Przychodząc studiować Kabałę, człowiek wyobraża sobie, że będzie miał do czynienia z mistycznymi wyższymi siłami, aniołami i duchami, gdzieś w niebiosach, a także z pozaziemskim światem, który pozna i który odczuje. Zamiast tego, nagle musi studiować artykuły poświęcone grupie.

Początkowo wydaje się to bardzo dziwne, jakby przyszedł zgłębiać naukę o społeczeństwie czy państwie. Istniejemy w fizycznych ciałach, a każdy z nas żyje we własnym, małym świecie. Dlatego trudno jest nam zrozumieć, że oprócz zwykłego egoistycznego postrzegania rzeczywistości, istnieje jeszcze zupełnie inny sposób jej odczuwania, za pomocą obcych nam, przeciwnych do naszych, organów zmysłów.

Chociaż przejście od naturalnego postrzegania rzeczywistości do postrzegania świata wyższego nie jest łatwe i wymaga ogromnego wysiłku, ostatecznie każdy musi dojść do prawdziwego, „odkrytego” postrzegania rzeczywistości, nieograniczonego przez organy zmysłów człowieka.

Księga Zohar opisuje nasz obecny egoistyczny stan, jako stan człowieka śpiącego z oczami skierowanymi do wewnątrz. Interesujemy się bowiem i dostrzegamy jedynie to, co dzieje się w nas samych, w naszym małym pragnieniu otrzymywania przyjemności, niczym dziecko, które troszczy się wyłącznie o własne ciało.

Metoda Kabały pozwala przejść do szerszego postrzegania rzeczywistości, nie dziecięcego lecz właściwego dorosłemu człowiekowi, który współdziała z otaczającym go ogromnym światem. Takie przejście odbywa się za pośrednictwem środowiska, grupy.

W naszym świecie dziecko dorasta przez dwadzieścia lat, otoczone rodzicami, krewnymi, innymi dziećmi, a następnie przyjaciółmi i przyjaciółkami. W ten sposób stopniowo przygotowuje się do wejścia w wielki świat, ze wszystkim, co on obejmuje: edukacją, kulturą i przemysłem.

Bez środowiska ludzkiego dziecko rozwijałoby się po prostu jak zwierzę. Ponieważ jednak pragnie przyswoić sobie to, co oferuje mu otoczenie, środowisko stopniowo przenika do jego wnętrza i kształtuje jego świat. Aby odkryć nowy świat potrzebujemy nowego środowiska, pracując nad nim i przyswajając je sobie, zaczniemy odczuwać bezgraniczny wyższy świat.

Wszystko zależy od środowiska i od tego, jak bardzo uświadamiamy sobie jego znaczenie, oraz jak mocno się z nim łączymy. Powinniśmy zjednoczyć się z nim tak, jak „jeden człowiek z jednym sercem”, aby nasze wzajemne więzi ze środowiskiem, stały się całym światem, w którym będziemy odkrywać całą rzeczywistość. Nie jest to już ojciec i matka, lecz środowisko posiadające szczególne właściwości, prawa, tradycje, sposób postrzegania i wartości – wszystko jest zupełnie nowe.

Człowiek musi zbudować takie środowisko a w miarę jak będzie je tworzył, ono będzie kształtować jego samego, zapewniając mu duchowy rozwój. Dlatego środowisko jest najważniejsze i od niego zależy dobra przyszłość człowieka. Od otoczenia człowiek otrzymuje nowe organy postrzegania, dzięki którym może odczuwać świat wyższy. Budując więzi ze środowiskiem, człowiek jednocześnie buduje swój wyższy świat.

Dlatego „środowisko” dla kabalistów, jest pojęciem świętym. Mój nauczyciel, Rabasz był wyjątkowym kabalistą, ponieważ ​sformułował prawidłową i dokładną metodę budowania środowiska oraz relacji człowieka z nim. Metoda ta stanowi podstawę nauki Kabały. Dzięki właściwej więzi ze środowiskiem, człowiek buduje duchowe naczynie złożone z dziesięciu sfirot, w którym odkrywa światło swojej duszy, czyli wyższy świat i wyższą siłę, Stwórcę.

Dlatego nauka Kabały, której istotą jest budowanie właściwego środowiska, jest dziś tak potrzebna, gdy ludzkość przeżywa globalny kryzys, a przede wszystkim kryzys społeczny, przejawiający się w rozbiciu człowieka i rozpadzie społeczeństwa. Zarówno człowiek, jak i społeczeństwo czują, że znalazły się w ślepym zaułku i nie wiedzą, jak dalej się rozwijać. Tylko metoda Kabały może pomóc ludzkości zbudować właściwe społeczeństwo i wyjść z kryzysu.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Studia Kabały

Komentarz: Irina napisała: „Nie jestem jeszcze mamą, ale bardzo chcę nią być. Widzę, jak matki przyprowadzają na nasze zajęcia swoje dzieci. Sama uczę tańca. Widzę, jak dzieci są zadbane, jak matki je podziwiają. A potem oglądam wiadomości, jak mężczyźni, jeszcze nawet chłopcy, zabijają się nawzajem.

Nie rozumiem dlaczego? Po co były te wszystkie kółka, czyste koszule, matura, szkoła? Po co?! Jak trzeba edukować, kochać, ciepło wychowywać człowieka, żeby nie chciał żadnych wojen, nie chciał nikogo zabijać?“

Odpowiedź: Rozumiem tę młodą dziewczynę. Ale nie wiem, jak jej odpowiedzieć, z wyjątkiem jednego. U podstawy natury człowieka tkwi egoizm, który bestialsko zabija, robi wszystko, aby nas zniszczyć. Musimy wypowiedzieć wojnę temu egoizmowi.

Jak możemy to zrobić – to jest najważniejsze. Kabała tego naucza. Więc opanujmy razem tę naukę i zniszczmy egoizm. Nie mam nic więcej do powiedzenia poza takimi obowiązkowymi słowami. A wszystkiego innego dowiesz się z naszych kursów, lekcji, zajęć, książek.

Pytanie: Czy można to zrobić na poziomie naszego świata za pomocą porozumień, sankcji gospodarczych?

Odpowiedź: To jest nie skuteczne!

Pytanie: A czy ludzkość da się o tym przekonać?

Odpowiedź: Ludzkość musi przekonać się w tym, że jej natura, egoizm, jest zła. Dlatego nie może stworzyć nic dobrego, żadne dobro z tego nie wyjdzie. Tak więc: „porzućcie nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie”.

Pytanie: Czyli te barbarzyńskie wojny, które były, nadal będą barbarzyńskie?

Odpowiedź: Będą jeszcze bardziej barbarzyńskie.

Pytanie: A przecież człowiek staje się bardziej kulturalny, ma większą wiedzę?

Odpowiedź: To wszystko będzie tylko mu szkodzić. Dlatego że egoizm wymyśla to wszystko: różne nauki, sztuki, techniki, technologie.

Pytanie: Czy żadna duchowość w człowieka nie wchodzi?

Odpowiedź: Nie. Duchowość – to miłość do bliźniego bez żadnego powodu.

Pytanie: Do tego nie możemy dojść za pomocą technicznego postępu?

Odpowiedź: Nie, oczywiście, że nie.

Pytanie: Jak to ludzkość zrozumie?

Odpowiedź: Ludzkość zrozumie albo drogą światła, albo drogą cierpienia. Są dwie drogi. Teraz zaczynają się przed nami odkrywać.

Pytanie: Ale te dwie drogi, tak czy inaczej prowadzą do jednej drogi?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Czyli jedna droga może być długa, bardzo długa, rozwlekła, a druga bezpośrednia i bardziej przejrzysta?

Odpowiedź: Tak. Miejmy nadzieję, że uda nam się to wszystko zobaczyć. Przynajmniej początek tego.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Wiadomości, Wychowanie, dzieci

Pomiędzy nami wszystkimi, w całej ludzkości, nieustannie krąży wyższa energia, a my jej nie odczuwamy. Dzieje się tak dlatego, że pragnąc jedynie egoistycznie otrzymywać, blokujemy jej przepływ. Nasze właściwości i właściwości wyższej energii są bowiem diametralnie przeciwne.

Wyższa energia objawia się w prawidłowej więzi między ludźmi. Nasz egoizm oddziela nas od siebie nawzajem, przerywając te więzi. Dlatego w każdym człowieku jest jedynie odrobina energii – dana mu wyłącznie po to, by podtrzymać to krótkie życie.

Takie jest nasze ziemskie istnienie w tym świecie. Jeśli jednak pragniemy wznieść się ponad ziemskie ograniczenia, musimy połączyć się ze sobą we właściwy sposób. Gdy pragnę obdarzać, a nie otrzymywać, zaczynam przewodzić energię. Przestaję blokować jej przepływ i staję się kanałem. Wtedy wyższa energia przepływa przeze mnie i mogę jej używać oraz przekazywać ją innym.

Akcelerator cząstek dobra

Wyższa energia bez końca krąży między nami, wykonując coraz to nowe obroty i dając każdemu możliwość jej wykorzystania. Co więcej, możemy ją wzmacniać – przekazując od jednego do drugiego i stając się „akceleratorem cząstek dobra”.

Wówczas wszyscy będziemy mogli czerpać radość bez jakichkolwiek ograniczeń. Dziś sami blokujemy ten przepływ i nie rozumiemy, że mamy możliwość uchwycenia tej wyższej energii obecnej w świecie. To energia naszego życia, dzięki której istniejemy. Lecz jeśli zaczniemy przekazywać ją sobie nawzajem, nasze życie stanie się życiem wiecznym.

Proste rozwiązanie

To rozwiązanie jest tak proste, że nie jesteśmy w stanie go pojąć. Zacznij jednak myśleć, że życie każdego z nas nie jest odrębnym zjawiskiem, lecz składową częścią czegoś bardziej ogólnego. A nagle poczujesz, jak wznosisz się w swojej świadomości do wyższego wymiaru i odczuwasz wieczny nurt życia. To właśnie miał na myśli Einstein. Wznosimy się z naszego wymiaru do wyższego, gdzie istnieją inne pojęcia czasu, ruchu i przestrzeni. I każdy stan odpowiada swojemu wymiarowi.

Przyczyna naszych nieszczęść

Wszystkie nasze problemy biorą się stąd, że zderzamy się swoimi egoistycznymi pragnieniami, „podcinając” sobie nawzajem skrzydła – przecinając między nami kanały przepływu energii życia. Pragniemy czerpać radość kosztem drugiego, wznosić się ponad wszystkich – i dlatego jesteśmy tak nieszczęśliwi.

Jeśli jednak będziemy pracować z tym, co mamy – z własnym pragnieniem otrzymywania rozkoszy – ale używać go nie na szkodę drugiego, lecz dla jego dobra, otrzymamy podwójną radość. Oboje będziemy czerpać radość – razem!

Nauka życia

A jeśli wszyscy ludzie na świecie będą tak postępować, nagle odkryjemy, że odsłoniliśmy Źródło nieskończonej radości. Przestaniemy odczuwać, że żyjemy i umieramy – bo życie i śmierć to obecność i nieobecność radości. A nasza radość stanie się nieskończona. To jest podstawa natury, a nauczyć się nią posługiwać – to właśnie prawdziwa nauka życia.

Kategorie: Nowe publikacje, Postrzeganie rzeczywistości, Praktyka połączenia, Społeczeństwo przyszłości, Wiadomości

W pracy duchowej grupa jest absolutnie ważna dla każdego, ponieważ jest instrumentem, za pomocą którego odkrywamy Stwórcę. Stwórcę można pojąć tylko poprzez połączenie dusz. A grupa w naszym świecie jest ucieleśnieniem takiego związku. W grupie możemy uczyć się, jak współdziałać ze sobą wbrew egoizmowi.

To jest najbardziej nienaturalna praca przeciwna naturze człowieka! To okropne zajęcie, jakie tylko można było wymyślić – próbować mechanicznie kochać, uczestniczyć w lekcjach i spotkaniach, nieustannie współdziałać. Ale nie ma ucieczki.

Pytanie: Czy ludzie, z którymi Pan pracuje, są dla Pana również grupą?

Odpowiedź: Dla mnie grupą są praktycznie wszyscy moi uczniowie we wszystkich krajach świata, którzy biorą udział w lekcjach, czytają mojego bloga, są ze mną.

Pytanie: Czy pomagają Panu w postępie?

Odpowiedź: Oczywiście. Odnoszę się do nich jak matka, która karmi dzieci i otrzymuje dzięki temu przyjemność.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Znaczenie grupy”

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Powiedziano: „Dzień dniowi przekazuje słowo, noc nocy objawia wiedzę”. Zrozumiałem to tak, że dzień oznacza wzniesienie, a noc – upadek. Czym są te stany „przekazuje słowo i objawia wiedzę”?

Odpowiedź: Trudno nam rozpoznać, co otrzymujemy ze wzniesień, a co z upadków, ponieważ sam stan jest czymś odrębnym, podobnie jak czas otrzymania zapłaty. Być może upadek, otrzymany przeze mnie podczas wzniesienia, jest właśnie zapłatą. A co w takim razie stanowi zapłatę podczas upadku?

Możesz powiedzieć, że podczas wzniesienia zapłata wydaje się najbardziej racjonalna. Ale nie. Ostatecznie otrzymujemy zysk w naszych dwóch kelim: w rozumie (mocha) i w sercu (liba), czyli w odczuciu i w zrozumieniu.

Jeśli znajduję się w stanie upadku, nie oznacza to, że źle się czuję i idę spać. Okres upadku oznacza, że właśnie w tym czasie, w tym stanie, walczę o to, by mimo wszystko pozostawać w świętości, być połączonym ze Stwórcą, odkrywać Go, mimo że jest ukryty. Upadek oznacza bowiem Jego ukrycie.

Wtedy otrzymuję wewnętrzne rozpoznania (awchanot), zrozumienie różnych stanów, a poprzez te stany – poznanie swoich pragnień, swojej wewnętrznej części, wewnętrznej struktury, oraz miary relacji między mną a Stwórcą. Właśnie w okresie upadku, w ciemności, wyjaśniam wszystkie te więzi, wszystkie punkty tarcia i połączenia między nami. Ciemność daje mi taką możliwość, nie osłabia moich odczuć.

Kiedy zrozumiem to wszystko na ile potrafię, wtedy, podczas wzniesienia, wypełniam wszystkie te więzi, wszystkie punkty tarcia i połączenia miłością, uczuciem – tym, co nazywa się serce (liba).

Z lekcji według artykułu Rabasza, 02.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czy można znaleźć ogólną zasadę rozwiązywania naszych problemów?

Odpowiedź: Nie wiemy, które z naszych działań mogą przyciągnąć większą a które mniejszą ilość otaczającego światła, ani jak te działania ocenić. Możemy mierzyć nie rezultat, a samo działanie. Im bardziej działania są ukierunkowane na zjednoczenie, tym są pożyteczniejsze.

Ale to pod warunkiem, że w grupie przeważają właściwe wartości. Wtedy zjednoczenie w takiej grupie działa na dobre. Jeśli natomiast jest to grupa przestępców, których wartości są wątpliwe, ich zjednoczenie działa na złe. Oznacza to, że należy pracować w dwóch kierunkach: najpierw wyjaśniać wartości, sprawdzać je i precyzować, a następnie jednoczyć się wokół nich.

W przeciwnym razie może powstać grupa, która będzie przynosić jedynie szkodę. Wówczas lepiej, żeby między jej członkami nie dochodziło do zjednoczenia.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.08.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co Pan sądzi o przeciwstawieniu Boga z Diabłem?

Odpowiedź: Zazwyczaj nie poruszam takich kwestii, dlatego ograniczę się jedynie do stwierdzenia, że w całym wszechświecie istnieje tylko jedna działająca siła – Stwórca, od którego pochodzi wszystko, w tym wszystkie siły i oddziaływania, które wydają nam się przeciwstawne.

Wszystkie wzajemnie przeciwstawne, a zarazem zgodne działania tych sił pochodzą od jednej siły Stwórcy. Wszystkie działają według jednego programu, aby doprowadzić ludzi do jednego celu – pełnego odkrycia Stwórcy w nich samych, poprzez upodobnienie się do Niego.

Aby osiągnąć nasze podobieństwo do Stwórcy, Jego oddziaływanie na nas rozdziela się na wiele różnych i przeciwstawnych wpływów. Różnice między nimi odbieramy jako istnienie różnych, sprzecznych ze sobą źródeł sił.

Kabała sprowadza wszystko do zasady: „Nie ma nikogo, oprócz Niego”. Właśnie dążenie do połączenia wszystkiego na świecie, w tym również samego siebie, we wszystkich swoich pragnieniach, myślach i działaniach, z Jednym Źródłem, czyli przyczyną, stanowi główny wysiłek człowieka. Dzięki temu wysiłkowi, człowiek odkrywa Stwórcę i przekonuje się, że na świecie istnieje tylko jedna siła obdarzania i miłości.

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Stwórca

Rabasz, 1985/86, Artykuł 34, „Sędziowie i strażnicy”: Powiedziano: „Sędziów i strażników ustanów sobie we wszystkich bramach swoich”. Kiedy człowiek chce rozpocząć pracę dla Stwórcy, przechodzi dwa etapy:

1. Teoria. Najpierw tworzy dla siebie program: co powinien robić, a czego nie powinien robić. Chodzi o rozróżnienie dobra i zła. Ta teoretyczna część nazywa się „sędzią”, który wskazuje jak należy postępować.

2. Praktyka. A następnie należy realizować teorię w praktyce. Ta część nazywana jest „strażnikiem”.

Ta praca nie jest na jeden dzień – każdego dnia człowiek powinien dokładać starań. Dlatego powiedziane jest w liczbie mnogiej: „sędziowie i strażnicy”.

Z lekcji na temat „Porady dla kongresu w Arawa”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Człowiek powinien starać się dostrzec, że Stwórca w każdej chwili zwraca się do niego, posługując się różnymi siłami i różnymi wydarzeniami. W rzeczywistości Stwórca jest zawsze blisko człowieka i nad nim pracuje.

Dlatego jeśli człowiek nie przestaje poszukiwać i zawsze pamięta, że wszystko, co odczuwa, pochodzi od Stwórcy i dąży do nawiązania więzi z Nim, to nigdy nie zejdzie z właściwej drogi i zawsze będzie ukierunkowany na Stwórcę.

W każdej chwili, za każdym zjawiskiem, kryje się wezwanie Stwórcy skierowane do człowieka, wszystko zależy wyłącznie od człowieka i od tego, na ile potrafi nieustannie dążyć do Stwórcy. Czasami Stwórca wywołuje w człowieku ochłodzenie, zsyłając mu przeszkody, ale nie po to, aby zepchnąć go z drogi, lecz przeciwnie, aby go przebudzić i czegoś nauczyć. W taki sposób rodzice uczą dziecko chodzić, cofają się, aby dziecko włożyło wysiłek i zrobiło krok w ich stronę.

Cokolwiek by się wydarzyło, za każdym razem bez wątpienia, mamy do czynienia wyłącznie ze Stwórcą, który nie opuszcza nas ani na chwilę, nam pozostaje nie opuszczać Jego. Niezależnie od tego, jak odczuwamy stosunek Stwórcy do nas, najważniejsze jest, aby nie przerywać z Nim bezpośredniej więzi.

Oznacza to, że powinniśmy starać się reagować na każde odczucie otrzymane od Stwórcy, odpowiadając Mu z głębi serca w taki sam sposób, w jaki Stwórca zwrócił się do nas. Człowiekowi może jeszcze brakować wiedzy, ale po prostu chce pozostawać w więzi ze Stwórcą, dlatego stara się być zawsze gotowy, by odpowiedzieć na wezwanie Stwórcy skierowane do niego.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Dlaczego jest to przed nami ukryte, że obdarzanie jest dobre? Po to, aby złodziej nie wyprzedzał wszystkich i biegł krzycząc: „Łapać złodzieja!”. Gdybym wiedział, że obdarzanie jest dobre i opłacalne, wtedy obdarzał bym z intencją otrzymywania przyjemności: „Obdarzać to obdarzać, zrobię to, najważniejsze, żeby mi było dobrze”.

Nie można dojść do właściwości obdarzania, dopóki nie odetniesz się od perspektywy uzyskania dobrego rezultatu, a inaczej nie nazywa się to obdarzaniem. Dlatego przede wszystkim należy zrobić ograniczenie („cimcum”) dosłownie na każde działanie, tak aby rezultat altruistycznego działania nie był odczuwalny w kelim otrzymywania, w żadnej postaci zadowolenia siebie. Dopiero potem można naprawdę obdarzać, wtedy zobaczysz, jakie to wspaniałe.

Jak i gdzie mogę zobaczyć, jakie to dobre? W jakich kelim poczuję, że jest to dobro? Tylko w kelim obdarzania. Ale gdzie są te kelim? Przecież ich nie mam!

Okazuje się, że są takie kelim i sam to zobaczysz. Znajdują się one w odbitym świetle, czyli w kelim, które nabędziesz z chisaronów innych ludzi – tych, których będziesz obdarzać. Właśnie tam znajdują się twoje kelim, z którymi powinieneś pracować. Natomiast twoje własne kelim to „kamienne serce” (lew a-ewen), dlatego powinieneś dokonać na nich ograniczenia i ich nie używać.

Oprócz punktu w sercu, nie masz dziś w sobie ani jednego kli, z którym mógłbyś pracować w duchowości. Gdzie znajdują się te kelim? W każdym z twoich przyjaciół siedzących tutaj. Znajduje się w nich twoja własna cząstka, która przeniknęła tam w wyniku rozbicia naczyń, a ty powinieneś połączyć je, zbierając od wszystkich przyjaciół. Wtedy poczujesz każdego z nich, odczujesz, że dosłownie wszyscy znajdują się w tobie, w twoim sercu.

Zobacz, w jaki sposób powinieneś być związany ze wszystkimi, w przeciwnym razie skąd weźmiesz te kelim?! Wejdziesz do świata duchowego, dzięki kli utworzonemu z kelim znajdujących się w każdym z przyjaciół w grupie. Nic innego ci nie pomoże, w żaden inny sposób nie osiągniesz duchowości.

Powinieneś objąć wszystkich, niczym ośmiornica, przenikając do serca dosłownie każdego przyjaciela i odczuwając je, ponieważ tylko tam znajdują się twoje kelim. Miną lata, zanim zaczniesz rozumieć, że przyjaciele są ci potrzebni, ponieważ w nich znajdują się twoje kelim, twoje duchowe poznanie.

Okazuje się więc, że pracujesz, wkładasz, a duchowe otrzymujesz w nich. Jak to możliwe?! Czy twoje zarobki trafiają na ich konto bankowe?! Jak sobie z tym poradzić? Udzielamy sobie nawzajem upoważnienia do stałego, swobodnego dostępu do konta bankowego każdego z przyjaciół. Nazywa się to „zawarciem sojuszu”. Taka wzajemna więź to właśnie „arwut” – gwarancja, wzajemne poręczenie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 06.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie