Dlaczego jest to przed nami ukryte, że obdarzanie jest dobre? Po to, aby złodziej nie wyprzedzał wszystkich i biegł krzycząc: „Łapać złodzieja!”. Gdybym wiedział, że obdarzanie jest dobre i opłacalne, wtedy obdarzał bym z intencją otrzymywania przyjemności: „Obdarzać to obdarzać, zrobię to, najważniejsze, żeby mi było dobrze”.

Nie można dojść do właściwości obdarzania, dopóki nie odetniesz się od perspektywy uzyskania dobrego rezultatu, a inaczej nie nazywa się to obdarzaniem. Dlatego przede wszystkim należy zrobić ograniczenie („cimcum”) dosłownie na każde działanie, tak aby rezultat altruistycznego działania nie był odczuwalny w kelim otrzymywania, w żadnej postaci zadowolenia siebie. Dopiero potem można naprawdę obdarzać, wtedy zobaczysz, jakie to wspaniałe.

Jak i gdzie mogę zobaczyć, jakie to dobre? W jakich kelim poczuję, że jest to dobro? Tylko w kelim obdarzania. Ale gdzie są te kelim? Przecież ich nie mam!

Okazuje się, że są takie kelim i sam to zobaczysz. Znajdują się one w odbitym świetle, czyli w kelim, które nabędziesz z chisaronów innych ludzi – tych, których będziesz obdarzać. Właśnie tam znajdują się twoje kelim, z którymi powinieneś pracować. Natomiast twoje własne kelim to „kamienne serce” (lew a-ewen), dlatego powinieneś dokonać na nich ograniczenia i ich nie używać.

Oprócz punktu w sercu, nie masz dziś w sobie ani jednego kli, z którym mógłbyś pracować w duchowości. Gdzie znajdują się te kelim? W każdym z twoich przyjaciół siedzących tutaj. Znajduje się w nich twoja własna cząstka, która przeniknęła tam w wyniku rozbicia naczyń, a ty powinieneś połączyć je, zbierając od wszystkich przyjaciół. Wtedy poczujesz każdego z nich, odczujesz, że dosłownie wszyscy znajdują się w tobie, w twoim sercu.

Zobacz, w jaki sposób powinieneś być związany ze wszystkimi, w przeciwnym razie skąd weźmiesz te kelim?! Wejdziesz do świata duchowego, dzięki kli utworzonemu z kelim znajdujących się w każdym z przyjaciół w grupie. Nic innego ci nie pomoże, w żaden inny sposób nie osiągniesz duchowości.

Powinieneś objąć wszystkich, niczym ośmiornica, przenikając do serca dosłownie każdego przyjaciela i odczuwając je, ponieważ tylko tam znajdują się twoje kelim. Miną lata, zanim zaczniesz rozumieć, że przyjaciele są ci potrzebni, ponieważ w nich znajdują się twoje kelim, twoje duchowe poznanie.

Okazuje się więc, że pracujesz, wkładasz, a duchowe otrzymujesz w nich. Jak to możliwe?! Czy twoje zarobki trafiają na ich konto bankowe?! Jak sobie z tym poradzić? Udzielamy sobie nawzajem upoważnienia do stałego, swobodnego dostępu do konta bankowego każdego z przyjaciół. Nazywa się to „zawarciem sojuszu”. Taka wzajemna więź to właśnie „arwut” – gwarancja, wzajemne poręczenie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 06.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Dlaczego w Torze napisane jest „kochaj bliźniego swego”, a nie każdego? Wydaje mi się, że słowo „bliźni” dezorientuje nas, ponieważ każdy sam decyduje kto jest dla niego bliźnim.

Odpowiedź: Tora odnosi się do miłości wszystkich do wszystkich, bez wyjątku. Oznacza to nie tylko ludzi, ale każdą część natury: nieożywioną, roślinną, zwierzęcą, ludzką. To wszystko wchodzi w kategorię „bliźni”.

Pytanie: Czyli bliźnim nie jest ktoś, kto jest mi bliski duchowo, ideowo?

Odpowiedź: Nie, ponieważ wtedy zaczniesz sortować to wszystko i wybierać co jest bliżej, a co dalej. A w zasadzie wszystko, co jest poza tobą, na zewnątrz, powinno być dla ciebie bliźnim i do tego powinieneś odnosić się z miłością.

Z programu TV „Praktyczna Kabała”

Kategorie: Praca duchowa

Rabasz w artykule „Nie należy słuchać dobrego od złego człowieka” napisał, że jeśli widzisz, że przyjęta rada, przynosi ci zwiększenie wysiłku, to kierunek jest właściwy, a jeśli zmniejsza wysiłki, to jest niewłaściwy.

Zgodnie z tym, jeśli działanie, które stoi przed tobą, wymaga wysiłku, to najwyraźniej pochodzi z dobrej strony, prowadzi w dobrym kierunku. Jeśli natomiast nie wymaga wysiłku, to najwyraźniej jest skierowane w złym kierunku.

Czym jest „wysiłek”? Człowiek może w pocie czoła planować napad na bank. To nie jest łatwe. Pracuje nad tym kilka osób, wszystko przygotowują, starają się. Pragnienie ich do tego zobowiązuje.

Czym więc są „wysiłki”? W stosunku do czego się je ocenia? Jeśli wysiłek jest połączony z pragnieniem w celu jego realizacji i otrzymywania przyjemności, bez żadnego związku ze Stwórcą, jest to wysiłek złego początku.

Możesz całe życie ciężko pracować w pocie czoła, próbując zdobyć to, co uznałeś za cel swojego życia, ale nie liczy się to jako wysiłek. Wysiłkami w duchowości jest tylko to, co prowadzi cię do zjednoczenia ze Stwórcą, co w pewnym stopniu cię ulepsza, upodabnia do Niego. Wszystko inne nie jest wysiłkami.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jaki jest sens tego, co zostało powiedziane, że stworzenia powinny okazywać sobie nawzajem miłosierdzie?

Odpowiedź: Oznacza to, że stworzenia naprawią siebie i zaczną współdziałać ze sobą na zasadzie miłosierdzia, a nie pragnienia otrzymywania, kiedy każdy dąży do tego, aby wykorzystać drugiego dla własnej korzyści i własnej przyjemności.

Ogólna naprawa, jak powiedziano w artykule „Poręczenie”, polega na istnieniu na całym świecie takiej formy wzajemnych relacji między ludźmi, w której każdy troszczy się o wszystkich pozostałych, a wszyscy pozostali o każdego. Będziemy musieli to osiągnąć albo dobrą drogą (z własnej woli), albo drogą cierpienia, pod przymusem.

Pytanie: Czy w tym celu został stworzony świat?

Odpowiedź: Tak, świat został stworzony dla miłosierdzia. Świat opiera się na trzech podstawach: Torze – prawej linii, na wysiłkach – lewej linii, oraz na okazywaniu miłosierdzia w działaniu (altruizmie) – środkowej linii.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 06.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak wygląda najbliższa przyszłość ludzkości z wysokości świata duchowego?

Odpowiedź: Nie mogę tego powiedzieć. Można pozazdrościć jedynie takim ludziom, jak Wolf Messing, którzy potrafili przewidywać przyszłość, ale tylko na poziomie materialnym (zwierzęcym) i mówić o przyszłych stanach człowieka i całej ludzkości.

Kabała również daje taką możliwość, jednak kabaliści z niej nie korzystają. To co Kabała rzeczywiście daje, to możliwość kierowania przyszłością i doprowadzenia jej do lepszego stanu. Dlatego nie mogę jej przewidzieć, nie znam jej. Mogę jedynie w przybliżeniu powiedzieć, jakie stany nas czekają, ale to, jakie będą w rzeczywistości, zależy wyłącznie od ludzi.

Kabała nie zajmuje się przepowiadaniem przyszłości, lecz poprawą ogólnego stanu ludzkości. Dlatego właśnie teraz zostaje specjalnie ujawniona, aby wznieść całą ludzkość na kolejny stopień. Przed nami  jeszcze wiele stopni rozwoju.

Myślimy, “Wszechświat istnieje czternaście miliardów lat! Ziemia – od czterech miliardów lat! Ludzkość – od setek tysięcy lat! Nasza epoka – od dziesiątek tysięcy lat!“  Te skale czasu wydają nam się ogromne. W rzeczywistości jednak, w porównaniu z innymi, znacznie większymi skalami, to zaledwie niewielki odcinek czasu. Nie da się go nawet mierzyć w sekundach, ponieważ czas płynie tylko w odniesieniu do nas.

Przed nami jeszcze mnóstwo stopni, które musimy przejść: musimy wyjść z obecnego stanu i wejść w następny, a z niego w kolejny i tak dalej. Kabała mówi o ogromnym cyklu rozwoju. Dlatego nie powinniśmy zbytnio zatrzymywać się na tym stopniu, nie jest on przecież aż tak komfortowy.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: KABAŁA, Pytania&Odpowiedzi

Baal HaSulam napisał, że w każdym człowieku jest nieodkryta iskra, która pragnie zjednoczenia ze Stwórcą, właśnie zjednoczenia, ponieważ tęskni za zlaniem się z Nim. Człowiek pragnie zjednoczenia, ale ludzie jako całość nie znajdują się w zjednoczeniu ze Stwórcą. Zwykli ludzie, niczym zarodek w łonie matki, anulują siebie i przestają istnieć.

Co jednak dzieje się, gdy człowiek naprawdę pragnie zjednoczenia ze Stwórcą? Baal HaSulam mówił: „Budząc się od czasu do czasu, iskra ta wznieca w człowieku pragnienie poznania Stwórcy lub zaprzeczenia Jego istnieniu, co jest tym samym”.

Jeśli nie będę zaprzeczać Jego istnieniu, nie pozostanie miejsce, w którym mogłoby istnieć moje własne „ja”. Dlatego nasza droga jest szczególna, dobrze przemyślana i wyważona a podążać nią należy jak najszybciej. Przez cały czas, gdy coś robię, myślę, że to jeszcze za mało.

Człowiek, który znajduje się na tej drodze, nigdy nie jest w pełni zadowolony ani spokojny, wciąż pragnie więcej – i właśnie w tym tkwi jego zadowolenie. Nie można jednak przekazać tego zwykłym ludziom, ponieważ na tym etapie powinni oni odczuwać zadowolenie. Jest im dobrze i chwała Bogu. To inny stopień.

Istnieje poziom nieożywiony, roślinny, zwierzęcy a także poziom człowieka. Na poziomie nieożywionym, roślinnym i zwierzęcym, człowiek jest całkowicie kierowany przez naturę, jak koń, który galopuje tam, dokąd prowadzi go jeździec, posłuszny mu w stu procentach. Wtedy powinien powiedzieć: „Błogosławiony jest On”. Na tym poziomie znajduje się w awijut de-szoresz de- kdusza.

Jeśli jednak człowiek pragnie czegoś więcej, to na każdym kolejnym poziomie swojego awijut, musi dostrzegać jak bardzo z natury nie zgadza się z Gospodarzem. Mimo to dokonuje naprawy, ponieważ sam tego pragnie. A może jednak nie, może sprzeciwia się Gospodarzowi, dlatego ta droga nie jest łatwa, i nie jest przeznaczona dla wszystkich.

Nie bez powodu Kabała jest przeznaczona dla wybranych, którzy dostali większe pragnienie, niż bycie tylko na poziomie nieożywionym, roślinnym czy zwierzęcym – pragnienie bycia Człowiekiem. To pragnienie należy rozwijać w bardzo szczególny sposób: dać mu niezależność a jednocześnie Torę, czyli instrukcję, jak osiągnąć cel. Zajmuje to lata, ponieważ pragnienie to jest również niebezpieczne, nie można podążać tą drogą pod przymusem.

Nawet przy przestrzeganiu przykazań dotyczących poziomu zwierzęcego nie wolno wywierać na człowieka żadnego nacisku. Absolutnie wszystko musi wypływać z niego samego, w sposób samodzielny i niezależny. Co można zrobić? Trzeba całkowicie się w to zaangażować i już. Przecież mądrość, o której opowiem wam teraz, za chwilę zniknie z waszej pamięci.

Prawo ustanowione przez Stwórcę jest stałe i niezmienne. Co oznacza że jest stałe i niezmienne? Jest to prawo równości właściwości czyli podobieństwa formy. Dla nas istnieje tylko jedno takie prawo, ponieważ ono określa wszystko. W takim stopniu, w jakim osiągam równość właściwości ze Stwórcą, to podobieństwo według formy określa moje miejsce, mój stan, stopień oraz miarę otrzymywanego życia, Światła.

Z tego prawa wynika wszystko pozostałe: to jak ujawnia się ono w różnych sytuacjach, stopniach, relacjach a także to, jak samo wywiera nacisk na stworzenie, aby doprowadzić je do jeszcze większej równości właściwości. W taki sposób, Stwórca w odniesieniu do nas jest prawem podobieństwa formy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 04.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Praca duchowa

Pytanie: Po co mamy odczuwać światy duchowe?

Odpowiedź: Musimy odczuwać światy duchowe, ponieważ bez tego nie wiemy, jak właściwie postępować w tym świecie, co robić ze sobą, jak odnosić się do innych, po co istniejemy, jakie siły nami kierują, gdzie znajduje się nasza wolność wyboru, a gdzie jesteśmy jej pozbawieni.

Musimy zrozumieć, w czym jesteśmy całkowicie zależni od sił natury, a w czym możemy wnieść coś od siebie. A jeśli możemy, to jak to zrobić: przypadkiem, jeśli przyjdzie nam ochota, czy też znając właściwy cel zmierzania ku czemuś dobremu i pożytecznemu dla nas samych i dla innych.

Musimy poznać system, w którym żyjemy, w przeciwnym razie działamy jak ślepe kocięta. Kocięta mają przynajmniej swoją mamę, a my znajdujemy się w „szponach” ślepych sił natury. Istnieje sieć sił, w której jesteśmy uwięzieni, i zupełnie nie wiemy, za jakie sznurki pociągamy.

Ewolucja, nieustanny rozwój natury, przebiega zgodnie z określonym prawem. Jednak od pewnego momentu rozwój ten wymaga świadomej i właściwej ingerencji człowieka. Jeśli człowiek nie jest gotowy, by prawidłowo wpisać się w ten proces rozwoju, prawo to zaczyna działać przeciwko niemu, zmuszając go do coraz głębszego poznawania tego systemu.

Widzimy, że mimo wszystko doszliśmy do takiego stanu, w którym wszystko się rozpada, a świat, który zbudowaliśmy, jest straszny. Niszczymy naturę, przyszłość jest nieznana, jutro stoi pod znakiem zapytania, a my zaczynamy dostrzegać samych siebie i nasz egoizm jako źródło wszystkich problemów.

I wtedy pojawia się pytanie nie o to, czy wierzyć w światy duchowe, lecz o to, jak się uratować. Jak sprawić by nie wikłać się w żadne problemy. Spójrzcie, co dzieje się we wszystkich krajach – wszyscy cierpią. Nie ma na Ziemi ani jednego człowieka, który mógłby powiedzieć, że cieszy się życiem i jest beztrosko szczęśliwy. Chyba że ci, którzy zażywają narkotyki.

Zapędziliśmy się do ślepego zaułka. Z jednej strony, zaczynamy więc dostrzegać konieczność, gdzie tak naprawdę znajduje się źródło naszych problemów, a z drugiej strony, odkrywa się przed nami nauka Kabały, która naucza: „Opowiem wam o wszystkim i dam wam możliwość samodzielnego znalezienia właściwego wyjścia z tej sytuacji”.

Żyjemy w szczególnym czasie: z jednej strony jest on bardzo straszny, zły, pełen cierpienia i nieprzewidywalny, a z drugiej strony jest to wyjątkowy czas, ponieważ możemy odkryć cały system zarządzania naszym światem i zacząć w nim działać.

Dlatego powinniśmy się cieszyć z tego zbiegu okoliczności: z jednej strony zmusza nas on do odkrycia systemu zarządzania, tak zwanego Wyższego Świata, a z drugiej strony daje nam taką możliwość.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: W naszej grupie jednym z ważnych kryteriów jest liczba działań podejmowanych przez człowieka. Czy istnieje związek między ich liczbą a intencją?

Odpowiedź: Oceniamy ludzi na podstawie zewnętrznych znaków, według tego, ile dana osoba zrobiła. Tak właśnie powinno być. Mówimy, że człowiek zrobił to czy tamto, ponieważ nazywa się to jawną częścią Tory. Chodzi o to, czego dokonał – o działanie na rzecz postępu. Działanie!

Natomiast intencje, które w Kabale w istocie nazywane są prawdziwymi działaniami, nie możemy ani policzyć, ani zmierzyć. Nie możemy też o nich mówić, ponieważ siły zewnętrzne mogą się ich uchwycić. Nikt z nas nie jest jeszcze zabezpieczony przed wpływem drugiego człowieka, i sam również może zaszkodzić drugiemu. Dlatego nie mówimy o tym.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 12.09.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Nasza wolność wyboru polega na tym, aby wkładając wysiłki, zebrać chisarony (pragnienia) od wszystkich przyjaciół, od siebie, z książek i od ich autorów. Wtedy pozostaje już tylko zjednoczyć wszystkie chisarony, mówiąc: „Jeśli nie ja dla siebie, to kto dla mnie?” – pragnąc dzięki temu wysiłkowi osiągnąć odkrycie, że „nie ma nikogo, oprócz Niego”.

Kiedy zaczynam pracować nad osiągnięciem chisaronu, czyli pragnienia odkrycia Stwórcy, muszę zrozumieć, że słowa „jeśli nie ja dla siebie, to kto dla mnie” odnoszą się do wysiłku, zebrania od grupy, potrzebnego pragnienia, tak abym osiągnął taki wewnętrzny stan, w którym mogę zwrócić się do Niego i poprosić, aby stworzył we mnie pragnienie duchowości i zbudował dla mnie kli.

Co jest do tego potrzebne? Muszę otrzymać od przyjaciół poczucie ważności Stwórcy, świadomość, że jest On w stanie zbudować we mnie chisaron, aby stał się modlitwą, wzniesieniem MAN. W odpowiedzi na to On przyjdzie, naprawi mnie, a następnie mnie napełni. 

To znaczy, modlitwa przed modlitwą, pragnienie odczucia prawdziwego, gorącego dążenia – to właśnie powinienem otrzymać dzięki poczuciu ważności, wielkości Stwórcy które pochodzi od przyjaciół.

Wtedy praca, wysiłki, nagroda i kara, wszystko zleje się w jedno. I zgodnie z tymi samymi zasadami: „Jeśli nie ja dla siebie, to kto dla mnie” oraz „Nie ma nikogo, oprócz Niego”, powinienem budować swoje relacje również z przyjaciółmi. W jaki sposób? Skąd mam wiedzieć, że moje wysiłki nie okażą się daremne i do niczego mnie nie doprowadzą?

Powinienem powiedzieć: „Jeśli nie ja dla siebie, to kto dla mnie” – w ten sposób wkładam wysiłek w relacje z przyjaciółmi i robię wszystko, co konieczne, dając z siebie maksimum. A mówiąc: „Nie ma nikogo, oprócz Niego”, jestem pewien, że On sprawi, że będę podziwiał przyjaciół, a ten podziw stanie się dla mnie trampoliną do Stwórcy.

I tak powinienem odnosić się do wszystkiego, co przydarza mi się w życiu: „Jeśli nie ja dla siebie, to kto dla mnie” oraz „Nie ma nikogo, oprócz Niego”.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 04.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wolna wola

Pytanie: Dlaczego kabaliści tak niewiele mówią o naszym świecie?

Odpowiedź: Zazwyczaj ludzie szczycą się swoją wiedzą o naszym świecie. Z powagą dyskutują o gatunkach win albo o tym, jak prowadzić interesy, ponieważ nie mają niczego innego.

Kabalistę to zupełnie nie interesuje, znajduje się ponad tym światem, nie interesują go wszystkie te konwenanse, które wymyślili ludzie, ważne jest dla niego, aby jeszcze bardziej wznieść się ponad ten świat.

Chociaż o naszym świecie, jego strukturze i zachodzących w nim procesach wie więcej niż wszyscy naukowcy tego świata. Jego myśli są ponad nim.

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi