Pytanie: W poprzednich inkarnacjach, wszyscy Pana uczniowie przeszli pewne przygotowanie. Oznacza to, że dzisiaj nie ma takiego człowieka, który przyszedłby do Kabały i zaczynał od czystej kartki. Czy to prawda?

Odpowiedź: Nie, nie tak. Po prostu ludzie, którzy dzisiaj przychodzą studiować Kabałę, w poprzednich wcieleniach wykonali pewną pracę, aby tym razem na tym świecie poczuć jego beznadziejność, bezużyteczność, bezsensowność i nie zgadzać się ze swoim zwierzęcym istnieniem.

A wszyscy inni, którzy nie mogą jeszcze zareagować na niego w taki sposób, krążą wokół swoich zwierzęcych interesów: zaszczytów, chwały, władzy, a nawet wiedzy, kultury, nauki. W tym życiu interesują się wszelkiego rodzaju osiągnięciami na poziomie naszego świata.

Człowieka, który przychodzi do czystej Kabały, interesuje tylko duchowe osiągnięcie. Cokolwiek by mu zaoferować w naszym świecie, to nie widzi w tym nic, co mogłoby go zafascynować. Możesz mu zaproponować: „Staniesz się za dziesięć, dwadzieścia lat miliarderem”, – nie interesuje go to. Mówić mu: „Za dziesięć lat zostaniesz premierem-ministrem”, również nie zainteresuje go to.

Takiego człowieka interesuje tylko duchowe odkrycie sensu życia, jego osiągnięcia, aby na poziomie naszego świata dać ciału takie napełnienie, które nie odciągnęło by go od duchowego rozwoju. Dlatego tacy ludzie muszą już w poprzednich wcieleniach przejść przez pewne stany, ale nie duchowe, a po prostu pewne rozczarowania w naszym świecie. Jest całkiem możliwe, że w tej reinkarnacji, w tym życiu, przechodzą przez nie.

Oznacza to że osiągają pewne możliwości by stać się bogatymi, znanymi, szanowanymi, a gdy to osiągną lub nie osiągną tego, szybko odkrywają niepowodzenie takich dążeń, czyli brak napełnienia z tego wszystkiego, i wtedy przychodzą do Kabały.

Oczywiście, człowiekiem kieruje egoizm, poczucie pustki, pytanie: „Po co żyję, przecież w życiu nie ma napełnienia?” Jest to zdrowy, normalny egoizm, który doprowadza człowieka do Kabały – egoizm, który ostatecznie zabija sam siebie, stając się swoim własnym grabarzem.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Reinkarnacje życia”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój egoizmu, Sens życia

Komentarz: Rabasz napisał, że w wierze należy podążać drogą „grosz do grosza, a grosze zbierają się w wielki kapitał”.

Odpowiedź: Ze wszystkich działań, które człowiek rzekomo wykonuje w swoim życiu, jest tylko jedno, które faktycznie wykonuje, i pozostaje na wieczność. Wszystkie pozostałe są tymczasowe: człowiek je wykonuje, czerpie z nich przyjemność lub cierpi z ich powodu i to wszystko.

Jest tylko jedno działanie – naprawa mojego kli, mojego pragnienia otrzymywania. Gromadzi się ono z chwili na chwilę lub z jednego wcielenia do następnego, i wszystko, co uczyniłem, pozostaje u mnie „w banku” dla mojego dobra, jako moja zasługa. Za każdym razem dokładam na moje konto, kolejny grosz i jeszcze jeden, w zależności od liczby dokonanych napraw.

A jakie są moje naprawy już wiemy? To zwiększenie siły obdarzania za pomocą grupy i nauki, czyli realizacja wolnego wyboru. Jeśli wykonuję jakiekolwiek działanie, zgodnie z moim wolnym wyborem, tam gdzie działam ja, a nie Stwórca, to zostaje zapisywane na mój rachunek.

A moje wolne działanie może być tylko jedno: za każdym razem wzmacniać grupę, aby działała na mnie, wzmacniała siłę mojego pragnienia, abym z coraz większym pragnieniem obdarzania, zwracał się do Stwórcy i domagał się od Niego jeszcze większej siły obdarzania.

Wtedy na końcu mojego konta pojawia się jeszcze jedna liczba. I znów zwracam się do grupy, ponownie ją kształtuje i otrzymuję od niej wzniesienie, inspirację, do dalszego postępu i obdarzania. Następnie ponownie zwracam się do Stwórcy, proszę Go o siłę obdarzania, a saldo na moim koncie znów rośnie. I tak bez końca.

Nie ma niczego więcej, ponieważ jest to moje jedyne wolne działanie. Cała reszta nie jest wykonywana przeze mnie, robi to Stwórca. Natomiast to, wykonuję ja i dlatego zapisywane jest na moje konto. Tylko naprawa, za każdym razem pozostaje jako rezultat naszego życia. Zostaje wyłącznie ten rachunek. Dlatego Rabasz napisał, że po odejściu człowieka, pozostaje z nim tylko Tora i dobre uczynki, których dokonał w ciągu swojego życia.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 18-19.01.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czym jest jedność? Czy to wewnętrzne odczucie czy odkrycie jakiejś siły?

Odpowiedź: Jedność – to nowa rzeczywistość, o której nie mamy żadnego wyobrażenia. Jest to jakaś nowa materia, dotychczas przez was nieodczuwalna, w której są właściwości nie z tego świata – właściwości obdarzania. Kiedy włączasz się w tę materię, żyjesz w niej, zaczynasz odkrywać inny, nowy wymiar, to tak jakbyś wylądował na innej planecie. Odkrywasz to we właściwościach tej materii – w obdarzaniu.

Dlatego jednoczenie nie jest tylko zjednoczeniem między nami, dobrymi wzajemnymi relacjami, zaufaniem. Jest to odkrycie nowej właściwości, która nie istnieje w naszym świecie. Kiedy nabywamy tę właściwość, upodabniamy się do Stwórcy, wszystko odkrywa się w umyśle i uczuciach, w jedności z Nim.

Nie pozostaje nam nic innego, jak tylko osiągnąć tę jedność. A osiągnięcie jedności leży w naszej mocy. O tym napisano: „Zrobimy – i usłyszymy”. Oznacza to, że możemy dokonywać wszelkiego rodzaju działania, podejmować wysiłki, robić wszystko, co w naszej mocy – studiować razem, jednoczyć się, jak radzą kabaliści, jak napisał Rabasz w swoich artykułach.

Oczywiście, że nam się to nie uda. Ale musimy osiągnąć taki stan, o którym powiedziano: „I krzyczeli od tej pracy”, do wewnętrznego krzyku, który jesteśmy zobowiązani osiągnąć – ale nie jesteśmy do tego zdolni. Wtedy to się stanie. Ale musi być prawdziwa modlitwa, prawdziwy krzyk.

Położyliśmy już cały fundament. Teraz jesteśmy tylko zobowiązani by osiągnąć właściwość jedności. Nową materię, która odkrywa się jak połączenie z innymi, która jest już materią duchową. Jest to już duchowe naczynie, które istniało zanim zostało rozbite do pewnego stopnia. Ale gdy tylko je odkryjemy, natychmiast ujawnimy w nim duchowe istnienie, Stwórcę.

Dlatego przez cały dzień każdy z nas i wszyscy razem powinniśmy starać się, na ile to możliwe, troszczyć się tylko o to.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Jedność, Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: Kto bardziej zyskuje w duchowym rozwoju: ten, kto jest blisko Pana i może się komunikować z Panem, czy ktoś, kto znajduje się daleko?

Odpowiedź: Zyskują ci, którzy są ze mną blisko wewnętrznie. Baal HaSulam w artykule poświęconym Zakończeniu Księgi Zohar oraz w kilku listach napisał, że prawdziwe duchowe osiągnięcie zachodzi wyłącznie, poprzez wewnętrzne połączenie ucznia z nauczycielem.

W naszych czasach nie dzieje się to bezpośrednio, lecz poprzez grupę. Zasada ta jednak pozostaje niezmienna. W Kabale nazywa się to „z ust do ust” („pe el pe”), czyli zgodnie ze wspólnym ekranem między uczniem a nauczycielem.

Ta technika, ogólnie znana jest na świecie, kiedy uczeń powinien anulować siebie wobec nauczyciela, pozostawać w relacji z nauczycielem w taki sposób, aby wewnętrzne napełnienie płynęło od nauczyciela do ucznia.

Chociaż Kabała jest przecież nauką, lecz mówi o tym, jak otrzymywać wyższe światło zgodnie z podobieństwem właściwości. Właśnie to podobieństwo właściwości określa się jako kontakt „z ust do ust” („pe el pe”).

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Z ust do ust”.

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czy istnieje życie po śmierci?

Odpowiedź: Tak istnieje. Życie na poziomie duchowym, niezależne od istnienia ciała.

Pytanie: Dlaczego człowiek wykorzystuje tylko niewielką część, 3% potencjału swojego mózgu?

Odpowiedź: Ponieważ pozostały potencjał 97% przeznaczony jest do odkrycia rzeczywistości duchowej.

Pytanie: Czy można zmienić swój charakter?

Odpowiedź: Nie, sam z siebie nie. Jednak z pomocą wyższej siły – tak.

Pytanie: Dlaczego w naszym świecie jest tyle zła i niesprawiedliwości?

Odpowiedź: Ponieważ sami to robimy.

Pytanie: Kim Pana zdaniem jest Izraelczyk?

Odpowiedź: ”Izrael” w języku hebrajskim oznacza „Prosto do Stwórcy”. Jest to każdy człowiek, który poprzez studiowanie nauki Kabały, kieruje swoje pragnienie, bezpośrednio do wyższej siły – siły dobra, obdarzania, miłości i jedności.

Pytanie: Co Pana najbardziej irytuje, niepokoi?

Odpowiedź: Stan przeciwny temu, o którym była mowa w poprzedniej odpowiedzi.

Pytanie: Czy kabalista czerpie przyjemność z jedzenia, bliskości i innych przyjemnych aspektów życia?

Odpowiedź: Kabalista korzysta z życia jak każdy inny człowiek. Nie ma w tym nic niewłaściwego.

Pytanie: Czy przestrzega Pan przepisów ruchu drogowego?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Jaką jedną książkę zabrałby Pan ze sobą, decydując się na odosobnienie?

Odpowiedź: Księgę Baal HaSulama „Szamati.”

Z programu radiowego 103FM

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Jest powiedziane: „Bójcie się ubogich, bo stamtąd przyjdzie zbawienie”. Co oznacza to powiązanie?

Odpowiedź: Chodzi o to, że ubóstwem nazywa się stan, gdzie człowiek odczuwa własną nicość, pustkę, ogromne dążenie do poznania, do wyższego świata. To właśnie ten stan popycha go do tego, żeby dostąpił napełnienia i poczuł się bogaty.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: W artykule 241 „Szamati“, Baal HaSulam napisał: Wzywajcie Go, gdy On jest blisko. Po jakich znakach można poznać, że Stwórca jest bliski nas?

Odpowiedź: Kiedy myślimy o Stwórcy, chcemy się do Niego zbliżyć, kiedy mamy jakieś odniesienie do Niego, oznacza to, że jesteśmy blisko Niego. W tym czasie trzeba koniecznie zwracać się do Niego, wnosić do Niego swoje prośby.

Pytanie: W tym artykule napisane jest jeszcze, że jeśli człowiek nie skorzysta z możliwości, to pozostanie taki jak wcześniej. Co to znaczy „nie wykorzystać możliwości”?

Odpowiedź: Jeśli dostałeś możliwość proszenia Stwórcy, przybliżenia się do Niego, a ty tego nie zrobiłeś, oznacza to, że nie skorzystałeś z możliwości.

Dlatego musisz nieustannie nastrajać swoje serce na zwracanie się do Stwórcy, zwłaszcza razem z przyjaciółmi, i wtedy na pewno pojawi się możliwość połączenia z Nim, i od Stwórcy przyjdzie odpowiedź na waszą prośbę. Trzeba cały czas starać się odczuć, jakbyście w sercu nastawiali się na te fale, a wtedy wasza prośba nie będzie skierowana gdzieś w pustkę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Po Wielkim Wybuchu nadeszła tak zwana era wielkiego zjednoczenia. Atomy zaczęły się łączyć w molekuły, molekuły w bardziej złożone substancje, a następnie zaczęło się formowanie nieożywionej, roślinnej i zwierzęcej natury. Cała natura rozwinęła się na styku dwóch sił: otrzymywania i obdarzania. A co dzieje się w społeczeństwie?

Odpowiedź: W społeczeństwie dzieje się to samo – zjednoczenie na poziomie świadomości. Cała natura składa się z dwóch sił: pozytywnej i negatywnej. Początkowo połączenie miało miejsce na poziomie atomów, molekuł, dużych ciał kosmicznych, mgławic itd. Następnie na kuli ziemskiej zaczęła rozwijać się roślinna natura, czyli stworzenia zupełnie z innego poziomu. Potem pojawił się zwierzęcy poziom a po nim – ludzki.

Homo sapiens to nie tylko zwierzę które zarządza swoimi instynktami lub którym zarządzają instynkty a stworzenie, które może się rozwijać w trakcie swojego życia. Zasadniczo, taki rozwój postrzegamy również w nieożywionej, roślinnej i zwierzęcej naturze, ale najważniejszy jest człowiek, który przechodzi przez bardzo duże, stopniowo rozwijające go stany i w rezultacie widzimy dokąd to prowadzi.

Chociaż z jednej strony następuje rozwój, to z drugiej strony w tym rozwoju istnieje świadomość pewnego rodzaju niedoskonałości, która odnosi się tylko do poziomu „człowiek”. Cała reszta natury rozwija się instynktownie, tak jest w niej założone przez wyższą siłę. A w człowieku istnieją stany, które pobudzają go do pewnych indywidualnych działań. Tutaj dzielimy człowieka na „rozumnego” i „duchowego”.

„Homo sapiens” rozwija się pod wpływem sił natury do pewnego stanu, kiedy zaczyna uświadamiać sobie, że nie zgadza się z tym rozwojem. Prowadzą go one do wszelkiego rodzaju problemów w społeczeństwie, w rodzinie, z samym sobą, braku sensu istnienia aż do samozagłady, i tak dalej.

Zaczyna odczuwać, że pomimo tego, że zawsze działała w nim pozytywna rozwijająca siła, jednocześnie pojawia się również negatywna. Przecież nie może rozwijać się z pomocą jednej siły. Musi zrozumieć dlaczego, po co itd. W ten sposób egoistyczna natura człowieka doprowadza go do stanu pustki, do powstawania pytań, i poszukiwań.

Z programu TV „Podstawy Kabały”

Kategorie: Rozwój egoizmu, Sens życia

Pytanie: Ile czasu może Panu zająć wyjaśnienie nowicjuszowi, co to jest duchowość? To znaczy, opowiedzieć i pokazać mu co to jest duchowość.

Odpowiedź: Pokazać? Jak mu to pokazać? Człowiek rozpoczynający naukę Kabały nie ma narzędzi, by mógł to odtworzyć w sobie.

Komentarz: Powiedzmy tak, przekazać duchowość. Pamiętam był taki program „Cała Kabała w 90 minut”.

Odpowiedź: Opowiedzieć można nawet w pięć minut! To nie ma znaczenia. Można przekazać nawet w jednym zdaniu, czym jest Kabała: „Odkrycie Stwórcy człowiekowi w tym świecie”. To wszystko. A następnie idź i ucz się. Dopóki człowiek sam się zmieni…

Kabała nie jest nauką zewnętrzną, lecz wewnętrzną. Oznacza to, że wszystko zależy od właściwości człowieka. A właściwości człowieka zależą od jego wysiłków, a nie ode mnie.

Komentarz: Jednak zewnętrzny obraz, siłą rzeczy, przyciąga człowieka na początkowym etapie i ten, kto zaczyna studiować Kabałę, może z tym pracować.

Odpowiedź: Tak, rozumiem cię. Więc dla swojej promocji możesz robić klipy, filmy, wszystko co chcesz, ale nauka Kabały i tak pozostaje wewnętrzna.

Z rozmowy „Mój telefon dzwoni. Umysł czy serce”

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody, Studia Kabały

Pytanie: Stwórca dał nam zły początek i Torę jako przyprawę. Czy można powiedzieć, że utknęliśmy w złym początku i nie używamy Tory jako przyprawy?

Odpowiedź: Tak, dlatego musimy prosić. Jeśli będziemy starać się zamienić nasze egoistyczne, złe serce na dobre, to będziemy potrzebować Tory, która na nas zadziała, i nasze serce stanie się dobre.

Musicie rozwijać ważność celu. Tylko ważność celu utrzyma was w kierunku stanu, w którym niezależnie od tego, jak wiele nienaprawionych właściwości pokazuje się wam, i tak mimo wszystko będziesz zmierzać do przodu.

Z lekcji według notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Tora