Baal HaSulam napisał, że w każdym człowieku jest nieodkryta iskra, która pragnie zjednoczenia ze Stwórcą, właśnie zjednoczenia, ponieważ tęskni za zlaniem się z Nim. Człowiek pragnie zjednoczenia, ale ludzie jako całość nie znajdują się w zjednoczeniu ze Stwórcą. Zwykli ludzie, niczym zarodek w łonie matki, anulują siebie i przestają istnieć.

Co jednak dzieje się, gdy człowiek naprawdę pragnie zjednoczenia ze Stwórcą? Baal HaSulam mówił: „Budząc się od czasu do czasu, iskra ta wznieca w człowieku pragnienie poznania Stwórcy lub zaprzeczenia Jego istnieniu, co jest tym samym”.

Jeśli nie będę zaprzeczać Jego istnieniu, nie pozostanie miejsce, w którym mogłoby istnieć moje własne „ja”. Dlatego nasza droga jest szczególna, dobrze przemyślana i wyważona a podążać nią należy jak najszybciej. Przez cały czas, gdy coś robię, myślę, że to jeszcze za mało.

Człowiek, który znajduje się na tej drodze, nigdy nie jest w pełni zadowolony ani spokojny, wciąż pragnie więcej – i właśnie w tym tkwi jego zadowolenie. Nie można jednak przekazać tego zwykłym ludziom, ponieważ na tym etapie powinni oni odczuwać zadowolenie. Jest im dobrze i chwała Bogu. To inny stopień.

Istnieje poziom nieożywiony, roślinny, zwierzęcy a także poziom człowieka. Na poziomie nieożywionym, roślinnym i zwierzęcym, człowiek jest całkowicie kierowany przez naturę, jak koń, który galopuje tam, dokąd prowadzi go jeździec, posłuszny mu w stu procentach. Wtedy powinien powiedzieć: „Błogosławiony jest On”. Na tym poziomie znajduje się w awijut de-szoresz de- kdusza.

Jeśli jednak człowiek pragnie czegoś więcej, to na każdym kolejnym poziomie swojego awijut, musi dostrzegać jak bardzo z natury nie zgadza się z Gospodarzem. Mimo to dokonuje naprawy, ponieważ sam tego pragnie. A może jednak nie, może sprzeciwia się Gospodarzowi, dlatego ta droga nie jest łatwa, i nie jest przeznaczona dla wszystkich.

Nie bez powodu Kabała jest przeznaczona dla wybranych, którzy dostali większe pragnienie, niż bycie tylko na poziomie nieożywionym, roślinnym czy zwierzęcym – pragnienie bycia Człowiekiem. To pragnienie należy rozwijać w bardzo szczególny sposób: dać mu niezależność a jednocześnie Torę, czyli instrukcję, jak osiągnąć cel. Zajmuje to lata, ponieważ pragnienie to jest również niebezpieczne, nie można podążać tą drogą pod przymusem.

Nawet przy przestrzeganiu przykazań dotyczących poziomu zwierzęcego nie wolno wywierać na człowieka żadnego nacisku. Absolutnie wszystko musi wypływać z niego samego, w sposób samodzielny i niezależny. Co można zrobić? Trzeba całkowicie się w to zaangażować i już. Przecież mądrość, o której opowiem wam teraz, za chwilę zniknie z waszej pamięci.

Prawo ustanowione przez Stwórcę jest stałe i niezmienne. Co oznacza że jest stałe i niezmienne? Jest to prawo równości właściwości czyli podobieństwa formy. Dla nas istnieje tylko jedno takie prawo, ponieważ ono określa wszystko. W takim stopniu, w jakim osiągam równość właściwości ze Stwórcą, to podobieństwo według formy określa moje miejsce, moje położenie, stopień oraz miarę otrzymywanego życia, Światła.

Z tego prawa wynika wszystko pozostałe: to jak ujawnia się ono w różnych sytuacjach, stopniach, relacjach a także to, jak samo wywiera nacisk na stworzenie, aby doprowadzić je do jeszcze większej równości właściwości. W taki sposób, Stwórca w odniesieniu do nas jest prawem podobieństwa formy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 04.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Praca duchowa

Pytanie: Po co mamy odczuwać światy duchowe?

Odpowiedź: Musimy odczuwać światy duchowe, ponieważ bez tego nie wiemy, jak właściwie postępować w tym świecie, co robić ze sobą, jak odnosić się do innych, po co istniejemy, jakie siły nami kierują, gdzie znajduje się nasza wolność wyboru, a gdzie jesteśmy jej pozbawieni.

Musimy zrozumieć, w czym jesteśmy całkowicie zależni od sił natury, a w czym możemy wnieść coś od siebie. A jeśli możemy, to jak to zrobić: przypadkiem, jeśli przyjdzie nam ochota, czy też znając właściwy cel zmierzania ku czemuś dobremu i pożytecznemu dla nas samych i dla innych.

Musimy poznać system, w którym żyjemy, w przeciwnym razie działamy jak ślepe kocięta. Kocięta mają przynajmniej swoją mamę, a my znajdujemy się w „szponach” ślepych sił natury. Istnieje sieć sił, w której jesteśmy uwięzieni, i zupełnie nie wiemy, za jakie sznurki pociągamy.

Ewolucja, nieustanny rozwój natury, przebiega zgodnie z określonym prawem. Jednak od pewnego momentu rozwój ten wymaga świadomej i właściwej ingerencji człowieka. Jeśli człowiek nie jest gotowy, by prawidłowo wpisać się w ten proces rozwoju, prawo to zaczyna działać przeciwko niemu, zmuszając go do coraz głębszego poznawania tego systemu.

Widzimy, że mimo wszystko doszliśmy do takiego stanu, w którym wszystko się rozpada, a świat, który zbudowaliśmy, jest straszny. Niszczymy naturę, przyszłość jest nieznana, jutro stoi pod znakiem zapytania, a my zaczynamy dostrzegać samych siebie i nasz egoizm jako źródło wszystkich problemów.

I wtedy pojawia się pytanie nie o to, czy wierzyć w światy duchowe, lecz o to, jak się uratować. Jak sprawić by nie wikłać się w żadne problemy. Spójrzcie, co dzieje się we wszystkich krajach – wszyscy cierpią. Nie ma na Ziemi ani jednego człowieka, który mógłby powiedzieć, że cieszy się życiem i jest beztrosko szczęśliwy. Chyba że ci, którzy zażywają narkotyki.

Zapędziliśmy się do ślepego zaułka. Z jednej strony, zaczynamy więc dostrzegać konieczność, gdzie tak naprawdę znajduje się źródło naszych problemów, a z drugiej strony, odkrywa się przed nami nauka Kabały, która naucza: „Opowiem wam o wszystkim i dam wam możliwość samodzielnego znalezienia właściwego wyjścia z tej sytuacji”.

Żyjemy w szczególnym czasie: z jednej strony jest on bardzo straszny, zły, pełen cierpienia i nieprzewidywalny, a z drugiej strony jest to wyjątkowy czas, ponieważ możemy odkryć cały system zarządzania naszym światem i zacząć w nim działać.

Dlatego powinniśmy się cieszyć z tego zbiegu okoliczności: z jednej strony zmusza nas on do odkrycia systemu zarządzania, tak zwanego Wyższego Świata, a z drugiej strony daje nam taką możliwość.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: W naszej grupie jednym z ważnych kryteriów jest liczba działań podejmowanych przez człowieka. Czy istnieje związek między ich liczbą a intencją?

Odpowiedź: Oceniamy ludzi na podstawie zewnętrznych znaków, według tego, ile dana osoba zrobiła. Tak właśnie powinno być. Mówimy, że człowiek zrobił to czy tamto, ponieważ nazywa się to jawną częścią Tory. Chodzi o to, czego dokonał – o działanie na rzecz postępu. Działanie!

Natomiast intencje, które w Kabale w istocie nazywane są prawdziwymi działaniami, nie możemy ani policzyć, ani zmierzyć. Nie możemy też o nich mówić, ponieważ siły zewnętrzne mogą się ich uchwycić. Nikt z nas nie jest jeszcze zabezpieczony przed wpływem drugiego człowieka, i sam również może zaszkodzić drugiemu. Dlatego nie mówimy o tym.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 12.09.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Nasza wolność wyboru polega na tym, aby wkładając wysiłki, zebrać chisarony (pragnienia) od wszystkich przyjaciół, od siebie, z książek i od ich autorów. Wtedy pozostaje już tylko zjednoczyć wszystkie chisarony, mówiąc: „Jeśli nie ja dla siebie, to kto dla mnie?” – pragnąc dzięki temu wysiłkowi osiągnąć odkrycie, że „nie ma nikogo, oprócz Niego”.

Kiedy zaczynam pracować nad osiągnięciem chisaronu, czyli pragnienia odkrycia Stwórcy, muszę zrozumieć, że słowa „jeśli nie ja dla siebie, to kto dla mnie” odnoszą się do wysiłku, zebrania od grupy, potrzebnego pragnienia, tak abym osiągnął taki wewnętrzny stan, w którym mogę zwrócić się do Niego i poprosić, aby stworzył we mnie pragnienie duchowości i zbudował dla mnie kli.

Co jest do tego potrzebne? Muszę otrzymać od przyjaciół poczucie ważności Stwórcy, świadomość, że jest On w stanie zbudować we mnie chisaron, aby stał się modlitwą, wzniesieniem MAN. W odpowiedzi na to On przyjdzie, naprawi mnie, a następnie mnie napełni. 

To znaczy, modlitwa przed modlitwą, pragnienie odczucia prawdziwego, gorącego dążenia – to właśnie powinienem otrzymać dzięki poczuciu ważności, wielkości Stwórcy które pochodzi od przyjaciół.

Wtedy praca, wysiłki, nagroda i kara, wszystko zleje się w jedno. I zgodnie z tymi samymi zasadami: „Jeśli nie ja dla siebie, to kto dla mnie” oraz „Nie ma nikogo, oprócz Niego”, powinienem budować swoje relacje również z przyjaciółmi. W jaki sposób? Skąd mam wiedzieć, że moje wysiłki nie okażą się daremne i do niczego mnie nie doprowadzą?

Powinienem powiedzieć: „Jeśli nie ja dla siebie, to kto dla mnie” – w ten sposób wkładam wysiłek w relacje z przyjaciółmi i robię wszystko, co konieczne, dając z siebie maksimum. A mówiąc: „Nie ma nikogo, oprócz Niego”, jestem pewien, że On sprawi, że będę podziwiał przyjaciół, a ten podziw stanie się dla mnie trampoliną do Stwórcy.

I tak powinienem odnosić się do wszystkiego, co przydarza mi się w życiu: „Jeśli nie ja dla siebie, to kto dla mnie” oraz „Nie ma nikogo, oprócz Niego”.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 04.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wolna wola

Pytanie: Dlaczego kabaliści tak niewiele mówią o naszym świecie?

Odpowiedź: Zazwyczaj ludzie szczycą się swoją wiedzą o naszym świecie. Z powagą dyskutują o gatunkach win albo o tym, jak prowadzić interesy, ponieważ nie mają niczego innego.

Kabalistę to zupełnie nie interesuje, znajduje się ponad tym światem, nie interesują go wszystkie te konwenanse, które wymyślili ludzie, ważne jest dla niego, aby jeszcze bardziej wznieść się ponad ten świat.

Chociaż o naszym świecie, jego strukturze i zachodzących w nim procesach wie więcej niż wszyscy naukowcy tego świata. Jego myśli są ponad nim.

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Kto da mi tę pierwszą myśl, że powinienem wznieść się ponad egoizm, że powinienem tak przeżyć życie, aby…?

Odpowiedź: To jest dane z góry, przez Stwórcę, który daje człowiekowi takie odczucie, taki stan. To właśnie nazywa się „zarodkiem jego duszy”. Natomiast rozwijanie przez człowieka tego stanu w sobie, jest już rozwojem duszy.

Pytanie: A czy można ją rozwijać tylko za pomocą otoczenia? Inaczej się nie da?

Odpowiedź: Nie da się, a jak?

Komentarz: Jakoś samemu.

Odpowiedź: A z czym będziesz to porównywać? Za pomocą czego będziesz siebie zmieniać?

Pytanie: Czyli nie ma sposobu?

Odpowiedź: Nie ma.

Pytanie: To znaczy tak:„Wysiadłem na brzeg” – przeżyłem to życie – i znowu wsiadam na ten „statek”?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: Czy śmierć jest moim odpłynięciem?

Odpowiedź: Tak, i „odpływasz” dalej. Tak jak u Dantego.

Pytanie: Każdego dnia przeżywam życie tak, jak należy – dokąd „odpływam” dalej?

Odpowiedź: Do piekła, czyśćca, raju.

Pytanie: Czy może Pan krótko wyjaśnić te trzy pojęcia? Kiedyś już o tym rozmawialiśmy: piekło, czyściec, raj.

Odpowiedź: Piekło to stan w którym zaczynam odczuwać swój egoizm, w którym cały czas istniałem i w którym nadal istnieję, jako piekło.

Czyściec to stan, w którym muszę się od niego uwolnić. Absolutnie i całkowicie, bezwarunkowo zastąpić go obdarzaniem i miłością. Wtedy, w tych naprawionych stanach, odczuwam raj. Wszystko jest proste.

Pytanie: Tak proste! 🙂 Dlaczego więc nie jesteśmy tacy?

Odpowiedź: Spokojnie! Wszystko jest w porządku.

Pytanie: Dlaczego więc nie chcemy iść do raju?! Dlaczego nam go nie rozświetla? Gdyby się nam rozświetlił, od razu byśmy tam pobiegli.

Odpowiedź: Ależ nie! Wabią nas tylko do piekła.

Komentarz: Proszę o krótkie podsumowanie.

Odpowiedź: Życzę wszystkim naszym słuchaczom, aby nie zapominali, że czeka na nas „statek”.

Pytanie: Taki, który ostatecznie dopłynie z nami do raju?

Odpowiedź: Ostatecznie – tak. I wszyscy tam dotrzemy. Ale zacznijmy już teraz uwalniać się od tego nikczemnego, egoistycznego stanu.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Praca duchowa, Sens życia, Wiadomości

Pytanie: Co oznacza „prawda”?

Odpowiedź: Prawda, jako przeciwieństwo pragnienia otrzymywania, to światło Chochma, dlatego nie wolno z nim pracować, ponieważ stoi ono naprzeciw pragnienia otrzymywania.

Miłosierdzie jako właściwość Biny jest naprawą stworzenia, a prawda jest celem stworzenia.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 06.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co oznacza odczuwać Stwórcę jak przyjaciela?

Odpowiedź: Nie należy odczuwać Stwórcy jak przyjaciela. Owszem, zdarzają się takie stany, ale powinniśmy dążyć do tego, aby odczuwać Stwórcę w takim stopniu, w jakim odczuwa się przyjaciela.

Mimo że odczuwasz przyjaciela jako kogoś niezależnego od siebie, jednak mimo to widzisz, że warto się z nim jednoczyć, ponieważ daje ci to siłę do postępu, i jeszcze większą możliwość kierowania myśli do duchowości.

Jeśli jesteś związany z przyjaciółmi, możesz dzięki nim i z ich pomocą dłużej utrzymywać swoje myśli, swoją duszę, nieco bardziej ukierunkowane na duchowość. W taki sposób, który dodawałby ci wewnętrznego zapału, powinieneś starać się odczuwać również Stwórcę. Niech więź z przyjaciółmi będzie dla ciebie przykładem tego, jak możesz przybliżyć do siebie Stwórcę.

W uczucia, które odczuwasz wobec przyjaciół, do tych zakamarków duszy, w których odczuwasz że jesteś z nimi zjednoczony, że dobrze ci z nimi, że jesteście razem, wprowadź również Stwórcę, ponieważ są to właściwe uczucia do odczuwania Stwórcy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 02.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Co oznacza „duchowa droga”? To poziom, na którym człowiek znajduje się razem ze Stwórcą, i między nimi istnieje więź, zrozumienie, pewnego rodzaju zjednoczenie i zgodność.

Należy dążyć do osiągnięcia stanu zgodności ze Stwórcą, upodobnienia się do Niego, tak samo jak w relacjach z przyjacielem powinniśmy trzymać się tego, w czym osiągnęliśmy porozumienie, odrzucając to w czym się ze sobą nie zgadzamy, aby później powrócić do naprawy tego.

Tego właśnie należy pragnąć, starając się odczuć ten potencjalny stan za pomocą mechanicznego, zwierzęcego działania, które wykonuję teraz na tym świecie. Najważniejsze jest aby każde działanie ukierunkować na to, abyśmy żyli ze Stwórcą i odczuwali wszystko razem, będąc razem w myśli, w pragnieniu, w jakimś wewnętrznym kontakcie.

To właśnie jest intencja, wyjście ze stanu oddzielenia od Stwórcy ku wyzwoleniu. A wyzwolenie to więź ze Stwórcą. Trzeba wyobrażać sobie te rzeczy w możliwie najprostszy sposób. Nie chodzi o teorię, abstrakcję odległą od nas, o przykłady, których nie rozumiemy, ani o stany, które są jedynie opisane, ale nie mają z nami nic wspólnego. Trzeba jak najściślej łączyć to z odczuciami człowieka.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 02.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co oznacza przejście Machsomu?

Odpowiedź: Przejść Machsom oznacza nawiązać pierwszą więź ze Stwórcą, niezależnie od odczucia, jakie On mi daje. Przy czym nie mierzę i nie jestem w stanie zmierzyć, jakie to jest odczucie.

Trzeba nawiązać z Nim więź na podstawie tego, że dostrzegam w sobie właściwość obdarzania, nawet w najmniejszym stopniu, i określam dla siebie, że jest ona ważniejsza od każdego mojego odczucia, ponieważ chcę zjednoczyć się z Nim, aby obdarzanie było wspólne dla Niego i dla mnie oraz stało się więzią między nami.

Innymi słowy, określam Wyższego jako Obdarzającego i odnajduję w sobie tę miarę obdarzania, intencję Obdarzającego, na tle tego złego odczucia, na które mogę dokonać skrócenia, tak jakby nie miało dla mnie znaczenia, czy ono jest we mnie, czy go nie ma.

Za to punkt obdarzania w sobie, wznoszę ponad cały swój ACHAP. Nazywa się on moim Galgalta Ejnaim. ACHAP jakby nie istnieje, a ja odczuwam, że poprzez Galgalta Ejnaim, ten punkt obdarzania, jestem związany z Wyższym i znajduję się wewnątrz Niego, niczym zarodek.

Taki jest początek mojej więzi z Wyższym. W ten sposób wchodzę do wnętrza “słupa” złożonego ze stopni, po których będę się wznosić i rozwijać.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.09.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa