Artykuły z kategorii

Sami nie wiemy, jak wiele robimy

32_100_wp.gifNasz świat, jako jedno wspólne duchowe ciało, rozwija się i przechodzi naprawę w ciągu 6000 lat, które dzielą się na trzy okresy po 2000 lat każdy, licząc od pierwszego człowieka – Adama.

Najpierw ujawniają się najsubtelniejsze (słabe pragnienia egoistyczne) kelim (CHaBaD), następnie średnie (pod względem siły pragnienia, CHaGaT), a w ciągu naszych ostatnich 2000 lat – najbardziej egoistyczne pragnienia (NeCHI).

Delikatne kelim należały do bardzo wysokich dusz – praojców oraz narodu Izraela, który wyszedł z Egiptu (G“E). Nie mogły one jednak ujawnić wielkiej głębi, mądrości ani światła Chochma, ponieważ brakowało im głębi (grubości) pragnienia.

My jednak, w ciągu ostatnich 2000 lat, znajdujemy się na wygnaniu (z właściwości obdarzania i miłości, w egoizmie) i zmierzamy ku wyzwoleniu (spod władzy egoizmu nad nami), która aktywnie rozwija się w naszych czasach.

Okazuje się, że nasze najbardziej egoistyczne pragnienia (kelim NeCHI) mogą przyciągnąć do systemu Jednej Duszy Adama najsilniejsze światło Chochma, mimo że nasz rozum i odczucia są bardzo ograniczone.

Jednak kiedy podejmujemy niewielki wysiłek, dokonujemy naprawy na naszym niskim stopniu, przyciągamy ogromne światło do wyższych kelim CHaBaD, i tam dokonują się wielkie naprawy – tak właśnie działa system dusz Adama zgodnie z prawem odwrotnej zależności między światłami a kelim.

Dlatego, dokonując ogromnych zmian w systemie dusz, sami o tym nie wiemy i nie rozumiemy, co robimy. Podobnie jak dziecko, które po prostu się uśmiechnęło lub ułożyło dwa klocki jeden na drugim, a jego rodzice cieszą się z tego małego sukcesu.

Dlatego, z jednej strony nie wiemy, jakie światło przyciągamy do wyższych dusz, zostanie to ujawnione dopiero w końcu naprawy, kiedy wszyscy zaczną odczuwać to światło. Nasze dusze są najbardziej egoistyczne, najgorsze i dlatego poprzez ich naprawę wprowadzamy do świata, najsilniejsze światło Chochma, jakiego nigdy wcześniej w nim nie było.

Dlatego nazywa się to wyzwoleniem – i właśnie my, poprzez naszą prostą i niewielką pracę, dokonujemy tego i wnosimy życie do tego systemu! Cała dotychczasowa droga, cała historia, wielcy kabaliści przeszłości – wszystko to było jedynie przygotowaniem do tej naprawy, której teraz mamy dokonać my wszyscy.

Z lekcji według artykułu „Odkrycie miary, ukrycie dwóch”


Pożyteczne lo liszma

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak przezwyciężać przeszkody, które utrudniają nam wzajemne zjednoczenie?

Odpowiedź: Kiedy już określimy, czego oczekujemy od naszej pracy, decydujemy, że powinniśmy zjednoczyć się wokół tego celu i zaczynamy szukać działań, które pozwolą nam go osiągnąć.

Chcemy odkryć Stwórcę w naszym wspólnym kli. Aby się z Nim zjednoczyć, odkryć Go i poczuć, musimy stworzyć stan zwany wspólnym kli. Jeśli osiągam taki stan, w którym nie ma żadnej różnicy między mną a pozostałymi przyjaciółmi z grupy, jest to znak, że osiągnąłem swoją naprawę, nazywaną intencją obdarzania, wiarą. Być może, w jakimś stopniu już wychodzę poza siebie.

Dlaczego robię to w odniesieniu do innych? Aby połączyć się ze Stwórcą. Nie oceniam teraz, czy robię to z intencją dla siebie czy dla Stwórcy. Oczywiście, na razie jest to lo liszma, ale to wystarczy. Powinienem anulować swoje „ja” i być razem ze wszystkimi w jednym kli, w jednym połączeniu, aby odkryć między nami wyższą siłę, Stwórcę, duchowość.

Wszystko to robię na razie jeszcze dla własnej korzyści. Wszyscy tak myślą, ale to wystarczy: pragnę osiągnąć ten stan i jestem gotowy dla niego pracować. Nazywa się to „pożytecznym lo liszma”, dzięki któremu przyciągam otaczające światło, a ono oddziaływuje na mnie, naprawia mnie i zmienia moją wewnętrzną strukturę.

Na razie nie jestem zdolny myśleć inaczej. Nie potrafię nawet wyobrazić sobie, czym jest naprawione kli, do którego mógłbym dążyć. To jednak normalne, ponieważ taki jest mój rzeczywisty stan. Kiedy stanie się on prawdziwy?

Wtedy, gdy powiemy sobie nawzajem, że odkrycie Stwórcy, połączenie z Nim, jest największą wartością, jaka może istnieć, i że dla osiągnięcia tego, każdy powinien anulować swoje ego. To wystarczy. Jest to już więź i wzajemne obdarzanie, ukierunkowane na zjednoczenie ze Stwórcą. To już nie kołchoz i nie komunizm, a prawidłowe lo liszma, które prowadzi do liszma.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.09.2026


Wewnątrz pragnienia otrzymywania

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak człowiek może zapragnąć przejść na następny stopień, skoro jest on jeszcze bardziej mroczny, niż pragnienie otrzymywania?

Odpowiedź: Nie może. W twoim pytaniu zawarta jest już odpowiedź. Może jedynie raz za razem wyobrażać sobie coraz lepsze i wspanialsze stany w lo liszma, z których będzie miał korzyści. Przy czym również kategoria liszma jest w pewnym stopniu w to włączona, aby wzbudzać otaczające światło, które wykonuje działanie i tworzy w człowieku naczynia obdarzania.

W taki sposób światło działa jednak wewnątrz pragnienia otrzymywania i buduje w nim pragnienie obdarzania. Wynika to jednak z postawy człowieka wobec tego, co się dzieje, z jego pragnienia aby to nastąpiło. Dochodzi do tego pragnienia stopniowo, zgodnie z powiedzeniem: od lo liszma dochodzi się do liszma. Jego intencje coraz bardziej dążą do nadawania ważności Obdarzającemu, wbrew pragnieniu otrzymywania.

Pytanie: Czyli świadomie wykorzystuje właściwości pragnienia otrzymywania, oszukując je obietnicami jeszcze większej korzyści?

Odpowiedź: Człowiek wykorzystuje intelekt, zawarty w swoim pragnieniu otrzymywania, aby za jego pomocą osiągnąć pragnienia obdarzania. O tym powiedziano:”Niewolnica służy swojej pani”. Przecież inaczej się nie da? Różnica między „niewolnicą” a „panią” polega na intencji. Są to te same kelim.

Pytanie: Jak możemy zachować świadomość ważności tego, kiedy już wchodzimy do wnętrza pragnienia otrzymywania?

Odpowiedź: W jaki sposób człowiek może śledzić to, czy wewnątrz swojego pragnienia otrzymywania myśli o osiągnięciu obdarzania, Stwórcy? Tylko zgodnie z uświadomieniem sobie ważności grupy. Zależy to wyłącznie od tego, co wcześniej w nią zainwestował i dzięki czemu ma już przygotowaną podstawę. Ponadto przystępuje już do tego z wcześniej przygotowaną intencją. Stwórca pomaga mu tak, że nie daje mu przyjemności, lecz odczucie pustki. Inaczej się nie da?

Ostatecznie proces jest bardzo prosty. Jest przed nami ukryty właśnie ze względu na swoją prostotę, ponieważ tak ściśle nas otacza, że jakbyśmy patrzyli przez niego, nie zauważając go. Jest do tego stopnia, można powiedzieć, oczywisty i prosty.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.09.2026