Pytanie: Co jest najważniejsze w życiu?

Odpowiedź: Najważniejsze w życiu jest to, aby człowiek pracował, realizował siebie, a jednocześnie ukierunkowywał tę realizację na właściwą stronę! Nie chodzi o to, żeby cała praca dała mu wszystko, lecz żeby ukierunkował ją zgodnie z rozwojem natury, ludzkości. Wtedy uda się i urodzić, i ożenić, i pracować, i wszystko to połączyć.

Pytanie: Więc kiedy Pan teraz mówi, że człowiek porusza się niejako zgodnie z naturą, zawarta jest w tym modlitwa?

Odpowiedź: Oczywiście, modlitwa również się tu znajduje. W ogólnych prawach natury.

Pytanie: Czyli jeśli poruszam się zgodnie z prawami natury, to znajduje się w nich również modlitwa?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: O co więc w takim razie się modlę?

Odpowiedź: W naszym życiu istnieją takie możliwości i takie prawdopodobieństwa, których nie potrafimy obliczyć. I nie dlatego, że nie możemy, lecz dlatego że istnieje wyższe przeznaczenie, siła, Stwórca. Dlatego musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, wszystko, co Stwórca nam pozostawił.

Kiedy jednak już wszystko zrobimy, resztę powinniśmy powierzyć Jemu. Po hebrajsku mówi się: „Haszem igmor beadi”. Oznacza to robię wszystko, co mogę, a resztę Stwórca dokończy za mnie.

Pytanie: Czy to jest właściwe podejście?

Odpowiedź: Tak.

Komentarz: Zazwyczaj modlimy się wtedy, kiedy znajdujemy się w ślepym zaułku, w sytuacji bez wyjścia, gdy doświadczamy strasznych cierpień. A wcześniej…

Odpowiedź: To już jest niewłaściwe.

Pytanie: Czy to nie ta modlitwa?

Odpowiedź: Nie. Nie postrzegamy Stwórcy jako siły natury, która wszystko z góry ustala, która wszystkim kieruje i wszystko określa, i nie działamy zgodnie z nią.

Pytanie: Czyli podczas pracy powinienem wiedzieć, że Stwórca dokończy za mnie? Czy na tym powinno polegać moje nieustanne działanie? Czy to jest właściwy kierunek?

Odpowiedź: Tak.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Wiadomości

Poczuć serce przyjaciela oznacza, że nie czuję własnego serca, a serce przyjaciela, żyję jego myślami, aspiracjami, intencjami w taki sposób, że tylko one przemawiają we mnie. Nie mam nic własnego. Mam tylko jedno – pragnienie odczuwania przyjaciół.

Jest to właściwość Malchut, która dlatego nazywa się podstawową sfirot, gdyż otrzymuje wszystko od pierwszych dziewięciu sfirot. Każdy z nas jest Malchut, w stosunku do przyjaciół.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Człowiek osiąga pragnienie upodobnienia się do Stwórcy, na podstawie swojego wewnętrznego rozwoju. Jeśli jednak w grupie mówi się o tym i zaczyna się to cenić, w ten sposób wzbudza się już wspólne otaczające światła. A to wpływa na każdego i człowiek staje się wewnętrznie bardziej wrażliwy.

Nie trzeba uruchamiać żadnych sił ze strony grupy. Jeśli grupa zwraca uwagę na te szczegóły postrzegania, człowiek dzięki wspólnemu świeceniu z góry, które wywołuje grupa, sam staje się wewnętrznie bardziej wrażliwy.

Załóżmy, że teraz podniesiemy w grupie poziom uświadomienia sobie ważności czegoś. Na przykład, bardzo zależy nam na tym, aby wszyscy, bez wyjątku, założyli rodziny. Nie to że będziemy wywierać presję na kawalerów, po prostu będziemy myśleć i rozmawiać o tym w pozytywnym, a nie negatywnym sensie: „To obowiązujący wszystkich standard, bez tego nie da się obejść” i tak dalej.

Nie zwracasz się bezpośrednio do nich, nie naciskasz na nich, nic podobnego. A zobaczysz, że nie będą w stanie tu pozostać, albo uciekną, albo się ożenią. Nie proponuję żeby tak postępować, to jedynie neutralny przykład. Nie będą mogli tu pozostać ponieważ opinia grupy, a ponadto światło z góry, które wzbudzamy na siebie odpowiednio do tego szczegółu postrzegania, wywrą na nich taki wpływ, że od razu wszystko zobaczą.

Albo załóżmy, że wywyższamy określoną właściwość, odnoszącą się do grupy na najwyższy możliwy dla nas poziom. Zobaczysz, jak wzrośnie wrażliwość całej grupy na tę właściwość. Nie potrzeba tu żadnych kar. Człowiek sam poczuje w sobie strach przed pozostaniem na uboczu. Grupa zobowiązuje. Niestety, na razie nie ustanawiamy i nie wymagamy realizacji niektórych najważniejszych zasad, które powinny dosłownie płonąć w grupie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 09.09.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co powinien zawierać regulamin grupy: konkretne sprawy czy ogólne zasady?

Odpowiedź: Regulamin to żywy proces. Wyznacza każdemu takie ramy, które pozwalają człowiekowi być ukierunkowanym na to, by czerpać od grupy świadomość wielkości celu.

Czym jest regulamin? Zobowiązuję cię abyś siedział przy stole w wygodnej pozycji, i nie zajmował się niczym innym: nie czytał, nie słuchał, nie rozmawiał, ani niczego innego nie robił, tylko skupił uwagę na tym, czym teraz się zajmujemy.

Innymi słowy, stawiam ci warunki i wprowadzam cię w takie ramy, w których istnieje nadzieja, że to co się tutaj dzieje dotrze do twojego słuchu, a być może nawet do serca. To wszystko.

To samo dzieje się w szkole i wszędzie tam, gdzie ludzie się uczą. W ten sposób właśnie musimy zorganizować siebie i każdego członka w grupie. W gruncie rzeczy cały nasz regulamin powinien służyć właśnie temu: zobowiązywać każdego i dawać mu możliwość czerpania od grupy świadomości ważności celu.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 12.09.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak rozpoznać, z jakiego powodu pozostaję na drodze duchowej: dlatego że jestem bierny i boję się czegoś gorszego, czy dlatego, że we właściwy sposób przyciągam do siebie otaczające światło?

Odpowiedź: Jak człowiek sprawdza, czy znajduje się na właściwej drodze? Tylko na podstawie niepowodzeń. Nie możemy oceniać siebie na podstawie dobrych osiągnięć. Naszym dzisiejszym osiągnięciem jest uświadomienie sobie zła. Miara zła, które się w nas ujawnia pokazuje, jak bardzo posunęliśmy się naprzód.

Na przykład ktoś mówi mi: „Dopóki nie podniesiesz ciężaru ważącego sto kilogramów, nie przejdziesz do następnego etapu”. Wyznaczam więc sobie cel: podnieść sto kilogramów. Załóżmy, że potrafię już podnieść dwadzieścia kilogramów. Dostaję dwadzieścia pięć, nie daję rady.

Stopniowo robię postępy i w końcu podnoszę dwadzieścia pięć kilogramów. Jednak patrzę na cel, którym jest sto kilogramów – co mi z tych dwudziestu pięciu? Wtedy dostaję trzydzieści kilogramów. Znowu nie daję rady i pracuję nad tym, aż w końcu podnoszę ciężar ważący trzydzieści kilogramów.

W taki sposób widzę, że trudność za każdym razem wzrasta. Nie uważam za osiągnięcie tego, że podnoszę dwadzieścia, trzydzieści czy czterdzieści kilogramów, ponieważ patrzę na sto kilogramów.

Okazuje się więc, że obecne dobre wyniki nie są przeze mnie odczuwane jako osiągnięcia, gdyż ciężar stu kilogramów jest tak duży w porównaniu z tym, co już osiągnąłem, że widzę tylko, jak za każdym razem dostaję większe obciążenie. Dlatego ta droga jest trudna.

Ale właśnie to stopniowo pomaga człowiekowi zbudować właściwy stosunek do kolejnych etapów rozwoju. Człowiek nie patrzy na swoje odczucia, ale na to, gdzie się znajduje i z kim. Ceni szczególny stosunek Stwórcy do siebie, docenia to, że znajduje się w grupie i mimo wszystko robi coś wyjątkowego, nawet jeśli tego nie odczuwa.

Zaczyna budować inne wartości, niezależne od tych, za pomocą których wcześniej mierzył wszystko w kelim otrzymywania. Właśnie dlatego, że za każdym razem rozczarowuje się, kształtuje się w nim inne podejście do oceny każdego stanu.

Dopóki człowiek podąża tą drogą, ocenia stan zarówno według swojego nastroju, jak i według prawdy, a następnie stopniowo porzuca ocenianie według nastroju, coraz mniej zwraca na niego uwagę i coraz mniej pozostaje pod jego władzą.

Stopniowo przechodzi od zasady „gorzkie-słodkie” do zasady „prawda-fałsz”, czyli stawia ponad wszystko swoją więź ze Stwórcą, z celem, z tym, co znajduje się ponad tym życiem, niemal niezależnie od tego, czy jest mu dobrze, czy źle.

Powoli nabywa siły, by przeciwstawiać się dobrym lub złym odczuciom, i przestaje brać je pod uwagę. Buduje w sobie inny system postrzegania życia. Oczywiście, nie jest to dla początkujących, ale stopniowo, właśnie tak się dzieje.

Człowiek osiąga stan, w którym domaga się tego od Stwórcy. Przecież za każdym razem zwiększa się obciążenie, więc ponownie domaga się tego od Stwórcy. Czyli chce, aby dzięki nauce i swoim działaniom zasłużyć na to, by otaczające światło go naprawiło i doprowadziło do stopnia wiary.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.10.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Czym jest stopień wiary? Polega on na tym, że nie zwracam uwagi na swoje pragnienie otrzymywania. Ono rośnie, a ja przyciągając otaczające światło, dokonuję w sobie naprawy i wznoszę się ponad to pragnienie.

Wówczas nie wywiera ono na mnie presji ani nie zmusza mnie do określania swojego stanu na podstawie tego, co w nim odczuwam. W ten sposób dochodzę do obdarzania dla obdarzania, czyli przestaję brać pod uwagę pragnienie otrzymywania. Takie jest działanie światła.

Nie odbywa się to poprzez bezpośrednie działanie. Na zewnątrz wszystko wygląda tak, jakby zachodziła we mnie bezpośrednia zmiana, ale osiąga się ją w odwrotny sposób. Nie jestem w stanie sam tego dokonać, lecz mogę przyciągnąć do siebie oddziaływanie otaczającego światła.

Innymi słowy, nie chodzi o moje bezpośrednie działanie, lecz o działanie, które na siebie wywołuję. Wtedy światło które przywraca do Źródła, prowadzi mnie do naprawy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 14.09.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Podczas nauki mamy intencję, aby dzięki studiowaniu osiągnąć duchowość. Nie jest to jednak ta sama intencja, którą dołączamy podczas wykonywania przykazania (micwy). Można powiedzieć, że jest to wypełnianie przykazania studiowania Tory.

Czym różni się ono od przykazania obmywania rąk, odmawiania błogosławieństwa przed jedzeniem, zakładania tefilin, przywdziewania talitu i tym podobnych? Dzięki niemu po prostu przyciągasz ogólne światło naprawy.

Innymi słowy, istnieją działania, za pomocą których wywołuję działanie światła AB-SAG i dokonuję własnej naprawy. Intencja polega na tym, że chcę, aby przyszła do mnie wyższa siła i mnie naprawiła. Właśnie poprzez tę naprawę przygotowuję się do wypełnienia przykazania.

A potem, kiedy otrzymuję już z góry pewną siłę ekranu, pojawia się we mnie inna intencja. Początkowo moją intencją było dokonanie naprawy, a teraz moją intencją jest wykonanie tego działania w celu obdarzania.

W modlitewnikach kabalistów zazwyczaj nie mówi się o naprawach, których musisz dokonać przed wypełnieniem przykazania, czyli przed wykonaniem działania duchowego, zanim rozpoczniesz pracę z ekranem. Kabaliści mówią o czystej pracy z ekranami.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 20.10.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Przykazania, Studia Kabały

Pytanie: Mówi Pan o wyższym systemie, który zarządza naszym życiem. Jeśli zacznę studiować naukę Kabały i głębiej poznam ten system, czy przyniesie mi to szczęście, pomoże ulepszyć moje życie, mój los? Czy będę mógł panować nad swoim losem?

Odpowiedź: Zasadniczo studiowanie nauki Kabały daje człowiekowi możliwość poznania tego, co się dzieje, dlaczego tak się dzieje, jak poprawić swoje życie. Wówczas może pozostawać na kilku poziomach interakcji z tym, czego się nauczył.

Może wiedzieć co się dzieje a mimo to pozostawać bierny, i nadal płynąć z nurtem życia. Jednak przynajmniej zyskuje pewien spokój, rozumie, dlaczego wszystko się tak dzieje, wie, że wszystko ma swój rachunek i skąd to wszystko pochodzi. Daje to człowiekowi duże wsparcie w życiu.

Jest wielu takich ludzi. Nie można powiedzieć, że wszyscy osiągają poziom, na którym mogą kierować swoim życiem po rozpoczęciu studiowania nauki Kabały. Są też tacy, którym nie wystarcza bierne studiowanie i postępują dalej, coraz głębiej. Mogą rzeczywiście osiągnąć taki stan, w którym poprawiają swoje życie i sami nim kierują.

Oczywiście, zależy nam na tym, aby ludzie rozwijali się aż do osiągnięcia tego poziomu, abyśmy mieli takich uczniów, którzy kontynuowali by rozwój do osiągnięcia końcowego celu. Jednak wszystko to zależy od samego człowieka.

Z programu radiowego na antenie 103FM

Kategorie: KABAŁA, Pytania&Odpowiedzi, Studia Kabały

Punkt, z którym człowiek się rodzi, pozostaje tylko punktem, ponieważ nie ma w nim źródła, z którego mógłby zaczerpnąć dodatkowe pragnienia, które mogłyby się w nim ujawnić. Jednak kiedy człowiek, przeciwstawiając się tej cielesnej powłoce, w którą Stwórca obleka duszę, zaczyna jednoczyć się z pozostałymi, daje to możliwość duszy uzyskania dodatkowej objętości.

Dodaje to duszy dodatkową liczbę pragnień i potrzeb, aż do tego stopnia, że obejmuje ona wszystkie 600 tysięcy pragnień. To właśnie jest stan Końcowej Naprawy.

Sam w sobie ten punkt nie rośnie. Jego wzrost następuje wyłącznie dzięki zjednoczeniu ze wszystkimi pozostałymi 600 tysiącami punktów. Dusza jest kli, naczyniem złożonym z wielu pragnień, które pozornie należą do innych, ale dusza włącza je w siebie i stają się one jej własnymi pragnieniami. Wtedy jej prośba, jej zjednoczone pragnienie, staje się modlitwą wielu.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 20.10.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to znaczy wierzyć „w mędrców”?

Odpowiedź: Czym jest „wiara w mędrców”? Co na przykład skłania cię do pójścia do lekarza? Wiesz, że jesteś chory a jednocześnie jest ktoś, kto rozumie twój stan lepiej niż ty sam, zna jego przyczyny i wie, jak z niego wyjść, czyli jak osiągnąć lepsze rezultaty w tym stanie.

Ja, niczym zwierzę, odczuwam swój obecny stan, ale jest mędrzec, który „widzi to, co się rodzi”. Wie, z czego wyniknął mój obecny stan i jak osiągnąć lepszy stan, który może się z niego narodzić.

Do takiego mędrca powinienem przyjść. Co oznacza “przyjść”? Oznacza to że, wbrew własnemu rozumowi, własnemu pojmowaniu, powinienem zaufać temu, co mi powie, nawet jeśli będzie sprzeczne to z moim zdaniem. Zwykły lekarz mówi mi abym przyjął lekarstwo, i ja je przyjmuję. Oczywiście, wpływa na mnie opinia społeczna i tym podobne czynniki. Jednak na naszej drodze, potrzebujemy „wiary w mędrców”.

Wiara jest siłą, która pomaga mi wznieść się ponad moje pragnienie otrzymywania, czyli przeciwstawić się własnej naturze, własnemu rozumowi. Lekarz mówi mi: „Aby wyzdrowieć, musisz włożyć rękę do ognia”. I teraz muszę nabyć siłę wiary w tego lekarza, aby móc postąpić wbrew swojej zwierzęcej natury, ponieważ samo moje zwierzęce ciało nie pozwoli mi tego zrobić.

Muszę teraz nabyć dodatkową siłę, szczególną siłę wyższej natury, która pomoże mi postępować zgodnie z zaleceniem lekarza i włożyć rękę do ognia. Tak jak w naturze istnieje siła, która nie pozwala mi włożyć ręki do ognia, tak teraz muszę otrzymać siłę, która pozwoli mi zrobić coś przeciwnego.

Ta dodatkowa siła jest więc wyższa i silniejsza od mojej natury. Muszę ją otrzymać z góry, ponieważ sam jej nie posiadam. To nazywa się „nowym stworzeniem”, które pojawia się w człowieku. „Wiara w mędrców” oznacza, wzniesienie się ponad własny rozum: przyswajam sobie rozum i mądrość mędrca i postępuję zgodnie z jego rozumem.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 15.10.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa