Pytanie: Co oznacza „Ziemia Izraela”?

Odpowiedź: Ziemia Izraela – w tłumaczeniu na hebrajski oznacza „Erec Izrael”. „Erec” – od słowa „pragnienie” („racon”). Oznacza to, że pojęcie „ziemia” nie ma nic wspólnego z glebą lub ziemią, na której istniejemy, a oznacza „pragnienie”.

„Izrael” (Isra-El) – to „jaszar-kel”, „dążący do Stwórcy”. Dlatego jakiekolwiek pragnienie człowieka lub grupy ludzi, dążących do Stwórcy, do podobieństwa i połączenia z Nim, nazywane jest pragnieniem skierowanym do Niego lub „Erec Izrael”.

Z programu telewizyjnego „Tajemnice wiecznej Księgi”

Kategorie: Praca duchowa, Tora

Kongres „Jednoczymy się w Liszma”. Lekcja nr 2

Pytanie: Jak nie przegapić momentu, kiedy odczuwam strach przed otrzymywaniem dla siebie? I żeby ten strach nie był przytłaczający, ale żeby popychał, nie odciągał nas.

Odpowiedź: Ci, którzy studiują Kabałę prawidłowo, odczuwając strach przed tym, żeby nie zatrzymywać dla siebie, wewnątrz tego strachu odkrywają duchowe wzniesienie i odnajdują Stwórcę.

Pytanie: Jakie cechy duchowe musi rozwinąć człowiek, aby być godnym zjednoczenia się ze Stwórcą?

Odpowiedź: Nic człowiekowi nie pomoże, jedynie właściwe studiowanie Kabały.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się w Liszma”, 20.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Istnieje takie prawo natury, twarde, bardzo twarde prawo, które mówi, że mój stosunek do innych determinuje ich stosunek do mnie.

To jest dla nas bardzo dziwne. Ale jeśli będziemy próbować, starać się, to oczywiście stopniowo zobaczymy, że świat zależy tylko od naszego stosunku do niego i będzie się zmieniał na lepsze.

To znaczy, że sam rysujesz swój własny świat.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 03.01.2022

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Wiadomości

Pytanie: Czym jest odwaga serca?

Odpowiedź: Odwaga serca jest wtedy kiedy człowiek czuje, że może podnieść się i stać się jakby przedstawicielem wszystkich ludzi, którzy zebrali się na kongresie.

Pytanie: Jak budować i podtrzymywać takie połączenie, aby móc natychmiast reagować i nawet przewidywać ataki i napaści złego początku?

Odpowiedź: Trzeba rzeczywiście wyobrażać sobie, jak możemy znajdować się w takim stanie, kiedy wszyscy są połączeni ze sobą.

Pytanie: Jak grupa może wznieść się do Stwórcy?

Odpowiedź: Grupa wznosi się do Stwórcy w takim stopniu, w jakim staje się jednością.

Pytanie: Czym jest pragnienie, które otwiera nasze serca i jednocześnie przekonuje Stwórcę, aby nas zjednoczył?

Odpowiedź: Mnie nie pytaj, lecz Stwórcę.

Pytanie: Co to jest duchowa wojna?

Odpowiedź: Duchowa wojna ma miejsce wtedy, gdy walczę ze swoimi kelim (egoistycznymi pragnieniami).

Pytanie: Uczymy się, że zły początek jest oddzieleniem między nami, a Stwórca, to połączenie między nami. Czy możemy teraz spróbować oddziaływać wzajemnie na siebie, nie przez membranę swojego egoizmu, a przez Stwórcę, tak aby był jak uszczelka między nami?

Odpowiedź: To prawda. Tak właśnie musimy działać. Tylko jak działać? Tego nie mogę ci powiedzieć. Ale w połowie domyśliłeś się już, więc próbuj dalej.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”, 19.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Cały czas Pan rekomenduje, abyśmy myśleli o zjednoczeniu. Jak możemy pomóc sobie wzajemnie, aby realizować ten warunek?

Odpowiedź: Wyobrażajcie sobie, że łączycie się ze wszystkimi i chcecie zrobić wszystko, aby wasze wspólne zjednoczenie otrzymało odbicie wyższego światła.

Pytanie: Na kongresie zebrały się wszystkie części, które oddzieliły się od jednej duszy. Jak teraz połączyć te części? Czy istnieje spójność zjednoczenia, czy też możemy połączyć się coraz bardziej?

Odpowiedź: To nie jest twoim problemem. Dokonuje się tego przy pomocy wyższego światła na stopniach Stwórcy. Możesz potknąć się o to.

Pytanie: Jeśli nie odczuwamy żadnego braku (potrzeby), to gdzie jest miejsce na modlitwę?

Odpowiedź: Kiedy światło wpływa na ciebie, wtedy ujawniają się braki, które odczuwane są w pragnieniach jeszcze nienaprawionych.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”, 17.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Człowiek musi przyciągnąć wyższe światło również do zewnętrznych myśli wszystkich ludzi na świecie jako całości, ponieważ włącza je w siebie, i musi je skłonić na czaszę zasług.

I to właśnie, jak powiedziano wyżej, poprzez przyciąganie wyższego światła na te sądy całego społeczeństwa jako całości. (Baal HaSulam, Szamati 33, „O losach w Jom Kipur i u Hamana”)

Pytanie: Jak przyciągnąć światło do społeczeństwa? Jak wnieść radość w kelim grupy?

Odpowiedź: Kiedy twoi przyjaciele zaczynają właściwie wybierać swoje działania, to pracują w połączeniu z nimi, wzajemnie zadajecie pytania, wyjaśniacie sobie nawzajem, sprzeczacie się między sobą, zastanawiacie, co jest świętością, a co nie.

Pytanie: I jak to sprowadza światło do grupy?

Odpowiedź: Chodzi o to, że staracie się postępować, myśleć, rozumować jak światło.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 13.03.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Szczęście jest to napełnienie najbardziej głębokich pragnień człowieka. Z reguły występuje ono w kontraście z uczuciem niezadowolenia.

Na przykład, głód daje uczucie przyjemności z jedzenia, rozłąka uczucie radości ze spotkania z bliskim człowiekiem, itd. Innymi słowy, jesteśmy zbudowani tak, że możemy poczuć pozytywne tylko z negatywnego.

Wtedy pojawia się pytanie: czy powinniśmy w ogóle szukać szczęścia, jeśli najpierw musimy pogrążyć  się w cierpieniu, aby następnie czuć się szczęśliwym?

Rzecz w tym, że kabalistyczna metoda pozwala człowiekowi przeżyć szczęście jednocześnie z odczuciem braku napełniania. To znaczy w tym momencie, kiedy coś spożywam, czuję zarówno tęsknotę za tym smakiem, jak i jego napełnienie.

Nie muszę dzielić tego w czasie: teraz cierpię, a następnie otrzymuję. Dlatego dla ludzi, zajmujących się duchową praktyką, nie istnieje kwestia czasu. Oni istnieją poza nim, i przechodzą stany cierpienia i napełnienia, głodu i sytości jednocześnie.

To jest nauka Kabały – nauka otrzymywania! Naucza ona człowieka otrzymywać pożądane nie za miesiąc lub rok, a dosłownie w tym samym momencie, kiedy zapragnie. Przy tym jednocześnie w parze idą dwie potencjalnie przeciwstawne do siebie znaczenia, minus i plus.

W naszym świecie tego nie ma. Tutaj istnienie jeden wielki minus, do którego praktycznie nie otrzymujemy plusa. A otrzymywanie przyjemności według kabalistycznej metody samo wywołuje w nas pragnienie do niej i napełnienie.

Pytanie: Ale jak to zrobić? Jak w takim razie być szczęśliwym w tym świecie?

Odpowiedź: Jest to możliwe tylko wtedy, gdy napełniam się nie sam, a przez innych. W tym znajduje się patent szczęścia, ponieważ samego siebie nigdy nie jestem w stanie napełnić. Ale jeśli czuję i absorbuję pragnienia innych, to napełniając ich, napełniam siebie, ponieważ ich pragnienia stają się moimi. Okazuje się, że napełniam sobie istnieniem w innych.

Sekret tkwi w tym, że wychodzę z siebie, odkrywam poza sobą pragnienia, przyjmuję je jak swoje własne i napełniam je. Czyli zarówno pragnienie, jak i napełnienie znajdują się poza mną, i to jest właśnie moją duszą.

Pytanie: Czy przy tym napełniamy także materialne pragnienia człowieka?

Odpowiedź: Zaspakajamy dowolne jego pragnienia, ale tylko do pewnego stopnia. Materialne pragnienia człowieka są napełniane tylko do stopnia, dostatecznego dla jego istnienia, i nie więcej. A duchowe pragnienia do tego stopnia, w jakim razem pragniemy wznieść się, ponieważ moje i jego wzniesienie są wzajemnie połączone i wzajemnie się uzupełniają.

W taki sposób napełnienie pragnień innych daje nam poczucie szczęścia.

Z programu TV, „Krótkie opowiadania”, Cz. 2

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA, Pragnienie, Pytania&Odpowiedzi, Wychowanie, dzieci

Pytanie: Jak bardzo człowiek ogranicza w czymś swoje pragnienia dla obdarzania, w taki sposób podnosi się. Czy istnieje jakaś klasyfikacja pragnień, czy każdy ma własne?

Odpowiedź: Każdy ma własne pragnienia, i nie wiadomo, na jakie pragnienia człowiek natknie się.

Pytanie: Jaki powinien być główny punkt moich wysiłków? Starać się trzymać Stwórcy i jednocześnie wszystkich przyjaciół, modlić się za nich? Czy po prostu próbować anulować się i zanurzyć we wszystkich?

Odpowiedź: To jest najlepsze.

Pytanie: Jak rozbić „ścianę”, która nie pozwala otworzyć serca i prosić o większe światło?

Odpowiedź: Poprzez własną wytrwałość.

Pytanie: Czy zazdrość zależy od tego, jak wielki jest dla mnie Stwórca? Skąd bierze się to uczucie zazdrości? Tylko z wielkości Stwórcy?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Co zrobić z uczuciem wstydu i żalu z powodu różnicy w wysiłku włożonym przeze mnie i przyjaciół ze światowego kli? Przyjaciele otrzymali od Stwórcy możliwość obdarzania i korzystają z niej. Stwórca mnie nie dał jeszcze tej możliwości.

Odpowiedź: To nie jest ani gorzej, ani lepiej. To co Stwórca daje, to daje. Dlatego nie należy patrzeć na innych, trzeba starać się podnosić.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu „Siłą zazdrości osiągamy Liszma”, 15.02.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Pracujemy w dziesiątce, staramy się osiągnąć odkrycie Stwórcy. W jaki sposób następuje zmiana intencji, że czynimy to dla Niego, a nie dlatego, że chcemy mieć z tego przyjemność, a pragniemy Go obdarzać?

Odpowiedź: Chcemy odkryć, że Stwórca oświetla wszystko wokół nas i oprócz tego nie potrzebujemy niczego więcej. Jeśli Stwórca działa swoim światłem na całe stworzenie i jest z tego zadowolony, to nie potrzebujemy niczego więcej. Tak właśnie powinniśmy starać się myśleć i działać.

Pytanie: Jak cały czas zachować w sercu potrzebę abyśmy nie tylko czuli się dobrze, ale żeby Stwórca był zadowolony z nas?

Odpowiedź: Zależy to od wielkości odkrycia się Stwórcy, nam. Wtedy będziemy zadowoleni z Niego.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.03.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Księga Zohar wyjaśnia słowa naszych mędrców: „Trzy rzeczy poszerzają wiedzę człowieka: piękna żona, piękne mieszkanie i piękne naczynie 'kelim’”. I [Zohar] stwierdza: „piękna żona” – to święta Szchina, „piękne mieszkanie” to jego serce, a „kelim” to jego organy. (Baal HaSulam. „Szamati”. Artykuł 9. Co to są „trzy rzeczy, które poszerzają wiedzę człowieka” w pracy)

Pytanie: Jak w naszym wspólnym domu, czyli w sercu człowieka, może odkryć się Szchina?

Odpowiedź: Jeśli chcemy poczuć nastawienie Stwórcy do nas, to nie może być żadnych ograniczeń. Poczujemy, jak bardzo dążymy do Stwórcy i pragniemy tylko jednego – aby Stwórca napełnił wszystkie nasze pragnienia.

Po to, aby zorganizować we właściwy sposób „wspólny dom” dziesiątki, musimy jedynie zjednoczyć się ze sobą i w naszym właściwym połączeniu wspierać się wzajemnie. Wtedy osiągniemy to, że wszystkie nasze pragnienia utworzą jedno wspólne pragnienie – poznanie Stwórcy.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 08.03.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie