Pytanie: Czym jest jednoczesny stan zjednoczenia, miłości do przyjaciół i miłości do Stwórcy oraz właściwa realizacja tego stanu?

Odpowiedź: Właściwa realizacja jest wtedy, gdy naprawdę jednoczymy się ze sobą nawzajem, aby osiągnąć miłość do Stwórcy i połączenie z Nim. Nie jest to jednak możliwe bez uprzedniego zjednoczenia między nami.

Pytanie: Co to znaczy, że każdy przyjaciel ma w potencjale miłość do Stwórcy?

Odpowiedź: Przyjaciele wiedzą, że muszą osiągnąć miłość do Stwórcy, a jest to możliwe tylko poprzez miłość do przyjaciół. Dlatego przyszli po to, aby nauczyć się, jak to osiągnąć.

Pytanie: Gdy odkryła się moja niezdolność miłości do przyjaciół, ale nie zdążyłam wylać swojego serca przed Stwórcą, czuję wstyd i oburzenie z powodu moich czynów, czy to nie wystarczy?

Czy muszę żałować i naprawić wszystko w modlitwie? Czy wystarczy zrozumieć na podstawie naszych źródeł, co napisał Rabasz, że jestem temu winna?

Odpowiedź: To nie wystarczy, musisz zrozumieć swoje przeciwieństwo do Stwórcy. Tylko wtedy możesz prosić Go, aby cię naprawił. Potem wykonasz wysiłki, aby stopniowo zamanifestowały się w tobie właściwości Stwórcy.

Pytanie: Kiedy jesteśmy praktycznie w wielkości Stwórcy, gdzie kierujemy tę siłę – do osobistej pracy, naprawy siebie, większej miłości do przyjaciół, większej miłości do świata?

Odpowiedź: Tam gdzie kieruje serce.

Z lekcji na temat „Dziesiątka jako środowisko dla duchowego rozwoju każdego”, 10.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Zbliża się kongres i zrozumiałe jest, że Stwórca zaprasza nas wszystkich. Jak możemy być doskonałymi gośćmi, aby nie rozczarować Stwórcy?

Odpowiedź: Gość nie jest dobrym słowem dla uczestnika kongresu. Nie chcę tam widzieć ani jednego gościa. Chcę tam widzieć przyjaciół, którzy przyjechali, aby się zjednoczyć, a nie po to by się gościć.

Przybywam na kongres, aby być włączonym we wszystkich, aby poczuć wpływ Stwórcy poprzez nich, rozpłynąć się w innych i w tym roztopieniu zjednoczyć się ze Stwórcą.

Przyjeżdżam tutaj, aby wokół mnie pojawiła się taka siła oddziaływania światła, że przestanę odczuwać siebie. Gdy tylko przestaję czuć siebie, zaczynam odczuwać Stwórcę.

Człowiek nie może czuć jednocześnie i siebie i Stwórcy: albo jedno, albo drugie. Dlatego na kongres nie przyjeżdżam w charakterze gościa.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Keter dziesiątki jest naszym wyobrażeniem o Stwórcy: kim jest.

Ponieważ Stwórca jest ponad nami, zarządza nami, i wszystko, co robimy, jest tylko po to, aby się z Nim połączyć.

Takie wyobrażenie tej siły, która wszystko w nas organizuje i do której odnosimy się, nazywa się „Keter” – dosłownie korona, wieńcząca głowę.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Przeżywam nieokreślony stan. Z jednej strony jest we mnie wielki żal, że bez względu na to, jak bardzo się staram, nie udaje mi się zbliżyć do moich przyjaciół. Z drugiej strony obawiam się, że Stwórca spełni moje pragnienie i da mi właściwość obdarzania, która nie jest dla mnie zbyt zachęcająca. Co należy robić w takim stanie?

Odpowiedź: Musimy przestać kalkulować. Tylko mocno i zdecydowanie uchwycić się przyjaciół. Przyciągnąć ich do siebie, siebie do nich, i jedynie w tym ruchu można odnaleźć Stwórcę. On znajduje się między wami.

Pytanie: Jeśli sama praca jest wynagrodzeniem, to czy powinniśmy prosić Stwórcę o jak najwięcej pracy: im więcej, tym lepiej. Czy jednocześnie każdy powinien prosić dla siebie, czy dla dziesiątki i całej światowej grupy?

Odpowiedź: Dla wszystkich. Stwórca wie najlepiej, co każdemu dać. Nie martw się, wszystko jest przygotowane z góry do pełnej naprawy.

Z lekcji na temat „Według cierpienia zapłata”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czym jest więź i moja troska o przyjaciół, o grupę, o dziesiątkę?

Odpowiedź: To przychodzi stopniowo, kiedy podejmujesz wiele wysiłków i rozumiesz, że nic ci nie dają. Wtedy w całkowitej ociężałości w końcu zaczynasz rozumieć, że należy podążać tą droga, jaką wskazują kabaliści.

Dlatego trzeba zwracać się do centrum grupy i z tej więzi między wami prosić nie za siebie, ale za innych. Prosząc za nich, tak naprawdę prosisz o swoją duchowość. A kiedy prosisz tylko za siebie, prosisz o swoje materialne. Człowiek zaczyna to wszystko odkrywać dopiero po swojej porażce, kiedy widzi, że znalazł się w ślepym zaułku.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy zmierzamy w stronę odkrycia miłości, wówczas ujawnia się nienawiść. To prowadzi nas do pewnego rodzaju strachu, bezradności: co robić potem?

Odpowiedź: Jeśli wyobrażasz sobie, że przed tobą jest Stwórca, i przygotowuje to dla ciebie, to dlaczego pojawia się w tobie strach? Mówią, że trzeba kochać nienawiść tak samo, jak kochamy miłość. Nazywa się to „całowanie kija, którym cię biją”.

Chodzi o to, że nie może być światła bez ciemności, dlatego podnosić się do duchowego odkrycia możemy tylko poprzez zebranie wszelkiego rodzaju negatywnych wrażeń. A kiedy je zbierzemy i w wystarczającym stopniu wzbogacimy negatywnymi wrażeniami, wówczas będziemy mogli odkryć pozytywne wrażenia, które nazywają się „Stwórcą”, „Światłem”.

Dlatego potrzebna jest nam grupa, żeby nas wspierać, żeby z małych negatywnych wpływów nie upaść w rozczarowanie, poczucie własnej bezsilności i żeby zrozumieć, że wszystko to odkrywa nam Stwórca. Stwórca dodaje nam ciemności, aby później odkryć światło, ponieważ odkrycie światła wymaga bardzo wielkiej ciemności. Powiedziane jest o tym: „Wielkość światła przejawia się z ciemności”.

Dlatego potrzebna jest bardzo wielka ciemność, kiedy człowiek rozumie, że we wszystkich swoich uczuciach, pragnieniach, pobudzeniach, zawsze jest egoistą, zawsze jest złodziejem, wszędzie jest arogancki, pragnie wszystko tylko „dla siebie”, i to nawet nie ze względu na siebie, ale żeby to nie przypadło innym.

Słowem, widzi w sobie wszystkie rany, egoistyczne choroby i odrzuca go od tego. Jednak potrzeba jeszcze dużo ciemności, aby w niej przejawiło się światło. Dlatego musimy być na to przygotowani, gotowi. Tutaj najważniejsza jest grupa, bez niej nie da się tego wytrzymać.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Powiedział Pan, że trzeba zajmować się albo swoimi wadami, albo wadami przyjaciół. Co przynosi więcej korzyści?

Odpowiedź: Gdy człowiek zajmuje się sobą.

Pytanie: Jaka jest różnica między sercem z kamienia a sercem z ciała?

Odpowiedź: Serce z ciała jest właśnie kamiennym sercem.

Pytanie: Jeśli staram się poczuć przyjaciół jak siebie, jak mogę pracować z ich egoistycznymi pragnieniami?

Odpowiedź: Nie powinieneś przyjmować na siebie egoistycznych pragnień przyjaciół. Musisz zdystansować się od nich i dać im możliwość zrozumienia w swoich właściwościach i naprawienia ich. Człowiek nie może naprawiać cudzych pragnień.

Pytanie: Czyste serce – to serce dziesiątki, a serce cielesne – to osobiste serce? A może jest to jedno i to samo?

Odpowiedź: Nie. Czyste serce – to serce absolutnie naprawione z egoizmu, nawet jednego człowieka, a egoistyczne serce jest wypełnione egoistycznymi pragnieniami. Są to dwa przeciwstawne stany.

Pytanie: Pomiędzy ciałem i duchem zawsze istnieje sprzeczność. Jak jednak można podnieść siłę ducha?

Odpowiedź: Poprzez łączenie się z dobrymi przyjaciółmi.

Pytanie: Jeśli nieustannie, wiele razy dziennie ujawniam swoje własne zło, gdzie w tej niekończącej się modlitwie o własną naprawę umieścić modlitwę za przyjaciół i jaka powinna być ta modlitwa?

Odpowiedź: To powinna być wspólna, jedyna modlitwa, kiedy troszczysz się o naprawienie swojego serca, i naprawienie serca przyjaciela.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 08.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Baal HaSulam i Rabasz pozostawili nam taki skarb, jak artykuły „Szamati“. Jak możemy nauczyć się głębiej pracować z tymi artykułami, aby wzmocnić naszą więź i bardziej poczuć siebie nawzajem?

Odpowiedź: Najpierw przeczytaj artykuł, a następnie postaraj się rozpuścić w grupie, kolejny artykuł – i kolejne rozpuszczenie się w grupie. Rób to na przemian, a za każdym razem będziesz widział zupełnie inne stany w tym samym artykule, albo w innych artykułach. Zależy to tylko od Ciebie i przez cały czas będą postrzegane w nowy, krytyczny sposób.

Mój nauczyciel Rabasz, przed pójściem spać, zawsze otwierał zeszyt, w którym były zapisane artykuły „Szamati”, czytał kilka linijek i zasypiał. Ten zeszyt miał zawsze przy sobie.

Czy możesz sobie wyobrazić, na jakim poziomie był kabalistą i co widział w tych artykułach, które teraz czytamy – ci, którzy nawet nie rozumieją, co oznacza świat duchowy. A on już przechodził po wszystkich stopniach tam i z powrotem, grał swoje gamy, jak na pianinie, w ten sposób – w górę i w dół po całej przestrzeni świata duchowego, czytając ten sam artykuł co my.

Wszystko zależy więc od tego, jak bardzo będziemy związani ze sobą nawzajem, aby wyrazić z siebie właściwość obdarzania w trosce o dziesiątkę, i wtedy w takim stopniu poczujemy „Szamati”.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauka Kabały, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Studia Kabały

Pytanie: Jak postępować prawidłowo, kiedy znajdujesz się w upadku? Czy powinienem przeżywać ten stan sam, czy iść do grupy, grając w radość?

Odpowiedź: Koniecznie dołącz do grupy! Nie ma znaczenia, co przy tym należy robić: grać w radość czy płakać razem z innymi, ale tylko w grupie!

Gdy tylko człowiek opuszcza grupę, wychodzi z połączenia z przyjaciółmi – to wszystko, traci on kontakt z duchowością. Grupa jest jego połączeniem ze światem duchowym.

Pytanie: Jakie praktyczne działania możemy podjąć, aby pomóc przyjacielowi znajdującemu się w upadku, aby cała grupa przeszła na znacznie wyższy poziom?

Odpowiedź: Jeśli jeden przyjaciel znajduje się w upadku, to cala reszta grupy powinna zjednoczyć się jak jeden człowiek i swoimi myślami, modlitwami chcieć go przyciągnąć do siebie. Wtedy zobaczycie, jak bardzo jesteście do tego zdolni.

Z lekcji dla absolwentów MAK na temat „Zebraliśmy się tutaj”, 03.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy przyjaciele mają bardzo różne opinie, to w dziesiątkach pojawiają się problemy. Jakie jest prawidłowe podejście do rozwiązywania problemów w dziesiątkach?

Odpowiedź: Każdy pozostaje przy swoim zdaniu. Nikomu to nie przeszkadza. Ale jednocześnie należy myśleć o połączeniu w dziesiątce i odkryciu w niej Stwórcy. Nigdy nie będziecie w stanie pogodzić swoich opinii.

Nawet jeśli będzie się wam wydawać, że myślicie w ten sam sposób, nie będziecie w stanie sprawdzić swoich myśli. Po prostu w słowach będzie to przez jakąś chwilę jednakowe, ale nic więcej.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie