i pragniesz być w kontakcie z Nim, ponieważ dążąc do osiągnięcia celu stworzenia, napełniasz Go. A miłosierdzie Stwórcy wyraża się w tym, że ci pomaga.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Bardzo często pojawia się we mnie uczucie litości w stosunku do narodów świata, jak do małych dzieci, dlatego, że Stwórca nie przybliżył ich do Siebie. Co powinienem zrobić z tym uczuciem?

Odpowiedź: Naszym zadaniem jest przybliżanie ludzi do Stwórcy. Kiedy będziemy pewni, że prawidłowo wszystko rozumiemy i jesteśmy już na minimalnym duchowym stopniu, wówczas będziemy mogli zwrócić się do ludzi na świecie i spróbować podciągnąć ich w górę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Powiedział Pan, że gdyby Stwórca nie zsyłał problemów, człowiek nie miałby potrzeby współdziałać z Nim we właściwy sposób. Jak prawidłowo współpracować ze Stwórcą ponad problemami, aby skutecznie je wykorzystać?

Odpowiedź: W tym celu, musimy wznieść się ponad wszelkie problemy, aby być niezależni od nich, a następnie pobudzać ich kolejno i zgodnie z tym budować swoje stany.

Pytanie: Co to znaczy wznieść się ponad nimi, a następnie je pobudzać?

Odpowiedź: Wznosisz się ponad problemami, jakby nie dotyczyły ciebie, a następnie pobudzasz je ze swojego już duchowego stanu.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Proces naprawy podzielony jest na kilka etapów, które określają porządek naszego duchowego postępu. Gdyby bowiem teraz, pozwolono nam w naszych egoistycznych pragnieniach, poczuć przyjemność pochodzącą od Stwórcy, dobrego i czyniącego dobro, nigdy nie bylibyśmy w stanie naprawić tych pragnień w celu obdarzania. Zrozumiałyby one, jak wielka przyjemność kryje się w wyższym świetle, i nie można by już ich skrócić ani naprawić.

Dlatego na pierwszym etapie człowiek musi osiągnąć wiarę, czyli nabyć siłę obdarzania, która rodzi się w nim pod wpływem wyższego światła, pod warunkiem, że wkłada wysiłek w pracę w grupie i dąży do osiągnięcia obdarzania, w stopniu w jakim rozumie tę właściwość. Wtedy stopniowo kształtuje się w nim siła, która nagle sprawia, że odczuwa, że bycie obdarzającym jest dobre.

Wydawałoby się, że preferuje obdarzanie również z egoistycznych motywów? Ale nie, odczuwa przyjemność z faktu, że nie ma w tym żadnej osobistej korzyści. Światło, poprzez swoje działanie, daje mu takie pragnienie, takie wartości, które zmuszają go by doceniać obdarzanie. Wówczas człowiek jest gotowy do wykonywania działań obdarzania dla nich samych. Prosi jedynie o możliwość wykonywania takich działań w odniesieniu do swojego otoczenia.

W miarę zdobywania siły obdarzania, zaczyna rozumieć, jak pracować ze swoimi pragnieniami, co nazywa się wypełnieniem 613 przykazań, czyli naprawia 613 pragnień, na które dzieli się ogólne pragnienie człowieka. Wtedy oczywiście, wykorzystuje każde pragnienie wyłącznie dla obdarzania.

W takim stopniu, w jakim człowiek potrafi wykorzystać swoje pragnienia w celu obdarzania, zaczyna odczuwać nie tylko siłę obdarzania, ale również siłę miłości. Tak poprzez realizację 612 przykazań, dochodzi do ostatniego, 613 przykazania – miłości do Stwórcy. Wtedy z wszystkich tych przykazań zostaje mu odkryta stała, wieczna przyjemność, dla której zostało stworzone całe stworzenie i którą Stwórca pierwotnie zamierzał napełnić człowieka.

Okazuje się, że żaden krok na tej drodze nie jest możliwy bez uprzedniego pragnienia człowieka. A to jest całkowicie zależne od otoczenia – od tego, jak bardzo ukierunkowuje człowieka i wzmacnia jego pragnienia do obdarzania, oraz od tego, jak sam człowiek wywyższa swoje otoczenie, aby uczynić te pragnienia wspólnym celem.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Księga Zohar zawiera dwa poziomy: język uczuć i język duchowego określenia. Jak osiągnąć etap, w którym obydwa poziomy pomogą nam podnieść się ponad opowieścią i poczuć duchowe znaczenie?

Odpowiedź: Po to aby zbliżyć się do zrozumienia duchowości, Stwórca stworzył nie jednego człowieka, a wielu ludzi, rozbijając na części wspólną duszę i tym samym dał nam możliwość zjednoczenia się. Jeśli zjednoczymy się ze sobą ponad naszym egoizmem, to bardziej i lepiej zrozumiemy Stwórcę i całą naturę.

Pytanie: Jak poczuć, że wszystko opisane w tej księdze, dzieje się we mnie?

Odpowiedź: Dokona tego Wyższe Światło, nazywane „Zohar“. Powinniśmy jedynie starać się zjednoczyć między sobą nawzajem i dobrze na siebie wpływać.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Język Kabały, Praca duchowa, Studia Kabały, Wspólna dusza "Adam", ZOHAR

Pytanie: Co oznacza miłosierdzie w oczach stworzeń?

Odpowiedź: Miłosierdzie w oczach stworzenia jest wówczas, gdy wszyscy cię kochają.

Komentarz: Ale to dzieje się tylko w odczuciu wewnętrznym, ponieważ na zewnątrz mogą mnie nie kochać.

Odpowiedź: Nie ma nawet co mówić o tym, co zewnętrzne. Mówimy tylko o naszych wewnętrznych, najgłębszych odczuciach.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Kim jest człowiek dojrzały duchowo?

Odpowiedź: Ten, który próbuje zrozumieć, dlaczego Stwórca odnosi się do niego w taki sposób.

Pytanie: Co pomaga nam stać się duchowo dojrzałymi?

Odpowiedź: Być w połączeniu między sobą i omawiać te stany, przez które razem przechodzimy.

Pytanie: Jednocząc się w dziesiątce, leczymy się w niej z egoizmu światłem Stwórcy. A najpotężniejszym środkiem uzdrowienia jest modlitwa?

Odpowiedź: Tak, to prawda.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Gdzie znajduje się wyższe światło?

Odpowiedź: Kli napełnia się światłem Chasadim (miłości i miłosierdzia), siłą obdarzania, która zawiera w sobie światło Chochma (mądrości).

Wyższe światło jest właśnie światłem Chochma, obleczone w światło Chasadim. To światło działa nieustannie. Cały czas zwracamy się do Malchut Świata Nieskończoności, ponieważ jest to jedyny stan, który istnieje.

Materia Malchut Nieskończoności to pragnienie otrzymywania przyjemności. Stworzenie nadaje temu pragnieniu intencję „dla obdarzania”. Wówczas w tę intencję obdarzania, pochodzącą od stworzenia oboleka się wyższe światło ze strony Stwórcy.

W taki sposób miłość Stwórcy i miłość stworzenia odkrywają się razem, wewnątrz naszego pragnienia, ten stan nazywa się Światem Nieskończoności.

Ten stan istnieje, musimy tylko podjąć wysiłki, aby go odkryć! Nie można tego dokonać w pojedynkę, tylko dzięki wspólnym wysiłkom, w których jednoczą się wszystkie duchowe iskry, wszystkie punkty w sercu.

Nasz wspólny wysiłek budzi to światło, które napełnia Świat Nieskończoności i przyciąga je do nas w postaci Otaczającego Światła, świecącego nam z oddali. Pod jego wpływem świecenia, stajemy się podobni do Malchut Świata Nieskończoności.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa

Pytanie: Jak dziesiątka powinna prawidłowo zbudować kli, aby przyciągnąć światło dziesięciu sfirot?

Odpowiedź: Tego uczymy się w procesie praktycznych zajęć. Zbliżając się do siebie, musimy włączyć się jeden w drugiego i wspólnie starać się wznieść. W taki sposób za każdym razem będziemy poznawać coraz wyższe korzenie, coraz głębiej.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 16.10.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Z listu Baal HaSulama (Nr.16): Tajemnica jedności HaWaJaH-ELOKIM człowiek łączy je w sobie razem jako jedno, przez co przynosi Stwórcy wielką radość i wywołuje światło we wszystkich światach.

W związku z powyższym, są 3 sfery:

– Świętość – miejsce duchowości,
– Grzech – miejsce sił nieczystych,
– Miejsce wolności wyboru – nie należące ani do świętości, ani do grzechu, o które walczą czyste i nieczyste siły. Jeśli człowiek z wolnego wyboru próbuje osiągnąć połączenie, to zawraca ten obszar pod władzę świętości.

Na tym polega cała nasza praca. To było celem stworzenia: stworzyć człowieka, który upodobni się do wyższej siły. Na miarę swojego rozwoju, stworzenia przybliżają się do takiego stanu, kiedy zaczynają mieć możliwość wolnego wyboru, każdy w swoim czasie. Jeżeli człowiek dochodzi do takiego progu, za którym ma otrzymać wolność woli, to Stwórca doprowadza go do grupy i kładzie jego rękę na dobry los, mówiąc: „Weź go!”

Jeśli człowiek to przyjmuje, czyli chce poprzez środowisko włączyć się w naprawiającą wyższą siłę, upodabniając się do jej właściwości, solidaryzując się z nią i usprawiedliwiając, łączy się ze Stwórcą, to stopniowo zaczyna ujawniać swoje zło. Zło, jest to specjalna właściwość, siła, odkrywająca się w człowieku, przeciwna jego zbliżeniu się do Stwórcy. Praktycznie, wyraża się to w odrzuceniu, którego człowiek doświadcza odnośnie środowiska, w niechęci, aby zbliżyć się do niego.

Ujawnia się wtedy siła nienawiści działająca przeciwko Stwórcy, która jest nazywana „faraon”. Wszyscy złoczyńcy i grzesznicy opisani w Torze są w rzeczywistości jedną siłą, jakoby walczącą przeciwko Stwórcy. Oczywiście, wszystkich tych grzeszników przebudza On sam, przecież „Nie ma nikogo oprócz Niego”. Wszystkie, na różne sposoby odpychają człowieka od świętości, czyli od połączenia ze Stwórcą, od pozyskiwania siły obdarzania i miłości do przyjaciół, poprzez którą mógłby osiągnąć miłość do Stwórcy, podobieństwo właściwości.

Stany ukazujące człowiekowi, że jego natura jest nieskończenie oddalona od Stwórcy i przeciwstawna obdarzaniu i miłości, nazywane są przewinieniem. Jeśli człowiek przezwycięża je i wykorzystuje do zbliżenia ze Stwórcą, z pomocą środowiska, nauki, światła przywracającego do źródła, nazywane jest to przykazaniem.

Możliwość wyboru, jak radzić sobie z odkrywającym się złem: naprawić je czy nie, nazywa się obszarem wolnego wyboru. Są ludzie, którzy już osiągnęli taki poziom rozwoju, że w nich odkrywają się takie stany: przykazanie, czynienie zła i miejsce wolnego wyboru. Może to dotyczyć okresu przygotowań, jak i bezpośredniej pracy duchowej.

Jeśli człowiek pracuje już po tamtej stronie granicy duchowego świata (machsom), to odkrywając swoje zło, odczuwa przeciwstawną siłę Stwórcy i natychmiast zaczyna realnie pracować z tymi siłami. Stwórca przejawia swoje zarządzanie jako absolutnie dobre zarówno dla grzeszników, jak i sprawiedliwych. Ta siła miłości i obdarzania znajduje się naprzeciw człowieka jako wzór.

A kiedy zniknie, to człowiek powinien uzyskać taki przykład zarządzania od grupy. Drogą różnych sposobów i napraw człowiek musi z pomocą grupy upodabniać się do tego zarządzania, które nazywa się ELOKIM. Malchut osiągająca właściwość Biny, nazywa się ELOKIM.

HaWaJaH jest to światło Chochma, odziane w światło Chasadim, w ELOKIM. W ten sposób możemy osiągnąć jedność HaWaJaH – ELOKIM, obłóczając światło Chochma w światło Biny, Chochmy w Chasadim.

Człowiek, który wznosi swoje pragnienia, Malchut do poziomu Biny, do świętości, emanacji, może otrzymać całe światło Chochmy. Stwórca objawia się w takim naczyniu, które zostało naprawione przez człowieka w celu obdarzania. Tak HaWaJaH łączy się z ELOKIM.

W tym jednym zdaniu “Jedność HaWaJaH – ELOKIM” zawarta jest cała nasza praca, cała rzeczywistość i cel całego rozwoju – koniec naprawy (Gmar Tikun).

To cud, że w tak krótkiej kabalistycznej formule mieści się cała przyczyna stworzenia, cały proces rozwoju i jego końcowy rezultat.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa