Kongres w Arava. Lekcja 1

Z pewnością słyszeliście o tym, że Ari powiedział raz do swoich uczniów: „Jeśli dzisiaj pójdziemy na górę do Jerozolimy, będziemy w stanie zrealizować końcową naprawę (Gmar Tikkun). Spotkajmy się wszyscy razem za godzinę,  by wznieść się wyżej i dalej kontynuować tą drogę!”

Ale kiedy godzinę później uczniowie przybyli, jeden z nich powiedział, że z jakiegoś powodu on nie może, a drugi z innego powodu, trzeciemu żona nie pozwoliła pójść, następny nie mógł z powodu dzieci, choroby lub ze względu na inne problemy. I w taki sposób nie mogli oni wznieść się do stanu Gmar Tikkun.

Nie rozumiemy tego, jak takie przeszkody były w stanie zatrzymać uczniów Ariego – w porównaniu do stanu końcowej naprawy, którą byli oni w stanie osiągnąć?

Nie rozumiemy tego, jakie przeszkody na drodze zostaną dane człowiekowi z góry, aby mógł zbliżyć się do naprawy.

Nie należymy do najsilniejszych czy niezwykłych – jesteśmy tymi najsłabszymi z tych wszystkich wielkich pokoleń, które ​​były przed nami. Jednak żyjemy w szczególnych czasach i one wymagają wielkiej naprawy, której realizacja stała się możliwa! I dlatego nawet jeśli nie jesteśmy tego godni, wystarczająco silni i nie bardzo rozumiemy, co robimy, ale wyższa siła jednoczy nas i popycha nas do przodu.

Dlatego nie wolno nam zapominać, co zostało nam powierzone, i tylko próbować na ile to możliwe! A Stwórca zakończy za nas tę pracę.

Z 1 lekcji z Kongresu w Arava, 18.11.2011

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Powiedział pan, że jedynym środkiem, który może pozwolić człowiekowi utrzymać prawidłową intencję, jest wpływ środowiska. A więc jedyną możliwością dla człowieka, by posuwać się naprzód, jest stworzenie takiego środowiska, jak na kongresie na pustyni, które będzie go ciągle motywować, być w prawidłowej intencji i właściwości obdarzania?

Odpowiedź: Tylko, to! Bez wpływu środowiska człowiek się zatraca. Jest wielu ludzi, którzy siedzą w domu, oglądają seriale telewizyjne, czytają kryminały i powieści, po prostu marnują czas. Czas mija … i czują oni, że nie mogą nic zrobić. Daje się im odczuć, że ich czas wypełniony jest pustymi rzeczami i nie mogą nic na to poradzić.

Często słyszę takie narzekania: „Nie robię nic! Jak mogę wydostać się z tego stanu?!” Człowiek przyrzeka sobie zmobilizować się od jutra – a jutro dzieje się to samo. Kolejny dzień mija i jeszcze jeden… lecz nie można cofnąć czasu.

Co zrobić? Nie można nic z tym zrobić. W ten sposób daje się człowiekowi z góry zrozumieć, że bez wpływu środowiska nie ma on siły ruszyć się z miejsca. Musi wejść w prawidłowe środowisko – po prostu tak jak „głupiec”, jak małe dziecko pośród dorosłych. Wejdź, a wtedy otrzymasz od nich siłę!

Jak mówił rabin Jossi ben Kisma: „Co mam uczynić bez moich uczniów ?!..” Czyżby miał on otrzymać od nich wiedzę? – Nie. Tylko ich wspólne pragnienie dążenia do celu. Czy nie miał on do tego pragnienia?! – Jego pragnienie jest miliardy razy większe niż ich! Prawda. Ale nie będzie posiadał „miliardy razy większego pragnienia + 1”, jeśli nie włączy się w ich pragnienie. Bez nich nie będzie mógł wznieść się ani stopień wyżej. Jeśli zostanie sam, bez uczniów, od jutrzejszego dnia zacznie on czytać wiadomości zamiast księgi Zohar …

Z lekcji do Księgi Zohar, 17.11.2011

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Pytanie: Jak możemy przygotować się do kongresu w Arava, aby przyjechać tam z prawidłowym żądaniem?

Odpowiedź: Wiemy, że naprawa świata przebiega stopniowo. Mężczyźni – ci, którzy odczuwają prawdziwe pragnienie jedności i rozumieją, że wzajemne poręczenie możliwe jest tylko w jedności między nami – muszą jako pierwsi dokonać naprawy. Kobiety dołączą się do tego w mniej aktywnej formie.

Z tego powodu jedziemy w miejsce, gdzie nie będą przeszkadzać nam obce myśli i pragnienia. Tam  spróbujemy przeprowadzić atak, który jest skierowany na zjednoczenie. Polecam wszystkim, żeby we wszystkich naszych centrach zebrali się tylko sami mężczyźni. Bo jeśli mężczyźni na całym świecie spróbują się teraz połączyć, to będzie to  przygotowaniem do kongresu w grudniu.

A później wykonamy jeszcze jeden  stopień przygotowawczy  i zbierzemy do grudnia więcej sił, aby przyłączyć do nas tych mężczyzn, którzy dzisiaj nie angażują się jeszcze z nami w pracy duchowej, jak również kobiety.

Teraz przygotowujemy jądro, a w grudniu będziemy jednoczyć zewnętrzne kręgi. Ponieważ celem kongresu w grudniu jest, aby uczynić z części ludzkości, która uczestniczy  razem z nami w kongresie, wewnętrzną siłę, która przebudzi wszystkich innych do jedności i wzajemnego poręczenia.

Z lekcji do artykułu „Wzajemne poreczenie”, 15.11.2011

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Co to jest duchowa konstrukcja (parcuf)?

Odpowiedź: Duchowy parcuf powstaje tylko w wyniku naszego wzajemnego zjednoczenia. Nie ma człowieka, u którego istnieje indywidualny duchowy parcuf. Parcuf jest więc miarą stopnia naszego zjednoczenia, powstaje on tylko w połączeniu między nami.

Duchowy stopień jest miarą obdarowywania. Aby wznieść się na wyższy stopień, muszę być w stanie komuś dawać. Załóżmy, że daję ci coś – to znaczy, że stoję na szczycie tego dawania, jestem praktycznie jego głową (rosz). Dodaję twoje pragnienia do moich w celu ich napełnienia i w ten sposób tworzy się głowa i ciało mojej duszy (rosz i guf), które razem nazywane są „parcufem”.

Z lekcji do „Nauki dziesięciu Sfirot”, „06.11.2011

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co oznacza, ukierunkować wszystkie pragnienia i myśli na Stwórce? Jak w tym całym procesie można połączyć się ze Stwórcą?

Odpowiedź: Przede wszystkim, musimy połączyć się ze sobą, jak tylko możliwe, aby poczuć jedność. W myślach i pragnieniach postrzegać każdą chwilę jedności, ponad wszelkie przeszkody.

Nie ma znaczenia co robię, ale robię to z poczuciem, że grupa jest w moim wnętrzu. I jeśli możesz, wyobraź sobie też, że Stwórca nas napełnia i jest obecny w naszym wnętrzu. Musicie być świadomi, że nie będziemy w stanie utrzymać tego samego stanu jedności, który osiągnęliśmy na kongresie. Ponieważ przyjdą jeszcze poważniejsze przeszkody i nie będę w stanie połączyć się z przyjaciółmi, a nawet zapomnę o Stwórcy.

Te problemy bedą mi dawane celowo po to, abym starał się przyłączyć do grupy i żądał pomocy Stwórcy, żeby zrealizował On nasze połączenie. Stwórca jest właściwością obdarowywania, emanacji i miłości, a ja chcę, aby ta właściwość obdarzania panowała między nami.

Jeśli nie będziemy postrzegać samych siebie jako fizyczne ciała, ale zamkniemy oczy i poczujemy pole sił, w którym wszyscy znajdują się w naszym wspólnym odczuciu, wtedy ten, który formuje, napełnia i utrzymuje to odczucie: podstawowa, organizująca i twórcza siła, tworząca i podtrzymująca to wszystko  – nazywa się Stwórcą.

Siła obdarzania, emanacji, która istnieje we wszechświecie, to Stwórca, z Jego przedniej strony. Siła otrzymania, która istnieje we wszechświecie, jest również Stwórcą, ale z Jego odwrotnej strony.

A ja jestem czarnym punktem, „ który powstał z niczego” -„Coś z niczego”- (Jesz mi-Ajin), który znajduje się wewnątrz  pola sił obdarzania i otrzymywania.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 12.11.2011

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Opinia (Michaił Gorbaczow): XXI wiek będzie albo wiekiem totalnego zaostrzenia się śmiercionośnego kryzysu lub wiekiem moralnego oczyszczenia i duchowego uzdrowienia ludzkości, jej pełnego odrodzenia.

Jestem pewien, my wszyscy, wszystkie rozsądne siły polityczne, wszystkie duchowe i ideologiczne ruchy, wszystkie religie są do tego powołane, aby wesprzeć to przejście, przyczynić się do zwycięstwa człowieczeństwa i sprawiedliwości. Aby XXI wiek stał się wiekiem odrodzenia, wiekiem Człowieka.

Kategorie: Kryzys, globalizacja

Pytanie: Jak powinniśmy prawidłowo zanurzyć się w kongres i jaki powinien być jego wynik?

Odpowiedź: Aby kongres był pełen sukcesu, musimy wszyscy „płonąć” w oczekiwaniu i entuzjazmie, wszyscy muszą czuć silny głód za jednością, w której objawi się między nami panująca wyższa siła. Jest napisane: „Ja mieszkam pośród ludu Mojego”.  To właśnie oznacza przygotowanie do kongresu.

W końcu rzeczywiście musimy ujawnić siłę naszego połączenia, wyższe Światło, ujawnić praktycznie energię wzajemnych relacji między nami – nie w emocjach, ale w realnych odczuciach. To będzie prawdziwe Światło – z pewnym stopniem awijuta, z pewnym mechanizmem wzajemnego obdarzania.

Jeżeli zbliżymy się do tej właściwości, wtedy zaczniemy odkrywać coś poza cielesnego – w nowych naczyniach, w nowej percepcji. Następnie odłączymy się od naszego ciała, dostaniemy się do rzeczywistości, która istnieje poza ciałem i w ten sposób wejdziemy w wymiar Człowieka.

Miejmy nadzieję, że to się stanie. Więc do pracy!

Z lekcji do artykułu „Miłość do Stwórcy i miłość do stworzeń”, 03.11.2011

Kategorie: Duchowość, Jedność, Kongresy, wydarzenia, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rzeczywistość

Pytanie: W jaki sposób możemy w praktyczny sposób połączyć nasze iskry na kongresie w grudniu?

Odpowiedź: Musimy przyjechać na kongresu już ze zjednoczonymi iskrami. To właśnie oznacza przygotowanie.

Dlaczego tam jadę? Aby wywołać przez wszystkie możliwe zewnętrzne działania wewnętrzne połączenie z innymi, by podłączyć się do duchowego naczynia, w którym wszyscy czekamy na objawienie Stwórcy. Całe nasze przygotowania koncentrują się na zjednoczeniu iskier.

Moje całe pragnienie i myśli są skierowane na cel, na odkrycie świata duchowego, wyższego poziomu, wieczności, doskonałości, na odkrycie czegoś wielkiego i bezgranicznego. Muszę wznosić, podkreślić wszystkie moje dążenia i doprowadzić je do zjednoczenia z innymi.

Ponieważ tylko wtedy, gdy połączymy nasze wspólne dążenia do wyższego stopnia, będziemy w stanie wszyscy razem dostrzec wspólne naczynie-kli, które spojone jest razem z tych pojedynczych pobudzeń, oraz światło, które je napełnia.

W tym znajduje się przygotowanie – musimy przybyć na kongres z uformowanym już, wypracowanym i wewnętrznie płonącym pragnieniem.

Z lekcji do artykułu „Darowanie Tory”, 10.11.2011

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Opinia (D. Kerton, Zespół Badawczy G20 na Uniwersytecie w Toronto): Szczyt w Cannes odnośnie kryzysu w strefie euro musi okiełzać i zdecydować, co należy zrobić, aby zapewnić silny, trwały i zrównoważony wzrost gospodarki globalnej, musi przyjąć efektywne finansowe reguły i mechanizmy kontroli i nadzoru nad systemem finansowym, omówić kwestie na temat rozwoju.

Tysiące aktywistów na całym świecie organizują protesty, w których wymagają od światowych liderów zwrócenia uwagi nie tylko na rynki finansowe, ale także na ludzi.

Mój komentarz: Te protesty pokazują nam, że dzisiaj coraz więcej ludzi zaczyna wierzyć nie w gospodarcze, ale w społeczne rozwiązanie kryzysu. Nie potrzebujemy dalszego przemysłowego wzrostu, z którego mogą profitować tylko bogaci, by stać się jeszcze bardziej bogatszymi, potrzebujemy sprawiedliwego podziału istniejących zasobów, które wówczas wystarczą dla wszystkich.

Kategorie: Gospodarka, Kryzys, globalizacja, Świat

Pytanie: Grupę można porównać do samochodu, który działa tylko wtedy, gdy wszystko w nim jest naprawione. Gdy tylko jedna część nie będzie funkcjonować, wtedy cały samochód zatrzyma się. Z jednej strony to napędza grupę do przodu, a z drugiej strony jest to trochę przerażające. Czy to oznacza, że gdy jedna osoba straci na kongresie prawidłowe nastawienie, to wtedy nic nam się nie uda?

Odpowiedź: Nie. Gdyż dzieli nas od doskonałości 125 stopni. Tak więc, idealny system jest jeszcze daleko, dlatego jest od nas wymagana  najpierw niedoskonała duchowa praca, aby móc wznieść się na pierwszy stopień. Nie ma tu potrzeby martwić się o pełną doskonałość wszystkich i każdego z osobna. Wystarczy stosunkowo niewielki wkład wysiłku. W taki sposób też otrzymamy nasz pierwszy, na razie zabawkowy samochód. Nie będzie to jeszcze Porsze, a tylko drewniany wózek bez silnika.

Na pierwszym stopniu oczekuje się od nas tylko początkową, niemal  „nieważką” doskonałość, najlżejsze (połączenie), które posiada jeszcze dużą ilość braków. Wystarczy już, jeśli przyjdziemy na kongres z prawidłowym pragnieniem,aby osiągnąć pierwszy ze 125 stopni doskonałości. I to leży w naszej mocy.

Z lekcji do artykułu „Darowanie Tory” 06.11.2011

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie