Pytanie: Dlaczego w Torze napisane jest „kochaj bliźniego swego”, a nie każdego? Wydaje mi się, że słowo „bliźni” dezorientuje nas, ponieważ każdy sam decyduje kto jest dla niego bliźnim.

Odpowiedź: Tora odnosi się do miłości wszystkich do wszystkich, bez wyjątku. Oznacza to nie tylko ludzi, ale każdą część natury: nieożywioną, roślinną, zwierzęcą, ludzką. To wszystko wchodzi w kategorię „bliźni”.

Pytanie: Czyli bliźnim nie jest ktoś, kto jest mi bliski duchowo, ideowo?

Odpowiedź: Nie, ponieważ wtedy zaczniesz sortować to wszystko i wybierać co jest bliżej, a co dalej. A w zasadzie wszystko, co jest poza tobą, na zewnątrz, powinno być dla ciebie bliźnim i do tego powinieneś odnosić się z miłością.

Z programu TV „Praktyczna Kabała”

Kategorie: Praca duchowa

Rabasz w artykule „Nie należy słuchać dobrego od złego człowieka” napisał, że jeśli widzisz, że przyjęta rada, przynosi ci zwiększenie wysiłku, to kierunek jest właściwy, a jeśli zmniejsza wysiłki, to jest niewłaściwy.

Zgodnie z tym, jeśli działanie, które stoi przed tobą, wymaga wysiłku, to najwyraźniej pochodzi z dobrej strony, prowadzi w dobrym kierunku. Jeśli natomiast nie wymaga wysiłku, to najwyraźniej jest skierowane w złym kierunku.

Czym jest „wysiłek”? Człowiek może w pocie czoła planować napad na bank. To nie jest łatwe. Pracuje nad tym kilka osób, wszystko przygotowują, starają się. Pragnienie ich do tego zobowiązuje.

Czym więc są „wysiłki”? W stosunku do czego się je ocenia? Jeśli wysiłek jest połączony z pragnieniem w celu jego realizacji i otrzymywania przyjemności, bez żadnego związku ze Stwórcą, jest to wysiłek złego początku.

Możesz całe życie ciężko pracować w pocie czoła, próbując zdobyć to, co uznałeś za cel swojego życia, ale nie liczy się to jako wysiłek. Wysiłkami w duchowości jest tylko to, co prowadzi cię do zjednoczenia ze Stwórcą, co w pewnym stopniu cię ulepsza, upodabnia do Niego. Wszystko inne nie jest wysiłkami.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jaki jest sens tego, co zostało powiedziane, że stworzenia powinny okazywać sobie nawzajem miłosierdzie?

Odpowiedź: Oznacza to, że stworzenia naprawią siebie i zaczną współdziałać ze sobą na zasadzie miłosierdzia, a nie pragnienia otrzymywania, kiedy każdy dąży do tego, aby wykorzystać drugiego dla własnej korzyści i własnej przyjemności.

Ogólna naprawa, jak powiedziano w artykule „Poręczenie”, polega na istnieniu na całym świecie takiej formy wzajemnych relacji między ludźmi, w której każdy troszczy się o wszystkich pozostałych, a wszyscy pozostali o każdego. Będziemy musieli to osiągnąć albo dobrą drogą (z własnej woli), albo drogą cierpienia, pod przymusem.

Pytanie: Czy w tym celu został stworzony świat?

Odpowiedź: Tak, świat został stworzony dla miłosierdzia. Świat opiera się na trzech podstawach: Torze – prawej linii, na wysiłkach – lewej linii, oraz na okazywaniu miłosierdzia w działaniu (altruizmie) – środkowej linii.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 06.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak wygląda najbliższa przyszłość ludzkości z wysokości świata duchowego?

Odpowiedź: Nie mogę tego powiedzieć. Można pozazdrościć jedynie takim ludziom, jak Wolf Messing, którzy potrafili przewidywać przyszłość, ale tylko na poziomie materialnym (zwierzęcym) i mówić o przyszłych stanach człowieka i całej ludzkości.

Kabała również daje taką możliwość, jednak kabaliści z niej nie korzystają. To co Kabała rzeczywiście daje, to możliwość kierowania przyszłością i doprowadzenia jej do lepszego stanu. Dlatego nie mogę jej przewidzieć, nie znam jej. Mogę jedynie w przybliżeniu powiedzieć, jakie stany nas czekają, ale to, jakie będą w rzeczywistości, zależy wyłącznie od ludzi.

Kabała nie zajmuje się przepowiadaniem przyszłości, lecz poprawą ogólnego stanu ludzkości. Dlatego właśnie teraz zostaje specjalnie ujawniona, aby wznieść całą ludzkość na kolejny stopień. Przed nami  jeszcze wiele stopni rozwoju.

Myślimy, “Wszechświat istnieje czternaście miliardów lat! Ziemia – od czterech miliardów lat! Ludzkość – od setek tysięcy lat! Nasza epoka – od dziesiątek tysięcy lat!“  Te skale czasu wydają nam się ogromne. W rzeczywistości jednak, w porównaniu z innymi, znacznie większymi skalami, to zaledwie niewielki odcinek czasu. Nie da się go nawet mierzyć w sekundach, ponieważ czas płynie tylko w odniesieniu do nas.

Przed nami jeszcze mnóstwo stopni, które musimy przejść: musimy wyjść z obecnego stanu i wejść w następny, a z niego w kolejny i tak dalej. Kabała mówi o ogromnym cyklu rozwoju. Dlatego nie powinniśmy zbytnio zatrzymywać się na tym stopniu, nie jest on przecież aż tak komfortowy.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: KABAŁA, Pytania&Odpowiedzi