Pytanie: Wszyscy, którzy studiują Kabałę, wiedzą o znaczeniu grupy, znaczeniu zjednoczenia. Ale od czasu do czasu pojawia się pragnienie odejścia od grupy, czerpania ze źródła i samemu dotarcia do sedna. Czy jest sens podążać za tym pragnieniem, czy lepiej je pokonać? Lub realizować tę potrzebę – przestudiować samemu jakiś rozdział, który mnie interesuje?

Odpowiedź: Powinieneś czuć się przedstawicielem grupy i pod żadnym pozorem nie odrywać się od niej. Łącz się z innymi, aby wprowadzić to połączenie do swojej grupy. Gdy wchodzisz, jesteś gotowy rozpuścić się w nich, ale nadal masz swoje wewnętrzne „ja“, które jest grupowym DNA – esencją grupy. Tak samo jest z każdym z was.

Przecież nie rozstajemy się z naszym egoistycznym „ja”, pozostaje w nas, pracujemy nad nim. Tak samo jest z grupą: pozostaje we mnie i pracuję nad nią. Tylko w taki sposób możemy połączyć wszystkie właściwości, jakie dał nam Stwórca i w ten sposób osiągnąć cel.

Nie rozpuszczać się całkowicie, nie zapominać o sobie, nie zapominać o grupie. Istnieję po to, aby zebrać wszystkich razem. Jeśli istnieję jako przedstawiciel grupy, to zbieram całe światowe kli wraz z moją dziesiątką w jedną wspólną całość. A jeśli moje „ja” znika, to co wtedy się stanie? – Nic się nie stanie.

Powtarzam jeszcze raz: Kabała nie niszczy egoizmu, nie niszczy mojego „ja”, nie niszczy „ja” grupy. Wręcz przeciwnie, buduje ponad tym właściwość obdarzania, właściwość Stwórcy.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Egoizm, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jest powiedziane, że drabina (Malchut) jest postawiona na ziemi, a władcy wszystkich narodów podnoszą i opuszczają się po niej. Co to znaczy?

Odpowiedź: Oznacza to, że drabina duchowego wznoszenia przeznaczona jest dla wszystkich. Wszyscy, którzy chcą zbliżyć się do Stwórcy, muszą opanować wspinanie się po niej.

Pytanie: Jak osiągnąć Malchut, by móc wspiąć się po duchowej drabinie?

Odpowiedź: Próbujemy określić, gdzie jesteśmy w odniesieniu do tej drabiny i staramy się z nią pracować tak, aby cały czas podnosić się po niej.

Pytanie: Jak to ustalić w dziesiątce?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Gdziekolwiek jesteś, musisz sobie wyobrazić, jak możesz wznieść się i jednocześnie zadowolić Stwórcę wynikami swojej pracy.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 02.12.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Były czasy, kiedy kabaliści wchodzili w duchowy świat samodzielnie. Ale ten czas już dawno minął. Począwszy od Abrahama, widzimy, że pojawiła się grupa. Wszystkie kabalistyczne prawa, warunki rozwoju duszy zbudowane są na tym, żeby „pokochać bliźniego jak siebie samego”, czyli na naprawie swojego egoizmu aż do zjednoczenia się z innymi w jedną wspólną duchową całość, w jedną sieć.

System duchowy, zwany Adam i podobny do Stwórcy, został specjalnie rozbity i z jego kawałków musimy złożyć, jak mozaikę, ten sam system, tylko sami, swoimi pragnieniami, swoimi poszukiwaniami, łącząc się ze sobą nawzajem, aby zjednoczyć się. Do tego potrzebna jest nam siła Stwórcy. Na tym właśnie polega nasza metoda.

Chcesz pozbierać swoją duszę? W takim razie potrzebujesz siły przeciwko twojej egoistycznej naturze, która sklei cię z innymi. Dlatego musisz ją przyciągnąć. W taki sposób gromadząc swoją duszę, jesteś zobowiązany przyciągnąć Stwórcę, więc nieuchronnie potrzebujesz Go.

Okazuje się, że zbierając fragmenty tej mozaiki w jedną całość, przybliżasz się do pozostałych, a następnie sklejasz je razem siłą Stwórcy. Stwórca jest jak klej, jest siłą naprawy. Napełnia łączące części razem, dlatego że w nich jest możliwa cyrkulacja Jego siły – siły miłości, siły światła. Tak odbywa się manifestacja Stwórcy, który działa jak siła naprawy i siła napełnienia.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Stwórca, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie: Nasza dziesiątka była w bardzo silnym upadku, a teraz podniosła się. Postanowiliśmy spotkać się fizycznie. Jakiej rady by nam Pan udzielił?

Odpowiedź: Oczywiście, dobrze robicie. Działania fizyczne coś dają, ale w zasadzie niczego nie symbolizują. Po prostu wybierzcie kilka dobrych artykułów, które mówią o jedności między wami, omówcie je podczas spotkania, poczujecie, jak bardzo w rzeczywistości jesteście już wewnętrznie połączeni ze sobą.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 29.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Pragniemy wysokiego poziomu rozwoju i myślimy nie tylko o naszej grupie, ale o całym światowym kli i o całym świecie. Jak przekazać to wszystko światu?

Odpowiedź: Przekazuj na ile możesz. Zwracaj się do Stwórcy i wysławiaj Jego działania, to co osiągnąłeś i to co jest jeszcze przed Tobą.

Pytanie: Jest powiedziane: „I zasmucił się Stwórca w sercu swoim”. Co to znaczy?

Odpowiedź: Oznacza to, że człowiek cały czas odczuwa cierpienia, czując cierpienia Szchiny (Boskości).

Pytanie: Jaki brak w pracy dziesiątki najbardziej zasmuca Stwórcę?

Odpowiedź: Kiedy człowiek zapomina o Stwórcy i zaczyna być dumny ze swoich możliwości, sił i tak dalej.

Pytanie: Kiedy Stwórca zrzuca ze stopnia, człowiek traci kli. Czy można to nazwać duchową śmiercią?

Odpowiedź: Nie, to jest upadek duchowy, ale nie śmierć.

Pytanie: Jak maksymalnie, dotkliwie poczuć swój prawdziwy stan?

Odpowiedź: Odkryć swoje serce.

Pytanie: Jaka jest różnica między szczerym przyznaniem się przed sobą do swojego grzechu, w swoich prawdziwych intencjach, i wyznaniem tego na głos, na przykład, osobom o podobnych poglądach?

Odpowiedź: Jest duża różnica. To zależy od głębi świadomości.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 11.10.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Jak wyjaśnić stan, kiedy nie ma żadnych pytań? Jestem jakby w harmonii z samym sobą, i nie mam żadnych pragnień, ani pytań.

Odpowiedź: Ludzie mają tendencję do zadawania pytań od małych do wielkich. Mówimy o tych ludziach, którzy mają głębokie pytania o sens wszechświata, sens cierpienia, sens życia, w szczególności o to, co się ze mną stało, dzieje obecnie i stanie, jak mogę zmienić swój los i tak dalej. Wiele pytań.

Ale czasami pytania zanikają, i człowiek staje się jak roślina, nawet jeszcze mniejszy. Jego pytania rzeczywiście znikają, a bez nich, bez dążenia by dowiedzieć się, poznać, uchwycić, zyskać, istniejemy na poziomie nieożywionym. Przecież cały nasz rozwój zbudowany jest na tym, że odczuwamy pytania, rozwiązujemy je, przybliżamy się do ich rozwiązania i w taki sposób rozwijamy się.

Dlatego im więcej pytań ma człowiek, tym większy jest potencjał jego rozwoju. Wynika to z jego pragnień. Może nie być jeszcze rozwinięty, może jeszcze nie odpowiedział na swoje pytania, ale jest całkiem możliwe, że na nie odpowie.

Zniknięcie pytań następuje z dwóch powodów. Po pierwsze: Stwórca/Światło oddaliło się od ciebie, nie ma w tobie żadnego odczucia Stwórcy, nawet nie dążysz do poznania tego świata, do niczego. Nie potrzebujesz niczego: wszystko jest spokojne, dobre. Jest to ukrycie Stwórcy, dlatego że Jego przybliżenie wywołuje u ludzi naszego świata wszelkiego rodzaju życiowe pytania.

Drugi powód: obok ciebie są ludzie lub po prostu właśnie taki człowiek, który może odpowiedzieć ci na wszystkie pytania, i nagle czujesz się spokojny, ponieważ jakby podłączasz się do niego, jeszcze nie uświadamiasz sobie odpowiedzi, ale rozumiesz, że tam są. Obecność takiego człowieka obok ciebie neutralizuje, uspokaja, znikają zarówno pytania, jak i pragnienia. Ale to mija, egoizm bierze swoje, wymaga dalszego rozwoju i ty podążasz naprzód.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak w ciągu dnia utrzymać linię, że chcę kochać przyjaciół i obdarzać ich, nie czekając, aż przyjaciele pokochają mnie?

Ponieważ napotykam jakąś przeszkodę – i to wszystko, jestem już w otrzymywaniu i wygląda tak jakbym nie chciał nawet przezwyciężyć tej przeszkody. To znaczy, spada znaczenie, zmienia się cel. Jak dokładnie utrzymać tę myśl w dziesiątce?

Odpowiedź: Musisz trzymać się tej myśli, połączenia między wami, jak liny, która nie pozwala ci utonąć. A jeśli ją puścisz, to zapomnisz o swoim życiu i jego celu. Tak należy postępować.

Pytanie: A jeśli czuję, że nie mogę pokonać przeszkody, mogę powiedzieć przyjaciołom: „Pomóżcie”.

Odpowiedź: Oczywiście, że możesz. Możesz upaść i krzyczeć. Oby tylko ten upadek był prawdziwy.

Z lekcji według artykułu „Artykuł na zakończenie Księgi Zohar”, 27.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Skąd brać miłość do Stwórcy?

Odpowiedź: Jest między przyjaciółmi. Jeśli chcesz być razem z nimi, wspierać ich, to między nimi znajdziesz swoją miłość do Stwórcy. Inaczej jej nie znajdziesz.

Pytanie: Czym jest miłość do Stwórcy?

Odpowiedź: Musisz odszukać ją sam. Miłość do Stwórcy odkrywa się w miłości do przyjaciół.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 26.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kiedy w człowieku zapala się punkt w sercu, przyciąga go do Stwórcy i człowiek jest gotowy na wszystko, aby zaspokoić swoje pragnienie, ponieważ jest to najwyższy z istniejących w nim poziomów pragnienia nieożywionego-roślinnego-zwierzęcego-ludzkiego. Więc przybywa z płonącymi oczami do miejsca, gdzie nauczają Kabały – i jest gotowy na wszystkie warunki. Ale niczego nie rozumie, niczego nie słyszy, co jest wspólnie studiowane, znajduje się jakby w swoim „kokonie”, wewnątrz siebie.

Uważnie uczęszcza na zajęcia i pilnie uczestniczy we wszystkich wydarzeniach, ponieważ pragnie być akceptowany jako przyjaciel wśród studiujących Kabałę. Ale po pewnym czasie, być może po kilku miesiącach, doznaje uczucia „upadku”, pogrążania się ciemności, zwątpienia, obojętności, słabości, światło przygasa, i człowiek nie rozumie, co się z nim dzieje.

To odkryła się pierwsza, najlżejsza warstwa duchowego egoizmu w człowieku, oprócz tego ziemskiego, codziennego egoizmu, który był w nim wcześniej, jak we wszystkich ludziach. Czyli pod warstwą ziemskiego egoizmu zaczyna się ujawniać nowa warstwa egoizmu, duchowego. Choć człowiek nie rozumie, co się z nim dzieje i nie odczuwa żadnej różnicy, ten stan różni się od wszystkich poprzednich w jego życiu, jak niezrozumiały, niewyraźny.

To odkrycie się nowej warstwy egoizmu nastąpiło wskutek nauki na grupowych lekcjach Kabały, gdy człowiek uczestniczył w wydarzeniach grupowych – i w ten sposób poprzez grupę kabalistów otrzymał pierwszą porcję „Światła przywracającego do Źródła”.

Światło powraca do Źródła, do Stwórcy, do Światła, do właściwości obdarzania i miłości do przyjaciół, a następnie do całej ludzkości – stopniowo, poprzez wzajemne, zwrotne działania. Jak jest powiedziane: „Z tyłu i z przodu trzymasz mnie”. Najpierw odkrywa w człowieku nową warstwę egoizmu, zły początek, a następnie oczekuje od człowieka prawidłowej reakcji na to.

Generalnie, prawidłowa reakcja sprowadza się do modlitwy – prośby człowieka do Stwórcy o pomoc we wzniesieniu się ponad egoizm, aby pomimo przeszkód mógł uznać, że ten egoizm został zesłany i odkryty w nim przez samego Stwórcę. W ten sposób Stwórca umożliwia człowiekowi podniesienie się nad przeszkodami, aby zawsze mógł być świadomy wyjątkowości Stwórcy w jego absolutnie dobrym zarządzeniu (Nie ma nikogo oprócz Niego. Dobry, czyniący dobro).

Problem początkującego polega na tym, że nie jest w stanie panować nad sobą, przy odkryciu w nim nowego pragnienia, zmiany wielkości pragnienia. Wydaje mu się, że świat się wali, że metoda jest nierealistyczna itp. Pojawia się mnóstwo pretensji nie do siebie, i nawet nie do Stwórcy, ale do nauczyciela i miejsca nauki.

Zwykle w tym momencie wielu zostawia studia z negatywnym nastawieniem. Takiego masowego odejścia nie spotyka się w innymi metodach, ponieważ nigdzie nie naucza się, jak wydostać się z więzienia egoizmu. A w Bnei Baruch uczymy, jak „uśmiercać” egoizm, naszą naturę, i w jej miejsce nabyć altruizm, naturę Stwórcy.

Dlatego mówi się o Kabale, że tysiąc rozpoczyna naukę a jeden osiąga światło. Ale nawet 999, którzy nie osiągnęli światła, są w połączeniu ze Stwórcą, i wielka jest ich nagroda (Zobacz artykuły Baal HaSulama). A ci, którzy porzucają metodę, a tym bardziej oczerniają ją, ponieważ z powodu lenistwa nie mogą jej opanować, jeszcze bardziej oddalają się od naprawy duszy.

Kategorie: Egoizm, KABAŁA, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Żyjemy w okresie przejściowym, od śpiącego stanu ludzkości do aspiracji ku Stwórcy, czyli do odkrycia sensu życia. Odkrycie sensu życia jest także procesem przejściowym, w którym musimy wznieść się do następnego, nowego stanu. Przejście zaczyna się od pojawienia pytania o sens życia: „Po co nam to wszystko?” Do czego?“.

Natura naszego życia, niezależnie od tego, jak bardzo się staramy, a staramy się bardzo, pokazuje nam, że wszystko jest bezużyteczne i pozbawione sensu. W rezultacie pojawia się rozczarowanie, człowiek zastępuje swoje przyjemności narkotykami, jako najbardziej uniwersalnym środkiem, na uspokojenie się i przekształcenie w roślinę. W końcu to jest lepsze, niż cierpienie – wyłączenie się i tyle.

Ale ponieważ plan natury zawiera nas w sobie, ze wszystkich stron, otacza nas i jesteśmy wewnątrz tego systemu, więc ucieczka od niego nawet w taki sposób jak narkotyki nie pomoże nam. Dlatego ludzkość próbuje wielu różnych sposobów, aby jakoś się uspokoić. Spójrzcie, co dzieje się na świecie, jakie przemiany zachodzą – całe narody przenoszą się z jednego miejsca na drugie, Europa zapełnia się uchodźcami.

I to nie jest migracja, która miała miejsce tysiąc lat temu, kiedy narody Azji zaczęły przenosić się do Europy. Teraz jest to bardzo poważny proces – proces przemieszania, kiedy ludzie muszą jednak odpowiedzieć na pytanie, że na naszym poziomie nie ma sensu istnieć.

Co robić? Niezbędne jest odkrywanie Kabały i wyjaśnianie ludziom, że istnieje jednak sens życia i polega na przejściu człowieka na następny poziom nazywany „Człowiek” – „Adam” od słowa „dome”, co oznacza „podobny do Stwórcy”.

Ludzie muszą wiedzieć, że istnieje metoda, która specjalnie jest stworzona dla nas, i nasz rozwój musi być dokładnie taki, abyśmy poczuli potrzebę wzniesienia się na następny stopień. Ta metoda jest zobowiązana przejawić się w nas – nie tylko w tym życiu, ale i w następnym. Te reinkarnacje mimo wszystko zmuszą nas, aby wyjść na poziom podobieństwa do Stwórcy.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Sens życia