Pytanie: Coraz bardziej doznaję cierpienia z powodu mojego nienaprawienia, ale tak wpływa na mnie ukryte światło. A jak odczuwać cierpienia z powodu braku światła Tory, jeśli nie wiemy, co to jest?

Odpowiedź: Nie ma znaczenia, czy studiowałeś Torę, czy nie. Twoje dążenie zbliżenia się do Stwórcy jest odczuwane jako brak w odkryciu Stwórcy. Dlatego nawet jeśli niczego nie uczyłeś się, dążenie do tego jest najważniejsze.

Pytanie: Często słyszymy, że powinniśmy podążać wiarą ponad wiedzę. Jest powiedziane: „Chociaż człowiek może wierzyć ponad wiedzą w to, czego nie rozumie, to jednak ponad wiedzą chisaron nie jest odczuwany”. Czym jest ten stan „ponad wiedzą”? Tam przecież chisaron nie jest odczuwany.

Odpowiedź: Zwykła wiara – to wiara z przyzwyczajenia. A my musimy starać się podążać wiarą ponad wiedzą. Załóżmy, że teraz coś przeczytałeś i zdecydowałeś, że będziesz dokładnie przestrzegać jakiejś zasady, o której jest napisane w tekście.

Nieważne, czy to rozumiesz czy nie, czy ci się to podoba czy nie, ale przyjmujesz na siebie, a to oznacza, że znajdujesz się względem tej pozycji w wierze ponad wiedzą, która zobowiązuje cię do pójścia naprzód, nawet jeśli nie wiesz, nie widzisz, nie czujesz tego, co czytasz.

Pytanie: A jeśli człowiek zrozumie i chisaron przestaje być odczuwalny, jak to działa?

Odpowiedź: Poczujesz to.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Dzięki odkryciom dokonanym przez kabalistów na przestrzeni tysięcy lat nauka Kabały wyjaśnia nam, na czym polega cel stworzenia i dokąd prowadzi nas ewolucja oraz według jakich praw się rozwija. Stwórca stworzył nas jako jedną duszę a następnie rozbił ją, w rezultacie czego pojawiło się wiele różnych pragnień, które zaczęły odczuwać się wzajemnie jako obce. Na skutek tego rozbicia każdy czuje się niezależny, indywidualny, różniący się od innych i instynktownie ich odpycha, a oni – jego.

W ten sposób świat rozwijał się coraz bardziej: nieożywiona natura, rośliny, zwierzęta, ludzie. Ludzkość rozwinęła się dzięki temu, że pragnienia te cały czas rosły, przejawiały coraz większą niezależność i brak jedności, przeciwieństwo interesów. Na wszystkich poziomach natury funkcjonuje siła przyciągania i siła odpychania.

W nieożywionym, roślinnym i zwierzęcym świecie siła przyciągania działa w sposób instynktowny, aby pomóc wszystkim istnieć tak, jak nakazuje natura, a nie przez wolny wybór. Wśród ludzi również działa siła przyciągania w formie naturalnego pociągu do seksu, rodziny. W takiej formie ludzkość istniała przez pokolenia.

W rzeczywistości między ludźmi nie ma tego przyciągania. Stwórca, ogólna siła, która rozbiła wspólne pragnienie na wiele części, pragnie, aby rozwinęły się i odkryły jak bardzo są od siebie oddalone i przeciwstawne. Jednocześnie odkrywamy nasz związek i zależność, oraz korzyści płynące z naszego połączenia.

Chociaż moglibyśmy osiągnąć wspaniałe życie poprzez zjednoczenie i współpracę ludzi, państw, narodów, zamiast tego tracimy ogromne siły, pieniądze i środki na wojny, próbując zniszczyć się nawzajem. Przykro patrzeć, jak ludzkość desperacko walczy o podział, zamiast czerpać korzyści ze zjednoczenia.

Szkoda, że ludzie nie rozumieją, że to wszystko jest grą Stwórcy z nami. Konieczne jest zachowanie siły zła, nie niszcząc jej, ale budując ponad nią siły dobra, pokrywając wszystkie grzechy miłością. Wtedy będziemy istnieć w systemie zawierającym całą siłę zła i całą siłę dobra. Dobra siła pokryje całe zło i pokona je, i w takiej formie możemy otrzymać całe dobro z tego systemu.

Na tym polegał cel rozbicia, aby ujawnić w nas ukryte wewnętrzne dobre siły jako przewagę światła z ciemności. Jeśli nie odkryjemy ciemności, nie odkryjemy również światła i wszystkich jego właściwości. Dlatego jesteśmy zobowiązani przejść przez wszystkie złe stany, jako  „wieczór i poranek – jeden dzień”. Noc i dzień zawsze następują po sobie, aby miłość pokryła wszystkie grzechy. Dlatego najpierw zawsze odkrywa się grzech, a dopiero potem jedność.

Nasza praca polega na tym, aby złożyć system, obejmujący w sobie dwie przeciwstawne siły. Nie powinny one dotykać się ze sobą jak plus i minus w zwarciu sieci elektrycznej. Należy umieścić między nimi obciążenie, rezystor, opór. Wtedy plus i minus nie będą anulować się wzajemnie, ale zjednoczą się i dadzą pozytywny rezultat na tym oporze, pożyteczną pracę.

Naszym zadaniem jest stać między plusem i minusem, między egoistyczną naturą stworzoną przez Stwórcę, złym początkiem a wyższym światłem, które przyciągamy naszymi wysiłkami jako dobry początek. Między tym dobrym i złym początkiem istniejemy, wykonujemy swoją pracę.

Wówczas system Adama Riszon, stworzony przez Stwórcę jako miniaturowy model, istniejący początkowo tylko dzięki Jego sile, napełni się naszą siłą, naszym ładunkiem. Plus i minus, siła zła i siła dobra będą mogły pracować w tym systemie jak dwa bieguny, nie anulując się nawzajem, ale tworząc różnicę potencjałów, pozwalającą odkryć naszą pracę w systemie wspólnej duszy Adama.

Ciemność będzie świecić jak światło: te dwie siły będą w stanie zapalić całe Światło Nieskończoności w tym systemie, który wcześniej był rozbity. Jeśli wkładamy w niego pełną miarę siły, aby ponownie połączyć nasze pragnienia, to otrzymujemy jedno wspólne pragnienie, w którym odkrywa się całe światło.

Należy patrzeć na ten system jak na sieć techniczną, niezależną od naszych odczuć. Oznacza to, że możemy przechodzić od absolutnego minusa do pełnego plusa, od odrzucenia do zjednoczenia, od nienawiści do miłości. To dobrze, że ciągle zachodzą w nas zmiany, od jednej skrajności do drugiej. Najważniejsze jest, aby stale pamiętać, że istniejemy w systemie jednej duszy Adama i to jest cała natura, która musi zostać doprowadzona do właściwego zjednoczenia.

Wtedy przestaniemy zależeć od swoich emocji, ale zaczniemy podążać rozumem, to znaczy zajmiemy się właśnie nauką Kabały, nauką o zjednoczeniu. Niech pojawiają się w nas różne doznania, od plusa do minusa, a najważniejsze, aby ponad wszystkimi tymi doznaniami dążyć naprzód, do pełnej jedności, która nazywa się miłością.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Wspólna dusza "Adam"

Powiedziano: „Dzień dniowi przekazuje mowę, noc nocy przekazuje wiedzę”.

To oznacza, jakie wrażenia gromadzimy z przeżywanych dni i nocy, czyli ze stopni, które przechodzimy, i z odczuć, które nas prowadzą.

Ostatecznie pojawia się w nas kli i możemy poczuć prawdziwy stan, w którym się znajdujemy. Innymi słowy, dzień i noc to stany, które otrzymujemy na drodze do Stwórcy. Dlatego nie ma się czym martwić, poza tym, by te stany następowały po sobie. Wtedy przejdziemy je szybko i łatwo.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Z lekcji Rabasza: Nie da się pracować bez paliwa. Człowiek musi coś otrzymać, nie może działać bez celu. Dlatego naszym celem jest odczuć, dla kogo pracujemy.

Często pada pytanie, jak sprawdzić, na ile zbliżyłem się do duchowości? Określa się to tym, dla kogo pracuję. Zrobiłem postęp, jeśli zaczynam działać nie tak, jakby Stwórca stał naprzeciwko mnie, ale jakbym był obok Niego, po Jego stronie i staram się Mu pomóc, służyć, pracować wspólnie według Jego programu.

Myślę o tym, jak dać światłu możliwość silniejszego oddziaływania na mnie, jak pomóc mu głębiej przeniknąć wszystkie moje pragnienia, zjednoczyć je. Czuję się niewolnikiem Stwórcy, coraz silniej łącząc się z Nim, z działaniami światła.

Po tym znaku można poczuć, jak człowiek się zmienia. Zamiast myśleć: „Ja, ja, ja…”, zaczyna troszczyć się o to, jak pomóc światłu wejść w pragnienia i naprawić świat.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jaka jest różnica między „wiedzieć, że nie ma nikogo oprócz Niego” a odczuwać to?

Odpowiedź: To różnica między rozumem i sercem.

Komentarz: Ale mimo wszystko ja odkrywam to poprzez myśli.

Odpowiedź: Nie, odkrywasz to poprzez uczucia. Jeśli potrafisz wbrew swoim uczuciom, wykonać jakieś działanie, wtedy zaczynasz odczuwać, czy robisz to sam, czy nie.

Pytanie: Jaka jest różnica między wierzyć a odczuwać?

Odpowiedź: Wiara i uczucia to różne rzeczy. Mogę odczuwać, i jednocześnie nie wierzyć, albo wierzyć, ale nie odczuwać.

Pytanie: Jak można połączyć, uczucia, wiarę i wiedzę?

Odpowiedź: Jest to możliwe tylko w tym przypadku, jeśli połączycie serca.

Z lekcji na temat „Sukkot”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Jeśli kilku przyjaciół w dziesiątce znajduje się we wzniesieniu, podczas gdy inni odczuwają ciężkość i upadek, jest to jak obracające się koło: jedna część się podnosi, a druga opada, ale koło porusza się do przodu. Wtedy gdy wznosimy wspólną modlitwę, jedna jej część składa się z wdzięczności, a druga część z prośby.

Jedno nie może istnieć bez drugiego, jak dwie strony tej samej monety. Dlatego dobrze, że tak się czujemy, jest to znak, że nasza dziesiątka jest pełna, doskonała i że w niej jest jedno i drugie.

Nawet kiedy osiągamy koniec naprawy, nasze pragnienie otrzymywania przyjemności nie znika ani się nie zmienia. Naprawia się tylko intencja, która jest ponad nim. Gdyby jednak pragnienie otrzymywania przyjemności zniknęło, zniknęłaby również intencja obdarzania, i samo stworzenie przestałoby istnieć.

Dlatego nic nie znika, musimy tylko zmienić swoją intencję, osiągając coraz większe połączenie i zachowując wszystkie nasze właściwości. Z głębi pragnienia i ekranu z odbitym światłem, z tych dwóch przeciwstawnych sił, powstaje doskonałe kli.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”, 23.12.2020

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Cały czas wymaga się od nas przyspieszenia, ponieważ w duchowości nie liczy się stała prędkość a tylko dodatek do zwykłej prędkości, przyspieszenie, które stale ją zwiększa. Z tego należy wyciągnąć wnioski, w jaki sposób oczekuje się od nas działania.

Baal HaSulam wyjaśnia, że to dodanie do zwykłych działań nazywa się wiarą powyżej wiedzy. Jest to taki dodatek, którego nie da się wykonać własnymi, ludzkimi siłami. Ale staramy się go osiągnąć i dlatego wołamy do góry, a ten krzyk wywołuje na nas światło, przywracające do źródła.

To światło przychodzi nie tylko dlatego, że się czymś zajmujesz. Przychodzi wtedy, gdy otwierasz dla niego nowe, puste miejsce – wtedy się objawia! Jeszcze jedno nowe, puste miejsce i światło znowu się objawia.

A jeśli wszystko pozostaje jak wcześniej, jak zwykle, to światło nie ma po co przychodzić, ponieważ już wykonało swoją pracę i dokonało w tobie pewnego działania.

Dlatego musimy nieustannie tworzyć w sobie nowe puste i ciemne przestrzenie, aby prosić jedynie o siłę, która pozwoli nam pracować tak, jakbyśmy byli całkowicie napełnieni światłem.

Z lekcji według listu Baal HaSulama

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Należy starać się wyobrazić sobie inną rzeczywistość, odwrotną do tej, którą odczuwamy, taką gdzie wszyscy są połączeni razem. W takiej formie rzeczywistość naprawdę istnieje: jako jeden, integralny świat i tylko mój egoizm odcina mnie od tej realności.

Wszyscy są połączeni i wszyscy są naprawieni, a wszystkie części natury działają jak jeden mechanizm, jeden doskonały system, w pełnym wzajemnym połączeniu. Tylko ja czuję się oderwany od innych i osądzam innych na podstawie własnych braków.

Jeśli potrafię prawidłowo wyobrazić sobie stan całego stworzenia, zobaczę, że Szechina, odkrycie Stwórcy, obleka się we wszystkie stworzenia, łączy wszystkich i działa w nich. Wszyscy są połączeni i naprawieni, tylko ja muszę naprawić siebie, aby zobaczyć wszystkich w prawdziwej postaci.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Ja istnieję wewnątrz swojego pragnienia, to znaczy w odczuciu i rozumie, umyśle i sercu. Wewnątrz nich żyję, odczuwając rzeczywistość, która nazywa się „tym światem”, a w nim znajdują się wszechświat, galaktyki, planety, gwiazdy, kula ziemska i ludzkość.

Ale poza tym powinienem wyobrazić sobie, granicę tego odczuwania, za którą zaczyna się inne postrzeganie: nie w odniesieniu do egoistycznej siły, gdy wszystko ciągnę do siebie, lecz w odniesieniu do siły obdarzania, kiedy odpycham od siebie.

Jest to odwrotny świat, w którym wszystko jest na odwrót: zamiast nienawiści – miłość; zamiast otrzymywania – obdarzanie; zamiast przyciągania – dawanie. Żyjemy w tym innym świecie nie po to, by było dobrze nam samym, ale żeby było dobrze innym i dlatego właśnie wykonujemy wszystkie działania.

To tak, jakbym wszedł w skafandrze w przestrzeń kosmiczną. To, co jest wewnątrz skafandra, to mój mały własny świat. Ale na zewnątrz istnieje zupełnie inny świat, nieznany mi. Nie wolno mi tam przebywać w mojej obecnej, egoistycznej formie w której teraz jestem.

Jeśli jednak przekształcę swoje uczucia i rozum zgodnie z warunkami tamtego świata, to będę mógł tam żyć. Na tym polega nasze zadanie: zmienić sposób używania swojego serca i rozumu z egoistycznego i skierować na dobro bliźniego. Tak neutralizuję swoje „ja” i nie będę potrzebował już więcej specjalnego skafandra, bo nie będzie potrzeby aby chronić się przed innymi.

Jeśli nie działam dla własnej korzyści, a tylko dla korzyści innych, nie muszę się od nich izolować. Nie mogą mi zaszkodzić, wręcz przeciwnie, będę mógł korzystać ze wszystkiego, co istnieje poza granicami tego skafandra, dla dobra wszystkich.

Trzeba starać się wyobrazić sobie różnicę między stanem „wewnątrz wiedzy”, czyli swoim obecnym egoistycznym rozumie i sercu i „ponad wiedzą”, w obdarzaniu. W ten sposób stopniowo zbliżamy się do granicy oddzielającej „wewnątrz wiedzy” i „ponad wiedzą”, czyli do przejścia z materialnego świata w duchowy.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Należy przenieść jak najwięcej naszych myśli i pragnień ponad granicę, by odnieść je do Stwórcy, przylgnąć do wyższej siły. Można to zrobić poprzez dziesiątkę, która służy jako połączeniowy kanał, który pomaga przylgnąć do Stwórcy.

Jeśli prawidłowo organizujemy dziesiątkę, to przez nią dostrzeżemy wyższą siłę, uchwycimy się jej i będziemy coraz bardziej dostrajać się do niej. To znaczy kierować jeszcze więcej pragnień, więcej myśli ku naszemu zjednoczeniu a tym samym zbliżać się do Stwórcy.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa