Pytanie: Dlaczego nauka kabały ogranicza się do jednego, jedynego działania – połączenia?

Odpowiedź: Kabała nie ogranicza siebie, wręcz przeciwnie, rozszerzyła się, obejmując cały świat, całą rzeczywistość: wyższe światy i niższe, aby powiedzieć nam, że nie ma nic innego poza połączeniem.

Kabała nie zajmuje się selektywnymi działaniami, lecz syntezą wszystkiego, co istnieje. Ona prowadzi nas do jednej zasady obejmującej i łączącej w sobie wszystko. Ona mówi do ciebie, żebyś nie patrzył wąskim spojrzeniem na problem w oddzielności, gdziekolwiek by to się nie wydarzyło.

Przyczyną wszystkich wydarzeń jest tylko jedno – brak połączenia. Jeśli chcesz wznieść się ponad nimi – dąż do większego połączenia. Jeżeli idziesz w tym kierunku, to jesteś na właściwej drodze.

U podstaw każdej nauki leży jakaś jedna główna zasada, tak jak na przykład w fizyce wszystko jest spostrzegane przez osnowę materii – przez kilka elementarnych cząstek, z których zostało wszystko stworzone.

Kiedyś wydawało się to proste: elektron, proton, neutron – plus, minus i neutralna cząstka między nimi. I to wszystko. Ale nagle zostało odkryte, że istnieją setki elementarnych cząstek i cała teoria znalazła się w chaosie. Przecież naukowiec trzyma się jednej zasady i to odpowiada prawdzie istniejącej w naturze.

Nauka zawsze dąży do jednolitego obrazu. Prosta interpretacja (pszat) – to ostatni, najwyższy stopień badań i pojmowania.

Gdy osiągamy świat nieskończoności, wszystko staje się bardzo proste, ponieważ proste wyższe światło wypełnia całą rzeczywistość, naprawione pragnienie. To się nazywa realizacją jedynej zasady.

Jeżeli natomiast wydaje się nam, że wszystkie nasze problemy nie są ze sobą powiązane, to właśnie to musimy naprawić. Powinniśmy przyciągnąć wyższe światło, które połączy wszystko razem.

Na razie panuje duży nieład w naszych umysłach i sercach, we wszystkich naszych działaniach. Nie rozumiemy, co się dzieje z nami, z tym światem, rodziną, przyjaciółmi, z naszym życiem i śmiercią. Każdy chciałby zamknąć oczy, żeby tylko nic nie widzieć i nie myśleć o tym.

Ale kabała idzie inną drogą. Jej celem jest przyjąć to wszystko jako ujawnienie rozbicia i doprowadzić do jedności. Dlatego mądrość kabały nie ujawnia się dopóki, dopóty nie budzi się w człowieku duchowa iskra, będąca wzywaniem do połączenia przekazywanym nam od Stwórcy.

W nas musi odezwać się ten duchowy gen – iskra z ekranu, który kiedyś posiadaliśmy. Jest to początek narodzin Człowieka.

Z lekcji do artykułu „Miłość do Stwórcy i do stworzeń”, 05.10.2010

Kategorie: KABAŁA, Kabała i inne nauki, Nauka, Ogólne, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Dlaczego tak ważny jest udział fizyczny w kongresie?

Odpowiedź: Stwórca daje człowiekowi określone warunki i jeżeli on znajduje się w takiej sytuacji, że w żaden sposób nie jest w stanie pojechać na kongres, to są to warunki dane mu przez Stwórcę. W związku z tym należy się postarać, aby połączyć się z kongresem w maksymalnie możliwy sposób.

Być może fizycznie nie mam możliwości, aby wyjechać, lub nie mam na to środków. Ale powinno być jakieś poważne uzasadnienie.

Czyli w zależności od tego, czy dana jest mi taka możliwość, następne działania zależą ode mnie –  skorzystam czy nie z tej możliwości. I niech każdy zrobi uczciwy obrachunek z samym sobą, przecież jeżeli jest to ważne w jego życiu, to nie ma tu dwóch obrachunków.

Niech sprawdzi sam siebie, czy pojechałby, jeśliby przez to mógłby zarobić ogromną sumę pieniędzy, poprawić sobie zdrowie lub zrobić coś bardzo ważnego dla siebie, na przykład uratować swoje życie. Niech według tego zrobi obrachunek.

Nie ulega wątpliwości, że nigdzie indziej nie można osiągnąć takiej siły połączenia, jak na kongresie w Izraelu. Dlatego nie mogę sobie wyobrazić, żeby osoba mieszkająca w Izraelu nie miała żadnej możliwości, aby przyjechać.

Jeśli osoba mieszka za granicą, to z pewnością może to być problem. Być może mieszka w kraju, z którego niebezpiecznie jest wyjechać, lub nie ma na to żadnych środków.

W tym wypadku trzeba szukać wszelkich możliwości, aby połączyć się z innymi u siebie na miejscu, a przynajmniej wspólnie oglądać transmisje. Musi być połączenie z kimkolwiek.

Jeżeli jednak nie ma zupełnie nikogo, wtedy trzeba oglądać samemu. Ale mam nadzieję, że prawie nie będzie takich, przecież celem naszych działań, naszej naprawy jest połączenie. Jest to jedyne przykazanie – połączyć się.

Jak to jest możliwe, żeby nie przyjechać do miejsca, gdzie obecna jest największa siła połączenia?

I niech nie szuka wymówek, dlaczego nie może tego zrobić. Z góry patrzą tylko na jedno: jak skorzystałeś z danych ci z góry warunków.

Dlatego mamy nadzieję, że wielu naszych przyjaciół zgromadzi się na kongresie w optymalnych dla połączenia warunkach.

Z lekcji do artykułu „Miłość do Stwórcy i do stworzeń”, 05.10.2010

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kiedy człowiek rozwija swój punkt w sercu do wielkości pełnego duchowego naczynia, to zaczyna postrzegać w nim ukrytą część rzeczywistości.

Wtedy identyfikuje siebie z tą nową, ujawnioną częścią rzeczywistości, która odkryła się przed nim. Czuje się istniejącym w niej i odbierającym od niej większe wrażenie niż od świata materialnego.

Wówczas jego odczucia w duchowym ciele, w duszy są znacznie większe, silniejsze niż odczucia materialne (wzrok, słuch, smak, zapach i dotyk).

Nawet gdy ciało fizyczne umiera, on nie czuje utraty, ponieważ znajduje się już w stanie odczuwania silniejszej rzeczywistości – wiecznej i doskonałej.

Musimy osiągnąć ten stan. Dlatego nazywano Torę jako „wyzwalającej od anioła śmierci”. W miarę wznoszenia się nad swoim „grabarzem” – pragnieniem egoistycznym – stopniowo uwalniamy się od samego pojęcia śmierci materialnej.

Z lekcji na temat „Podejście do studiowania kabały”, 01.10.2010

Kategorie: Dusza i ciało, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Kabała zajmuje się naprawą duszy. Dusza jest w każdym z nas, ale jest ukryta. Jest to pragnienie, aby odkryć sens życia.

Gdy to pragnienie budzi się w człowieku w takim stopniu, że doprowadza go tam, gdzie studiowana jest kabała, świadczy to o tym, że dusza zaczęła ujawniać się. I wtedy osoba ta odczuwa potrzebę wiedzy kabalistycznej. W przeciwnym razie nie rozwinie swojej duszy i pozostanie ona zaledwie punktem, czym spowoduje na siebie nacisk sił ponaglających, odczuwalnych jako cierpienia.

Przecież celem naszego życia jest ujawnienie i rozwój naszej duszy, aby w niej nawiązać kontakt ze Stwórcą. Dlatego nieważne, jakie wrodzone zdolności posiada człowiek. Niektórzy bardziej garną się do nauk przyrodniczych, a inni – do kultury, edukacji; jeden potrzebuje najprostszych prac mechanicznych, a inny gustuje w filozofii.

Są ludzie leniwi i są energiczni czy bystrzy. Ale nie ma żadnego związku pomiędzy wszystkimi tymi właściwościami ziemskimi a rozwojem duszy. Jak powiedziano w kabale: „Nie rozumem uczą się”.

Sam osobiście doceniam wiedzę i podejście naukowe, ale widziałem, jak to może zmylić człowieka. Dlatego nie ma żadnych ograniczeń. Najważniejsze – to pragnienie!

Liczy się tylko punkt w sercu, który rozwija się przy pomocy siły światła i nie dotyczy ziemskich właściwości człowieka.

Nie ma żadnego związku między wrodzonymi cechami, umiejętnościami, nawykami, wykształceniem a sukcesem w naprawie swojej duszy.

Z lekcji na temat „Podejście do studiowania kabały”, 01.10.2010

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA, Natura, Ogólne, Praca duchowa, Pragnienie

Pytanie: Im więcej czytam Zohar, tym bardziej rozumiem jego moc. Czy Zohar naprawdę jest taki głęboki?

Odpowiedź: Powiem jedno: trudno jest bez Zoharu. Przekonasz się, że kilka razy dziennie będziesz czuł potrzebę powrotu do niego. Jest to źródło siły.

Początkowo, gdy dopiero odkrywamy Zohar, nie wiemy, dlaczego ta księga tak przyciąga i fascynuje nas, dlaczego trudno jest bez niej żyć.

Ktoś zaczyna odczuwać to wcześniej, a ktoś później i potrzebuje więcej czasu, aby docenić ukrytą w tej księdze moc.

Ale po pewnym czasie każdy zaczyna czuć, że brakuje mu Zoharu. To tak jak woda, której potrzebujemy bardziej niż jedzenia.

Z lekcji do księgi Zohar, 30.08.2010

Kategorie: KABAŁA, Nauka, Ogólne, Postrzeganie rzeczywistości, ZOHAR