Pytanie: W ostatnim czasie nie tylko modlimy się, ale także krzyczymy z żądaniem do Stwórcy, aby pomógł nam się naprawić, i abyśmy mogli wprowadzić pokój na świecie. Co to oznacza?

Odpowiedź: Oznacza to, że twoje serce zaczyna się naprawdę otwierać i domaga się naprawy. To właśnie doprowadzi nas do powszechnej naprawy.

W naszej pracy najważniejsze jest zjednoczenie i odczucie, że istniejemy razem, jakbyśmy byli jednym. Tak, aby grupa może kilka grup, albo wszyscy studiujący uczniowie, przestali czuć, że istnieje między nimi jakiekolwiek oddzielenie. A wtedy poczujemy większe zrozumienie tego, co chcemy pojąć.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 12.01.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Musimy jedynie zatroszczyć się o naprawę pragnień, a zgoda serca będzie sprawdzianem?

Odpowiedź: Serce i pragnienie są jednym i tym samym. Jeśli sprawdzasz swoje pragnienia, nazywane jest to, że sprawdzasz swoje serce.

Pytanie: Dlaczego jest tak, że gdy staram się trzymać tematu, to zauważam, że beznadziejnie upadam?

Odpowiedź: To pokazuje ci, gdzie znajdujesz się. Czyli to jest dobrze.

Pytanie: Nie chcemy modlić się sercem, ponieważ boimy się przegrać. Jak przestać bać się utraty poczucia iluzji, którą jest nasze egoistyczne życie? Gdzie w tym wszystkim jest moja dziesiątka?

Odpowiedź: Dziesiątkę musisz znaleźć. Powinieneś poczuć dziesiątkę. Musisz po prostu przylgnąć do serca przyjaciół.

Pytanie: Jest powiedziane: „Nie osądzaj przyjaciela, dopóki nie znajdziesz się na jego miejscu”. Czy to oznacza, że ​​powinniśmy całkowicie zrezygnować z oceniania działań przyjaciół? A może nie powinniśmy się nad tym skupiać? Jak powinniśmy się do tego odnosić?

Odpowiedź: Najważniejsze dla nas jest zadbanie o przybliżenie się do przyjaciela, abyśmy mogli go prawidłowo zrozumieć. A potem wykonywać już inne działania.

Pytanie: Prawdziwa modlitwa płynąca z serca powinna być taka, aby nie było obawy, że utracisz wszystkie swoje egoistyczne pragnienia. Dlaczego?

Odpowiedź: Człowiek powinien pragnąć pozbyć się wszystkich swoich egoistycznych pragnień, aby zjednoczyć się z dziesiątką. Taka powinna być jego modlitwa.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.01.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Stwórca nami obraca, wiruje, rozwija nas. Jaka powinna być decyzja w dziesiątce, aby stać się jak zarodek i zrozumieć, co z nami robią?

Odpowiedź: Musicie zdecydować, że trzymacie się siebie wzajemnie i wirujecie wspólnie. Co by nie robił Stwórca, niech robi co chce, a wy nie wypuszczajcie siebie nawzajem.

Najważniejsze jest to, że każdy powinien otrzymać od dziesiątki gotowość do zjednoczenia się ze sobą w jeden system zwany kli. System ten, pod waszym wspólnym naciskiem będzie podążał w kierunku Stwórcy, dopóki nie uchwyci Go w sobie. Na tym polega nasze zadanie.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 12.01.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kongres „Zohar – 2014”. Lekcja 1

„Księga Zohar miała być ukryta aż do przyjścia ostatniego pokolenia przy końcu dni i wtedy będzie ujawniona”. (Rabin Jeszaja Halevi Hurwic)

O zniesieniu zakazu studiowania Kabały mówiło wielu kabalistów: tacy jak wielki kabalista średniowiecza Abracham Azulaj, Ari i wszyscy inni kabaliści z nim związani: Ramak, Ramchal, Raw Chaim Vital. Ari był kabalistą, na którym zakończył się cały proces wygnania.

Po nim rozpoczyna się czas Masziacha (Mesjasza). Ale jest to cała epoka, która rozwija się stopniowo, w etapach 0-1-2-3, a dziś jesteśmy już na wejściu do czwartego i ostatniego etapu – bezpośrednio w okresie Mesjasza. Dlatego cały świat przeżywa upadek a nauka Kabały zaczyna się coraz bardziej odkrywać.

Do czasów Ariego Księga Zohar była ukryta. Została nieco ujawniona dzięki wdowie po rabinie Mosze De-Lionie, ale dopiero dzięki Ariemu mieliśmy zaszczyt dowiedzieć się, co jest w niej napisane. Dlatego też erę Mesjasza mierzymy od czasów Ariego.

„Masziach” oznacza, że poprzez naszą pracę możemy przyciągnąć (limszoch) światło, przywracające do źródła – możemy wywołać „pobudzenie z dołu”, wyrazić nasze pragnienie, które wzniesie się przez wszystkie stopnie i przyciągnie do nas światło, które naprawi relacje między nami. Wtedy zaczniemy czuć, że nie jesteśmy już w naszym świecie, ale faktycznie wkraczamy w wyższy świat.

Wszystko wyjaśnia się w połączeniu między nami. Jeśli to połączenie ulegnie naprawie i stanie się prawidłowe, wtedy odpowiednio zaczniemy odczuwać, że jesteśmy w wyższym świecie i wznosimy się coraz wyżej po 125 stopniach.

„Ponieważ w przyszłości ludowi Izraela przeznaczone jest spożywanie z Drzewa Życia, którym jest Księga Zohar, to z jego pomocą lud wyjdzie z wygnania drogą miłosierdzia”. (Księga Zohar, rozdział Naso, str. 90).

Jeśli będziemy gorliwie studiować Księgę Zohar, wtedy oczywiście wyjdziemy z wygnania drogą miłosierdzia. A jeśli nie, stanie się tak, jak napisano: „Ustanowię nad wami takiego króla jak Haman, który sprawi, że uciekniecie z wygnania nie z własnej woli”. Oznacza to, że mamy szansę wyjść z wygnania dobrą drogą – drogą Tory, światła przywracającego do źródła, specjalnie przeznaczonego do naprawienia złego początku.

Jeśli będziemy wiedzieć, jak prawidłowo studiować Księgę Zohar, przyciągniemy do siebie otaczające światło i uwolnimy się od wygnania, czyli od nieuzasadnionej nienawiści i przejściowego poczucia nieszczęśliwej egzystencji na tym świecie. Wszystko zmieni się tylko dzięki naszemu połączeniu.

Możemy doprowadzić do tej zmiany poprzez bolesną drogę cierpienia, bardzo ciężką i długą. Jednak przyciągając do siebie światło, będziemy poruszać się bardzo krótką, łatwą i przyjemną drogą.

Z 1-ej lekcji kongresu „Zohar – 2014”, 02.05.2014

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozpowszechnianie metody, ZOHAR

Pytanie: Jaki poziom musi osiągnąć człowiek, aby już nie powracać do tego świata?

Odpowiedź: Człowiek powinien osiągnąć jak najwyższy poziom naprawy. To zależy od niego i od jego otoczenia.

Pytanie: Czy to znaczy, że człowiek może osiągnąć najwyższy poziom, a mimo to system (wyższa siła) może zdecydować, że ma jeszcze jakąś inną funkcję na tym świecie i może zostać sprowadzony z powrotem tutaj?

Odpowiedź: Może też sam chcieć wrócić tutaj, jeśli poczuje, że jest w stanie dodać coś jeszcze do naprawy. Wszystko zależy od właściwości duszy.

Pytanie: Ja rozumiem, że człowiek powinien dążyć aby zrobić maksymalnie wszystko, by nie musiał rodzić się na nowo. Ale czy nie ma jakiegoś określonego poziomu, który człowiek mógłby osiągnąć i to by wystarczyło?

Odpowiedź: Wszyscy wznosimy się do wspólnego poziomu zwanego „Adam”. I mam nadzieję, że uda nam się osiągnąć taki stan, kiedy nikt nie będzie musiał znowu zaczynać swojego procesu z dołu-do góry.

Pytanie: A tak ogólnie, czy uważa się że nie jest dobrze, kiedy człowieka sprowadzają ponownie na ten świat?

Odpowiedź: Nie, nikogo nie powracają specjalnie. Ale to oczywiście poważna kara. Nie ma gorszego świata niż nasz.

Pytanie: W zasadzie każdy człowiek marzy o tym, żeby tutaj powrócić.

Odpowiedź: My uważamy inaczej, zupełnie odwrotnie. 🙂

Z programu telewizyjnego „Praktyczna Kabała”, 02.01.2024

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa

Pytanie: Jak można pomóc sobie, gdy jestem zakładnikiem swojego umysłu i myśli mnie paraliżują?

Odpowiedź: Wyjdź ponad uczucia i wiedzę, na złość samemu sobie.

Pytanie: Świat został stworzony jedną myślą i my także musimy stać się jedną myślą. Czym jest ta myśl, którą musimy się stawać?

Odpowiedź: Jest to absolutne zjednoczenie wszystkich stworzeń razem w jednym pragnieniu i jednym celu.

Pytanie: Jest powiedziane, że kiedy człowiek jest godny odczucia smaku Tory i przykazań, to wówczas goni za służeniem dla Stwórcy. Jak w takim przypadku nie znaleźć się w sytuacji, kiedy na szczycie wzniesienia znajduje się jego duma i on sam? Co można nazwać prawdziwym wzniesieniem?

Odpowiedź: Kiedy robi to tylko po to, żeby sprawić zadowolenie Stwórcy.

Pytanie: Co to znaczy, że nasza dusza uczy nas w dziesiątce? Jak możemy wejść w ten system?

Odpowiedź: Zjednoczyć się wszyscy między sobą i nieustannie zwiększać połączenie. Wtedy zaczniecie odczuwać, co to znaczy mieć wiarę ponad wiedzę.

Pytanie: W artykule Szamati „Odnośnie otrzymywania w imię obdarzania” jest napisane, że powinniśmy cenić stan wiedzy, ponieważ teraz zostaliśmy godni odkrycia Jego imion dla przyciągnięcia wyższego dobra. Czym jest prawidłowy odbiór odkrycia imion Stwórcy? Dla kogo i dlaczego przyciągamy wyższe dobro?

Odpowiedź: Pragniemy, aby wszystkim odkryło się wyższe dobro, czyli imiona Stwórcy – Jego przejawy, gdyż w takim przypadku cały świat doświadczy wielkości Stwórcy.

Pytanie: Wyjaśniamy, czym jest radość i jakiego rodzaju radość należy podarować przyjaciołom, aby naprawdę otrzymywali przyjemność z naszego połączenia?

Odpowiedź: Tak. Szanuj bardziej przyjaciół, wspieraj ich, a wtedy zobaczysz, jak z większą radością przyjaciele przybliżają się do ciebie.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 03.01.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to znaczy być na lekcji?

Odpowiedź: Oznacza to uczestniczyć w lekcjach i dążyć do zjednoczenia wszystkich tak, aby wszyscy przyjaciele byli połączeni ze sobą, a przez ciebie ze Stwórcą. Prawidłowe ogólne połączenie jest wtedy, gdy wszyscy w dziesiątce spełniają ten warunek.

Pytanie: Jak się do tego przygotować?

Odpowiedź: Nie ma potrzeby przygotowywać się, działajcie w taki sposób, aby każdy z dziesiątki chciał, by wszyscy przyjaciele zjednoczyli się przez niego ze Stwórcą.

Pytanie: Czy możemy pomóc sobie nawzajem wznieść się ponad egoizm, który się między nami odkrywa?

Odpowiedź: Oczywiście, że możecie. Macie obowiązek pomóc przyjacielowi swoim przykładem, obejmować go, pocieszać, nie pozwolić mu upaść, być z nim w stałym kontakcie.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 10.01.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jest powiedziane: nie wierz sobie do dnia śmierci swojej. Czy człowiek może być pewny, że osiągnął ten lub inny stopień?

Odpowiedź: Kiedy człowiek osiąga duchowość, nie ma żadnych wątpliwości, że jest to prawda i tylko prawda ma prawo do istnienia. Poznanie duchowe jest odkryciem prawdy, i rzeczywiście to istnieje.

Pytanie: Czym pewność poznania stopnia różni się od naszych zwykłych opinii i odczuć, które szybko zmieniają się pod wpływem otoczenia?

Odpowiedź: Tym, że każde duchowe poznanie jest prawdziwe i niezmienne. Nawet gdy zostaje zastąpione przez inne poznania, samo w sobie ma prawo do istnienia, ono pozostaje.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 08.01.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Pytanie na temat właściwości miłości do Tory, do Stwórcy. Czy miłość nie obejmuje właściwości trwogi?

Odpowiedź: W jakiś sposób dotykają się, ale niekoniecznie. Miłość może ugasić wszelką trwogę.

Pytanie: Powiedział Pan, że nie należy wyróżniać się wśród przyjaciół, ale iść razem ze wszystkimi. Jak zatem dawać przykład innym?

Odpowiedź: Jeśli robisz to dla przykładu, to inna sprawa.

Pytanie: Jak człowiek może sobie pomóc w chwili, gdy Stwórca odłącza go od duchowego?

Odpowiedź: Stwórca nikogo nie odłącza. Takim uczuciem żąda od człowieka modlitwy.

Pytanie: Naszą główną pracą w Torze są poranne lekcje. W ostatnim czasie po przeczytaniu artykułu pyta Pan, jakie są nasze wrażenia. Co chce Pan przez to wyjaśnić?

Odpowiedź: Każdy artykuł mówi o czymś osobliwym. Chcę, żebyście w jakiś sposób zareagowali na niego, albo przynajmniej na niektóre jego osobliwości.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 05.01.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

„Kochaj bliźniego swego jak siebie samego” – rabin Akiwa powiedział, że jest to wielka zasada Tory. Musimy zrozumieć, że „wielka zasada Tory” jest podstawowym prawem natury, które obejmuje cały wszechświat. Jeśli odpowiednio się przygotujemy, wtedy zrozumiemy, że samo życie istnieje wyłącznie dzięki temu prawu miłości do innych, jak do samych siebie.

Każdy rodzaj połączenia jest możliwy tylko dzięki specjalnej sile, która pozwala, a nawet wymaga zjednoczenia różnych, nawet przeciwstawnych części, czy to cząstek, pól, czy elementów żywych komórek lub ludzi. Ta zewnętrzna siła, podstawowe prawo natury, które jest prawem miłości i połączenia, wpływa na wszystkie części natury, zobowiązując je do połączenia, w wyniku czego części stopniowo zbliżają się do siebie, rozwijając coraz bardziej złożone systemy w nieożywionej, roślinnej, zwierzęcej, ludzkiej, a następnie duchowej naturze.

Siłą miłości i połączenia, która ożywia te poziomy, jest zasada Tory: „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. „Tora” odnosi się do systemu istniejącego pomiędzy samą naturą a jej stworzeniami, nami, ludźmi, a jej prawem jest miłość do innych jak do samych siebie.

„Inni” to ci, którzy są diametralnie przeciwni, tak jak my jesteśmy przeciwni formie natury, formie miłości i obdarzania. Prawo miłości działa w całym stworzonym przez siebie systemie zobowiązując nas do nawiązywania wzajemnych połączeń, ponieważ życie może istnieć, tylko poprzez wzajemne połączenie na dowolnym poziomie natury.

To prawo miłości, które napędza wzajemne połączenia i współzależności na nieożywionym, roślinnym i zwierzęcym poziomie natury, powstaje bez udziału człowieka, tj. w wyniku procesów ewolucyjnych zachodzących na tych poziomach. Tutaj prawo natury determinuje i dyktuje wszystko w życiu, a my, ludzie, znajdujemy się pod jego tak zwanym „walcem ewolucyjnym”, tj. sama ewolucja zmusza nas do coraz większego łączenia się, bez pytania o naszą opinię w tej sprawie.

Dlatego też, poza nieożywionym, roślinnym i zwierzęcym poziomem natury, na poziomie ludzkim, jeśli zaczniemy przyjmować i akceptować realizację praw natury, wówczas odkryjemy, że zasada „kochaj bliźniego swego jak siebie samego” jest prawem życia. Nic nie istniałoby bez połączenia między nami a naturą.

Dzięki takiemu odkryciu sami zaczynamy zdobywać świadomość tego najwyższego prawa, chociaż na początku zaczynamy odkrywać, że postawa kochania innych jak siebie samych całkowicie nam umyka, ponieważ inni wydają się nam obcy, a nawet całkowicie przeciwni.

Niemniej jednak musimy zdać sobie sprawę z naturalnego prawa miłości i więzi w relacjach międzyludzkich. Trzeba go najpierw zbadać i zobaczyć, jak działa w całej przyrodzie. Od Wielkiego Wybuchu do naszych czasów może się wydawać, że rozwijamy się poprzez proces rozdzielenia i niezgody, ale w rzeczywistości istnieje ciągły proces rozwoju do coraz wyższych stanów połączenia, i taka ewolucja trwa, zmuszając materię do realizacji fundamentalnego prawa natury z własnej woli.

W tym ostatnim momencie my, ludzie, utożsamimy się z siłą i prawem natury w naszych wzajemnych kontaktach, uświadamiając sobie prawo „kochaj bliźniego swego jak siebie samego” między sobą i z naturą.

Źródło: https://michaellaitman.medium.com/what-are-the-rules-of-love-5bc429383ff7

Kategorie: Miłość, Natura, Nowe publikacje, Prasa i my, Tora