Komentarz: Powiedział Pan kiedyś, że gdyby nie było pragnienia otrzymywania, to normalnie nie postrzegalibyśmy siebie nawzajem, ponieważ wszystko odczuwamy, na podstawie korzyści – co ja z tego będę miał. W takim przypadku egoizm odgrywa ogromną rolę, dzięki temu odczuwamy się wzajemnie.

Odpowiedź: Ale ten sam egoizm, również nas ogranicza: widzimy i czujemy tylko to, co jest dla nas korzystne. Nie odczuwamy wszechświata w takiej postaci, w jakiej istnieje: ogromny wszechświat, zawierający wszystkie światy, wszystkie siły, wszystkie pola, całą przestrzeń. Ta przestrzeń nie jest martwa, ale dla nas jest pusta.

Powiedzmy, że między mną a tobą istnieje teraz odległość kilku tysięcy kilometrów – to jest pustka. Albo między mną a jakąś gwiazdą czuję tak samo. Ale to nie jest pustka, nie dostrzegam, ani nie czuję tej przestrzeni, dlatego że dla mnie to nie istnieje.

Nie ma pustej przestrzeni. Z Kabały dowiadujemy się, że to wszystko jest pragnienie, ale takie które mnie nie interesuje. Zostałem stworzony tak, że nie zauważam tego, nie ma to dla mnie znaczenia. Nie chodzi o to, czy jest złe czy dobre, po prostu jestem stworzony w taki sposób. To tak jakbyś powiedział: „Idę przez duże miasto, ale nikogo wokół siebie nie zauważam – jest pusto”.

Metoda Kabały polega na tym, żeby rozwinąć w człowieku poczucie prawdziwego środowiska, a poprzez to zrozumiemy, jaka siła stworzyła i utrzymuje cały wszechświat, po co i jak.

W miarę jak człowiek zacznie to rozumieć, będzie porównywał się z tą siłą, dostosowywał się do niej i do wszystkiego, co ją wypełnia. W końcu nie tylko ją wchłonie, nie tylko zrównywa się swoimi właściwościami, ale będzie mógł nią zarządzać, czyli znajdzie się w najwyższym punkcie całego wszechświata. Do tego trzeba dojść.

Możesz zapytać: „Czy człowiekowi nie wystarcza tego świata? Po co jest mu potrzebny jeszcze wyższy świat?”

Po to aby wszystko posiadać, wszystkim zarządzać, obejmować wszystko, a w rezultacie wznieść się do poziomu Stwórcy, aby być w stanie pełnego obdarzania i miłości. Ta inwersja jest dla nas niezrozumiała, gdyż z drugiej strony można zmniejszyć swój egoizm do stanu nieożywionego przedmiotu i żyć, nie myśląc o niczym.

Jednak natura jest tak urządzona, że osiągasz maksimum, ale w tym maksimum pracujesz by służyć innym, by podtrzymywać życie w każdym i we wszystkim, jak Stwórca.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Jak zobaczyć świat po drugiej stronie?”

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Jak wprowadzić nowego człowieka do studiowania Kabały razem z całą grupą?

Odpowiedź: Stopniowo. Jest to przecież nauka, która jest wyższa od naszej natury. Mówi o wszystkim w zupełnie inny sposób – terminy, właściwości, siły. Trzeba się do niej stopniowo przyzwyczaić. Próbujemy dostosować metodę kabalistyczną do naszego świata, ale nie jest to łatwe.

Niemożliwe jest przyciągnięcie Wyższego Świata do naszego. Istnieje wyraźna hierarchia stopni, podzielona według właściwości, czyli według zrozumienia. Nie mogę poczuć Wyższego Świata, ponieważ znajduję się teraz w innych właściwościach niż on. Nie mogę go zobaczyć, zauważyć ani poczuć – nie posiadam tych właściwości. Dlatego nie wychwytuję go w mojej sieci doznań i pojmowania, nie jestem do niego przystosowany.

Nauka Kabały jest zbudowana na tym, aby powoli doprowadzić człowieka do tego, dając mu możliwość stopniowej zmiany jego właściwości. Dzieje się to tylko w grupie. Jeśli potrzebujesz stworzyć właściwości połączenia z innymi, grupa jest miejscem, gdzie możesz to zrobić.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Jak wejść do grupy kabalistycznej?”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Z artykułu Baal HaSulama „Sześćset tysięcy dusz”: Każda dusza, naprawiająca siebie, przyciąga całe światło wspólnej duszy, i tym powoduje naprawę dusz całego pokolenia. I tak wszystkie dusze są od siebie zależne.

Dzieje się tak z powodu całkowitego wzajemnego połączenia wszystkich dusz. Dlatego żadna dusza nie może wznieść się, nie pociągając za sobą wszystkich dusz. Jej wzniesienie zależy od nich. Jest to integralny system, w którym wszystko jest ze sobą wzajemnie powiązane. Każda dusza, naprawiając siebie, naprawia swoje połączenie z innymi duszami, i dlatego przybliża ich również do naprawy.

Naprawić siebie oznacza naprawić swoje połączenie z innymi. To znaczy ich własny stan pozostaje taki sam, ja tylko przygotowuję ich do naprawy, której później dokonają. Bowiem ja stoję przed nimi jako poprzedzające ich pokolenie. Ustanawiam połączenie z nimi tak, bez ich wiedzy i zrozumienia tego, co robię.

Używam całego systemu dusz do naprawienia w nim połączenia, na ile tylko można. Ale dusze, które nie są jeszcze na to gotowe, nie mogą zrozumieć i odczuć moich działań. Same jeszcze nie doszły do takich napraw, ale wykorzystuję ich w naprawie, a to się nazywa przygotowaniem synów ze strony ojców.

Tak samo jak w naszym świecie, ulepszamy świat dla przyszłego pokolenia. A nasze dzieci przychodzą i korzystają ze wszystkiego co jest już gotowe. Naprawiamy połączenie między nami, naprawiamy naszą warstwę, że zacierają się różnice między duszami, i z naszej strony cała ludzkość zostanie naprawiona.

Ale sami tego nie czują. Kiedy nadejdzie ich czas do naprawy, to otrzymają wszystko na to przygotowane. Dlaczego mają prawo do wszystkiego? Też kiedyś otrzymałem pomoc od poprzednich pokoleń, od dusz z przeszłości. Każde następne pokolenie rodzi się z jeszcze większym egoizmem i dlatego bez takiego przygotowania nie może wykonywać swojej pracy.

Wszyscy wykonują stosunkowo jednakową pracę: kto ma naprawić większy egoizm, otrzymuje większą pomoc.

Z lekcji według artykułu „600 tysięcy dusz”.

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam"