Baal HaSulam napisał, że w każdym człowieku jest nieodkryta iskra, która pragnie zjednoczenia ze Stwórcą, właśnie zjednoczenia, ponieważ tęskni za zlaniem się z Nim. Człowiek pragnie zjednoczenia, ale ludzie jako całość nie znajdują się w zjednoczeniu ze Stwórcą. Zwykli ludzie, niczym zarodek w łonie matki, anulują siebie i przestają istnieć.

Co jednak dzieje się, gdy człowiek naprawdę pragnie zjednoczenia ze Stwórcą? Baal HaSulam mówił: „Budząc się od czasu do czasu, iskra ta wznieca w człowieku pragnienie poznania Stwórcy lub zaprzeczenia Jego istnieniu, co jest tym samym”.

Jeśli nie będę zaprzeczać Jego istnieniu, nie pozostanie miejsce, w którym mogłoby istnieć moje własne „ja”. Dlatego nasza droga jest szczególna, dobrze przemyślana i wyważona a podążać nią należy jak najszybciej. Przez cały czas, gdy coś robię, myślę, że to jeszcze za mało.

Człowiek, który znajduje się na tej drodze, nigdy nie jest w pełni zadowolony ani spokojny, wciąż pragnie więcej – i właśnie w tym tkwi jego zadowolenie. Nie można jednak przekazać tego zwykłym ludziom, ponieważ na tym etapie powinni oni odczuwać zadowolenie. Jest im dobrze i chwała Bogu. To inny stopień.

Istnieje poziom nieożywiony, roślinny, zwierzęcy a także poziom człowieka. Na poziomie nieożywionym, roślinnym i zwierzęcym, człowiek jest całkowicie kierowany przez naturę, jak koń, który galopuje tam, dokąd prowadzi go jeździec, posłuszny mu w stu procentach. Wtedy powinien powiedzieć: „Błogosławiony jest On”. Na tym poziomie znajduje się w awijut de-szoresz de- kdusza.

Jeśli jednak człowiek pragnie czegoś więcej, to na każdym kolejnym poziomie swojego awijut, musi dostrzegać jak bardzo z natury nie zgadza się z Gospodarzem. Mimo to dokonuje naprawy, ponieważ sam tego pragnie. A może jednak nie, może sprzeciwia się Gospodarzowi, dlatego ta droga nie jest łatwa, i nie jest przeznaczona dla wszystkich.

Nie bez powodu Kabała jest przeznaczona dla wybranych, którzy dostali większe pragnienie, niż bycie tylko na poziomie nieożywionym, roślinnym czy zwierzęcym – pragnienie bycia Człowiekiem. To pragnienie należy rozwijać w bardzo szczególny sposób: dać mu niezależność a jednocześnie Torę, czyli instrukcję, jak osiągnąć cel. Zajmuje to lata, ponieważ pragnienie to jest również niebezpieczne, nie można podążać tą drogą pod przymusem.

Nawet przy przestrzeganiu przykazań dotyczących poziomu zwierzęcego nie wolno wywierać na człowieka żadnego nacisku. Absolutnie wszystko musi wypływać z niego samego, w sposób samodzielny i niezależny. Co można zrobić? Trzeba całkowicie się w to zaangażować i już. Przecież mądrość, o której opowiem wam teraz, za chwilę zniknie z waszej pamięci.

Prawo ustanowione przez Stwórcę jest stałe i niezmienne. Co oznacza że jest stałe i niezmienne? Jest to prawo równości właściwości czyli podobieństwa formy. Dla nas istnieje tylko jedno takie prawo, ponieważ ono określa wszystko. W takim stopniu, w jakim osiągam równość właściwości ze Stwórcą, to podobieństwo według formy określa moje miejsce, moje położenie, stopień oraz miarę otrzymywanego życia, Światła.

Z tego prawa wynika wszystko pozostałe: to jak ujawnia się ono w różnych sytuacjach, stopniach, relacjach a także to, jak samo wywiera nacisk na stworzenie, aby doprowadzić je do jeszcze większej równości właściwości. W taki sposób, Stwórca w odniesieniu do nas jest prawem podobieństwa formy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 04.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Praca duchowa

Pytanie: Po co mamy odczuwać światy duchowe?

Odpowiedź: Musimy odczuwać światy duchowe, ponieważ bez tego nie wiemy, jak właściwie postępować w tym świecie, co robić ze sobą, jak odnosić się do innych, po co istniejemy, jakie siły nami kierują, gdzie znajduje się nasza wolność wyboru, a gdzie jesteśmy jej pozbawieni.

Musimy zrozumieć, w czym jesteśmy całkowicie zależni od sił natury, a w czym możemy wnieść coś od siebie. A jeśli możemy, to jak to zrobić: przypadkiem, jeśli przyjdzie nam ochota, czy też znając właściwy cel zmierzania ku czemuś dobremu i pożytecznemu dla nas samych i dla innych.

Musimy poznać system, w którym żyjemy, w przeciwnym razie działamy jak ślepe kocięta. Kocięta mają przynajmniej swoją mamę, a my znajdujemy się w „szponach” ślepych sił natury. Istnieje sieć sił, w której jesteśmy uwięzieni, i zupełnie nie wiemy, za jakie sznurki pociągamy.

Ewolucja, nieustanny rozwój natury, przebiega zgodnie z określonym prawem. Jednak od pewnego momentu rozwój ten wymaga świadomej i właściwej ingerencji człowieka. Jeśli człowiek nie jest gotowy, by prawidłowo wpisać się w ten proces rozwoju, prawo to zaczyna działać przeciwko niemu, zmuszając go do coraz głębszego poznawania tego systemu.

Widzimy, że mimo wszystko doszliśmy do takiego stanu, w którym wszystko się rozpada, a świat, który zbudowaliśmy, jest straszny. Niszczymy naturę, przyszłość jest nieznana, jutro stoi pod znakiem zapytania, a my zaczynamy dostrzegać samych siebie i nasz egoizm jako źródło wszystkich problemów.

I wtedy pojawia się pytanie nie o to, czy wierzyć w światy duchowe, lecz o to, jak się uratować. Jak sprawić by nie wikłać się w żadne problemy. Spójrzcie, co dzieje się we wszystkich krajach – wszyscy cierpią. Nie ma na Ziemi ani jednego człowieka, który mógłby powiedzieć, że cieszy się życiem i jest beztrosko szczęśliwy. Chyba że ci, którzy zażywają narkotyki.

Zapędziliśmy się do ślepego zaułka. Z jednej strony, zaczynamy więc dostrzegać konieczność, gdzie tak naprawdę znajduje się źródło naszych problemów, a z drugiej strony, odkrywa się przed nami nauka Kabały, która naucza: „Opowiem wam o wszystkim i dam wam możliwość samodzielnego znalezienia właściwego wyjścia z tej sytuacji”.

Żyjemy w szczególnym czasie: z jednej strony jest on bardzo straszny, zły, pełen cierpienia i nieprzewidywalny, a z drugiej strony jest to wyjątkowy czas, ponieważ możemy odkryć cały system zarządzania naszym światem i zacząć w nim działać.

Dlatego powinniśmy się cieszyć z tego zbiegu okoliczności: z jednej strony zmusza nas on do odkrycia systemu zarządzania, tak zwanego Wyższego Świata, a z drugiej strony daje nam taką możliwość.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: W naszej grupie jednym z ważnych kryteriów jest liczba działań podejmowanych przez człowieka. Czy istnieje związek między ich liczbą a intencją?

Odpowiedź: Oceniamy ludzi na podstawie zewnętrznych znaków, według tego, ile dana osoba zrobiła. Tak właśnie powinno być. Mówimy, że człowiek zrobił to czy tamto, ponieważ nazywa się to jawną częścią Tory. Chodzi o to, czego dokonał – o działanie na rzecz postępu. Działanie!

Natomiast intencje, które w Kabale w istocie nazywane są prawdziwymi działaniami, nie możemy ani policzyć, ani zmierzyć. Nie możemy też o nich mówić, ponieważ siły zewnętrzne mogą się ich uchwycić. Nikt z nas nie jest jeszcze zabezpieczony przed wpływem drugiego człowieka, i sam również może zaszkodzić drugiemu. Dlatego nie mówimy o tym.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 12.09.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie