Naród Izraela ma swoje pochodzenie od „ojców”, kabalistów. Dlatego cała jego struktura różni się od struktury innych narodów. Nawet królowie i ministrowie, którzy rządzili w ich czasach nie byli arystokratami, jak jest to przyjęte u innych narodów.

Cała nacja, która wywodziła się z grupy kabalistów, pierwotnie miała wyraźne prawo, które mówiło, że wszyscy są równi i nikt nie ma w stosunku do drugiego, żadnych przywilejów, na które nie zasługuje, a które otrzymuje w wyniku dziedziczenia po ojcu lub matce, jak jest to w zwyczaju narodów świata.

W narodzie Izraela nigdy nie istniało niewolnictwo lub ucisk jednej części względem drugiej. Od czasów Abrahama i później, nie było tak, żeby każdy chłopiec nie był uczony poznania duchowości, że chłopcy nie umieliby czytać, nie wiedzieliby po co żyją. Było to setki lat przed zburzeniem Świątyni.

W taki sposób w osnowie narodu, zostały pierwotnie założone warunki, prawa, zadania Końca Naprawy. Ale kiedy ich dotknęła siła zniszczenia, to przyjęli na siebie zwyczaje swoich sąsiadów, na wskutek czego wszystko się rozpadło.

I chociaż mieszali się ze wszystkimi narodami świata, jednak nie doprowadziło to do żadnych zmian w samym narodzie, do wprowadzenia praw że są wyżej lub niżej od innych, żadnej zmiany w dziedzinie edukacji, funkcji społecznych itd.

Rzecz w tym, że podstawą narodu stali się kabaliści, i tym samym położono fundament dla naprawy. Ta grupa rzeczywiście może doprowadzić do naprawy reszty ludzkości. Nie dlatego że powoduje te naprawy, lecz przebudza w narodach świata ich prawidłową formę.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Wzajemne poręczenie