Co zobowiązuje nas do zwracania się do Stwórcy?

каббалист Михаэль ЛайтманW jakim przypadku człowiek zwraca się do Stwórcy? Tylko wtedy, gdy odczuwa taką potrzebę. Mówi się, że Stwórca znajduje się wszędzie, napełnia mnie i otacza, że cały jestem w Nim zanurzony, że jest wokół mnie i we mnie. Ale dla mnie Go nie ma, nie czuję Go. To On zsyła mi to ukrycie. W jakim stanie powinienem się znaleźć, aby stał się mi niezbędny?

Chodzi o to, że Stwórca ukrywa się, stawiając przede mną cały ten świat, cały ten obraz, który wprowadza mnie w zamęt, ukazując mi samego siebie od wewnątrz. I wszystko to pojawia się zamiast Niego. A ja powinienem wykonać odwrotną pracę. Pomimo wszystkich zjawisk zachodzących w moim ciele i wokół mnie, które odczuwam, zamiast odczuwać Jego, powinienem uświadomić sobie, że to On, i nie ma nikogo ani niczego innego, ani we mnie, ani wokół mnie.

Co więc może mnie do tego zobowiązać? Jak dojść do tego, by stało się to dla mnie ważne? Problem polega na tym, że On jedynie pobudza nas do tego, za pomocą różnych drobnych uderzeń, ukłuć. Nie stoi nad nami z biczem, bo w przeciwnym razie bieglibyśmy ku Jego objawieniu z poczuciem, że jeśli za chwilę Go nie odkryjemy, zginiemy.

Poprzez swoje uderzenia jedynie nas pobudza, daje nam wolny wybór i swobodę działania w dążeniu do Jego odkrycia. I to jest jedyne działanie, jedyny obszar w którym jesteśmy wolni. Daje nam tylko wskazówki, popychając nas naprzód, ale nie wprost.

Jak na podstawie Jego wskazówek, pracować tak, aby stało się to dla mnie bardziej niezbędne, niż wszystko, co odczuwam w sobie i wokół siebie? A inaczej będę nieustannie znajdować dla siebie coś ważniejszego. Tak właśnie się dzieje i to nazywamy „życiem”: za każdym razem zwracamy się ku rzeczom, które wydają nam się ważniejsze.

Jak więc zwrócić się do Niego jako do czegoś najważniejszego ze wszystkiego, co istnieje? Jak odkryć, że Jego objawienie jest ważniejsze niż wszystko inne? To cud: znajdujemy się w Nim, On nas napełnia, poza Nim nic nie istnieje, jesteśmy wewnątrz Niego. A jednak nie chcemy tego poczuć ani odkryć, niczego nie chcemy.

Sami musimy osiągnąć uświadomienie sobie tej potrzeby i to jest jedyne zadanie, które zostało nam powierzone. Jeśli jednak nie ma grupy, sami nie jesteśmy w stanie tego osiągnąć. Nie będziemy mogli posunąć się nawet o milimetr – grupa jest niezbędna.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 16.11.2026


Wewnętrzny wąż – wróg czy przyjaciel?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Wąż to nasz egoizm. Czy jest coś w nim dobrego? Przecież w naszym świecie jad węża wykorzystuje się do leczenia.

Odpowiedź: W wężu jest wiele dobrego i w zasadzie nie ma w nim nic złego. Nic! Dopiero w takim stopniu, w jakim człowiek nie potrafi walczyć ze swoim wężem, odkrywa, że wąż jest złem. Odkrywa to jednak tylko po to, by właściwie z nim pracować.

Pytanie: Czyli wtedy, gdy nie potrafi z nim walczyć, gdy nie ma na to siły?

Odpowiedź: Tak. Wąż jest przecież tworem Stwórcy. Został stworzony po to, aby naprawić człowieka i doprowadzić go do absolutnego dobra.

Pytanie: Zatem, jeśli człowiek ma siłę, by z nim walczyć, dochodzi do wniosku, że wąż prowadzi go ku dobru?

Odpowiedź: Tak. Człowiek sam nie jest w stanie, by walczyć z wężem, to zrozumiałe. Ale może o to prosić Stwórcę.

Pytanie: Jak to się stało, że ludzkość doszła do tego, że można wykorzystać jad węża jako lekarstwo? To przecież jakaś sprzeczność. Z jednej strony jad, a z drugiej lekarstwo.

Odpowiedź: Każda trucizna jest lekarstwem. W świecie nie ma niczego złego ani szkodliwego. Niczego! Tym bardziej jad węża, który na pierwszy rzut oka wydaje się być przeznaczony do tego, by wszystko zabijać. W rzeczywistości jest on właśnie wspaniałym lekarstwem.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Jak odnieść pragnienie otrzymywania do Stwórcy?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jeśli człowiek odczuwa swoje ogromne pragnienie otrzymywania, to jak może odnieść je do Stwórcy i połączyć się z Nim? Czy to w ogóle możliwe?

Odpowiedź: Z góry nie odkrywa się człowiekowi więcej, niż jest w stanie przepracować. Każdy z nas należy do określonej duszy, do wielkiej części Malchut świata Nieskończoności, ale za każdym razem odsłania się przed nim tylko jej niewielka cząstka, z którą może sobie poradzić i odnieść ją do Stwórcy, przyłączyć do Niego.

Czym jest rozbicie kelim? Jest to rozbicie ekranu, zniszczenie jedności i więzi tego kli ze Stwórcą. Dlatego odkrywa się przed tobą tylko ta część rozbitego kli, którą jesteś w stanie przyłączyć do Stwórcy. I wtedy do wnętrza tego kli, do pragnienia otrzymywania wchodzi światło.

Załóżmy, masz światło proste i światło odbite, które przekształcają się w światło wewnętrzne, i w tej części, którą ono napełnia od „pe” duchowego parcufa i do „tabura” – następuje zjednoczenie. Tam Stwórca i stworzenie znajdują się w jedności ze sobą, czyli światło wewnętrzne NaRaNCHaJ znajduje się we wszystkich pięciu częściach twojego duchowego kli.

A ta część, której nie jesteś w stanie odnieść do Stwórcy i przyłączyć do Niego – to „sof” parcufa, którą na razie blokujesz. Oprócz tego masz jeszcze mnóstwo pragnień, których w ogóle jeszcze nie odczuwasz. Jednak „sof” parcufa – to kelim (naczynia), na które jesteś w stanie dokonać ograniczenia.

Gdyby całe kli zostało ci odsłonięte, nie byłbyś w stanie dokonać na nim cimcum. Tymczasem odsłania się przed tobą, powiedzmy, dziesięć kilogramów pragnienia i na te dziesięć kilogramów dokonujesz ograniczenia, a na dwa kilogramy z tych dziesięciu, możesz, załóżmy, osiągnąć zjednoczenie ze Stwórcą.

Metoda polega na tym, aby maksymalnie wykorzystać pragnienie otrzymywania i połączyć je z Jedynym Stwórcą. Na tym właśnie polega Kabała.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.11.2026


Poznać imiona Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co oznacza „poznać imiona Stwórcy”?

Odpowiedź: Poznać imiona Stwórcy oznacza osiągnąć wszystkie stopnie, od najniższego, znajdującego się w ukryciu, aż do najwyższego – w odkryciu. Człowiek nie może osiągnąć najwyższego stopnia, nie przechodząc przez wszystkie stopnie od dołu do góry.

Oznacza to, że powinien odkryć wszystkie imiona Stwórcy, aż dotrze do wszechobejmującego imienia „Dobry i Czyniący Dobro”. To ogólne imię zawiera w sobie wszystkie najgorsze i najlepsze imiona, które człowiek przypisuje Stwórcy na drodze wznoszenia się ku Niemu.

To ostateczne imię obejmuje w sobie wszystkie imiona, czyli wszystkie kelim we wszystkich ich stanach, dobrych i złych, wraz z całym napełnieniem, które się w nich objawia. Właśnie to oznacza – poznać imiona Stwórcy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 16.11.2026


Zjednoczenie – jest działaniem duchowym

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czym jest zjednoczenie dziesiątki? Czy jest to jakiś proces, czy też osiągalny rezultat?

Odpowiedź: Zjednoczenie jest jedynym działaniem duchowym. Jednoczyć można się w dziesiątki, setki, tysiące, w zależności od tego, jaka skala nas satysfakcjonuje. Jest to proces wznoszenia się po stopniach duchowej drabiny, kiedy odczuwamy ciągłe wzniesienie i odkrycie na każdym stopniu naszego połączenia ze Stwórcą.

Pytanie: Czyli, naszym zadaniem przed kongresem jest osiągnięcie jakiegoś minimalnego stopnia zjednoczenia?

Odpowiedź: Jak się to zrealizuje, zależy od was.

Pytanie: Kiedy to nastąpi? Co musimy przejść, poczuć i ile otworzyć serc, aby osiągnąć jakiś minimalny rezultat?

Odpowiedź: Już dzisiaj możecie otworzyć wasze wspólne serce, nie ma żadnych ograniczeń. Ile zechcecie, tyle wzniesiecie się we właściwości obdarzania, miłości, połączenia.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza


Im silniejsze zjednoczenie, tym silniejszy egoizm

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy dobrze rozumiem, że im silniej się jednoczymy, tym wyraźniej odczuwamy egoizm? A może przy prawdziwym połączeniu egoizm jest anulowany?

Odpowiedź: Egoizm zostaje anulowany dopiero na końcu drogi, a teraz jest nam potrzebny po to, abyśmy mogli się wznosić. Nad czym będziemy wznosić się, jeśli nie będzie egoizmu?

Cały czas stopniowo wznosimy się ponad nim: coraz wyżej i wyżej. A on stopniowo rośnie. Wychodzi na to, że im bardziej rozwinięty jest człowiek, tym większy ma egoizm. Inaczej nie moglibyśmy duchowo wzrastać.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Grupa, z którą podążam

каббалист Михаэль ЛайтманWcześniej nie potrafiłem słuchać o obdarzaniu i myślałem, że duchowość to światy. Sądziłem, że gdy poznam ich budowę, będę mógł nimi manipulować i posługiwać się nimi, jak jakimś mechanizmem, umiejętnie go wykorzystując, aby za jego pomocą kierować sobą i światem.

Teraz jednak stopniowo przyzwyczajam się do postrzegania tego systemu inaczej – jako mojego wewnętrznego systemu, za pośrednictwem którego oddziałuję na siebie i innych, jeśli znajduję się we właściwości obdarzania. Jeśli natomiast nie znajduje się we właściwości obdarzania, nie dotykam nawet tego mechanizmu i w żaden sposób na niego nie oddziałuję, pozostając wyłącznie na poziomie rozwoju zwierzęcego.

Mogę się na to zgodzić tylko pod warunkiem, że moja grupa będzie mnie w tym wspierać. Przy czym nie musi być ona tak mądra jak ja. Wystarczy że przyjaciele choć trochę to rozumieją i w jakimś stopniu się z tym zgadzają, nawet jeśli opierają się na swoich błędnych wyobrażeniach. Już samo to wystarczy, aby grupa mnie wspierała i wtedy mogę korzystać ze swojego stopnia, ze swojego poziomu, aby czerpać siły od przyjaciół.

Chodzi o to, że nigdy nie otrzymuję od grupy bezpośredniego oddziaływania. Zawsze otrzymuję od przyjaciół tyle, na ile pozwala moja własna konstrukcja, sposób, w jaki ulegam ich wpływowi i jak ich oceniam. Dlatego wystarczy, że grupa znajduje się wokół mnie i ma pewien ideał tego rodzaju, nawet jeśli sama nie rozumie, czym on jest.

W tej grupie ja mogę postępować naprzód aż do Końcowej Naprawy, podczas gdy sama grupa może być nawet na początkowym etapie rozwoju. Powiedziano o tym: „Od wszystkich swoich uczniów uczyłem się”. Powiedziano również, że człowiek, który osiąga naprawę, widzi, że cały świat jest naprawiony i w ogóle znajduje się w stanie Końcowej Naprawy, wypełniając wolę Stwórcy. Człowiek powinien sam od wewnątrz budować otoczenie w odniesieniu do siebie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.09.2026


Istotą Kabały jest odkrycie jedności Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманJedność Stwórcy, jest tym co powinniśmy odkryć, a wszystko pozostałe łączy się w jedną całość w tym celu. Dlatego podczas nauki a także wtedy, gdy jesteśmy zmuszeni zajmować się zwykłymi, codziennymi problemami, powinniśmy badać, na ile jesteśmy w stanie a na ile nie jesteśmy w stanie, połączyć się z naszą drogą, z wykonywanym działaniem i celem. A celem jest osiągnięcie jedności Stwórcy.

Nie mogę kierować się ku celowi, którym jest sam Stwórca, tak jakbym wyraźnie Go widział, i już dokonywał kalkulacji, brał kompas, wybierał według niego określony kierunek i podążał według niego. Widzieć Stwórcę oznacza wyobrażać sobie stan, w którym łączę z Nim wszystko, co mi się przydarza, wszystkie swoje myśli i pragnienia, wszystkie otaczające mnie przyczyny, oraz wszystkie sytuacje.

Wyobrażam sobie, jak wyglądałoby to, gdybym postrzegał wszystko jako „jedno, jedyne i niepodzielne”. I właśnie tę istotę nazywam Stwórcą. W odniesieniu do tego nastawiam siebie i widzę, na ile jeszcze nie odpowiadam temu stanowi swoimi decyzjami, odczuciami i sposobem myślenia. Oznacza to, że ja znajduję się w jednym miejscu, a Stwórca w innym. Widzę więc, w jakich pragnieniach i myślach jeszcze nie łączę Go w jedną całość we wszystkim co istnieje.

Wówczas mówi się, że widzę drogę przebiegającą między dwiema przeciwstawnymi istotami: jedną, w której w moim obecnym stanie nie ma jeszcze Tego, który jest Jeden, Jedyny i Niepodzielny, oraz drugą, w której znajduje się On – Jeden, Jedyny i Niepodzielny w pełnym objawieniu, to daje mi możliwość połączenia się z Jego jednością. To wszystko, co człowiek powinien sobie wyobrazić.

Również podczas nauki, kiedy mówimy o świetle, które przywraca do Źródła, oraz o Torze, która leczy wszelkie ciało, właśnie na tym powinniśmy skupiać naszą intencję. Czego potrzebujemy, aby Tora nas uleczyła? Aby uleczyła w nas tę chorobę, przez którą nasze własne „ja” wysuwa się na pierwszy plan i zasłania nam Stwórcę, jak gdyby nasza osobowość naprawdę istniała.

Baal HaSulam w księdze „Szamati” mówi w istocie właśnie o tym. Wszystko wynika z pierwszego artykułu: „Nie ma nikogo, oprócz Niego”. Jest to artykuł najbardziej podstawowy, niczym sfira Keter, a wszystko pozostałe jest jedynie jego następstwem. Cała praca, wszystkie działania, cała metoda są związane wyłącznie z odkrywaniem jedności Stwórcy.

Dlaczego mówi się, że istotą Kabały jest odkrycie Jego Boskości stworzeniom w tym świecie? Czym jest „Jego Boskość”? Jest to Jedyna Siła, która działa w całym stworzeniu, a zatem obejmuje również nas.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.11.2026


Najważniejsza jest grupa

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jeśli grupa ma mnie chronić przed upadkami, to czy nie powinienem mieć żadnych innych myśli, poza troską o nią?

Odpowiedź: Jeśli grupa będzie rzeczywiście troszczyć się o prawidłowe dążenie do Stwórcy, a ty włożysz w nią wszystko, co możesz, uniżysz się, aby być od niej w stu procentach zależnym, to niczego więcej ci nie potrzeba. Co jeszcze posiadasz? Dlaczego wydaje ci się, że jest jeszcze coś poza tym?

W artykule „Wolność wyboru” powiedziano, że nie mamy żadnych innych możliwości, aby zmienić swój los na lepsze, poza przyspieszeniem własnego rozwoju. Być może pytasz, czy powinieneś wkładać wysiłek tylko w siebie, czy również w grupę? Nie! Powinieneś pracować nad sobą, aby połączyć się z grupą i wywierać na nią wpływ, a jednocześnie uniżać się przed nią. Niczego więcej nie potrzeba.

Na to pytanie istnieje bardzo prosta odpowiedź w artykule „Wolność wyboru”, jako przykład można podać ten świat, który dostarcza nam wszystkich pragnień poza zwierzęcymi, czyli pragnień ludzkich, pochodzących z otaczającego nas społeczeństwa.

Jak powiedziano w artykule, istnieją cztery czynniki: nasza pierwotna podstawa (materiał) i drogi jej rozwoju, a także otoczenie i drogi jego rozwoju. Jeśli więc zmieniam swoje otoczenie i drogi jego rozwoju, jakby wpływam na ten proces. Nie ma niczego, poza tymi czterema czynnikami, które określają rozwój.

Moja dusza pozostaje tą samą duszą, tą samą kroplą nasienia, która ma rozwinąć się właśnie we mnie, a nie zmienić się w coś innego: w owies czy pszenicę. Pozostanę sobą. Innymi słowy, mój korzeń, do którego muszę powrócić, już istnieje, ale na drogę, którą będę podążać, aby tam dotrzeć, mogę wpływać wyłącznie za pomocą otoczenia.

Przez tysiąclecia większość ludzi, którzy pragnęli osiągnąć zjednoczenie ze Stwórcą, lecz ponieśli porażkę, nie zdołali tego dokonać właśnie z powodu braku grupy. Większość!Chociaż z góry uwzględniane są również różnego rodzaju rachuby, ale to nas nie dotyczy, ponieważ najważniejsza jest grupa.

Z lekcji według listu Rabasza, 15.11.2026


Nie czekać, aż przyjdzie pragnienie

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak mogę zmusić się do zjednoczenia z przyjacielem?

Odpowiedź: Jak można zmusić się do zjednoczenia z przyjacielem? Co oznacza „przymuszenie się”? Oznacza to działanie wbrew własnemu pragnieniu.  Ale nie możesz nic zrobić wbrew swojemu pragnieniu! Próbując zjednoczyć się z przyjacielem wbrew własnemu pragnieniu, odkrywasz, że rzeczywiście nie jesteś do tego zdolny.

Jednocześnie grupa uświadamia ci, że jest to najważniejsza rzecz, ponieważ bez zjednoczenia z przyjaciółmi nie możesz poszerzyć swojego kli i otrzymać do niego światła. Otrzymanie światła odbywa się dzięki połączeniu ogromnej liczby cząsteczek w jedno wspólne kli zwane „Adam Riszon”.

Pod wpływem grupy naprawdę zaczynasz dostrzegać i coraz bardziej przekonywać się, jak ważne i jak niezbędne jest dla ciebie zjednoczenie z przyjaciółmi. Zaczynasz rozumieć, że jest to jedyne działanie, które możesz wykonać ze swojej strony, od dołu, aby otrzymać obfitość z góry. Jednak przeszkadza ci w tym twój egoizm i wtedy zwracasz się do Stwórcy, aby pomógł ci zjednczyć się z przyjacielem wbrew pragnieniu otrzymywania.

Wówczas Stwórca się objawia, ty pochylasz się przed Jego wielkością, twoje pragnienie otrzymywania ulega anulowaniu i jednoczysz się z przyjacielem. Kiedy Stwórca świeci ci swoim światłem, znikają wszelkie trudności, rozwiązują się wszystkie problemy i wszystko wraca na swoje miejsce. Pragnienie otrzymywania natychmiast się uspokaja, gaśnie, ponieważ nie ma już nic do zrobienia. Jest bowiem drugą stroną tego samego Stwórcy.

Człowiek nigdy nie powinien czekać, aż pojawi się w nim pragnienie, aby nad nim pracować. Myśląc, że powinien działać zgodnie z pragnieniem, które już w sobie ma, człowiek po prostu nie rozumie, że zgodnie z pragnieniem postępują zwierzęta oraz masy znajdujące się na nieożywionym poziomie duchowym.

Kabalista natomiast, czyli ten, kto wkroczył do świata duchowego, nie działa zgodnie ze swoim pragnieniem. Pracuje po to, aby pragnienie się pojawiło, sam je buduje. Kiedy światło zbuduje już pragnienie, nie ma nad czym więcej pracować, więc kabalista wznosi się na kolejny stopień i pracuje nad tym, aby pojawiło się nowe pragnienie.

Z lekcji na święto Sukkot, 26.09.2026