Artykuły z kategorii

Relacje między nauczycielem a grupą

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Rozmawialiśmy o wzajemnych relacjach wewnątrz grupy, oraz między grupą a Stwórcą. A jakie miejsce w tym systemie zajmuje nauczyciel? Jakie powinny być relacje między grupą a nauczycielem?

Odpowiedź: Myślę, że grupa powinna okazywać szacunek nauczycielowi poprzez to, że nie przerzuca wszystko na niego, lecz pragnie być jak najbardziej samodzielna. Rzeczywiście, nauczyciel jest jak ojciec, który cieszy się, widząc że jego dziecko staje się bardziej samodzielne, że nie pozostaje cały czas pod jego opieką i nie potrzebuje go ciągle.

Dlatego nauczyciel cieszy się, widząc że jego grupa staje się coraz bardziej samodzielna. Cieszy się również z tego, że grupa słucha jego rad. Zatem są tutaj dwie rzeczy: słuchać rad i analizować, dlaczego wszystko jest urządzone właśnie w taki sposób, ponieważ dzięki takiej weryfikacji, rozwijamy się: a także starać się być jak najbardziej samodzielnymi.

Jestem przeciwny temu, aby odnosić się do nauczyciela – powiedzmy, do mnie – ze szczególną uwagą, ponieważ prowadzi to do zniekształcenia relacji. Nie potrzebuję tego. Naprawdę, nie ma takiej potrzeby. Rabasz również nie wymagał tego od grupy. Powinniśmy za każdym razem szukać drogi do jeszcze większej współpracy. I to wszystko.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.09.2026


Cechy kabalisty

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Czy kabalista bywa drażliwy wobec otoczenia?

Odpowiedź: Jeśli zajmuje się rozpowszechnianiem Kabały i pragnie osiągnąć jakieś rezultaty, to naturalnie pojawia się w nim napięcie, rozdrażnienie i wątpliwości, czy postępuje właściwie.

Dręczą go najróżniejsze myśli o tym, jak lepiej to zrobić: tak czy inaczej. I chociaż znajduje się pod działaniem siły wyższej, to dana jest mu wolność wyboru, aby właściwie ją wykorzystywać, dlatego jest tu miejsce na wszystkie ludzkie uczucia.

Pytanie: Czy jako kabalista czuje się Pan na kogoś obrażony?

Odpowiedź: Generalnie, nie. A na co miałbym się obrażać? Mogę się obrazić jedynie na tą wyższą siłę, która wszystko podtrzymuje.

Pytanie: Czy poczucie obowiązku jest cechą kabalisty?

Odpowiedź: Kabalista ma bardzo silne poczucie obowiązku. Co w zasadzie zmusza go do pracy dla innych? Nic poza zobowiązaniem, które sam na siebie przyjął. Dlatego jego poczucie obowiązku dotyczy wyłącznie Stwórcy! Nikogo więcej. W miarę swojego duchowego postępu kabalista staje się coraz bardziej bezinteresowny. Uczy ludzi, jak poprzez właściwą więź między sobą, odkryć Stwórcę.

A gdzie w tym jest on sam? Obok swoich uczniów, w roli nauczyciela, doradcy, pomocnika, trenera. A potem uczniowie odsuwają go na bok i słusznie postępują. Idą już naprzód samodzielnie. A nauczycielowi niczego więcej nie potrzeba. Cieszy się tylko, że nie jest im już potrzebny, że sami potrafią iść dalej.

Pytanie: Czy kabaliście potrzebna jest odwaga?

Odpowiedź: Odwaga jest niezbędna każdemu człowiekowi, a szczególnie kabaliście. Musi on jasno zrozumieć, że pozostaje w konfrontacji ze Stwórcą, która przejawia się wobec niego w różnych formach. Z człowiekiem przechodzą takie przemiany, że potrzebuje on wytrwałości, uporu, odwagi i zdecydowania. Ale w żadnym wypadku nie może być tchórzem.

Musi umieć obstawać przy swoim, nawet wbrew Stwórcy, kiedy go doświadcza i próbuje za pomocą różnych wątpliwości sprowadzić go z drogi, aby tak go wzmocnić! Takie umocnienie osiąga się poprzez bardzo poważną konfrontację z Nim.

Pytanie: Czego boi się kabalista? Czy odczuwa strach?

Odpowiedź: Nie, strach znika. Może istnieć tylko jeden rodzaj obawy: czy potrafię właściwie wykonać to, co zostało mi powierzone w danej chwili?

Pytanie: Jak bardzo kabaliście potrzebne jest poczucie humoru?

Odpowiedź: Poczucie humoru jest bardzo ważne w naszej pracy! Wiecie, że bardzo cenię humor, nawet anegdoty. Mój nauczyciel również je lubił i z przyjemnością słuchał anegdot, które mu opowiadałem. Humor to błyskotliwość umysłu, kiedy człowiek wydobywa z siebie kilka zupełnie niedorzecznych, sprzecznych ze sobą stanów i potrafi je ze sobą połączyć.

Pytanie: Czy kabalista odczuwa wstyd, i za co?

Odpowiedź: Tylko za to, że nie wykorzystał możliwości, aby wszystko odnieść do Stwórcy. Nie chodzi o to, że mogłeś coś zrobić, ale tego nie zrobiłeś – tego nie ma, ponieważ wszystko dokonuje się z góry. Chodzi o wstyd z powodu tego, że miałeś możliwość powiązać to co się wydarzyło ze Stwórcą, ale ją przeoczyłeś. Jednak i to zostaje ci podsunięte przez Stwórcę, abyś wszystko sprowadził do jedności z Nim.

Pytanie: A jeśli nagle wyjdzie na jaw, że 20 lat temu zrobiłem coś a teraz nie odczuwam z tego powodu wstydu?!

Odpowiedź: Chodzi o to, że przeszłość będzie ci się ujawniać jako twoje straszne przewinienia i będziesz musiał zrozumieć, że wszystko to zostało uczynione przez Stwórcę, a nie przez ciebie. Człowiek za nic nie ponosi winy! Jakimkolwiek potworem by nie był, niczego w swoim życiu nie zrobił sam! Wszystko zostało zaaranżowane przez Stwórcę.

Pytanie: Czym dla kabalisty jest szlachetność?

Odpowiedź: Szlachetność jest obowiązkiem!

Pytanie: Czy istnieje u niego pragnienie zemsty lub gniew?

Odpowiedź: Zemsta istnieje jako naprawa. Gniew pojawia się naturalnie, kiedy nie jesteś w stanie dokonać naprawy, a zależało to od ciebie. Jednak Stwórca tak to zaaranżował, że sobie nie poradziłeś. Kabalista jest takim samym człowiekiem. Znajduje się w stanie nienaprawionym, i za każdym razem wznosi się z niego do bardziej naprawionego stanu. Tak więc, wszystkie te uczucia w nim istnieją.

Pytanie: Czy skąpstwo jest właściwe kabaliście?

Odpowiedź: Jeśli chodzi o pieniądze, to może je oszczędzać po to, aby przeznaczyć je na rozpowszechnianie.

Pytanie: Czy kabalista może zdradzić?

Odpowiedź: Kabalista ma inny system wartości, dlatego takie rzeczy nie są dla niego właściwe.

Pytanie: Czy może zazdrościć?

Odpowiedź: Zazdrość jest bardzo dobrą, wspaniałą właściwością, która napędza człowieka! Trzeba rozwijać w sobie zazdrość wobec tych, którzy szybciej i dalej niż ty posunęli się na drodze duchowej.

Z lekcji w języku rosyjskim


Kim jest „bliźni”?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Kogo kabaliści uważają za „bliźniego”: każdego człowieka czy określoną grupę ludzi? Mówi Pan, że miłość polega na napełnieniu pragnień bliźniego, ale przecież pragnienia bywają różne?

Odpowiedź: Kiedy człowiek zaczyna odczuwać wyższy system, wtedy zaczyna rozumieć, jak powinien właściwie odnosić się do ludzi. Bo jeśli powiem, że bliźnim jest każdy, zapytacie: „Czyli powinienem obejmować się z moim wrogiem, kimś, kto mnie nienawidzi?”.

Bardzo trudno jest to wyjaśnić na zwykłym poziomie rozumienia. Dlatego Kabała, przede wszystkim prowadzi człowieka do nauki. Powinien sam odkryć wyższy system, a wtedy dzięki niemu zrozumie, kim jest bliźni, a kto jest daleki, czym jest miłość, nienawiść. W przeciwnym razie niczego nie zrozumie.

Wszystkie moje wyjaśnienia mają na celu jedynie umożliwienie człowiekowi właściwego, ukierunkowania się wobec nauki Kabały, rozpoczęcia systematycznej nauki w prawidłowej grupie i przyciągania na siebie wyższego światła, które by go naprawiło, otworzyło mu oczy i uczyniło z niego kabalistę.

Z lekcji w języku rosyjskim


Wzajemna zależność

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: W jaki sposób obdarzanie przyjaciela przejawia się w grupie?

Odpowiedź: Jeśli zechcesz, dostrzeżesz to. Niezależnie od tego, czy tego chcesz, czy nie, i tak pracujesz w grupie: pełnisz dyżury, uczestniczysz we wspólnych wydarzeniach, roznosisz herbatę itp. Nie może być tak, że absolutnie nic nie robisz.

Załóżmy, że raz na pół roku roznosisz herbatę. Pojawia się więc pytanie: „Jaką intencję wkładasz w tę czynność i co ci to daje?”. Jeśli nie zdążyłeś, nie potrafiłeś, nie pomyślałeś by nadać swoim działaniom intencję obdarzania, winna jest grupa, nie ty.

Grupa ponosi winę za to, że nie zapewniła ci potrzeby posiadania intencji obdarzania. A sama grupa, która w żaden sposób na ciebie nie oddziałuje, również zależy od ciebie, czyli od tego, w jakim stopniu domagasz się od niej, aby na ciebie oddziaływała. Te rzeczy są od siebie wzajemnie zależne.

Jeśli zbierzesz wszystkie rady i zalecenia Baal HaSulama i Rabasza, będziesz mógł zapisać je na jednej kartce papieru, najwyżej na dwóch.

I jakkolwiek byś na to nie spojrzał, niezależnie od tego, jak bardzo egoizm mąci ci w głowie, kiedy zagłębiasz się w różne sprawy, próbując je zrozumieć, te rady w zupełności wystarczą, aby znaleźć odpowiedź. Nasz problem polega na tym, że cały czas chcemy od nich uciekać.

Z lekcji na święto Sukkot, 26.09.2026