Istotą Kabały jest odkrycie jedności Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманJedność Stwórcy, jest tym co powinniśmy odkryć, a wszystko pozostałe łączy się w jedną całość w tym celu. Dlatego podczas nauki a także wtedy, gdy jesteśmy zmuszeni zajmować się zwykłymi, codziennymi problemami, powinniśmy badać, na ile jesteśmy w stanie a na ile nie jesteśmy w stanie, połączyć się z naszą drogą, z wykonywanym działaniem i celem. A celem jest osiągnięcie jedności Stwórcy.

Nie mogę kierować się ku celowi, którym jest sam Stwórca, tak jakbym wyraźnie Go widział, i już dokonywał kalkulacji, brał kompas, wybierał według niego określony kierunek i podążał według niego. Widzieć Stwórcę oznacza wyobrażać sobie stan, w którym łączę z Nim wszystko, co mi się przydarza, wszystkie swoje myśli i pragnienia, wszystkie otaczające mnie przyczyny, oraz wszystkie sytuacje.

Wyobrażam sobie, jak wyglądałoby to, gdybym postrzegał wszystko jako „jedno, jedyne i niepodzielne”. I właśnie tę istotę nazywam Stwórcą. W odniesieniu do tego nastawiam siebie i widzę, na ile jeszcze nie odpowiadam temu stanowi swoimi decyzjami, odczuciami i sposobem myślenia. Oznacza to, że ja znajduję się w jednym miejscu, a Stwórca w innym. Widzę więc, w jakich pragnieniach i myślach jeszcze nie łączę Go w jedną całość we wszystkim co istnieje.

Wówczas mówi się, że widzę drogę przebiegającą między dwiema przeciwstawnymi istotami: jedną, w której w moim obecnym stanie nie ma jeszcze Tego, który jest Jeden, Jedyny i Niepodzielny, oraz drugą, w której znajduje się On – Jeden, Jedyny i Niepodzielny w pełnym objawieniu, to daje mi możliwość połączenia się z Jego jednością. To wszystko, co człowiek powinien sobie wyobrazić.

Również podczas nauki, kiedy mówimy o świetle, które przywraca do Źródła, oraz o Torze, która leczy wszelkie ciało, właśnie na tym powinniśmy skupiać naszą intencję. Czego potrzebujemy, aby Tora nas uleczyła? Aby uleczyła w nas tę chorobę, przez którą nasze własne „ja” wysuwa się na pierwszy plan i zasłania nam Stwórcę, jak gdyby nasza osobowość naprawdę istniała.

Baal HaSulam w księdze „Szamati” mówi w istocie właśnie o tym. Wszystko wynika z pierwszego artykułu: „Nie ma nikogo, oprócz Niego”. Jest to artykuł najbardziej podstawowy, niczym sfira Keter, a wszystko pozostałe jest jedynie jego następstwem. Cała praca, wszystkie działania, cała metoda są związane wyłącznie z odkrywaniem jedności Stwórcy.

Dlaczego mówi się, że istotą Kabały jest odkrycie Jego Boskości stworzeniom w tym świecie? Czym jest „Jego Boskość”? Jest to Jedyna Siła, która działa w całym stworzeniu, a zatem obejmuje również nas.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.11.2026


Najważniejsza jest grupa

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jeśli grupa ma mnie chronić przed upadkami, to czy nie powinienem mieć żadnych innych myśli, poza troską o nią?

Odpowiedź: Jeśli grupa będzie rzeczywiście troszczyć się o prawidłowe dążenie do Stwórcy, a ty włożysz w nią wszystko, co możesz, uniżysz się, aby być od niej w stu procentach zależnym, to niczego więcej ci nie potrzeba. Co jeszcze posiadasz? Dlaczego wydaje ci się, że jest jeszcze coś poza tym?

W artykule „Wolność wyboru” powiedziano, że nie mamy żadnych innych możliwości, aby zmienić swój los na lepsze, poza przyspieszeniem własnego rozwoju. Być może pytasz, czy powinieneś wkładać wysiłek tylko w siebie, czy również w grupę? Nie! Powinieneś pracować nad sobą, aby połączyć się z grupą i wywierać na nią wpływ, a jednocześnie uniżać się przed nią. Niczego więcej nie potrzeba.

Na to pytanie istnieje bardzo prosta odpowiedź w artykule „Wolność wyboru”, jako przykład można podać ten świat, który dostarcza nam wszystkich pragnień poza zwierzęcymi, czyli pragnień ludzkich, pochodzących z otaczającego nas społeczeństwa.

Jak powiedziano w artykule, istnieją cztery czynniki: nasza pierwotna podstawa (materiał) i drogi jej rozwoju, a także otoczenie i drogi jego rozwoju. Jeśli więc zmieniam swoje otoczenie i drogi jego rozwoju, jakby wpływam na ten proces. Nie ma niczego, poza tymi czterema czynnikami, które określają rozwój.

Moja dusza pozostaje tą samą duszą, tą samą kroplą nasienia, która ma rozwinąć się właśnie we mnie, a nie zmienić się w coś innego: w owies czy pszenicę. Pozostanę sobą. Innymi słowy, mój korzeń, do którego muszę powrócić, już istnieje, ale na drogę, którą będę podążać, aby tam dotrzeć, mogę wpływać wyłącznie za pomocą otoczenia.

Przez tysiąclecia większość ludzi, którzy pragnęli osiągnąć zjednoczenie ze Stwórcą, lecz ponieśli porażkę, nie zdołali tego dokonać właśnie z powodu braku grupy. Większość!Chociaż z góry uwzględniane są również różnego rodzaju rachuby, ale to nas nie dotyczy, ponieważ najważniejsza jest grupa.

Z lekcji według listu Rabasza, 15.11.2026


Nie czekać, aż przyjdzie pragnienie

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak mogę zmusić się do zjednoczenia z przyjacielem?

Odpowiedź: Jak można zmusić się do zjednoczenia z przyjacielem? Co oznacza „przymuszenie się”? Oznacza to działanie wbrew własnemu pragnieniu.  Ale nie możesz nic zrobić wbrew swojemu pragnieniu! Próbując zjednoczyć się z przyjacielem wbrew własnemu pragnieniu, odkrywasz, że rzeczywiście nie jesteś do tego zdolny.

Jednocześnie grupa uświadamia ci, że jest to najważniejsza rzecz, ponieważ bez zjednoczenia z przyjaciółmi nie możesz poszerzyć swojego kli i otrzymać do niego światła. Otrzymanie światła odbywa się dzięki połączeniu ogromnej liczby cząsteczek w jedno wspólne kli zwane „Adam Riszon”.

Pod wpływem grupy naprawdę zaczynasz dostrzegać i coraz bardziej przekonywać się, jak ważne i jak niezbędne jest dla ciebie zjednoczenie z przyjaciółmi. Zaczynasz rozumieć, że jest to jedyne działanie, które możesz wykonać ze swojej strony, od dołu, aby otrzymać obfitość z góry. Jednak przeszkadza ci w tym twój egoizm i wtedy zwracasz się do Stwórcy, aby pomógł ci zjednczyć się z przyjacielem wbrew pragnieniu otrzymywania.

Wówczas Stwórca się objawia, ty pochylasz się przed Jego wielkością, twoje pragnienie otrzymywania ulega anulowaniu i jednoczysz się z przyjacielem. Kiedy Stwórca świeci ci swoim światłem, znikają wszelkie trudności, rozwiązują się wszystkie problemy i wszystko wraca na swoje miejsce. Pragnienie otrzymywania natychmiast się uspokaja, gaśnie, ponieważ nie ma już nic do zrobienia. Jest bowiem drugą stroną tego samego Stwórcy.

Człowiek nigdy nie powinien czekać, aż pojawi się w nim pragnienie, aby nad nim pracować. Myśląc, że powinien działać zgodnie z pragnieniem, które już w sobie ma, człowiek po prostu nie rozumie, że zgodnie z pragnieniem postępują zwierzęta oraz masy znajdujące się na nieożywionym poziomie duchowym.

Kabalista natomiast, czyli ten, kto wkroczył do świata duchowego, nie działa zgodnie ze swoim pragnieniem. Pracuje po to, aby pragnienie się pojawiło, sam je buduje. Kiedy światło zbuduje już pragnienie, nie ma nad czym więcej pracować, więc kabalista wznosi się na kolejny stopień i pracuje nad tym, aby pojawiło się nowe pragnienie.

Z lekcji na święto Sukkot, 26.09.2026


Po co żyjemy?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Wyjaśnia Pan, że nauka Kabały odpowiada na pytanie: „Po co żyje człowiek?”. Jak dotąd nie rozumiem, jaka jest odpowiedź na to pytanie. Po co żyjemy?

Odpowiedź: Żyjemy po to, aby odpowiedzieć na to pytanie: „Po co żyjemy?”. Ponieważ odpowiadając na to pytanie, osiągamy cel życia i odkrywamy jego sens.

Pytanie: Jaki jest sens życia?

Odpowiedź: Sensem życia jest osiągnięcie korzenia czyli wyższej siły. Gdy tylko ją osiągasz, odkrywa się przed tobą nowa droga rozwoju. Zaczynasz coraz bardziej upodabniać się do tej wyższej siły a wtedy poznajesz siebie i otaczającą cię rzeczywistość zupełnie inaczej, za pomocą nowych narządów zmysłów. Odkrywasz inny, wyższy świat. 

Wówczas nasz materialny świat staje się dla ciebie jedynie środkiem, a najważniejszym celem jest osiągnięcie wyższej siły, w całej jej pełni, by upodobnić się do Niej i osiągnąć taki sam stopień właściwości jak Ona. Na tym polega sens życia.

Z programu radiowego 103FM


Odkrycie Kabały – w miarę potrzeby

каббалист Михаэль ЛайтманPrzez długi czas Kabała była ukryta przed światem, ponieważ ludzkość była jeszcze na bardzo wczesnym etapie rozwoju i nie była wystarczająco dojrzała, aby z niej korzystać. Jeśli masz pragnienia ograniczające się tylko do jedzenia, seksu, rodziny, pieniędzy, wiedzy, Kabała nie jest ci potrzebna.

Uganiasz się za tymi rzeczami, zaspokajasz je, żyjesz nimi i w taki sposób mijają tysiące lat, aż dochodzisz do stanu, w którym pragniesz już czegoś więcej. Jeśli pragniesz czegoś więcej, może wtedy rozpocząć się już rozwój pragnienia wyższego niż dotychczasowe pragnienia zwierzęce. Wówczas potrzebujesz metody, która pozwoli ci rozwinąć to nowe pragnienie.

Nie rozwija się ono w sposób naturalny, lecz wyłącznie dzięki swojemu wysiłkowi. To znaczy, kiedy kierujesz swoje osobiste pragnienia, właśnie na rozwój tego dodatkowego odczucia, dodatkowego pragnienia, zaczynasz odczuwać potrzebę szczególnej metody. Wcześniej nie była ci potrzebna, dlatego pozostawała ukryta.

W zasadzie nigdy wcześniej Kabała nie była ukryta, po prostu nie było ludzi, którzy odczuwaliby jej potrzebę. Nawet dzisiaj, jeśli wyjdziesz na ulicę i zaczniesz krzyczeć, być może dzięki swojemu głośnemu nawoływaniu, przyciągniesz do naszej grupy dodatkowo 100 czy 200 osób. Ale oczywiście ostatecznie 90% z nich odejdzie i powróci do swojego dawnego życia. Tak więc Kabała nie jest ukryta.

Kabaliści przez cały czas poszukiwali ludzi, „których serce byłoby niespokojne”. Ilu ludzi odpowiedziało na to wezwanie, tylu właśnie studiuje Kabałę. Ty przecież o tym nie wiesz. Kabaliści we wszystkich pokoleniach mieli niemało uczniów, ale studiowanie Kabały odbywało się bardzo cicho, skromnie. Ponieważ pozostali nie odczuwali jej potrzeby, nie było sensu robić wokół niej szumu.

W ten sposób bowiem wzbudzasz wobec siebie nienawiść zarówno ze strony ludzi religijnych, jak i świeckich, Żydów, chrześcijan, wszystkich których tylko chcesz. Żadna z tych grup nie jest tym zainteresowana, wręcz przeciwnie, w ten sposób budzisz w nich coś zupełnie obcego.

Obecnie w naszych czasach, Kabała staje się nieco bardziej potrzebna szerszemu kręgowi ludzi, i dlatego jest coraz bardziej ujawniana. Ale gdybyś wyszedł na ulicę, zaczął krzyczeć a z całego świata zwróciłoby na ciebie uwagę zaledwie jedna lub dwie osoby – to co z tego? Dlatego mówi się, że Kabała jest tajemną nauką. Nikt jej nie ukrywa, po prostu ludzie odkrywają ją w miarę potrzeby.

Zacznij dzisiaj występować w telewizji, w radiu, rób przez 24 godziny wszystko, co chcesz. Nie sądzę, żeby miało to sens. Musisz dostosować swoje wezwanie do kogoś, kto jest gotowy je usłyszeć, i na nie zareagować. To jeszcze przed nami.

Dzisiaj w naszych czasach, oprócz tego, że sami podejmujemy wysiłki i mam nadzieję, że w niedalekiej przyszłości zbliżymy się do czegoś poważnego w poznaniu duchowym, budujemy system dla następnego pokolenia.

Rozpowszechnianie Kabały nie polega na tym, że wyjmuje się coś i zaczyna rozdawać. Co można rozdać? Gdybyś wziął worek dolarów lub srebrnych monet, poszedł do jakiegoś dzikiego plemienia, które nie ma pojęcia, czym one są, chciałbyś je rozdawać, nikt nawet nie zwróciłby uwagi na nie.

Ale gdybyś rozdał im coś kolorowego, błyszczącego, wzięliby to. Okazuje się więc, że oferujesz im rzeczy, które mają wartość wyższą niż ta, którą są w stanie dostrzec. To tak, jakbyś rzucał pieniądze i złoto przed zwierzętami – są to dla nich rzeczy zupełnie niepotrzebne.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 11.11.2026


Nie czekać na przebudzenie z góry

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Na czym polega aktywna praca w grupie?

Odpowiedź: Aktywna praca polega na tym, aby, jak napisał Rabasz, umniejszać siebie wobec przyjaciół, ale nie tylko umniejszać, a nawet „uniżać” siebie wobec grupy. Przede wszystkim domagać się od grupy, aby przekazywała wielkość Stwórcy, wielkość celu.

Wówczas na tyle, na ile grupa staje się wielka w twoich oczach, czynisz ją większą od siebie, i na ile wzbudza w tobie teraz poczucie wielkości Stwórcy, na tyle ostatecznie zyskujesz dzięki niej tę siłę wielkości. Daje ci to możliwość dodawania czegoś od siebie, tak jakbyś otrzymał przebudzenie z góry.

Jednak przebudzenie z góry nie przybliży cię do Stwórcy, dokona tego właśnie przebudzenie otrzymane od grupy, ponieważ przychodzi ono dzięki temu, że starasz się zebrać rozbite kelim i połączyć je ze swoim kli. Jest to praca w działaniu, zgodnie z którą Stwórca objawia się w tych kelim, które udało ci się zebrać.

Jeśli natomiast po prostu silniej odczujesz wielkość Stwórcy, będzie to wynikało z przebudzenia z góry, które nie stanowi dodatku do twoich kelim. Stwórca po prostu objawił ci swoją wielkość, dodając ci swoje NeCHI, swoje kli. Potem zabiera jednak to kli, i poza wspomnieniami nic ci nie pozostaje, ponieważ nie są to reszimot, z których możesz korzystać.

Oznacza to, że musisz nabyć te kelim od grupy. Nie należy więc czekać na przebudzenie z góry, ponieważ to nie rozwija człowieka. Przyczynia się to do postępu tego, kto „pracuje”, aby otrzymał dodatkową siłę do dalszego ruchu. Jednak temu, kto nie otrzymuje kelim od grupy, przebudzenie z góry nie pomoże.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 11.11.2026


Nieustanne wyjaśnienia

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Czym jest właściwa więź między właściwościami Stwórcy a właściwościami stworzenia w człowieku?

Odpowiedź: Właściwości Stwórcy to właściwości obdarzania i miłości. Właściwości stworzenia to egoistyczne właściwości człowieka. Takim został stworzony – myśli wyłącznie o sobie i nie chce zbliżać się do innych.

Dlatego należy dobrze zastanowić się, do czego dąży Stwórca, do czego dąży człowiek i jak mogą sobie nawzajem pomagać w tym dążeniu.

Z lekcji według notatek Rabasza


Relacje między nauczycielem a grupą

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Rozmawialiśmy o wzajemnych relacjach wewnątrz grupy, oraz między grupą a Stwórcą. A jakie miejsce w tym systemie zajmuje nauczyciel? Jakie powinny być relacje między grupą a nauczycielem?

Odpowiedź: Myślę, że grupa powinna okazywać szacunek nauczycielowi poprzez to, że nie przerzuca wszystko na niego, lecz pragnie być jak najbardziej samodzielna. Rzeczywiście, nauczyciel jest jak ojciec, który cieszy się, widząc że jego dziecko staje się bardziej samodzielne, że nie pozostaje cały czas pod jego opieką i nie potrzebuje go ciągle.

Dlatego nauczyciel cieszy się, widząc że jego grupa staje się coraz bardziej samodzielna. Cieszy się również z tego, że grupa słucha jego rad. Zatem są tutaj dwie rzeczy: słuchać rad i analizować, dlaczego wszystko jest urządzone właśnie w taki sposób, ponieważ dzięki takiej weryfikacji, rozwijamy się: a także starać się być jak najbardziej samodzielnymi.

Jestem przeciwny temu, aby odnosić się do nauczyciela – powiedzmy, do mnie – ze szczególną uwagą, ponieważ prowadzi to do zniekształcenia relacji. Nie potrzebuję tego. Naprawdę, nie ma takiej potrzeby. Rabasz również nie wymagał tego od grupy. Powinniśmy za każdym razem szukać drogi do jeszcze większej współpracy. I to wszystko.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.09.2026


Cechy kabalisty

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Czy kabalista bywa drażliwy wobec otoczenia?

Odpowiedź: Jeśli zajmuje się rozpowszechnianiem Kabały i pragnie osiągnąć jakieś rezultaty, to naturalnie pojawia się w nim napięcie, rozdrażnienie i wątpliwości, czy postępuje właściwie.

Dręczą go najróżniejsze myśli o tym, jak lepiej to zrobić: tak czy inaczej. I chociaż znajduje się pod działaniem siły wyższej, to dana jest mu wolność wyboru, aby właściwie ją wykorzystywać, dlatego jest tu miejsce na wszystkie ludzkie uczucia.

Pytanie: Czy jako kabalista czuje się Pan na kogoś obrażony?

Odpowiedź: Generalnie, nie. A na co miałbym się obrażać? Mogę się obrazić jedynie na tą wyższą siłę, która wszystko podtrzymuje.

Pytanie: Czy poczucie obowiązku jest cechą kabalisty?

Odpowiedź: Kabalista ma bardzo silne poczucie obowiązku. Co w zasadzie zmusza go do pracy dla innych? Nic poza zobowiązaniem, które sam na siebie przyjął. Dlatego jego poczucie obowiązku dotyczy wyłącznie Stwórcy! Nikogo więcej. W miarę swojego duchowego postępu kabalista staje się coraz bardziej bezinteresowny. Uczy ludzi, jak poprzez właściwą więź między sobą, odkryć Stwórcę.

A gdzie w tym jest on sam? Obok swoich uczniów, w roli nauczyciela, doradcy, pomocnika, trenera. A potem uczniowie odsuwają go na bok i słusznie postępują. Idą już naprzód samodzielnie. A nauczycielowi niczego więcej nie potrzeba. Cieszy się tylko, że nie jest im już potrzebny, że sami potrafią iść dalej.

Pytanie: Czy kabaliście potrzebna jest odwaga?

Odpowiedź: Odwaga jest niezbędna każdemu człowiekowi, a szczególnie kabaliście. Musi on jasno zrozumieć, że pozostaje w konfrontacji ze Stwórcą, która przejawia się wobec niego w różnych formach. Z człowiekiem przechodzą takie przemiany, że potrzebuje on wytrwałości, uporu, odwagi i zdecydowania. Ale w żadnym wypadku nie może być tchórzem.

Musi umieć obstawać przy swoim, nawet wbrew Stwórcy, kiedy go doświadcza i próbuje za pomocą różnych wątpliwości sprowadzić go z drogi, aby tak go wzmocnić! Takie umocnienie osiąga się poprzez bardzo poważną konfrontację z Nim.

Pytanie: Czego boi się kabalista? Czy odczuwa strach?

Odpowiedź: Nie, strach znika. Może istnieć tylko jeden rodzaj obawy: czy potrafię właściwie wykonać to, co zostało mi powierzone w danej chwili?

Pytanie: Jak bardzo kabaliście potrzebne jest poczucie humoru?

Odpowiedź: Poczucie humoru jest bardzo ważne w naszej pracy! Wiecie, że bardzo cenię humor, nawet anegdoty. Mój nauczyciel również je lubił i z przyjemnością słuchał anegdot, które mu opowiadałem. Humor to błyskotliwość umysłu, kiedy człowiek wydobywa z siebie kilka zupełnie niedorzecznych, sprzecznych ze sobą stanów i potrafi je ze sobą połączyć.

Pytanie: Czy kabalista odczuwa wstyd, i za co?

Odpowiedź: Tylko za to, że nie wykorzystał możliwości, aby wszystko odnieść do Stwórcy. Nie chodzi o to, że mogłeś coś zrobić, ale tego nie zrobiłeś – tego nie ma, ponieważ wszystko dokonuje się z góry. Chodzi o wstyd z powodu tego, że miałeś możliwość powiązać to co się wydarzyło ze Stwórcą, ale ją przeoczyłeś. Jednak i to zostaje ci podsunięte przez Stwórcę, abyś wszystko sprowadził do jedności z Nim.

Pytanie: A jeśli nagle wyjdzie na jaw, że 20 lat temu zrobiłem coś a teraz nie odczuwam z tego powodu wstydu?!

Odpowiedź: Chodzi o to, że przeszłość będzie ci się ujawniać jako twoje straszne przewinienia i będziesz musiał zrozumieć, że wszystko to zostało uczynione przez Stwórcę, a nie przez ciebie. Człowiek za nic nie ponosi winy! Jakimkolwiek potworem by nie był, niczego w swoim życiu nie zrobił sam! Wszystko zostało zaaranżowane przez Stwórcę.

Pytanie: Czym dla kabalisty jest szlachetność?

Odpowiedź: Szlachetność jest obowiązkiem!

Pytanie: Czy istnieje u niego pragnienie zemsty lub gniew?

Odpowiedź: Zemsta istnieje jako naprawa. Gniew pojawia się naturalnie, kiedy nie jesteś w stanie dokonać naprawy, a zależało to od ciebie. Jednak Stwórca tak to zaaranżował, że sobie nie poradziłeś. Kabalista jest takim samym człowiekiem. Znajduje się w stanie nienaprawionym, i za każdym razem wznosi się z niego do bardziej naprawionego stanu. Tak więc, wszystkie te uczucia w nim istnieją.

Pytanie: Czy skąpstwo jest właściwe kabaliście?

Odpowiedź: Jeśli chodzi o pieniądze, to może je oszczędzać po to, aby przeznaczyć je na rozpowszechnianie.

Pytanie: Czy kabalista może zdradzić?

Odpowiedź: Kabalista ma inny system wartości, dlatego takie rzeczy nie są dla niego właściwe.

Pytanie: Czy może zazdrościć?

Odpowiedź: Zazdrość jest bardzo dobrą, wspaniałą właściwością, która napędza człowieka! Trzeba rozwijać w sobie zazdrość wobec tych, którzy szybciej i dalej niż ty posunęli się na drodze duchowej.

Z lekcji w języku rosyjskim


Kim jest „bliźni”?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Kogo kabaliści uważają za „bliźniego”: każdego człowieka czy określoną grupę ludzi? Mówi Pan, że miłość polega na napełnieniu pragnień bliźniego, ale przecież pragnienia bywają różne?

Odpowiedź: Kiedy człowiek zaczyna odczuwać wyższy system, wtedy zaczyna rozumieć, jak powinien właściwie odnosić się do ludzi. Bo jeśli powiem, że bliźnim jest każdy, zapytacie: „Czyli powinienem obejmować się z moim wrogiem, kimś, kto mnie nienawidzi?”.

Bardzo trudno jest to wyjaśnić na zwykłym poziomie rozumienia. Dlatego Kabała, przede wszystkim prowadzi człowieka do nauki. Powinien sam odkryć wyższy system, a wtedy dzięki niemu zrozumie, kim jest bliźni, a kto jest daleki, czym jest miłość, nienawiść. W przeciwnym razie niczego nie zrozumie.

Wszystkie moje wyjaśnienia mają na celu jedynie umożliwienie człowiekowi właściwego, ukierunkowania się wobec nauki Kabały, rozpoczęcia systematycznej nauki w prawidłowej grupie i przyciągania na siebie wyższego światła, które by go naprawiło, otworzyło mu oczy i uczyniło z niego kabalistę.

Z lekcji w języku rosyjskim