Artykuły z kategorii

Grupa, z którą podążam

каббалист Михаэль ЛайтманWcześniej nie potrafiłem słuchać o obdarzaniu i myślałem, że duchowość to światy. Sądziłem, że gdy poznam ich budowę, będę mógł nimi manipulować i posługiwać się nimi, jak jakimś mechanizmem, umiejętnie go wykorzystując, aby za jego pomocą kierować sobą i światem.

Teraz jednak stopniowo przyzwyczajam się do postrzegania tego systemu inaczej – jako mojego wewnętrznego systemu, za pośrednictwem którego oddziałuję na siebie i innych, jeśli znajduję się we właściwości obdarzania. Jeśli natomiast nie znajduje się we właściwości obdarzania, nie dotykam nawet tego mechanizmu i w żaden sposób na niego nie oddziałuję, pozostając wyłącznie na poziomie rozwoju zwierzęcego.

Mogę się na to zgodzić tylko pod warunkiem, że moja grupa będzie mnie w tym wspierać. Przy czym nie musi być ona tak mądra jak ja. Wystarczy że przyjaciele choć trochę to rozumieją i w jakimś stopniu się z tym zgadzają, nawet jeśli opierają się na swoich błędnych wyobrażeniach. Już samo to wystarczy, aby grupa mnie wspierała i wtedy mogę korzystać ze swojego stopnia, ze swojego poziomu, aby czerpać siły od przyjaciół.

Chodzi o to, że nigdy nie otrzymuję od grupy bezpośredniego oddziaływania. Zawsze otrzymuję od przyjaciół tyle, na ile pozwala moja własna konstrukcja, sposób, w jaki ulegam ich wpływowi i jak ich oceniam. Dlatego wystarczy, że grupa znajduje się wokół mnie i ma pewien ideał tego rodzaju, nawet jeśli sama nie rozumie, czym on jest.

W tej grupie ja mogę postępować naprzód aż do Końcowej Naprawy, podczas gdy sama grupa może być nawet na początkowym etapie rozwoju. Powiedziano o tym: „Od wszystkich swoich uczniów uczyłem się”. Powiedziano również, że człowiek, który osiąga naprawę, widzi, że cały świat jest naprawiony i w ogóle znajduje się w stanie Końcowej Naprawy, wypełniając wolę Stwórcy. Człowiek powinien sam od wewnątrz budować otoczenie w odniesieniu do siebie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.09.2026


Istotą Kabały jest odkrycie jedności Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманJedność Stwórcy, jest tym co powinniśmy odkryć, a wszystko pozostałe łączy się w jedną całość w tym celu. Dlatego podczas nauki a także wtedy, gdy jesteśmy zmuszeni zajmować się zwykłymi, codziennymi problemami, powinniśmy badać, na ile jesteśmy w stanie a na ile nie jesteśmy w stanie, połączyć się z naszą drogą, z wykonywanym działaniem i celem. A celem jest osiągnięcie jedności Stwórcy.

Nie mogę kierować się ku celowi, którym jest sam Stwórca, tak jakbym wyraźnie Go widział, i już dokonywał kalkulacji, brał kompas, wybierał według niego określony kierunek i podążał według niego. Widzieć Stwórcę oznacza wyobrażać sobie stan, w którym łączę z Nim wszystko, co mi się przydarza, wszystkie swoje myśli i pragnienia, wszystkie otaczające mnie przyczyny, oraz wszystkie sytuacje.

Wyobrażam sobie, jak wyglądałoby to, gdybym postrzegał wszystko jako „jedno, jedyne i niepodzielne”. I właśnie tę istotę nazywam Stwórcą. W odniesieniu do tego nastawiam siebie i widzę, na ile jeszcze nie odpowiadam temu stanowi swoimi decyzjami, odczuciami i sposobem myślenia. Oznacza to, że ja znajduję się w jednym miejscu, a Stwórca w innym. Widzę więc, w jakich pragnieniach i myślach jeszcze nie łączę Go w jedną całość we wszystkim co istnieje.

Wówczas mówi się, że widzę drogę przebiegającą między dwiema przeciwstawnymi istotami: jedną, w której w moim obecnym stanie nie ma jeszcze Tego, który jest Jeden, Jedyny i Niepodzielny, oraz drugą, w której znajduje się On – Jeden, Jedyny i Niepodzielny w pełnym objawieniu, to daje mi możliwość połączenia się z Jego jednością. To wszystko, co człowiek powinien sobie wyobrazić.

Również podczas nauki, kiedy mówimy o świetle, które przywraca do Źródła, oraz o Torze, która leczy wszelkie ciało, właśnie na tym powinniśmy skupiać naszą intencję. Czego potrzebujemy, aby Tora nas uleczyła? Aby uleczyła w nas tę chorobę, przez którą nasze własne „ja” wysuwa się na pierwszy plan i zasłania nam Stwórcę, jak gdyby nasza osobowość naprawdę istniała.

Baal HaSulam w księdze „Szamati” mówi w istocie właśnie o tym. Wszystko wynika z pierwszego artykułu: „Nie ma nikogo, oprócz Niego”. Jest to artykuł najbardziej podstawowy, niczym sfira Keter, a wszystko pozostałe jest jedynie jego następstwem. Cała praca, wszystkie działania, cała metoda są związane wyłącznie z odkrywaniem jedności Stwórcy.

Dlaczego mówi się, że istotą Kabały jest odkrycie Jego Boskości stworzeniom w tym świecie? Czym jest „Jego Boskość”? Jest to Jedyna Siła, która działa w całym stworzeniu, a zatem obejmuje również nas.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.11.2026


Najważniejsza jest grupa

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jeśli grupa ma mnie chronić przed upadkami, to czy nie powinienem mieć żadnych innych myśli, poza troską o nią?

Odpowiedź: Jeśli grupa będzie rzeczywiście troszczyć się o prawidłowe dążenie do Stwórcy, a ty włożysz w nią wszystko, co możesz, uniżysz się, aby być od niej w stu procentach zależnym, to niczego więcej ci nie potrzeba. Co jeszcze posiadasz? Dlaczego wydaje ci się, że jest jeszcze coś poza tym?

W artykule „Wolność wyboru” powiedziano, że nie mamy żadnych innych możliwości, aby zmienić swój los na lepsze, poza przyspieszeniem własnego rozwoju. Być może pytasz, czy powinieneś wkładać wysiłek tylko w siebie, czy również w grupę? Nie! Powinieneś pracować nad sobą, aby połączyć się z grupą i wywierać na nią wpływ, a jednocześnie uniżać się przed nią. Niczego więcej nie potrzeba.

Na to pytanie istnieje bardzo prosta odpowiedź w artykule „Wolność wyboru”, jako przykład można podać ten świat, który dostarcza nam wszystkich pragnień poza zwierzęcymi, czyli pragnień ludzkich, pochodzących z otaczającego nas społeczeństwa.

Jak powiedziano w artykule, istnieją cztery czynniki: nasza pierwotna podstawa (materiał) i drogi jej rozwoju, a także otoczenie i drogi jego rozwoju. Jeśli więc zmieniam swoje otoczenie i drogi jego rozwoju, jakby wpływam na ten proces. Nie ma niczego, poza tymi czterema czynnikami, które określają rozwój.

Moja dusza pozostaje tą samą duszą, tą samą kroplą nasienia, która ma rozwinąć się właśnie we mnie, a nie zmienić się w coś innego: w owies czy pszenicę. Pozostanę sobą. Innymi słowy, mój korzeń, do którego muszę powrócić, już istnieje, ale na drogę, którą będę podążać, aby tam dotrzeć, mogę wpływać wyłącznie za pomocą otoczenia.

Przez tysiąclecia większość ludzi, którzy pragnęli osiągnąć zjednoczenie ze Stwórcą, lecz ponieśli porażkę, nie zdołali tego dokonać właśnie z powodu braku grupy. Większość!Chociaż z góry uwzględniane są również różnego rodzaju rachuby, ale to nas nie dotyczy, ponieważ najważniejsza jest grupa.

Z lekcji według listu Rabasza, 15.11.2026


Nie czekać, aż przyjdzie pragnienie

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak mogę zmusić się do zjednoczenia z przyjacielem?

Odpowiedź: Jak można zmusić się do zjednoczenia z przyjacielem? Co oznacza „przymuszenie się”? Oznacza to działanie wbrew własnemu pragnieniu.  Ale nie możesz nic zrobić wbrew swojemu pragnieniu! Próbując zjednoczyć się z przyjacielem wbrew własnemu pragnieniu, odkrywasz, że rzeczywiście nie jesteś do tego zdolny.

Jednocześnie grupa uświadamia ci, że jest to najważniejsza rzecz, ponieważ bez zjednoczenia z przyjaciółmi nie możesz poszerzyć swojego kli i otrzymać do niego światła. Otrzymanie światła odbywa się dzięki połączeniu ogromnej liczby cząsteczek w jedno wspólne kli zwane „Adam Riszon”.

Pod wpływem grupy naprawdę zaczynasz dostrzegać i coraz bardziej przekonywać się, jak ważne i jak niezbędne jest dla ciebie zjednoczenie z przyjaciółmi. Zaczynasz rozumieć, że jest to jedyne działanie, które możesz wykonać ze swojej strony, od dołu, aby otrzymać obfitość z góry. Jednak przeszkadza ci w tym twój egoizm i wtedy zwracasz się do Stwórcy, aby pomógł ci zjednczyć się z przyjacielem wbrew pragnieniu otrzymywania.

Wówczas Stwórca się objawia, ty pochylasz się przed Jego wielkością, twoje pragnienie otrzymywania ulega anulowaniu i jednoczysz się z przyjacielem. Kiedy Stwórca świeci ci swoim światłem, znikają wszelkie trudności, rozwiązują się wszystkie problemy i wszystko wraca na swoje miejsce. Pragnienie otrzymywania natychmiast się uspokaja, gaśnie, ponieważ nie ma już nic do zrobienia. Jest bowiem drugą stroną tego samego Stwórcy.

Człowiek nigdy nie powinien czekać, aż pojawi się w nim pragnienie, aby nad nim pracować. Myśląc, że powinien działać zgodnie z pragnieniem, które już w sobie ma, człowiek po prostu nie rozumie, że zgodnie z pragnieniem postępują zwierzęta oraz masy znajdujące się na nieożywionym poziomie duchowym.

Kabalista natomiast, czyli ten, kto wkroczył do świata duchowego, nie działa zgodnie ze swoim pragnieniem. Pracuje po to, aby pragnienie się pojawiło, sam je buduje. Kiedy światło zbuduje już pragnienie, nie ma nad czym więcej pracować, więc kabalista wznosi się na kolejny stopień i pracuje nad tym, aby pojawiło się nowe pragnienie.

Z lekcji na święto Sukkot, 26.09.2026