Pytanie: Pierwszym przykazaniem Tory jest trwoga przed Stwórcą. Czy powinienem obawiać się, że nie będę w stanie przestrzegać instrukcji Stwórcy?

Odpowiedź: Tak, dlatego że zalecenia Stwórcy są prawami natury. Jeśli przestrzegamy je, to jesteśmy w zgodzie z naturą. A jeśli nie, to odczuwamy na sobie negatywne konsekwencje natury.

Pytanie: Oznacza to że mam wybór: mogę je wypełniać i mogę nie wypełniać? Czyli nie są to takie prawa jak prawo grawitacji, które mam obowiązek przestrzegać?

Odpowiedź: Są to nieco inne prawa, ale mają absolutnie takie samo działanie, jak i prawa fizyczne. Jeśli je zignorujemy, to zostaniemy za to ukarani.

Musimy jednak pamiętać, że prawa Tory dotyczą relacji człowieka ze światem, z jego własnym gatunkiem. Na tym polega różnica między fizycznymi prawami natury, które odnoszą się do poziomu nieożywionej, roślinnej i zwierzęcej natury, w tym i człowieka.

A prawa, które studiujemy w nauce Kabały, odnoszą się głównie do wzajemnych relacji między ludźmi i między ludźmi i Stwórcą (wyższą, zarządzającą siłą).

Z programu telewizyjnego „Przedmowa do Księgi Zohar”, 10.12.2023

Kategorie: Kabała i inne nauki, Praca duchowa, Przykazania

Pytanie: Jest powiedziane, że należy kochać Stwórcę zarówno złym początkiem, jak i dobrym początkiem. Jak to zastosować w dziesiątce?

Odpowiedź: Tak właśnie robimy. Najpierw chcemy być ze sobą związani dobrym początkiem, czyli tylko obdarzaniem. A następnie staramy się dodać do tego zły początek i pracować razem z obydwoma.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 14.12.2023

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: W artykule „Cel grupy” Rabasz napisał, że musimy być poważni i nie pozwalać na lekkomyślność, ponieważ zabija to połączenie między nami. Co należy rozumieć przez lekkomyślność?

Odpowiedź: Należy bardzo poważnie odnosić się do zebrania grupy, na którym powinno być 100% uczestnictwa wszystkich jej członków. Przyjaciele muszą rozumieć zadania grupy, pomagać sobie nawzajem i być gotowi zjednoczyć się w taki sposób, by nie pragnąć niczego poza odkryciem w nich Stwórcy.

Cel ten jest tak chwiejny, nie dający żadnego napełnienia naszemu egoizmowi, że jakakolwiek lekkomyślność, jakiekolwiek lekceważenie go, może zniszczyć grupę.

Z programu telewizyjnego „Praktyczna Kabała”, 05.12.2023

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Zajmując się naprawą i postępem, wpływamy w jakikolwiek sposób na nasze otoczenie zewnętrzne, naszą rodzinę i kolegów?

Odpowiedź: Oczywiście, że wpływamy. Wpływając na zewnętrzne kręgi, przybliżamy je w ten sposób do przyspieszonej drogi rozwoju (achiszena). W żadnym wypadku nie powinniśmy ich porzucać. Z kolei te kręgi wspierają nas, bez nich nie możemy czynić postępów w kierunku Stwórcy. Dlatego ta praca musi być nieprzerwana i ściśle ukierunkowana.

Z lekcji według Przedmowy do księgi „Panim meirot u masbirot”, 17.12.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Dlatego konieczne jest, aby człowiek modlił się i błagał, aby Stwórca pokazał mu prawdę, dodając mu światło Tory. (Baal HaSulam. Szamati 47. Tam, gdzie znajdujesz Jego wielkość)

Pytanie: Okazuje się, że człowiek prosi, aby Stwórca objawił mu prawdę, czyli jego zły początek. To jest modlitwa z lewej linii. Czy taka modlitwa jest właściwa?

Odpowiedź: Nie, musimy prosić Stwórcę, aby ujawnił nam prawdę i rzucił światło na nasz obecny stan. Wszystkie stany, nie ważne jakie, musimy odnosić do Stwórcy i poprzez nie próbować dostrzec, jak Stwórca pragnie przybliżyć nas do Siebie.

Potrzebne jest nam odkrycie nieustannego połączenia ze Stwórcą. Właśnie o tym powinniśmy myśleć i o to prosić.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 15.12.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Chanuka jest wytchnieniem w wojnie z egoizmem, kiedy nastawiamy się na zwycięstwo. Ale jeśli nie wygramy tej wojny, czego możemy się spodziewać później?

Odpowiedź: Zdecydowanie wygramy wojnę ze złym początkiem, dlatego że z góry wszystko zostało już obliczone. Więc nie ma problemu. Ale w tym celu musimy zjednoczyć się razem w jednym sercu, połączyć między sobą, pracować razem i wspierać się nawzajem tylko ze wspólnego wzajemnie połączonego pragnienia. Wtedy pokonamy egoizm. Nie ma innych opcji.

Pytanie: Czy możemy uważać, że nasza praca jest w rzeczywistości łatwa i tak uspokajać się, żeby przystąpić do walki?

Odpowiedź: Możemy. Tak właśnie jest powiedziane, że to nie jest ciężka praca. Tylko ci, którzy rozwijają w sobie miłość do przyjaciół, widzą, jakie to proste.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 14.12.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Grecy są egoistycznymi właściwościami człowieka, które nie pozwalają mu przejść do właściwości Stwórcy: miłości i obdarzania. Ale jednocześnie pomagają nam w przeciwdziałaniu, zmuszają nas do wzmacniania naszego ruchu w stronę Stwórcy, proszenia Go o pomoc i wznoszenia się coraz wyżej.

Pytanie: A co jeśli grecy pochodzą z grupy? Nadal nie jest oczywiste, czy prosić o naprawienie pragnienia przyjaciela, czy podnosić go?

Odpowiedź: A jeśli grecy pochodzą od ciebie? Co robić? W każdym z nas istnieją egoistyczne pragnienia. Nazywają się „grekami” bez żadnego związku z tym narodem. Dlatego należy oddzielać właściwości obdarzania i miłości od egoistycznych właściwości, które od dawna, już od kilku tysięcy lat, nazywamy grekami.

Pytanie: Czy istnieje jakaś uniwersalna odpowiedź na wszystkie mądre pytania greków, aby razem z nimi nie wpadać za każdym razem w tę otchłań?

Odpowiedź: Tak, istnieje jedna uniwersalna odpowiedź. Jest to połączenie między nami, kiedy w wyniku pracy duchowej zdobywamy jedną jedyną siłę obdarzania, przeciwstawiamy się grekom i zwyciężamy.

Pytanie: Co dzieje się z grekami potem? Zniszczymy ich, czy zamienią się w jakieś siły?

Odpowiedź: Nikogo nie niszczymy. W naszych wojnach tylko przerabiamy swoje intencje z otrzymywania ze względu na siebie na intencje ze względu na obdarzanie Stwórcy.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 13.12.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Pytanie: Gdzie jest najniższe miejsce, w którym ukrywa się Stwórca?

Odpowiedź: Stwórca ukrywa się między przyjaciółmi – tam, gdzie istnieje między nimi pewna niespójność.

Pytanie: Gdy już pomodliłem się za przyjaciół, za Stwórcę, za to, żeby pomógł nam w rozwoju, o co jeszcze powinienem się modlić?

Odpowiedź: O to, że chcesz przybliżyć się do przyjaciół a poprzez nich do Stwórcy.

Pytanie: Czym jest samo anulowanie w pragnieniach, intencjach i działaniach?

Odpowiedź: Samo anulowanie oznacza, że nie chcę niczego dla siebie, ale bardzo chcę przybliżyć się do Stwórcy i napełnić wszystkich miłością.

Pytanie: Co jest ważniejsze w poszukiwaniu kontaktu ze Stwórcą i Jego wielkością: zwracać uwagę na to, co odkrywa się poprzez bliskie otoczenie w grupie, czy na wewnętrzne stany, myśli i uczucia?

Odpowiedź: Na to, co odkrywa się w połączeniu między przyjaciółmi.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 15.12.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy coś da nam sprawdzanie, czy Stwórca nas kocha, zanim się do Niego zwrócimy?

Odpowiedź: To nawet nie jest sprawdzanie, ponieważ stale musimy mieć pewność że Stwórca nas kocha. Stwórca nie ma wobec nas innej relacji, ponieważ wszystko, co z nami robi, pochodzi z absolutnej miłości.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 15.12.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Na czym polega praca nad sobą w sensie duchowym dla zwykłego człowieka?

Odpowiedź: Chodzi o to, że człowiek, w którym budzi się pytanie o sens życia, zaczyna łączyć się z tymi, którzy chcą poszerzać ramy swojej wiedzy, aby dowiedzieć się: „Po co jestem? Dlaczego jestem? Jaki jest cel istnienia“?

Wszystkie te pytania popychają go do poszerzenia swoich uczuć: „W jakim świecie się znajduję? Czy jest coś powyżej? Co nim zarządza? Gdzie jest ten mechanizm, który wprawia go w ruch? Przyczyna i skutek tego wszystkiego? Cel?” Kiedy zadajemy sobie takie pytania i nie możemy znaleźć odpowiedzi, to wtedy zaczynamy szukać.

Pamiętam, kiedy po raz pierwszy zrodziło się we mnie to pytanie, miałem zaledwie 5-6 lat, ale czułem się stary, wewnętrznie niezadowolony, oderwany od wszystkiego. Inne dzieci biegały po podwórku, coś tam robiły, a ja myślałem: „Po co to wszystko?”. Żyć specjalnie nie chciało się, i nie było żadnego sensu.

Oczywiście i życie do mnie przemawiało, trochę interesowałem się sportem: tenisem, rowerem, biegami. Trochę dziewczętami – jednak nastąpił rozwój hormonalny. Ale gdzieś głęboko w środku pomimo wszystko siedziało to pytanie we mnie i nie odpuszczało. Zachowywałem się jakby mechanicznie, rozumiałem bezsensowność tego.

Chodziłem do Filharmonii, na wystawy, do muzeów. Próbowałem jakoś przylgnąć do tego świata, poznać go, zasmakować tego, co ludzie uważają za wzniosłe i wyjątkowe. Ale po co? Patrzysz na obraz i myślisz: „Ktoś go malował przez kilka miesięcy, pięknie go namalował. Ale co z tego? Jaki to ma sens? – Nie ma to żadnego sensu.

Pamiętam, jak nauczyciel w szkole mówił: „Sens życia jest taki, żeby smacznie zjeść, odpocząć, pójść do kina, przeczytać interesującą książkę” – i tak dalej. Okazuje się, jak mówią mędrcy, że „ żyjesz mimowolnie” – dostawaj małe przyjemności, zrelaksuj się i zapomnij o znacznie wyższym sensie, w przeciwnym razie całe życie będzie wydawać się piekłem.

Ale co zrobić, jeśli nie możesz się uspokoić? Obecnie takich ludzi jest już miliony! Pytania te zmuszają człowieka, do rozpoczęcia poszerzania pola swoich doznań.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Wieczny i doskonały”

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Sens życia