Pytanie: Ile razy na Ziemi będzie obchodzony Nowy Rok (Rosz ha-Szana)?

Odpowiedź: Łącznie sześć tysięcy razy. A potem nastąpi zamknięcie tego Wszechświata. Tak, jak kiedyś otworzył się, tak też się zamknie. Nawet fizycy mówią o tym, że Wszechświat jest skończony.

Stopniowo zaczną zanikać jego właściwości sferyczne, które przestaną go zniekształcać, nadając mu trójwymiarową formę. Wszechświat najpierw stanie się dwuwymiarowy, a następnie skurczy się do jednego punktu. Tak jak sygnał telewizyjny rozchodzi się, po dotarciu do telewizora, tak samo tutaj nastąpi to samo, tylko z odwrotnym skutkiem: Wszechświat zwinie się, zapadnie, ponieważ znikną właściwości, które rozwijają przed nami jego obraz.

Mam nadzieję, że będziemy świadkami tego, jak Wszechświat się zapadnie a wraz z nim nasze ciała i cały ten świat. Pozostaną tylko wyższe właściwości, których dziś jeszcze nie ma w naszej materii – właściwości obdarzania, miłości, zjednoczenia. Będziemy w nich istnieć, przenosząc się do nowego „statku kosmicznego” do wyższego wymiaru.

Chodzi o to, że wszystko, co się dzieje, zachodzi wewnątrz nas i jest naszym wewnętrznym postrzeganiem nas samych a także nieożywionej, roślinnej, zwierzęcej i ludzkiej materii. Cały świat jest w nas. Dlatego nie możemy mówić o tym, że istnieje on obiektywnie, poza nami od miliardów lat. Przeciwnie, nie ma go! Co oznacza, że zwija się nasz świat, Ziemia, ludzkość, społeczeństwo?

To we mnie z powrotem zwija się cały program, według którego dziś funkcjonuję, i wszystko odchodzi, skupia się we mnie w jeden stan zjednoczenia. Na tym kończy się nasz ziemski etap, i wychodzimy na kolejny stopień.

Komentarz: Czyli pokazano mi film, który teraz się kończy?

Odpowiedź: Ale musisz go zrealizować! Koniec świata oznacza koniec jego nieprawidłowego postrzegania przez człowieka. Musimy zrozumieć, że jest to film i przestać odtwarzać go w sobie. Zamiast tego trzeba zacząć odtwarzać kolejny etap, za każdym razem upewniając się, że nasz świat jest tylko jednym wielkim filmem, i w rzeczywistości niczego z tego nie ma.

Wszystkie światy są na razie jedynie niepełnym obrazem naszego najbardziej naturalnego, najwyższego stanu, który nazywa się Światem Nieskończoności. Tak więc Nowy Rok sam w sobie jest bardzo obszernym świętem, które obejmuje w sobie absolutnie wszystko. Z niego wywodzą się wszystkie pozostałe święta, cała historia ludzkości. Jest początkiem wszystkiego. Głowa! W języku hebrajskim nazywa się „Rosz ha-Szana” – Głowa Roku.

Życzmy sobie, abyśmy mieli dobry początek kolejnego etapu!

Z programu TV „Święta. Rosz ha-Szana” Nr.1

Kategorie: Izrael i narody świata, Postrzeganie rzeczywistości, Święta i specjalne daty

Rosz ha-Szana to początek nowego okresu i powinniśmy postarać się odnowić wszystkie nasze siły a przede wszystkim te skierowane na nasze zjednoczenie, aby mogło ono stać się godne tego, by być nową głową, początkiem nowego czasu.

Cała praca człowieka polega na tym, aby wznieść się ponad egoistyczną wiedzę, w której znaleźliśmy się w wyniku grzechu Adama Riszon, czyli z powodu złego początku, panującego w nas. Powinniśmy ze wszystkich sił starać się utrzymać wiarę ponad wiedzą, najlepiej jak potrafimy, aby wszyscy razem byli jak jeden człowiek w jednym sercu, zwróconym do Stwórcy.

Zjednoczyć się ze sobą, uchwycić się Stwórcy i nie puszczać Go, przywołać poprzez nasze modlitwy, prośby, zwracanie się do Niego i nadzieje dopóki nie poczujemy, że naprawdę jesteśmy razem z Nim – wszyscy jak jeden człowiek, połączony ze Stwórcą. To właśnie będzie nazywać się początkiem roku, początkiem odnowienia, Rosz ha-Szana.

Grzech Adama pozwala człowiekowi odczuć dystans, oddzielający go od Stwórcy, a tym samym daje mu możliwość podjęcia kroków w kierunku Stwórcy. Podobnie jak niemowlę, które dopiero uczy się chodzić, i dlatego dorośli je podtrzymują, pomagając mu stawiać pierwsze, małe, niepewne kroki – tak człowiek z pomocą grupy może poruszać się do przodu, wykonując kroki w stronę Stwórcy.

Człowiek polega na grupie, za każdym razem odkrywając, że sam nie jest w stanie nic zrobić i natychmiast upada, gdy tylko zostanie pozostawiony sam sobie. A potem znowu podnosi się, jak powiedziano: „Tysiąc razy upadnie sprawiedliwy i podniesie się”. W taki sposób człowiek uczy się iść do Stwórcy, z każdym krokiem coraz bardziej zbliżając się do Niego.

Wiara to światło, które pozwala człowiekowi pracować nad tym, aby zbliżyć się do Stwórcy, upodobnić się do Niego. Święto Rosz ha-Szana to odnowienie dotyczące wszystkich stworzeń, które wkraczają w nowy okres, z nowymi warunkami w relacji ze Stwórcą, i dlatego mogą wytyczyć sobie nowy etap drogi.

Z lekcji na temat „Rosz ha-Szana”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Jaki z Pana punktu widzenia powinien być idealny mąż?

Odpowiedź: Idealny mąż to taki z którego żona jest zadowolona. 🙂 A jeśli nie będzie z niego zadowolona, to nie będzie idealny. Przecież kto wystawia mężowi ocenę? Żona.

Pytanie: Co zrobić, żeby żona była zadowolona?

Odpowiedź: Kobiecie niewiele potrzeba. Wystarczy trochę częściej mówić jej, jak bardzo ją cenisz, kochasz, szanujesz, jak bardzo jest dla ciebie atrakcyjna i że z każdym czasem staje się coraz lepsza.

Pytanie: A jaka powinna być idealna żona?

Odpowiedź: Idealna żona to taka, która wspiera, motywuje swojego męża. Właśnie wtedy pojawią się w mich ogromne wewnętrzne siły, zarówno u każdego jak i obojga razem, i mogą pokonać wszystko i zbudować naprawdę dobrą rodzinę.

Z programu TV „Kabała Express”

Kategorie: Mężczyzna i kobieta, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Symbolami Rosz ha-Szana są określone produkty na świątecznym stole. Chciałbym zrozumieć, skąd się to wzięło? Dlaczego jemy głowę ryby, ziarna granatu, marchew?

Odpowiedź: Wszystko to wywodzi się z tak zwanych znaków na Nowy Rok. Oczekujemy przecież, że będzie on dobry, że w nadchodzącym roku osiągniemy większe poznanie Stwórcy, który ujawni się w jeszcze większym połączeniu między nami. Dlatego prosimy Stwórcę, aby wyposażył nas we właściwe intencje i pragnienia, we właściwy dążenie do siebie nawzajem, abyśmy mogli odkryć Go w naszym zjednoczeniu, ponieważ odkrywa się On w dobrej więzi między ludźmi.

Właśnie to uważamy za „głowę roku” – Rosz ha-Szana. Najważniejsze jest więc nasze połączenie, w którym odkrywa się Stwórca. Pragniemy, aby ono stało się naszą głową. I jako symbol tego, jemy głowę ryby. Ryba, nawiasem mówiąc, nie jest ani mięsem, ani warzywem, lecz czymś neutralnym, jakby nie należała do naszego świata. Pochodzi z wody. Woda symbolizuje światło Chasadim, światło miłosierdzia. A ryba jest tym, co rośnie w tym świetle dobra.

Pytanie: Czyli kabaliści nie bez powodu wybrali głowę ryby?

Odpowiedź: Głowa oznacza początek roku, kiedy chcemy zaznaczyć, że pragniemy teraz wznieść się na nowy poziom i podążać nową drogą.

Z programu TV „Stany duchowe. Rosz ha-Szana i Jom Kipur”

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Okres poprzedzający żydowski Nowy Rok nazywa się „Pokutą” (Slichot). Aby jednak pokutować, trzeba wiedzieć, czym jest miłość do ludzi jak do siebie samego, a także czego w przeciwieństwie do tego: nie zrobiłem dla drugiego człowieka. Trzeba poczuć, czy jest we mnie miłość do bliźniego, która jest głównym przykazaniem Tory, czy jej nie ma?

Przecież bardzo wielu ludzi uważa, że wystarczy przestrzeganie samych materialnych przykazań. Dlatego kabaliści radzą nam, łączyć się w grupach, w dziesiątkach, pracując w nich możemy wspólnie sprawdzić czy rzeczywiście odnosimy się do siebie nawzajem z dobrocią? Czy każdy stara się oderwać od swojego egoizmu i połączyć z innymi, włączyć się w ich pragnienia, poczuć między nami miłość?

Jeśli rozumiemy, że niczego z tego nie ma, czujemy się winni i dlatego prosimy o przebaczenie. Pokuta polega na tym że nie wypełniamy głównego warunku – miłości do bliźniego jak do siebie samego. W naszych czasach ten warunek staje się już obowiązkowy dla całego świata, aby wyprowadzić go z globalnego kryzysu. Jednak jako pierwszy powinien zrealizować go naród Izraela, a tego nie robi. Dlatego prosimy o siłę, która pomogłaby nam osiągnąć tę miłość.

Jest przecież oczywiste, że sami nie jesteśmy w stanie spełnić takiego warunku, a możemy jedynie prosić o pomoc. Na tym właśnie polega modlitwa pokutna: prosić o siłę dla wypełnienia głównego przykazania i zbliżenia ludzi. A dzięki zbliżeniu się do siebie nawzajem, zbliżamy się również do wyższej siły, do Stwórcy.

Jedna osoba nie jest w stanie tego zrealizować, dlatego pracujemy w grupie, sprawdzając, czy osiągnęliśmy wzajemne obdarzanie i połączenia czy też nie. A jeśli nie, musimy poprosić o siłę, która pomogłaby nam się zjednoczyć i osiągnąć jedność. Ta wspólna prośba nazywana jest modlitwą, która wychodzi z naszego połączenia, z centrum naszego kręgu, niczym kolumna wznosząca się ku górze. W ten sposób sprawdzając naszą jedność, dochodzimy do pokuty.

Widać więc, że bez studiowania nauki Kabały, nie można dowiedzieć się, o co prosić, do czego dążyć, na czym polega cel stworzenia, jak Tora wiąże się z przykazaniem miłości do bliźniego i miłości do Stwórcy – z całym porządkiem naprawy. Nauka Kabały uczy nas tego, jak realizować siebie zgodnie z tym, co zostało napisane w Torze.

Jedyne przykazanie polega na wzniesieniu się ponad swój egoizm i osiągnięcie zjednoczenia między wszystkimi. Zawiera ono w sobie wszystkie pozostałe przykazania, które są osobistymi naprawami naszego egoizmu. Egoistyczne pragnienie składa się z 613 części, z których każdą musimy naprawić, zaczynając od najłatwiejszych i przechodząc do coraz trudniejszych.

Na tej drodze należy dokonać 613 napraw, zwanych „613 przykazaniami”. Pomagając sobie nawzajem, ostatecznie osiągamy „wyzwolenie”, czyli odkrywamy wewnątrz naszej prawidłowej wzajemnej więzi, obdarzania i miłości – wyższą siłę, Stwórcę. Na tym polega przykazanie pokuty przed Nowym Rokiem.

Oczywiście, nie można rozpocząć nowego roku, nowego początku, kolejnego stopnia, na który powinniśmy wznieść się dzięki swojej naprawie, bez przeprowadzenia analizy wszystkiego, co już przeszliśmy. Na tym polega istota skruchy, poprosić o jeszcze więcej światła, przywracającego do źródła, które dalej naprawi nas i pozwoli osiągnąć jeszcze większe zjednoczenie.

Z programu TV „Pokuta”

Kategorie: Izrael i narody świata, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Dlaczego uważa się, że Nowy Rok jest początkiem sądu nad sobą?

Odpowiedź: Przed Nowym Rokiem istnieje taki okres (w różnych wspólnotach trwa on od tygodnia do miesiąca), kiedy człowiek niejako sprawdza wszystkie swoje przeszłe stany, żałuje za swoje czyny, płacze i prosi, aby z góry udzielono mu pomocy.

W ten sposób jakby zmiękcza swoje serce, aby z kamienia zamieniło się w żywe ciało. Jest to taka tradycja, a najważniejsze jest, aby człowiek zaczął rozumieć, że powinien inaczej, na nowo, odnosić się do życia.

Pytanie: Czyli chodzi o dobre uczynki, które człowiek powinien zacząć wykonywać w Nowym Roku?

Odpowiedź: Dobre uczynki to własna naprawa, ponieważ naprawiając siebie, naprawiasz świat. Budując system wzajemnego włączenia i zjednoczenia, w którym ujawnia się Stwórca, powinieneś jednocześnie przyciągnąć do naprawy całą materię nieożywioną, roślinną, zwierzęcą, a przede wszystkim ludzką.

Z programu TV „Święta. Rosz ha-Szana”

Kategorie: Izrael i narody świata, Święta i specjalne daty

Pytanie: Czy można wrócić z Końca Naprawy i zacząć wszystko od początku?

Odpowiedź: Jeśli naprawiliśmy wszystko z intencją dla obdarzania, osiągnęliśmy wszystkie wewnętrzne rozpoznania, możemy napełnić się obecnością Stwórcy i upodobniliśmy się do Niego pod względem właściwości, to po co nam kolejny cykl wcielenia?

Cała droga, którą przechodzimy, jest nam potrzebna jedynie po to, aby połączyć wewnętrzne rozpoznania i zbudować kli z różnorodnych wrażeń.

Kiedy już wszystko odczułem, wszystko zrozumiałem, wszystko rozstrzygnąłem i prawidłowo połączyłem, wtedy mam prawdziwe kli. Do tego kli otrzymuję teraz pełne objawienie Stwórcy, ponieważ jest ono całkowicie podobne do Stwórcy, czyli intencje kli pokrywają się z intencjami Stwórcy.

We wszystkim istnieje przyczyna i skutek. Jaka więc może być później przyczyna, która zmusiłaby mnie ponownie wejść w rozbicie, upadek, a następnie znowu się naprawiać?

Z lekcji według artykułu Rabasza, 02.09.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czym powinna być rodzina dla kabalisty?

Odpowiedź: Przede wszystkim jest to obowiązek, który powinien spełnić każdy kabalista, ponieważ troska o rodzinę kształtuje człowieka. W Kabale powiedziano: „Co zyskuje mężczyzna, kiedy się żeni? Jeszcze jedno egoistyczne pragnienie”. Żeniąc się, ma dwa egoistyczne pragnienia i teraz może spokojnie zajmować się Kabałą.

Powinniśmy upodabniać się do wyższych korzeni. Tam istnieją Zeir Anpin i Malchut, między którymi dokonują się wszystkie naprawy, rodzą się nowe parcufim, nowe dusze. To samo dotyczy naszego świata. Dlatego należy zawierać małżeństwo, rodzić i wychowywać dzieci, rozwijać się. Następne pokolenie kontynuuje naszą drogę. To praktycznie my, tylko w nowej postaci.

Pytanie: Kiedy w życiu mężczyzny pojawia się kobieta, zaczyna bardziej myśleć o niej, niż o Stwórcy. Dlatego odczuwa dyskomfort, strach, oddalenie od Stwórcy. Jak zrównoważyć ten stan?

Odpowiedź: Bardzo dokładnie podzielić swoje życie na dwie części: „Bogu co boskie, Cesarzowi co cesarskie”. To znaczy wszystko, co dotyczy ciała – dla ciała, wszystko, co dotyczy duszy – dla duszy. Muszę pracować, wykonywać obowiązki domowe i poświęcać uwagę żonie i dzieciom.

Jestem zobowiązany to robić i przeznaczam na to określony czas. Ale większość czasu poświęcam temu, po co zostało mi dane to życie – rozwojowi swojej duszy. Najważniejsze aby ułożyć sobie harmonogram, podzielić wszystko na poszczególne części. A jeśli człowiek właściwie z tego korzysta, zaczyna dostrzegać, że właściwy podział sił prowadzi go do celu.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Mężczyzna i kobieta, Pytania&Odpowiedzi

W Nowy Rok życzymy sobie nawzajem dobrego wpisu do Księgi Życia. Zgodnie z tradycją, wszystkie czyny człowieka są zapisywane w niebiosach. Chcemy więc być zapisani w dobrej księdze dla sprawiedliwych, a nie w księdze grzeszników. Dlatego życzymy sobie tego nawzajem, składając życzenia z okazji Nowego Roku.

W modlitwie Rosz ha-Szana są takie słowa: „Szczęśliwy jest człowiek, który o Tobie nie zapomina”. O czym więc nie wolno nam zapominać? O miłości między nami i o zjednoczeniu. Przecież główną zasadą Tory jest miłość do bliźniego jak do siebie samego. Szczególnie w święto Rosz ha-Szana, na początku nowego roku, chcemy, aby wszystko było pełne miodu, słodkie, dobre i pomyślne, i życzymy sobie nawzajem dobrego roku.

Zbliżając się do siebie, zbliżamy się tym samym do Wyższej Siły, do Stwórcy. A jeśli nie udało nam się tego osiągnąć w minionym roku, chcemy to osiągnąć w nowym roku, zbliżyć się do siebie, a przez to zbliżyć się do Stwórcy, co jest najważniejsze.

Istota święta Rosz ha-Szana polega na ukoronowaniu Stwórcy na Króla jako jedynego władcy tego świata. Oczywiście Stwórca jest jedyną, wyjątkową i szczególną siłą działającą w całej rzeczywistości i ten fakt nie wymaga naszej zgody.

Z drugiej strony, sami chcemy poczuć, że Stwórca jest największą siłą na świecie, która o wszystkim decyduje. Pragniemy być Jego sługami, bez sprzeciwu wykonującymi Jego polecenia. Chcemy, aby Stwórca panował nad całą ziemią, czyli w stu procentach nad wszystkimi naszymi pragnieniami. Właśnie to uważamy dla siebie za dobry Nowy Rok.

Z programu „Pokój”

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Wszystkie święta żydowskie symbolizują określone stany duchowe, do których człowiek dochodzi w rezultacie duchowej pracy. Z drugiej strony, jak Pan mówił, w tych dniach zachodzi jakieś przebudzenie, jakieś oświetlenie z góry. Czym są te stany – święta?

Odpowiedź: Chodzi o to, że znajdujemy się w polu światła. Nie jest to zwykłe światło fizyczne, lecz duchowe światło – właściwość obdarzania i miłości, właściwość życia, energia dla wszystkich form istnienia.

Światło to emanuje, zmienia, wpływa na nas i poprzez swoje zmienne oddziaływania nieustannie nas rozwija, wychowuje, czyni coraz bardziej wieloelementowymi, a tym samym posuwa nas naprzód. Na tym polega nasza duchowa ewolucja. Praktycznie fizyczna ewolucja również pochodzi od tego samego światła, tylko na niższym poziomie.

Istnieje zgodność między fizycznym i duchowym poziomem. Światło oddziałuje na całą przestrzeń stworzenia – na poziom nieożywiony, roślinny, zwierzęcy, ludzki, na nasze właściwości i stany duchowe, na stopnie, które studiujemy w nauce Kabały a jednocześnie uczymy się, jak je opanować, jak rzeczywiście zacząć je odczuwać i wznosić się po nich.

Wszystko to znajduje się we wzajemnej zależności, w określonym cyklu, który nazywa się „rokiem”. Zgodnie z tym zmienia się oddziaływanie światła na nas i na otaczający świat. Dlatego w naszym świecie obchodzimy różne daty – symbolicznie, w odniesieniu do świata duchowego, w którym te stany się realizują.

Miesiąc to cykl księżycowy. Rok to obieg Ziemi wokół Słońca. Natomiast tygodnia nie ma. W taki sposób, doba i wszystkie pozostałe jednostki czasu wynikają z oddziaływania wyższej siły, światła, które zmienia wszystko wokół nas a jednocześnie nasz świat fizyczny.

Dlatego w materialnym świecie możemy obchodzić różne daty, czyli ich odpowiedniki w świecie duchowym. Tyle że w naszym świecie daty te urzeczywistniają się automatycznie, zgodnie z ruchami Słońca, Księżyca, Ziemi i tak dalej.

Natomiast w świecie duchowym te oddziaływania zachodzą tylko dzięki człowiekowi – w takim stopniu, w jakim poprzez swoje działania dąży on do coraz większego podobieństwa do duchowych właściwości Ziemi, Księżyca, Słońca itd. Na tym właśnie polega sens wszystkich świąt, tzw. „moadim”, oraz wydarzeń w naszym świecie.

Z programu TV „Stany duchowe. Rosz ha-Szana i Jom Kipur”

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty