Odkrycie Kabały – w miarę potrzeby

каббалист Михаэль ЛайтманPrzez długi czas Kabała była ukryta przed światem, ponieważ ludzkość była jeszcze na bardzo wczesnym etapie rozwoju i nie była wystarczająco dojrzała, aby z niej korzystać. Jeśli masz pragnienia ograniczające się tylko do jedzenia, seksu, rodziny, pieniędzy, wiedzy, Kabała nie jest ci potrzebna.

Uganiasz się za tymi rzeczami, zaspokajasz je, żyjesz nimi i w taki sposób mijają tysiące lat, aż dochodzisz do stanu, w którym pragniesz już czegoś więcej. Jeśli pragniesz czegoś więcej, może wtedy rozpocząć się już rozwój pragnienia wyższego niż dotychczasowe pragnienia zwierzęce. Wówczas potrzebujesz metody, która pozwoli ci rozwinąć to nowe pragnienie.

Nie rozwija się ono w sposób naturalny, lecz wyłącznie dzięki swojemu wysiłkowi. To znaczy, kiedy kierujesz swoje osobiste pragnienia, właśnie na rozwój tego dodatkowego odczucia, dodatkowego pragnienia, zaczynasz odczuwać potrzebę szczególnej metody. Wcześniej nie była ci potrzebna, dlatego pozostawała ukryta.

W zasadzie nigdy wcześniej Kabała nie była ukryta, po prostu nie było ludzi, którzy odczuwaliby jej potrzebę. Nawet dzisiaj, jeśli wyjdziesz na ulicę i zaczniesz krzyczeć, być może dzięki swojemu głośnemu nawoływaniu, przyciągniesz do naszej grupy dodatkowo 100 czy 200 osób. Ale oczywiście ostatecznie 90% z nich odejdzie i powróci do swojego dawnego życia. Tak więc Kabała nie jest ukryta.

Kabaliści przez cały czas poszukiwali ludzi, „których serce byłoby niespokojne”. Ilu ludzi odpowiedziało na to wezwanie, tylu właśnie studiuje Kabałę. Ty przecież o tym nie wiesz. Kabaliści we wszystkich pokoleniach mieli niemało uczniów, ale studiowanie Kabały odbywało się bardzo cicho, skromnie. Ponieważ pozostali nie odczuwali jej potrzeby, nie było sensu robić wokół niej szumu.

W ten sposób bowiem wzbudzasz wobec siebie nienawiść zarówno ze strony ludzi religijnych, jak i świeckich, Żydów, chrześcijan, wszystkich których tylko chcesz. Żadna z tych grup nie jest tym zainteresowana, wręcz przeciwnie, w ten sposób budzisz w nich coś zupełnie obcego.

Obecnie w naszych czasach, Kabała staje się nieco bardziej potrzebna szerszemu kręgowi ludzi, i dlatego jest coraz bardziej ujawniana. Ale gdybyś wyszedł na ulicę, zaczął krzyczeć a z całego świata zwróciłoby na ciebie uwagę zaledwie jedna lub dwie osoby – to co z tego? Dlatego mówi się, że Kabała jest tajemną nauką. Nikt jej nie ukrywa, po prostu ludzie odkrywają ją w miarę potrzeby.

Zacznij dzisiaj występować w telewizji, w radiu, rób przez 24 godziny wszystko, co chcesz. Nie sądzę, żeby miało to sens. Musisz dostosować swoje wezwanie do kogoś, kto jest gotowy je usłyszeć, i na nie zareagować. To jeszcze przed nami.

Dzisiaj w naszych czasach, oprócz tego, że sami podejmujemy wysiłki i mam nadzieję, że w niedalekiej przyszłości zbliżymy się do czegoś poważnego w poznaniu duchowym, budujemy system dla następnego pokolenia.

Rozpowszechnianie Kabały nie polega na tym, że wyjmuje się coś i zaczyna rozdawać. Co można rozdać? Gdybyś wziął worek dolarów lub srebrnych monet, poszedł do jakiegoś dzikiego plemienia, które nie ma pojęcia, czym one są, chciałbyś je rozdawać, nikt nawet nie zwróciłby uwagi na nie.

Ale gdybyś rozdał im coś kolorowego, błyszczącego, wzięliby to. Okazuje się więc, że oferujesz im rzeczy, które mają wartość wyższą niż ta, którą są w stanie dostrzec. To tak, jakbyś rzucał pieniądze i złoto przed zwierzętami – są to dla nich rzeczy zupełnie niepotrzebne.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 11.11.2026


Nie czekać na przebudzenie z góry

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Na czym polega aktywna praca w grupie?

Odpowiedź: Aktywna praca polega na tym, aby, jak napisał Rabasz, umniejszać siebie wobec przyjaciół, ale nie tylko umniejszać, a nawet „uniżać” siebie wobec grupy. Przede wszystkim domagać się od grupy, aby przekazywała wielkość Stwórcy, wielkość celu.

Wówczas na tyle, na ile grupa staje się wielka w twoich oczach, czynisz ją większą od siebie, i na ile wzbudza w tobie teraz poczucie wielkości Stwórcy, na tyle ostatecznie zyskujesz dzięki niej tę siłę wielkości. Daje ci to możliwość dodawania czegoś od siebie, tak jakbyś otrzymał przebudzenie z góry.

Jednak przebudzenie z góry nie przybliży cię do Stwórcy, dokona tego właśnie przebudzenie otrzymane od grupy, ponieważ przychodzi ono dzięki temu, że starasz się zebrać rozbite kelim i połączyć je ze swoim kli. Jest to praca w działaniu, zgodnie z którą Stwórca objawia się w tych kelim, które udało ci się zebrać.

Jeśli natomiast po prostu silniej odczujesz wielkość Stwórcy, będzie to wynikało z przebudzenia z góry, które nie stanowi dodatku do twoich kelim. Stwórca po prostu objawił ci swoją wielkość, dodając ci swoje NeCHI, swoje kli. Potem zabiera jednak to kli, i poza wspomnieniami nic ci nie pozostaje, ponieważ nie są to reszimot, z których możesz korzystać.

Oznacza to, że musisz nabyć te kelim od grupy. Nie należy więc czekać na przebudzenie z góry, ponieważ to nie rozwija człowieka. Przyczynia się to do postępu tego, kto „pracuje”, aby otrzymał dodatkową siłę do dalszego ruchu. Jednak temu, kto nie otrzymuje kelim od grupy, przebudzenie z góry nie pomoże.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 11.11.2026


Nieustanne wyjaśnienia

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Czym jest właściwa więź między właściwościami Stwórcy a właściwościami stworzenia w człowieku?

Odpowiedź: Właściwości Stwórcy to właściwości obdarzania i miłości. Właściwości stworzenia to egoistyczne właściwości człowieka. Takim został stworzony – myśli wyłącznie o sobie i nie chce zbliżać się do innych.

Dlatego należy dobrze zastanowić się, do czego dąży Stwórca, do czego dąży człowiek i jak mogą sobie nawzajem pomagać w tym dążeniu.

Z lekcji według notatek Rabasza


Relacje między nauczycielem a grupą

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Rozmawialiśmy o wzajemnych relacjach wewnątrz grupy, oraz między grupą a Stwórcą. A jakie miejsce w tym systemie zajmuje nauczyciel? Jakie powinny być relacje między grupą a nauczycielem?

Odpowiedź: Myślę, że grupa powinna okazywać szacunek nauczycielowi poprzez to, że nie przerzuca wszystko na niego, lecz pragnie być jak najbardziej samodzielna. Rzeczywiście, nauczyciel jest jak ojciec, który cieszy się, widząc że jego dziecko staje się bardziej samodzielne, że nie pozostaje cały czas pod jego opieką i nie potrzebuje go ciągle.

Dlatego nauczyciel cieszy się, widząc że jego grupa staje się coraz bardziej samodzielna. Cieszy się również z tego, że grupa słucha jego rad. Zatem są tutaj dwie rzeczy: słuchać rad i analizować, dlaczego wszystko jest urządzone właśnie w taki sposób, ponieważ dzięki takiej weryfikacji, rozwijamy się: a także starać się być jak najbardziej samodzielnymi.

Jestem przeciwny temu, aby odnosić się do nauczyciela – powiedzmy, do mnie – ze szczególną uwagą, ponieważ prowadzi to do zniekształcenia relacji. Nie potrzebuję tego. Naprawdę, nie ma takiej potrzeby. Rabasz również nie wymagał tego od grupy. Powinniśmy za każdym razem szukać drogi do jeszcze większej współpracy. I to wszystko.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.09.2026


Cechy kabalisty

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Czy kabalista bywa drażliwy wobec otoczenia?

Odpowiedź: Jeśli zajmuje się rozpowszechnianiem Kabały i pragnie osiągnąć jakieś rezultaty, to naturalnie pojawia się w nim napięcie, rozdrażnienie i wątpliwości, czy postępuje właściwie.

Dręczą go najróżniejsze myśli o tym, jak lepiej to zrobić: tak czy inaczej. I chociaż znajduje się pod działaniem siły wyższej, to dana jest mu wolność wyboru, aby właściwie ją wykorzystywać, dlatego jest tu miejsce na wszystkie ludzkie uczucia.

Pytanie: Czy jako kabalista czuje się Pan na kogoś obrażony?

Odpowiedź: Generalnie, nie. A na co miałbym się obrażać? Mogę się obrazić jedynie na tą wyższą siłę, która wszystko podtrzymuje.

Pytanie: Czy poczucie obowiązku jest cechą kabalisty?

Odpowiedź: Kabalista ma bardzo silne poczucie obowiązku. Co w zasadzie zmusza go do pracy dla innych? Nic poza zobowiązaniem, które sam na siebie przyjął. Dlatego jego poczucie obowiązku dotyczy wyłącznie Stwórcy! Nikogo więcej. W miarę swojego duchowego postępu kabalista staje się coraz bardziej bezinteresowny. Uczy ludzi, jak poprzez właściwą więź między sobą, odkryć Stwórcę.

A gdzie w tym jest on sam? Obok swoich uczniów, w roli nauczyciela, doradcy, pomocnika, trenera. A potem uczniowie odsuwają go na bok i słusznie postępują. Idą już naprzód samodzielnie. A nauczycielowi niczego więcej nie potrzeba. Cieszy się tylko, że nie jest im już potrzebny, że sami potrafią iść dalej.

Pytanie: Czy kabaliście potrzebna jest odwaga?

Odpowiedź: Odwaga jest niezbędna każdemu człowiekowi, a szczególnie kabaliście. Musi on jasno zrozumieć, że pozostaje w konfrontacji ze Stwórcą, która przejawia się wobec niego w różnych formach. Z człowiekiem przechodzą takie przemiany, że potrzebuje on wytrwałości, uporu, odwagi i zdecydowania. Ale w żadnym wypadku nie może być tchórzem.

Musi umieć obstawać przy swoim, nawet wbrew Stwórcy, kiedy go doświadcza i próbuje za pomocą różnych wątpliwości sprowadzić go z drogi, aby tak go wzmocnić! Takie umocnienie osiąga się poprzez bardzo poważną konfrontację z Nim.

Pytanie: Czego boi się kabalista? Czy odczuwa strach?

Odpowiedź: Nie, strach znika. Może istnieć tylko jeden rodzaj obawy: czy potrafię właściwie wykonać to, co zostało mi powierzone w danej chwili?

Pytanie: Jak bardzo kabaliście potrzebne jest poczucie humoru?

Odpowiedź: Poczucie humoru jest bardzo ważne w naszej pracy! Wiecie, że bardzo cenię humor, nawet anegdoty. Mój nauczyciel również je lubił i z przyjemnością słuchał anegdot, które mu opowiadałem. Humor to błyskotliwość umysłu, kiedy człowiek wydobywa z siebie kilka zupełnie niedorzecznych, sprzecznych ze sobą stanów i potrafi je ze sobą połączyć.

Pytanie: Czy kabalista odczuwa wstyd, i za co?

Odpowiedź: Tylko za to, że nie wykorzystał możliwości, aby wszystko odnieść do Stwórcy. Nie chodzi o to, że mogłeś coś zrobić, ale tego nie zrobiłeś – tego nie ma, ponieważ wszystko dokonuje się z góry. Chodzi o wstyd z powodu tego, że miałeś możliwość powiązać to co się wydarzyło ze Stwórcą, ale ją przeoczyłeś. Jednak i to zostaje ci podsunięte przez Stwórcę, abyś wszystko sprowadził do jedności z Nim.

Pytanie: A jeśli nagle wyjdzie na jaw, że 20 lat temu zrobiłem coś a teraz nie odczuwam z tego powodu wstydu?!

Odpowiedź: Chodzi o to, że przeszłość będzie ci się ujawniać jako twoje straszne przewinienia i będziesz musiał zrozumieć, że wszystko to zostało uczynione przez Stwórcę, a nie przez ciebie. Człowiek za nic nie ponosi winy! Jakimkolwiek potworem by nie był, niczego w swoim życiu nie zrobił sam! Wszystko zostało zaaranżowane przez Stwórcę.

Pytanie: Czym dla kabalisty jest szlachetność?

Odpowiedź: Szlachetność jest obowiązkiem!

Pytanie: Czy istnieje u niego pragnienie zemsty lub gniew?

Odpowiedź: Zemsta istnieje jako naprawa. Gniew pojawia się naturalnie, kiedy nie jesteś w stanie dokonać naprawy, a zależało to od ciebie. Jednak Stwórca tak to zaaranżował, że sobie nie poradziłeś. Kabalista jest takim samym człowiekiem. Znajduje się w stanie nienaprawionym, i za każdym razem wznosi się z niego do bardziej naprawionego stanu. Tak więc, wszystkie te uczucia w nim istnieją.

Pytanie: Czy skąpstwo jest właściwe kabaliście?

Odpowiedź: Jeśli chodzi o pieniądze, to może je oszczędzać po to, aby przeznaczyć je na rozpowszechnianie.

Pytanie: Czy kabalista może zdradzić?

Odpowiedź: Kabalista ma inny system wartości, dlatego takie rzeczy nie są dla niego właściwe.

Pytanie: Czy może zazdrościć?

Odpowiedź: Zazdrość jest bardzo dobrą, wspaniałą właściwością, która napędza człowieka! Trzeba rozwijać w sobie zazdrość wobec tych, którzy szybciej i dalej niż ty posunęli się na drodze duchowej.

Z lekcji w języku rosyjskim


Kim jest „bliźni”?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Kogo kabaliści uważają za „bliźniego”: każdego człowieka czy określoną grupę ludzi? Mówi Pan, że miłość polega na napełnieniu pragnień bliźniego, ale przecież pragnienia bywają różne?

Odpowiedź: Kiedy człowiek zaczyna odczuwać wyższy system, wtedy zaczyna rozumieć, jak powinien właściwie odnosić się do ludzi. Bo jeśli powiem, że bliźnim jest każdy, zapytacie: „Czyli powinienem obejmować się z moim wrogiem, kimś, kto mnie nienawidzi?”.

Bardzo trudno jest to wyjaśnić na zwykłym poziomie rozumienia. Dlatego Kabała, przede wszystkim prowadzi człowieka do nauki. Powinien sam odkryć wyższy system, a wtedy dzięki niemu zrozumie, kim jest bliźni, a kto jest daleki, czym jest miłość, nienawiść. W przeciwnym razie niczego nie zrozumie.

Wszystkie moje wyjaśnienia mają na celu jedynie umożliwienie człowiekowi właściwego, ukierunkowania się wobec nauki Kabały, rozpoczęcia systematycznej nauki w prawidłowej grupie i przyciągania na siebie wyższego światła, które by go naprawiło, otworzyło mu oczy i uczyniło z niego kabalistę.

Z lekcji w języku rosyjskim


Wzajemna zależność

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: W jaki sposób obdarzanie przyjaciela przejawia się w grupie?

Odpowiedź: Jeśli zechcesz, dostrzeżesz to. Niezależnie od tego, czy tego chcesz, czy nie, i tak pracujesz w grupie: pełnisz dyżury, uczestniczysz we wspólnych wydarzeniach, roznosisz herbatę itp. Nie może być tak, że absolutnie nic nie robisz.

Załóżmy, że raz na pół roku roznosisz herbatę. Pojawia się więc pytanie: „Jaką intencję wkładasz w tę czynność i co ci to daje?”. Jeśli nie zdążyłeś, nie potrafiłeś, nie pomyślałeś by nadać swoim działaniom intencję obdarzania, winna jest grupa, nie ty.

Grupa ponosi winę za to, że nie zapewniła ci potrzeby posiadania intencji obdarzania. A sama grupa, która w żaden sposób na ciebie nie oddziałuje, również zależy od ciebie, czyli od tego, w jakim stopniu domagasz się od niej, aby na ciebie oddziaływała. Te rzeczy są od siebie wzajemnie zależne.

Jeśli zbierzesz wszystkie rady i zalecenia Baal HaSulama i Rabasza, będziesz mógł zapisać je na jednej kartce papieru, najwyżej na dwóch.

I jakkolwiek byś na to nie spojrzał, niezależnie od tego, jak bardzo egoizm mąci ci w głowie, kiedy zagłębiasz się w różne sprawy, próbując je zrozumieć, te rady w zupełności wystarczą, aby znaleźć odpowiedź. Nasz problem polega na tym, że cały czas chcemy od nich uciekać.

Z lekcji na święto Sukkot, 26.09.2026


Sami nie wiemy, jak wiele robimy

32_100_wp.gifNasz świat, jako jedno wspólne duchowe ciało, rozwija się i przechodzi naprawę w ciągu 6000 lat, które dzielą się na trzy okresy po 2000 lat każdy, licząc od pierwszego człowieka – Adama.

Najpierw ujawniają się najsubtelniejsze (słabe pragnienia egoistyczne) kelim (CHaBaD), następnie średnie (pod względem siły pragnienia, CHaGaT), a w ciągu naszych ostatnich 2000 lat – najbardziej egoistyczne pragnienia (NeCHI).

Delikatne kelim należały do bardzo wysokich dusz – praojców oraz narodu Izraela, który wyszedł z Egiptu (G“E). Nie mogły one jednak ujawnić wielkiej głębi, mądrości ani światła Chochma, ponieważ brakowało im głębi (grubości) pragnienia.

My jednak, w ciągu ostatnich 2000 lat, znajdujemy się na wygnaniu (z właściwości obdarzania i miłości, w egoizmie) i zmierzamy ku wyzwoleniu (spod władzy egoizmu nad nami), która aktywnie rozwija się w naszych czasach.

Okazuje się, że nasze najbardziej egoistyczne pragnienia (kelim NeCHI) mogą przyciągnąć do systemu Jednej Duszy Adama najsilniejsze światło Chochma, mimo że nasz rozum i odczucia są bardzo ograniczone.

Jednak kiedy podejmujemy niewielki wysiłek, dokonujemy naprawy na naszym niskim stopniu, przyciągamy ogromne światło do wyższych kelim CHaBaD, i tam dokonują się wielkie naprawy – tak właśnie działa system dusz Adama zgodnie z prawem odwrotnej zależności między światłami a kelim.

Dlatego, dokonując ogromnych zmian w systemie dusz, sami o tym nie wiemy i nie rozumiemy, co robimy. Podobnie jak dziecko, które po prostu się uśmiechnęło lub ułożyło dwa klocki jeden na drugim, a jego rodzice cieszą się z tego małego sukcesu.

Dlatego, z jednej strony nie wiemy, jakie światło przyciągamy do wyższych dusz, zostanie to ujawnione dopiero w końcu naprawy, kiedy wszyscy zaczną odczuwać to światło. Nasze dusze są najbardziej egoistyczne, najgorsze i dlatego poprzez ich naprawę wprowadzamy do świata, najsilniejsze światło Chochma, jakiego nigdy wcześniej w nim nie było.

Dlatego nazywa się to wyzwoleniem – i właśnie my, poprzez naszą prostą i niewielką pracę, dokonujemy tego i wnosimy życie do tego systemu! Cała dotychczasowa droga, cała historia, wielcy kabaliści przeszłości – wszystko to było jedynie przygotowaniem do tej naprawy, której teraz mamy dokonać my wszyscy.

Z lekcji według artykułu „Odkrycie miary, ukrycie dwóch”


Pożyteczne lo liszma

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak przezwyciężać przeszkody, które utrudniają nam wzajemne zjednoczenie?

Odpowiedź: Kiedy już określimy, czego oczekujemy od naszej pracy, decydujemy, że powinniśmy zjednoczyć się wokół tego celu i zaczynamy szukać działań, które pozwolą nam go osiągnąć.

Chcemy odkryć Stwórcę w naszym wspólnym kli. Aby się z Nim zjednoczyć, odkryć Go i poczuć, musimy stworzyć stan zwany wspólnym kli. Jeśli osiągam taki stan, w którym nie ma żadnej różnicy między mną a pozostałymi przyjaciółmi z grupy, jest to znak, że osiągnąłem swoją naprawę, nazywaną intencją obdarzania, wiarą. Być może, w jakimś stopniu już wychodzę poza siebie.

Dlaczego robię to w odniesieniu do innych? Aby połączyć się ze Stwórcą. Nie oceniam teraz, czy robię to z intencją dla siebie czy dla Stwórcy. Oczywiście, na razie jest to lo liszma, ale to wystarczy. Powinienem anulować swoje „ja” i być razem ze wszystkimi w jednym kli, w jednym połączeniu, aby odkryć między nami wyższą siłę, Stwórcę, duchowość.

Wszystko to robię na razie jeszcze dla własnej korzyści. Wszyscy tak myślą, ale to wystarczy: pragnę osiągnąć ten stan i jestem gotowy dla niego pracować. Nazywa się to „pożytecznym lo liszma”, dzięki któremu przyciągam otaczające światło, a ono oddziaływuje na mnie, naprawia mnie i zmienia moją wewnętrzną strukturę.

Na razie nie jestem zdolny myśleć inaczej. Nie potrafię nawet wyobrazić sobie, czym jest naprawione kli, do którego mógłbym dążyć. To jednak normalne, ponieważ taki jest mój rzeczywisty stan. Kiedy stanie się on prawdziwy?

Wtedy, gdy powiemy sobie nawzajem, że odkrycie Stwórcy, połączenie z Nim, jest największą wartością, jaka może istnieć, i że dla osiągnięcia tego, każdy powinien anulować swoje ego. To wystarczy. Jest to już więź i wzajemne obdarzanie, ukierunkowane na zjednoczenie ze Stwórcą. To już nie kołchoz i nie komunizm, a prawidłowe lo liszma, które prowadzi do liszma.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.09.2026


Wewnątrz pragnienia otrzymywania

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak człowiek może zapragnąć przejść na następny stopień, skoro jest on jeszcze bardziej mroczny, niż pragnienie otrzymywania?

Odpowiedź: Nie może. W twoim pytaniu zawarta jest już odpowiedź. Może jedynie raz za razem wyobrażać sobie coraz lepsze i wspanialsze stany w lo liszma, z których będzie miał korzyści. Przy czym również kategoria liszma jest w pewnym stopniu w to włączona, aby wzbudzać otaczające światło, które wykonuje działanie i tworzy w człowieku naczynia obdarzania.

W taki sposób światło działa jednak wewnątrz pragnienia otrzymywania i buduje w nim pragnienie obdarzania. Wynika to jednak z postawy człowieka wobec tego, co się dzieje, z jego pragnienia aby to nastąpiło. Dochodzi do tego pragnienia stopniowo, zgodnie z powiedzeniem: od lo liszma dochodzi się do liszma. Jego intencje coraz bardziej dążą do nadawania ważności Obdarzającemu, wbrew pragnieniu otrzymywania.

Pytanie: Czyli świadomie wykorzystuje właściwości pragnienia otrzymywania, oszukując je obietnicami jeszcze większej korzyści?

Odpowiedź: Człowiek wykorzystuje intelekt, zawarty w swoim pragnieniu otrzymywania, aby za jego pomocą osiągnąć pragnienia obdarzania. O tym powiedziano:”Niewolnica służy swojej pani”. Przecież inaczej się nie da? Różnica między „niewolnicą” a „panią” polega na intencji. Są to te same kelim.

Pytanie: Jak możemy zachować świadomość ważności tego, kiedy już wchodzimy do wnętrza pragnienia otrzymywania?

Odpowiedź: W jaki sposób człowiek może śledzić to, czy wewnątrz swojego pragnienia otrzymywania myśli o osiągnięciu obdarzania, Stwórcy? Tylko zgodnie z uświadomieniem sobie ważności grupy. Zależy to wyłącznie od tego, co wcześniej w nią zainwestował i dzięki czemu ma już przygotowaną podstawę. Ponadto przystępuje już do tego z wcześniej przygotowaną intencją. Stwórca pomaga mu tak, że nie daje mu przyjemności, lecz odczucie pustki. Inaczej się nie da?

Ostatecznie proces jest bardzo prosty. Jest przed nami ukryty właśnie ze względu na swoją prostotę, ponieważ tak ściśle nas otacza, że jakbyśmy patrzyli przez niego, nie zauważając go. Jest do tego stopnia, można powiedzieć, oczywisty i prosty.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.09.2026