Kiedy czytamy teksty kabalistyczne, przyciągamy do siebie wyższą siłę, zgodnie ze ścisłymi prawami, które kabaliści zaczerpnęli z natury. Kabaliści wyjaśniają nam, że pochodzi to z systemu zwanego „rosz świata Acilut”, czyli z głównej części systemu. W jaki sposób możemy przyciągnąć tę siłę? Poprzez swoje połączone pragnienie, zwane „MAN”. W Torze mówi się o tym jako „manna z nieba”.

W Kabale wchodzimy w realne duchowe działania, których rezultat musimy zacząć odczuwać w sobie, aby zrozumieć nasze zjednoczenie, jednocześnie pragnąć go i nie pragnąć.

Chodzi o to, aby nasza egoistyczna siła wzrastała, i jednocześnie ponad nią siła altruistyczna, i obydwie rozwijałyby się w nas w dół i w górę, tworząc duchowe naczynie, w którym odczuwalibyśmy jedność ponad naszym wspólnym egoizmem, tzw. „Góra Synaj”. „Sina” pochodzi od słowa „nienawiść”, oznacza wzajemne odrzucenie.

Tak abyśmy, jak Mojżesz, wspięli się na Górę Synaj, tę górę nienawiści, zjednoczyli się między sobą i odkryli Stwórcę, poznali Go. Ale do tego konieczne jest, aby pod nami utworzyła się ogromna góra wzajemnej nienawiści, wzajemnego odrzucenia, a my, pomimo tego wzniesiemy się ponad, próbując osiągnąć jedność i miłość.

Gdy osiągniesz taki stan, przechodzisz przez tzw. etap jego adaptacji, naprawy w sobie, zwany „czterdziestodniowym pobytem na Górze Synaj” – to jest poziom Biny, właściwości obdarzania – wtedy otrzymujesz więź między wszystkimi członkami wspólnoty i zaczynasz odczuwać w niej przejaw wyższej siły.

Z pomocą tej siły kontynuujesz naprawę siebie w tej wspólnocie i w taki sposób otrzymujesz możliwość ruchu naprzód. Powstaje między wami prawdziwy system, w którym współ działacie i poruszacie się do przodu, jak alpiniści. Wiecie, do jakiego celu zmierzacie, znacie drogę, wspieracie się nawzajem, stajecie się widzący. To właśnie musimy osiągnąć.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Medytacja kabalistyczna”

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co oznacza bycie partnerem Stwórcy w akcie stworzenia?

Odpowiedź: Oznacza to, że pragniesz poprzez swoje wysiłki osiągnąć połączenie między wszystkimi przyjaciółmi, a następnie między nimi i Stwórcą.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że materialny poziom zjednoczenia dziesiątki napełnia nasz umysł, a duchowy poziom zjednoczenia napełnia nasze serce?

Odpowiedź: Można powiedzieć, że tak.

Pytanie: Kiedy człowiek zaczyna pracować w celu obdarzania, czy ma jakieś wsparcie poza wiarą?

Odpowiedź: Nie ma żadnego innego wsparcia. Tylko więź z przyjaciółmi i wiara w to, co osiąga z więzi między nimi.

Pytanie: Czy w mojej pracy wewnętrznej lub w pracy dziesiątki, powinno być uczucie upokorzenia?

Odpowiedź: Nie. W żadnym wypadku! Wręcz przeciwnie, powinniśmy być dumni z tego, że jesteśmy zajęci dziełem Stwórcy.

Pytanie: O co prosić, aby głupotę przemienić w świętość?

Odpowiedź: Prosić, żeby była prawidłowa, normalna, zdrowa więź między wszystkimi przyjaciółmi. To jest najważniejsze. Wtedy nie zbłądzisz z drogi.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 25.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy Pana uczniowie osiągali duchową rzeczywistość w poprzednich inkarnacjach?

Odpowiedź: Nie. Obecnie zmierza, jakby to powiedzieć, pielgrzymka do wyższego świata. Tysiące, a nawet setki tysięcy ludzi zaczynają się do tego przygotowywać, dążą, gromadzą się na tę wyprawę, jak pielgrzymi z całego świata odwiedzają, powiedzmy Mekkę.

Tak i tutaj, nasz ruch zaczyna stopniowo przekształcać się z małych źródełek wody w strumienie, ze strumieni w rzeki, a ostatecznie wszystko to przekształci się w duży potok. Już dzisiaj setki tysięcy ludzi biorą udział w tym ruchu. Jest to ich osobista, wewnętrzna sprawa, niepubliczna, niepaństwowa, nie coś interdyscyplinarnego.

Jest to tylko osobista sprawa człowieka.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Reinkarnacje życia”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody

Kabaliści w poetycki, przyjazny sposób, w formie narracji, opowiadają nam o świecie duchowym. Ale ta historia oparta jest na wiedzy o wyższej naturze – doskonałej i wiecznej. Najważniejszym jej prawem jest prawo związku pomiędzy Stwórcą a stworzeniem – prawo wzajemnego poręczenia.

Ale nie ma w niej mowy o Stwórcy, o tym, że jest dobry i czyni dobro, o tym, że nie ma nikogo oprócz Niego. Nie mówi się też o Jego stosunku do stworzeń i związku między Nim a stworzeniami. Prawo to jest określone jako prawo scalania, z którego wynikają wszelkie relacje między stworzeniami, manifestując się w bardzo surowej i wymuszającej formie wzajemnego poręczenia.

To wielkie Prawo, które odnosi się do wszystkich powiązań w systemie dusz, bardzo precyzyjnie stworzonym przez Stwórcę, jest nam odkrywane stopniowo, podobnie jak dorośli stopniowo odsłaniają świat dzieciom – łagodnie i czule odnoszą się do nich, dopóki dzieci nie wejdą w samodzielne życie.

Tak natura, Stwórca, odnosi się do każdego człowieka i do całej ludzkości – tak jak zgodnie z Programem Natury musimy „dorosnąć” i zrealizować na sobie to prawo poręczenia.

Realizacja prawa odbywa się etapami, od wewnątrz do zewnątrz: najpierw w bardziej wewnętrznej grupie, a następnie rozprzestrzenia się w głąb i wszerz, aż wzajemne poręczenie, jako prawo jednego systemu, zapanuje nad całą rzeczywistością. To będzie Koniec Naprawy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam", Wzajemne poręczenie

W rzeczywistości wszystkie światy znajdują się wewnątrz „bliźniego”. Ten bliźni (albo grupa) – to Malchut Nieskończoności. Ja jestem poza nim. Na początku, przez wiele pokoleń, rozwija się we mnie ziemskie pragnienie otrzymywania przyjemności.

Następnie w naszych czasach (w naszej reinkarnacji duszy) zaczyna się we mnie rozwijać „punkt”, pragnienie duchowe a gdy próbuję zbliżyć się do grupy, odczuwam swoją naturę jako egoizm i zło, osiągam świadomość zła – poznaję swój zły początek.

Ze świadomości zła, w stopniu odczuwania go jako zła, podczas studiowania w grupie Kabały, domagam się naprawy poprzez światło, które powraca do źródła, do podobieństwa Stwórcy. Wszystko to dzieje się, kiedy jeszcze nie mam związku z bliźnim.

Kiedy podejmuję decyzję, że muszę osiągnąć połączenie z bliźnim, to tak jakby nawiązuję kontakt z grupą z zewnątrz. Wtedy z pomocą światła, które powraca do źródła – otaczającego światła, które świeci na mnie od wewnątrz, z centrum Malchut Nieskończoności – zaczynam jednoczyć się z grupą.

Wszystkie etapy mojego połączenia z grupą, stopnie połączenia między nami, to jest właśnie 125 stopni lub pięć światów – Asija, Jecira, Brija, Acilut, Adam Kadmon. Kiedy rzeczywiście osiągnę bliską, nierozerwalną więź, będąc w centrum tego „bliźniego”, całkowicie się z nim łącząc, ten stan nazywa się dla mnie „Światem Nieskończoności”.

OM – Or makif, otaczające światło, A – Asija, J – Jecira, B – Brija, A – Acilut, AK – Adam Kadmon, ŚN – Świat Nieskończoności.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Pytanie: Czy człowiek może od razu przyjść do Kabały w Liszma?

Odpowiedź: Nigdy.

Pytanie: Jak mogę przeważyć siebie i cały świat na czaszę zasług?

Odpowiedź: To wielka praca. Nie mogę ci nic pomóc, musisz sam sobie z tym poradzić.

Pytanie: Czy właściwości Abrahama, Izaaka i Jakuba istnieją w każdym naszym pragnieniu?

Odpowiedź: Nie w każdym pragnieniu, a w każdym człowieku.

Pytanie: Jak właściwości trzech przodków mogą nam pomóc rozpoznać, od czego rozpocząć naszą pracę?

Odpowiedź: Zaczynamy od tego, że łączymy się w jedną grupę, kobiety osobno, mężczyźni osobno. I wszyscy jednoczymy się wokół tygodniowego planu.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 24.11.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Ten którego pragnienie skierowane jest bezpośrednio do Stwórcy, uświadamia sobie, że Stwórca odkrywa się w prawdziwym wzajemnym połączeniu między duszami. To połączenie rozwija się w grupie w dwóch etapach:

1. Wzniesienie się na stopień Biny, Chafec Chesed, gdzie człowiek czuje się jak posłaniec działający ponad wiedzą. Najpierw odkrywa, że znajduje się we władzy egoizmu. Jak wydostać się z tej pułapki? – Za pomocą przykładu, który człowiek może zaczerpnąć tylko od otoczenia.

Jeżeli człowiek zaakceptuje ten przykład ponad rozum i uczucia, co nazywa się „ponad wiedzą”, jeżeli postępuje a) w zgodzie z grupą i b) wbrew sobie – jest to właściwe działanie, skierowane, aby rozpoznać i naprawić rozbicie i tym dokonać duchowego wzniesienia.  Stosując się do wartości otoczenia, a nie do swoich własnych wartości, myśli i kalkulacji, wywołuję na siebie wpływ światła.

Wtedy moje działania odpowiadają właściwościom światła, dlatego też przywołuję światło poprzez otoczenie – poprzez system, w którym przywracamy jedność. W ten sposób we mnie stopniowo kształtuje się naczynie, które nazywa się „Chafec Chesed” lub „ponad wiedzą”. W rezultacie wykorzystuję tylko właściwości obdarzania, siły obdarzania, naczynia obdarzania.

Co to znaczy? Rozum i uczucia nie są moje, zamieniłem swoje na grupowe, jestem posłańcem przyjaciół do Stwórcy. To co cenią przyjaciele, akceptuję i wypełniam. Zupełnie nieważne jest, co jest w przesyłce ani dlaczego została wysłana. Istnieje tylko jedna kalkulacja – zrezygnować z siebie i wypełnić pragnienie przyjaciół. Tak podnoszę się na pierwszy stopień poręczenia.

2. A potem chcę odgrywać bardziej aktywną rolę, nie ograniczając się do funkcji posłannika. Odkrywam, że mogę stać się przejściowym ogniwem: nie tylko wysyłać dalej to, co mi dano, a samodzielnie przyciągać i przekazywać światło.

Taki jest drugi etap – powrót w miłości, ponad Biną. Tutaj odkrywam świecenie Chochma i przekazuję je innym w tej samej sieci, którą zbudowałem na stopniu Biny. Napełniam innych wszystkim, czym tylko mogę dla nich uzyskać, i wtedy zaczynam odczuwać cel stworzenia.

W tej pracy właśnie poznaje Stwórcę, poznaję, że nie ma nikogo oprócz Niego. W rezultacie zdobywam aspiracje „prosto do Stwórcy” i staję się poręczycielem dla innych.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Księga Zohar od wielu tysięcy lat uważana jest za szczególną księgę, którą wszyscy szanują. W praktyce widzę, że człowiek, który zaczyna uczyć się Kabały, odnosi się do niej z wielkim szacunkiem.

Zauważa, że nauka Kabały opowiada absolutnie o wszystkim, obejmuje cały wszechświat, całą naszą psychologię, stosunki społeczne, teorię, praktykę, historię, geografię – wszystko, co tylko można sobie wyobrazić w naszym świecie. Wyjaśnia wszystkie korzenie świata, wszystkie źródła tego, co się dzieje i wszystkie cele.

Ponadto Kabała objaśnia reinkarnacje dusz, nasz stan ponad światem materialnym, w jaki sposób można go osiągnąć praktycznie dzisiaj. Na czym polega nasza wolna wola, jeśli w ogóle ją mamy? W jaki sposób zmieniamy nasze poczucie rzeczywistości. Jak możemy zmienić tę rzeczywistość i wznieść się na poziom, równy Stwórcy, zarządzać Stwórcą.

Oznacza to, że możemy zmienić swoje życie, siebie, ludzkość, całą naturę, Stwórcę, jakkolwiek dziwnie to brzmi. Wszystko to jest nam dane. Nauka Kabały mówi człowiekowi absolutnie o wszystkim. Jest ponad wszystkim co istnieje, dlatego że oferuje nam nowe właściwości, nowe możliwości.

Rzecz tylko w tym, że musimy trochę zmądrzeć i pomyśleć z wyprzedzeniem, przed wszelkimi kataklizmami, że czasem warto choć trochę zadbać o bezpieczeństwo naszego życia ziemskiego. A wszyscy przewidują, że za dwadzieścia lat nastąpi epoka lodowcowa lub wręcz przeciwnie – nastąpi wzrost temperatur klimatycznych. Nie wspominam już o tym, że możemy się sami „usmażyć” w jakiejś wojnie nuklearnej.

Kabała daje możliwość powstrzymania tego wszystkiego, umożliwia zarządzanie, osiągnięcie harmonii, kiedy każdy będzie miał wszystko, czego potrzebuje i wszyscy nagle osiągną pokój. Wtedy przestaniemy dzielić granice, ropę i wszystko inne, a po prostu dojdziemy do wspólnego, zupełnie nowego mianownika w naszych stosunkach. Czy to coś złego?

W tym celu wystarczy otworzyć książkę i trochę się pouczyć, albo dołączyć do nas za pośrednictwem Internetu, lub niektóre nasze programy, lekcje, wykłady, telewizję.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Osiągnąć harmonię”

Kategorie: KABAŁA, Kryzys, globalizacja, ZOHAR

Pytanie: Podczas otrzymania Tory naród Izraela powiedział: „Zrobimy i usłyszymy!” Czy ta fraza ma znaczenie duchowe?

Odpowiedź: Tylko duchowe. Cała Tora mówi tylko o duchowych, a nie o fizycznych działaniach na tym świecie, jak wielu ludzi myśli.

„Zrobimy” oznacza, że zjednoczymy się ze sobą, a „usłyszymy” oznacza, że ​​osiągniemy dobrą siłę, która przejawia się w naszych wysiłkach, aby się zjednoczyć, być wzajemnie dobrymi dla siebie, i ta siła zakończy nasze działanie, jak powiedziano: „Stwórca zakończy za mnie”.

Pytanie: Co usłyszymy po naszych wysiłkach zjednoczenia się?

Odpowiedź: „Usłyszymy” że to poziom Biny, ale słyszenie (nie ziemskie a wewnętrzne), kiedy zaczynamy rozpoznawać siłę obdarzania, która rzeczywiście manifestuje się między nami i jednoczy nas.

Ta siła obdarzania, która odkrywa i napełnia przestrzeń między nami, nazywa się „Stwórcą”. W taki sposób odkrywamy Jego właściwość. Nazywa się to odkryciem Stwórcy stworzeniu, na tym świecie.

Z programu audycji radiowej 103FM

Kategorie: Izrael i narody świata, Praca duchowa, Święta i specjalne daty, Tora

Pytanie: Czy wiara ponad wiedzą jest zawsze jakimś brakiem w rozumie i w odczuciach, które muszę zapełnić? Czy preferowane jest pozostawanie w odczuciu Stwórcy, pomimo faktu, że istnieją przeciwne odczucia?

Odpowiedź: Jeśli czujesz, że masz wiarę ponad wiedzą i napełnia cię to, nie masz się czym martwić. Powinieneś myśleć tylko o tym, jak dziękować Stwórcy.

Pytanie: Czy możemy uznać, że porażka to powodzenie, którego znaczenie zrozumiemy później?

Odpowiedź: Nie, nadal musimy działać i w tych działaniach odczuwać stosunek Stwórcy wobec nas.

Pytanie: Jak skupić swoją uwagę na zbudowaniu duchowego chisaronu we wszystkich stanach i cierpliwie czekać na radość z tego w dziesiątce?

Odpowiedź: Powinieneś zajmować się tym ciągle a wtedy zobaczysz, co jeszcze możesz wynieść z połączenia z przyjaciółmi, lub prosić Stwórcę lub grupę, jak upewnić się, by być zawsze we właściwej intencji.

Pytanie: Jak wzmocnić wiarę w to, że Stwórca jest dobry i czyniący dobro?

Odpowiedź: Mieć pragnienie bycia takim, jak Stwórca.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 21.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie