Przychodząc studiować Kabałę, człowiek wyobraża sobie, że będzie miał do czynienia z mistycznymi wyższymi siłami, aniołami i duchami, gdzieś w niebiosach, a także z pozaziemskim światem, który pozna i który odczuje. Zamiast tego, nagle musi studiować artykuły poświęcone grupie.

Początkowo wydaje się to bardzo dziwne, jakby przyszedł zgłębiać naukę o społeczeństwie czy państwie. Istniejemy w fizycznych ciałach, a każdy z nas żyje we własnym, małym świecie. Dlatego trudno jest nam zrozumieć, że oprócz zwykłego egoistycznego postrzegania rzeczywistości, istnieje jeszcze zupełnie inny sposób jej odczuwania, za pomocą obcych nam, przeciwnych do naszych, organów zmysłów.

Chociaż przejście od naturalnego postrzegania rzeczywistości do postrzegania świata wyższego nie jest łatwe i wymaga ogromnego wysiłku, ostatecznie każdy musi dojść do prawdziwego, „odkrytego” postrzegania rzeczywistości, nieograniczonego przez organy zmysłów człowieka.

Księga Zohar opisuje nasz obecny egoistyczny stan, jako stan człowieka śpiącego z oczami skierowanymi do wewnątrz. Interesujemy się bowiem i dostrzegamy jedynie to, co dzieje się w nas samych, w naszym małym pragnieniu otrzymywania przyjemności, niczym dziecko, które troszczy się wyłącznie o własne ciało.

Metoda Kabały pozwala przejść do szerszego postrzegania rzeczywistości, nie dziecięcego lecz właściwego dorosłemu człowiekowi, który współdziała z otaczającym go ogromnym światem. Takie przejście odbywa się za pośrednictwem środowiska, grupy.

W naszym świecie dziecko dorasta przez dwadzieścia lat, otoczone rodzicami, krewnymi, innymi dziećmi, a następnie przyjaciółmi i przyjaciółkami. W ten sposób stopniowo przygotowuje się do wejścia w wielki świat, ze wszystkim, co on obejmuje: edukacją, kulturą i przemysłem.

Bez środowiska ludzkiego dziecko rozwijałoby się po prostu jak zwierzę. Ponieważ jednak pragnie przyswoić sobie to, co oferuje mu otoczenie, środowisko stopniowo przenika do jego wnętrza i kształtuje jego świat. Aby odkryć nowy świat potrzebujemy nowego środowiska, pracując nad nim i przyswajając je sobie, zaczniemy odczuwać bezgraniczny wyższy świat.

Wszystko zależy od środowiska i od tego, jak bardzo uświadamiamy sobie jego znaczenie, oraz jak mocno się z nim łączymy. Powinniśmy zjednoczyć się z nim tak, jak „jeden człowiek z jednym sercem”, aby nasze wzajemne więzi ze środowiskiem, stały się całym światem, w którym będziemy odkrywać całą rzeczywistość. Nie jest to już ojciec i matka, lecz środowisko posiadające szczególne właściwości, prawa, tradycje, sposób postrzegania i wartości – wszystko jest zupełnie nowe.

Człowiek musi zbudować takie środowisko a w miarę jak będzie je tworzył, ono będzie kształtować jego samego, zapewniając mu duchowy rozwój. Dlatego środowisko jest najważniejsze i od niego zależy dobra przyszłość człowieka. Od otoczenia człowiek otrzymuje nowe organy postrzegania, dzięki którym może odczuwać świat wyższy. Budując więzi ze środowiskiem, człowiek jednocześnie buduje swój wyższy świat.

Dlatego „środowisko” dla kabalistów, jest pojęciem świętym. Mój nauczyciel, Rabasz był wyjątkowym kabalistą, ponieważ ​sformułował prawidłową i dokładną metodę budowania środowiska oraz relacji człowieka z nim. Metoda ta stanowi podstawę nauki Kabały. Dzięki właściwej więzi ze środowiskiem, człowiek buduje duchowe naczynie złożone z dziesięciu sfirot, w którym odkrywa światło swojej duszy, czyli wyższy świat i wyższą siłę, Stwórcę.

Dlatego nauka Kabały, której istotą jest budowanie właściwego środowiska, jest dziś tak potrzebna, gdy ludzkość przeżywa globalny kryzys, a przede wszystkim kryzys społeczny, przejawiający się w rozbiciu człowieka i rozpadzie społeczeństwa. Zarówno człowiek, jak i społeczeństwo czują, że znalazły się w ślepym zaułku i nie wiedzą, jak dalej się rozwijać. Tylko metoda Kabały może pomóc ludzkości zbudować właściwe społeczeństwo i wyjść z kryzysu.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Studia Kabały

Komentarz: Irina napisała: „Nie jestem jeszcze mamą, ale bardzo chcę nią być. Widzę, jak matki przyprowadzają na nasze zajęcia swoje dzieci. Sama uczę tańca. Widzę, jak dzieci są zadbane, jak matki je podziwiają. A potem oglądam wiadomości, jak mężczyźni, jeszcze nawet chłopcy, zabijają się nawzajem.

Nie rozumiem dlaczego? Po co były te wszystkie kółka, czyste koszule, matura, szkoła? Po co?! Jak trzeba edukować, kochać, ciepło wychowywać człowieka, żeby nie chciał żadnych wojen, nie chciał nikogo zabijać?“

Odpowiedź: Rozumiem tę młodą dziewczynę. Ale nie wiem, jak jej odpowiedzieć, z wyjątkiem jednego. U podstawy natury człowieka tkwi egoizm, który bestialsko zabija, robi wszystko, aby nas zniszczyć. Musimy wypowiedzieć wojnę temu egoizmowi.

Jak możemy to zrobić – to jest najważniejsze. Kabała tego naucza. Więc opanujmy razem tę naukę i zniszczmy egoizm. Nie mam nic więcej do powiedzenia poza takimi obowiązkowymi słowami. A wszystkiego innego dowiesz się z naszych kursów, lekcji, zajęć, książek.

Pytanie: Czy można to zrobić na poziomie naszego świata za pomocą porozumień, sankcji gospodarczych?

Odpowiedź: To jest nie skuteczne!

Pytanie: A czy ludzkość da się o tym przekonać?

Odpowiedź: Ludzkość musi przekonać się w tym, że jej natura, egoizm, jest zła. Dlatego nie może stworzyć nic dobrego, żadne dobro z tego nie wyjdzie. Tak więc: „porzućcie nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie”.

Pytanie: Czyli te barbarzyńskie wojny, które były, nadal będą barbarzyńskie?

Odpowiedź: Będą jeszcze bardziej barbarzyńskie.

Pytanie: A przecież człowiek staje się bardziej kulturalny, ma większą wiedzę?

Odpowiedź: To wszystko będzie tylko mu szkodzić. Dlatego że egoizm wymyśla to wszystko: różne nauki, sztuki, techniki, technologie.

Pytanie: Czy żadna duchowość w człowieka nie wchodzi?

Odpowiedź: Nie. Duchowość – to miłość do bliźniego bez żadnego powodu.

Pytanie: Do tego nie możemy dojść za pomocą technicznego postępu?

Odpowiedź: Nie, oczywiście, że nie.

Pytanie: Jak to ludzkość zrozumie?

Odpowiedź: Ludzkość zrozumie albo drogą światła, albo drogą cierpienia. Są dwie drogi. Teraz zaczynają się przed nami odkrywać.

Pytanie: Ale te dwie drogi, tak czy inaczej prowadzą do jednej drogi?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Czyli jedna droga może być długa, bardzo długa, rozwlekła, a druga bezpośrednia i bardziej przejrzysta?

Odpowiedź: Tak. Miejmy nadzieję, że uda nam się to wszystko zobaczyć. Przynajmniej początek tego.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Wiadomości, Wychowanie, dzieci

Pomiędzy nami wszystkimi, w całej ludzkości, nieustannie krąży wyższa energia, a my jej nie odczuwamy. Dzieje się tak dlatego, że pragnąc jedynie egoistycznie otrzymywać, blokujemy jej przepływ. Nasze właściwości i właściwości wyższej energii są bowiem diametralnie przeciwne.

Wyższa energia objawia się w prawidłowej więzi między ludźmi. Nasz egoizm oddziela nas od siebie nawzajem, przerywając te więzi. Dlatego w każdym człowieku jest jedynie odrobina energii – dana mu wyłącznie po to, by podtrzymać to krótkie życie.

Takie jest nasze ziemskie istnienie w tym świecie. Jeśli jednak pragniemy wznieść się ponad ziemskie ograniczenia, musimy połączyć się ze sobą we właściwy sposób. Gdy pragnę obdarzać, a nie otrzymywać, zaczynam przewodzić energię. Przestaję blokować jej przepływ i staję się kanałem. Wtedy wyższa energia przepływa przeze mnie i mogę jej używać oraz przekazywać ją innym.

Akcelerator cząstek dobra

Wyższa energia bez końca krąży między nami, wykonując coraz to nowe obroty i dając każdemu możliwość jej wykorzystania. Co więcej, możemy ją wzmacniać – przekazując od jednego do drugiego i stając się „akceleratorem cząstek dobra”.

Wówczas wszyscy będziemy mogli czerpać radość bez jakichkolwiek ograniczeń. Dziś sami blokujemy ten przepływ i nie rozumiemy, że mamy możliwość uchwycenia tej wyższej energii obecnej w świecie. To energia naszego życia, dzięki której istniejemy. Lecz jeśli zaczniemy przekazywać ją sobie nawzajem, nasze życie stanie się życiem wiecznym.

Proste rozwiązanie

To rozwiązanie jest tak proste, że nie jesteśmy w stanie go pojąć. Zacznij jednak myśleć, że życie każdego z nas nie jest odrębnym zjawiskiem, lecz składową częścią czegoś bardziej ogólnego. A nagle poczujesz, jak wznosisz się w swojej świadomości do wyższego wymiaru i odczuwasz wieczny nurt życia. To właśnie miał na myśli Einstein. Wznosimy się z naszego wymiaru do wyższego, gdzie istnieją inne pojęcia czasu, ruchu i przestrzeni. I każdy stan odpowiada swojemu wymiarowi.

Przyczyna naszych nieszczęść

Wszystkie nasze problemy biorą się stąd, że zderzamy się swoimi egoistycznymi pragnieniami, „podcinając” sobie nawzajem skrzydła – przecinając między nami kanały przepływu energii życia. Pragniemy czerpać radość kosztem drugiego, wznosić się ponad wszystkich – i dlatego jesteśmy tak nieszczęśliwi.

Jeśli jednak będziemy pracować z tym, co mamy – z własnym pragnieniem otrzymywania rozkoszy – ale używać go nie na szkodę drugiego, lecz dla jego dobra, otrzymamy podwójną radość. Oboje będziemy czerpać radość – razem!

Nauka życia

A jeśli wszyscy ludzie na świecie będą tak postępować, nagle odkryjemy, że odsłoniliśmy Źródło nieskończonej radości. Przestaniemy odczuwać, że żyjemy i umieramy – bo życie i śmierć to obecność i nieobecność radości. A nasza radość stanie się nieskończona. To jest podstawa natury, a nauczyć się nią posługiwać – to właśnie prawdziwa nauka życia.

Kategorie: Nowe publikacje, Postrzeganie rzeczywistości, Praktyka połączenia, Społeczeństwo przyszłości, Wiadomości