To tajemnicze Otaczające nas światło

zadumchivyi_defolt_100_wp.gifPytanie: Jaka jest różnica między przyjęciem wzajemnego poręczenia a otrzymaniem Tory?

Odpowiedź: Poręczenie to stan jedności. Tora (Kabała) jest środkiem do osiągnięcia właściwości obdarzania i umożliwia osiągnięcie jedności, ponieważ pozwala odkryć Stwórcę.

Jeśli moim pragnieniem będzie „obdarzanie”, to właśnie w nim objawi się Stwórca. Zgodnie z prawem podobieństwa właściwości. Ponieważ jedyną właściwością Stwórcy jest obdarzanie i miłość. Jednak dopóki moje pragnienie nie zostanie naprawione, aby upodobnić się do Niego, nie mam w sobie miejsca, w którym mógłbym Go dostrzec i odkryć. Ale bez odkrycia Stwórcy, nie mogę się naprawić? Powstaje więc zamknięty krąg:

– Nie naprawiając siebie, nie mogę odkryć Stwórcy,

– Nie odkrywając Stwórcy, nie mogę naprawić siebie!

Dlatego istnieje metoda, która pozwala przywołać siłę, która naprawi moje pragnienia z otrzymywania na obdarzanie. Tą metodą jest Kabała. Oznacza to, że jest możliwość, przywołania światła naprawy, zanim jeszcze zostaniemy naprawieni i zanim osiągniemy podobieństwo do tego światła.

Siła ta nazywana jest Otaczającym Światłem. Jest to ten sam Stwórca, ale oddziałujący na nas w sposób ukryty. Dlatego to oddziaływanie nazywane jest Otaczającym Światłem, a nie Światłem Bezpośrednim, jawnym. Otaczające Światło może nawet oddziaływać z oddali na właściwość, która jest od niego oddalona i mu przeciwna, czyli na egoizm, w takim stopniu w jakim człowiek dąży do naprawy.

Stwórca nazywany jest Bore: BO-RE, Przyjdź-Zobacz. Kiedy łączę się z innymi, w naszej wspólnej właściwości obdarzania, tworzymy warunki do odkrycia Stwórcy. Cała metoda naprawy, czyli Kabała, sprowadza się do przyciągania na siebie Otaczającego Światła (naprawiającego).


Zjednoczenie jest wszystkim

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Na czym polega nasza praca? Na ograniczeniu pragnień czy na ich rozpoznawaniu?

Odpowiedź: Nie powinniśmy analizować samego pragnienia. Powinniśmy myśleć wyłącznie o tym, jaki mamy stosunek do Stwórcy w tym pragnieniu. Samo pragnienie nie ma znaczenia. Dlatego mówi się, że samo pragnienie nie wymaga naprawy. Naprawiona powinna zostać myśl, która znajduje się ponad tym pragnieniem – myśl o tym, jak wykorzystać pragnienie: w celu obdarzania czy nie?

Przed przekroczeniem machsomu nie jesteśmy do tego zdolni. Możemy jednak rozpoznawać swoje stany i dostrzegać, w jakim stopniu jesteśmy oddaleni, nie rozumiemy dokąd zmierzać, i znajdujemy się w całkowitym zagubieniu. Te myśli, te stany ukrycia prowadzą nas do grzechów i pomyłek, czyli do wykroczeń.

A czym jest wykroczenie? Jest to odczucie braku zlania się ze Stwórcą, niemożności choćby w niewielkim stopniu przyłączyć się do Niego. W takim stopniu, w jakim po przekroczeniu machsomu, będziemy potrafili przyłączyć się do Niego, nasz stan będzie określany jako stan sprawiedliwego pełnego lub niepełnego. Są to już stopnie wznoszenia.

Stopnie to miary podobieństwa właściwości, miary zjednoczenia ze Stwórcą. To właśnie określa każdy stopień i jego wysokość. Wszystko podporządkowane jest jednej głównej zasadzie, niczego więcej nie ma. Dlatego zjednoczenie jest wszystkim.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.11.2026


Czym jest grzech?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie z Facebooka: Czym jest grzech?

Odpowiedź: Grzech to wykorzystywanie swojego egoizmu ze szkodą dla innych. Jednak wykorzystywanie egoizmu można rozumieć na różne sposoby. Załóżmy, że ścinam drzewo, które beze mnie rosłoby dalej, ale nie nazywa się to grzechem, chociaż zgodnie z duchową zasadą jest to grzech.

A jeśli człowiek korzysta w naszym świecie z czegoś więcej, niż potrzebuje do normalnego godnego życia, to każde wykorzystanie ponad ten poziom nazywa się „grzechem”.

Chodzi o zwyczajne codzienne życie na normalnym poziomie materialnym. Do tego automatycznie dąży każde zwierzę. Daj krowie tort, nalej koniowi szampana – nie będą tego jeść, podobnie jak nie będą wylegiwać się na pierzynie. Potrzebują jedynie tego, co jest niezbędne dla ich ciała.

Tak samo człowiek potrzebuje jedynie tego, co jest niezbędne dla jego zwierzęcego ciała i niczego więcej, a wszystko pozostale powinno być ukierunkowane na duchowe poznanie, na wyjście do wyższego świata. Całe jego życie jest dane po to, aby odkryć duszę i poznać wyższy świat, aby jeszcze za życia wejść do wyższego świata. Grzech polega na tym, że człowiek się tym nie zajmuje.

Pytanie: Czyli człowiek zajmuje się sztuką, pisze książki, maluje obrazy, tworzy muzykę, zarabia na odsetkach, lokując pieniądze w banku i tak dalej. Czy to wszystko jest grzechem?

Odpowiedź: Nie. Jednak w ten sposób nie wypełnia swojej misji, która została mu przeznaczona. Wszystkie dążenia człowieka ku różnym dziedzinom sztuki i nauki, są dane wyłącznie po to, aby wyrazić je w formie duchowej i ukierunkować świat ku jedności. Wszystko inne jedynie wprowadza go w dezorientację.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Dlaczego istnieje nasz świat?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak i po co Stwórca stworzył materialny świat?

Odpowiedź: Nasz świat jest stworzony specjalnie po to, aby człowiek rozwinął w sobie możliwość wzniesienia się w osiągnięciu wyższego stanu, sukcesywnie naprawiając wszystkie swoje pragnienia, zaczynając od mniej egoistycznych i kończąc na bardziej egoistycznych. Nasz świat – to jest to, co czujemy i dostrzegamy w naszych nienaprawionych pragnieniach.

Kiedy naprawiamy i wznosimy się w osiągnięcie wyższego świata, czujemy różnicę między dwoma światami, ich kontrast, z którego przychodzi do nas głębia zrozumienia wyższego świata. Różnica potencjałów pomiędzy dwoma światami daje człowiekowi poczucie wewnętrznej realizacji.

Pytanie: Dlaczego materialny świat tak fascynuje człowieka?

Odpowiedź: Dzieje się specjalnie po to, by stworzyć w nas system oporu poznania wyższego świata. I wtedy w miarę różnicy potencjałów głębiej poczujemy duchowy świat. Każdy człowiek może wyrwać się z tego świata. Wszystko zależy od jego środowiska i właściwego stosowania metody wzniesienia.

Pytanie: Czy będzie istniał materialny świat po tym, jak wszystkie dusze zjednoczą się ze Stwórcą?

Odpowiedź: Nie. Nasz świat zniknie z naszych odczuć, dlatego że on przejawia się tylko w naszych nienaprawionych właściwościach i postrzegamy go jako nieożywioną, roślinną i zwierzęcą materię To wszystko jest w nas.

Kiedy zaczynamy odczuwać wyższy świat, wtedy odkrywa się nam iluzoryczność naszego świata. I w miarę tego, jak naprawiamy swoje egoistyczne właściwości, nasz świat stopniowo znika, jak fatamorgana.

Z lekcji w języku rosyjskim


Oczarowanie świętością

каббалист Михаэль Лайтман Cały świat został stworzony w taki sposób, aby pomóc nam osiągnąć świat duchowy. Przechodzimy przez cykle żyć, z pokolenia na pokolenie, aby pewnego dnia osiągnąć swoją realizację i wejść do duchowości.

Cały cel naszego świata, wszystko, co się w nim dzieje, także natura, którą otrzymaliśmy i którą nieustannie rozwijamy, prowadzą wyłącznie do tego. Wszystkie osobiste i zbiorowe trudności oraz problemy mają na celu popchnąć nas do duchowego rozwoju.

Ale jak możemy to osiągnąć? Nie da się tego dokonać samym cierpieniem. Przede wszystkim należy dokładnie zdefiniować, czym jest to, co materialne a czym duchowe, ponieważ ludzie w tym najczęściej się mylą. Materialne to dążenie do własnej korzyści, a duchowość to działanie dla dobra bliźniego, także Stwórcy. Musimy nieustannie przypominać sobie tę prostą, jasną, konkretną definicję.

Nie jesteśmy zdolni działać dla dobra bliźniego, i jest to zrobione celowo, abyśmy potrzebowali pomocy. Czyli musimy sami zapragnąć wydostać się z własnego egoizmu, osiągnąć poziom obdarzania, i to nie dlatego, że w obdarzaniu będzie nam lepiej, a w egoizmie gorzej. Bo tylko wtedy zamieniamy jeden egoistyczny cel na drugi – obydwa są materialne.

Jesteśmy zobowiązani zapragnąć duchowości, ponieważ jest to wielka, wyjątkowa, wyższa właściwość, wobec której odczuwamy szczególne wewnętrzne drżenie. Chcemy duchowego dlatego, że nagle staje się dla nas ważne samo w sobie. Jest w nim pewne oczarowanie, które nazywa się oczarowaniem świętości.

Nie szukamy duchowości, dla korzyści. Korzyść stopniowo zanika. Pod wpływem siły z góry zaczynamy się zmieniać i odczuwać, że duchowość jest nam droga, że ma przyciągającą siłę. Chcemy być w obdarzaniu nie po to, by uciec od problemów, lecz po prostu z szacunku do tej właściwości.

Ale dlaczego ta droga jest tak trudna? Dlaczego nie pozwala nam się osiągnąć obdarzania od razu? Dlaczego ta właściwość nie przychodzi natychmiast i w całości, lecz trzeba długo i stopniowo osiągać ją, przez długi proces, jakby nas wyciskano i wystawiano na próbę?

Wszystko po to, aby na wszystkich etapach tej drogi człowiek nieustannie potrzebował pomocy i zwracał się do Stwórcy. Jak na początku zamieniamy materialne na duchowość, tak potem zamieniamy duchowość na Stwórcę. Dla nas nie jest ważne duchowe zrozumienie, a kontakt ze Stwórcą. To jest sens całej naszej długiej drogi.

Z lekcji według artykułu „Darowanie Tory”


Uniwersalna nauka dla wszystkich

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak można pokazać innym przykład, że dzięki studiowaniu Kabały stałem się lepszy?

Odpowiedź: Nie można. Kiedy człowiek zaczyna studiować naukę Kabały, odkrywa w niej taką wiedzę, logikę i głębię, które go zadziwiają.

Staje się dla niego zrozumiałe, że wszystkie pozostałe nauki naszego świata można bardzo prosto wyjaśnić za pomocą jednej nauki Kabały, która prowadzi je dalej. Kabała mówi człowiekowi, co powinien robić, aby osiągnąć ogólną, integralną wiedzę o naszym i wyższym świecie, oraz o systemie zarządzającym naszym światem.

Musimy poznać system całego stworzenia, ponieważ wtedy będziemy mogli nie tylko sami sobą zarządzać, ale także wznieść się do samego systemu zarządzania i istnieć w nim w takiej formie, w jakiej istnieliśmy przed zmaterializowaniem się w ciele.

Zanim weszliśmy w nasze ciało, znajdowaliśmy się niejako w programie stworzenia. A teraz mamy możliwość poznania tego programu i życia jednocześnie w obu światach. Wówczas nie będzie dla nas ani czasu, ani śmierci. Do tego powinniśmy dążyć.

Z lekcji w języku rosyjskim


Jak dobry stan może zaszkodzić?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Dlaczego można rozwijać się tylko dzięki negatywnym stanom, skoro wszystko, co dobre, również pochodzi od Stwórcy?

Odpowiedź: Chociaż wszystkie dobre stany pochodzą od Stwórcy, nie można dzięki nim postępować naprzód. Oczywiście dobrze jest, gdy człowiek odkrywa coś pozytywnego, ale nie jest to narzędzie rozwoju, ani nie daje impulsu do dalszego ruchu. Rozwijamy się tylko dzięki chisaronowi (brak, potrzeba).

Podobnie jak starzec, który idzie pochylony, i szuka czy czegoś nie zgubił, jeszcze zanim to upuścił, tak i ty powinieneś cały czas szukać w sobie chisarony. Wobec czego powinieneś się pochylić? Względem swojego dobrego stanu, który przestał ci się wydawać tak dobry. Wtedy siłą zaczynasz go „obniżać” i dostrzegasz, że również w tym stanie jest coś złego. Jeśli się nie pochylisz, taki stan ci zaszkodzi – tracisz go i upadasz.

Właśnie w stanie, w którym człowiek się pochyla, powinien szukać braków, a wtedy nie upadnie, lecz wykorzysta je jako stopień do wzniesienia się. Nie należy czekać na upadki, aby dopiero potem zacząć się wznosić. Można powiedzieć, że samo odkrycie dobrego, nawet jeśli człowiek odczuwa w tym obecność Stwórcy, nie oznacza jeszcze, że wszystko zostało osiągnięte.

Pytanie brzmi, czy w kli istnieje chisaron, a jeśli go nie ma, to jest poważny problem. Odczuwanie wyłącznie dobra jest możliwe jedynie w stanie Końcowej Naprawy, albo gdy zjednoczenie objawia się za pomocą ekranu. Następuje to po przejściu machsoma, i wtedy człowiek stara się podążać naprzód, bez względu na wszystko.

W takim przypadku pokazuje mu się, w czym może się rozwijać, a w czym nie. Niemniej jednak proces ten przebiega za pomocą wzlotów i upadków. Dopiero w Końcowej Naprawie dochodzimy do stanu, w którym istnieje tylko światło, i nie ma już ciemności. Dlatego nie można zmierzać naprzód, wyłącznie dzięki dobrym stanom, ponieważ w takim przypadku nie ma miejsca na pojawienie się nowego kli.

Pytanie: Czy zatem nawet dobry stan może być szkodnikiem?

Odpowiedź: Tak. Szkodnik jest tym, co chce cię uśmiercić, zerwać twoją więź ze Stwórcą. A z pomocą dobrego stanu znacznie łatwiej tego dokonać, niż za pomocą złego.

Nie bez powodu nazywa się to „złowrogimi wodami”. „Woda” oznacza chasadim (miłosierdzie) i właśnie z powodu wody, czyli nadmiaru miłosierdzia, dochodzi do potopu. W jednym ze swoich listów Rabasz napisał, że jeśli rodzice kochają swoje dzieci zbyt mocno i bez żadnych granic, dzieci zaczynają ich nienawidzić.

Dzieje się tak dlatego, że nie mają przestrzeni do działania, nie mają możliwości rozwijania się, odkrywania samych siebie i wyrażania swojej indywidualności. Potop przychodzi z miłosierdzia, jednak miłosierdzie pozbawione granic uśmierca, i rodzi tego „zabójcę”.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 17.11.2026


Czy przeszkody mają jakieś znaczenie?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Czy przeszkody mają jakieś znaczenie, czy różnią się od siebie, czy też nie ma to znaczenia?

Odpowiedź: Znaczenie przeszkód polega na tym, że pojawiają się dokładnie zgodnie z tym, czego człowiek potrzebuje. Musimy zrozumieć, że przeszkody wcale nie są przeszkodami.

Światło, które oddziałuje na nas zgodnie z reszimot, wywołuje określone relacje między sobą a reszimo. To właśnie te wzajemne relacje odczuwamy jako przeszkody. Jednak jest to dokładnie ta różnica między nami a oddziaływaniem światła, którą teraz musimy pokonać.

Załóżmy, że znajdujesz się wewnątrz zbiornika, na który naciska powietrze, a ty odczuwasz to ciśnienie jako przeszkody. Nie są to jednak przeszkody, lecz coś, dzięki czemu powinieneś się rozwijać.

W procesie swojego rozwoju nie musimy dokładnie znać istoty przeszkód. Co więcej napisano, że jeśli człowiek jest w nie pogrążony, to znajduje się tam, gdzie są jego myśli. A my powinniśmy jak najszybciej, wykorzystując je jako podstawę, przylgnąć do Stwórcy.

Nie jesteśmy jeszcze gotowi, aby całkowicie pogrążyć się w przeszkodach, zrozumieć je, wznieść je i rozwijać się dzięki nim. Zrobimy to później, w okresach „ubar” (zarodek), „jenika” (karmienie) i „mochin” (wielki stan). Wtedy zaczniemy pracować z tymi przeszkodami, a teraz jedynie budujemy nasze przeciwdziałanie, stawiamy opór, kiedy powinniśmy połączyć się ze Stwórcą pomimo wszystkich tych przeszkód.

Z lekcji według listu Rabasza, 15.11.2026


Czym jest prawda?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie z Facebooka: Ilu ludzi, tyle opinii, czym więc jest „prawda”?

Odpowiedź: Prawda to prawo Stwórcy, które istnieje w całej naturze: zarówno wyższej jak i niższej. Jest to prawo podobieństwa. To znaczy w tej mierze, w jakiej jesteśmy podobni do wyższej siły, znajdujemy się w stanie nazywanym „prawdą”.

Wyższa siła jest siłą obdarzania i miłości, która działa poza sobą, nie dla własnej korzyści. Jeśli możemy osiągnąć taki stan – pracować nie dla siebie, lecz dla innych – wtedy znajdujemy się w stanie „prawdy”.

Oczywiście w naszym świecie takiego stanu nie ma, zamiast niego istnieją różne zamienniki, które sami wymyśliliśmy, ale nie zastępują one prawdy. Prawda to istota rzeczywistości, podstawowy stan całego stworzenia.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Aby nie „odebrano nam duszy”

каббалист Михаэль ЛайтманW Księdze Zohar powiedziano: „Potop był, a szkodnik znajdował się wewnątrz“. Jaka jest różnica między tym, kto z nich uśmiercał: szkodnik czy potop? Potop powodował cierpienia materialne (w języku hebrajskim słowa „materia” i „deszcz” mają ten sam korzeń), natomiast szkodnik powoduje cierpienia duchowe.

Oznacza to, że wewnątrz cierpień materialnych ukrywa się szkodnik, który zabija również duchową stronę człowieka. Innymi słowy, cierpienia ciała prowadzą człowieka do obcych myśli, aż w końcu myśli te niszczą i zabijają to co duchowe. (Rabasz, artykuł „Co to znaczy, że szkodnik znajdował się wewnątrz potopu i uśmiercał, w pracy duchowej”)

Nasza praca polega na tym, aby Stwórca nie znikał z naszej świadomości ani na jedną chwilę. Nie jestem panem swoich uczuć, a nawet myśli. Zdarza się, że czytam jakąś książkę kabalistyczną i nagle nie wiadomo skąd przychodzi mi do głowy tak niestosowna myśl, że aż wzdrygam się na to. Być może kiedyś myślałem o czymś podobnym, ale żeby taka myśl pojawiła się właśnie teraz, kiedy zajmuję się Kabałą?!

Jednak nie oceniam swojego stanu na tej podstawie. Sprawdzam go pod kątem tego, czy pomimo tego co się dzieje, mogę pozostawać w więzi ze Stwórcą, i dostrzegać Go we wszystkim. Choćby tylko rozumem, nie ulegając wrażeniom wywoływanym przez to, ani nie zachwycając się tym. Jeśli nawet w takim stanie Stwórca nie znika z mojego odczuwania, to wspaniale. To jest najważniejsze.

Potop (wody Biny) i szkodnik, znajdujący się w potopie, są skierowane właśnie przeciwko temu. Jeśli nawet podczas potopu zdołam pozostawać w więzi ze Stwórcą, wtedy potop staje się najskuteczniejszym środkiem. Ani szkodnik („mechabel”) i nieczyste siły („sitra achra”) nie działają po to, by wywoływać we mnie złe odczucia.

Wręcz przeciwnie, chcą mi dać wyłącznie przyjemne odczucia i działają jedynie przeciwko obecności Stwórcy w świadomości człowieka. A to jest najgorsze. Powiedziano, że „szkodnik znajdował się wewnątrz potopu i uśmiercał”. Co to oznacza?

Jeśli mówimy, że wszystko pochodzi od Stwórcy, to co należy do stworzenia? Czy w ogóle coś posiadamy? Kiedy mówimy, że kli powstało jako „istnienie z niczego”, a napełnienie, czyli światło, to „istnienie z istniejącego”, i że oba pochodzą od Stwórcy, to czym jestem ja? Jestem tym, kto odczuwa, że od Stwórcy przychodzi zarówno kli, jak i światło – i właśnie to jest człowiek („Adam”).

W taki sposób Stwórca zsyła szkodnika, znajdującego się w potopie, i tym samym chce pokazać człowiekowi, w jakim stanie się znajduje. Z samym potopem człowiek nie może nic zrobić. Jeśli jednak dokłada wysiłków i pracuje, szkodnik go nie uśmierci, czyli nie oderwie go od odczuwania obecności Stwórcy. Śmierć oznacza utratę kli duszy, w którym człowiek odczuwa obecność Stwórcy.

Kiedy człowiek traci więzi ze Stwórcą, mówi się, że „odebrano mu duszę”. A kiedy więź ze Stwórcą się umacnia, dusza do niego powraca i się powieksza. Dusza to właśnie to samo kli, ten sam szósty organ zmysłu, za pomocą którego odczuwasz Stwórcę.

Pytanie: Czy szkodnik to egoizm?

Odpowiedź: Można tak powiedzieć. To ten sam Stwórca, który bawi się z tobą i pragnie odłączyć cię od Siebie. Stwórca chce zobaczyć, na ile wkładasz wysiłku, żeby to się nie stało. W ten sposób Stwórca uczy cię, jak pozostawać z Nim w stałej więzi i jej nie zrywać.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 17.11.2026