Co zobowiązuje nas do zwracania się do Stwórcy?
W jakim przypadku człowiek zwraca się do Stwórcy? Tylko wtedy, gdy odczuwa taką potrzebę. Mówi się, że Stwórca znajduje się wszędzie, napełnia mnie i otacza, że cały jestem w Nim zanurzony, że jest wokół mnie i we mnie. Ale dla mnie Go nie ma, nie czuję Go. To On zsyła mi to ukrycie. W jakim stanie powinienem się znaleźć, aby stał się mi niezbędny?
Chodzi o to, że Stwórca ukrywa się, stawiając przede mną cały ten świat, cały ten obraz, który wprowadza mnie w zamęt, ukazując mi samego siebie od wewnątrz. I wszystko to pojawia się zamiast Niego. A ja powinienem wykonać odwrotną pracę. Pomimo wszystkich zjawisk zachodzących w moim ciele i wokół mnie, które odczuwam, zamiast odczuwać Jego, powinienem uświadomić sobie, że to On, i nie ma nikogo ani niczego innego, ani we mnie, ani wokół mnie.
Co więc może mnie do tego zobowiązać? Jak dojść do tego, by stało się to dla mnie ważne? Problem polega na tym, że On jedynie pobudza nas do tego, za pomocą różnych drobnych uderzeń, ukłuć. Nie stoi nad nami z biczem, bo w przeciwnym razie bieglibyśmy ku Jego objawieniu z poczuciem, że jeśli za chwilę Go nie odkryjemy, zginiemy.
Poprzez swoje uderzenia jedynie nas pobudza, daje nam wolny wybór i swobodę działania w dążeniu do Jego odkrycia. I to jest jedyne działanie, jedyny obszar w którym jesteśmy wolni. Daje nam tylko wskazówki, popychając nas naprzód, ale nie wprost.
Jak na podstawie Jego wskazówek, pracować tak, aby stało się to dla mnie bardziej niezbędne, niż wszystko, co odczuwam w sobie i wokół siebie? A inaczej będę nieustannie znajdować dla siebie coś ważniejszego. Tak właśnie się dzieje i to nazywamy „życiem”: za każdym razem zwracamy się ku rzeczom, które wydają nam się ważniejsze.
Jak więc zwrócić się do Niego jako do czegoś najważniejszego ze wszystkiego, co istnieje? Jak odkryć, że Jego objawienie jest ważniejsze niż wszystko inne? To cud: znajdujemy się w Nim, On nas napełnia, poza Nim nic nie istnieje, jesteśmy wewnątrz Niego. A jednak nie chcemy tego poczuć ani odkryć, niczego nie chcemy.
Sami musimy osiągnąć uświadomienie sobie tej potrzeby i to jest jedyne zadanie, które zostało nam powierzone. Jeśli jednak nie ma grupy, sami nie jesteśmy w stanie tego osiągnąć. Nie będziemy mogli posunąć się nawet o milimetr – grupa jest niezbędna.
Z lekcji według artykułu Rabasza, 16.11.2026



Pytanie:
Pytanie: