Aby nie „odebrano nam duszy”

каббалист Михаэль ЛайтманW Księdze Zohar powiedziano: „Potop był, a szkodnik znajdował się wewnątrz“. Jaka jest różnica między tym, kto z nich uśmiercał: szkodnik czy potop? Potop powodował cierpienia materialne (w języku hebrajskim słowa „materia” i „deszcz” mają ten sam korzeń), natomiast szkodnik powoduje cierpienia duchowe.

Oznacza to, że wewnątrz cierpień materialnych ukrywa się szkodnik, który zabija również duchową stronę człowieka. Innymi słowy, cierpienia ciała prowadzą człowieka do obcych myśli, aż w końcu myśli te niszczą i zabijają to co duchowe. (Rabasz, artykuł „Co to znaczy, że szkodnik znajdował się wewnątrz potopu i uśmiercał, w pracy duchowej”)

Nasza praca polega na tym, aby Stwórca nie znikał z naszej świadomości ani na jedną chwilę. Nie jestem panem swoich uczuć, a nawet myśli. Zdarza się, że czytam jakąś książkę kabalistyczną i nagle nie wiadomo skąd przychodzi mi do głowy tak niestosowna myśl, że aż wzdrygam się na to. Być może kiedyś myślałem o czymś podobnym, ale żeby taka myśl pojawiła się właśnie teraz, kiedy zajmuję się Kabałą?!

Jednak nie oceniam swojego stanu na tej podstawie. Sprawdzam go pod kątem tego, czy pomimo tego co się dzieje, mogę pozostawać w więzi ze Stwórcą, i dostrzegać Go we wszystkim. Choćby tylko rozumem, nie ulegając wrażeniom wywoływanym przez to, ani nie zachwycając się tym. Jeśli nawet w takim stanie Stwórca nie znika z mojego odczuwania, to wspaniale. To jest najważniejsze.

Potop (wody Biny) i szkodnik, znajdujący się w potopie, są skierowane właśnie przeciwko temu. Jeśli nawet podczas potopu zdołam pozostawać w więzi ze Stwórcą, wtedy potop staje się najskuteczniejszym środkiem. Ani szkodnik („mechabel”) i nieczyste siły („sitra achra”) nie działają po to, by wywoływać we mnie złe odczucia.

Wręcz przeciwnie, chcą mi dać wyłącznie przyjemne odczucia i działają jedynie przeciwko obecności Stwórcy w świadomości człowieka. A to jest najgorsze. Powiedziano, że „szkodnik znajdował się wewnątrz potopu i uśmiercał”. Co to oznacza?

Jeśli mówimy, że wszystko pochodzi od Stwórcy, to co należy do stworzenia? Czy w ogóle coś posiadamy? Kiedy mówimy, że kli powstało jako „istnienie z niczego”, a napełnienie, czyli światło, to „istnienie z istniejącego”, i że oba pochodzą od Stwórcy, to czym jestem ja? Jestem tym, kto odczuwa, że od Stwórcy przychodzi zarówno kli, jak i światło – i właśnie to jest człowiek („Adam”).

W taki sposób Stwórca zsyła szkodnika, znajdującego się w potopie, i tym samym chce pokazać człowiekowi, w jakim stanie się znajduje. Z samym potopem człowiek nie może nic zrobić. Jeśli jednak dokłada wysiłków i pracuje, szkodnik go nie uśmierci, czyli nie oderwie go od odczuwania obecności Stwórcy. Śmierć oznacza utratę kli duszy, w którym człowiek odczuwa obecność Stwórcy.

Kiedy człowiek traci więzi ze Stwórcą, mówi się, że „odebrano mu duszę”. A kiedy więź ze Stwórcą się umacnia, dusza do niego powraca i się powieksza. Dusza to właśnie to samo kli, ten sam szósty organ zmysłu, za pomocą którego odczuwasz Stwórcę.

Pytanie: Czy szkodnik to egoizm?

Odpowiedź: Można tak powiedzieć. To ten sam Stwórca, który bawi się z tobą i pragnie odłączyć cię od Siebie. Stwórca chce zobaczyć, na ile wkładasz wysiłku, żeby to się nie stało. W ten sposób Stwórca uczy cię, jak pozostawać z Nim w stałej więzi i jej nie zrywać.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 17.11.2026


„Nie trać nadziei na miłosierdzie”

каббалист Михаэль ЛайтманCzłowiek może znaleźć się w bardzo trudnych sytuacjach, kiedy odczuwa, że Stwórca jest absolutnie ukryty przed jego uczuciami i rozumem. Jeśli w takich stanach nie pozostaje w nim nawet najmniejsza myśl o Stwórcy, to jest po prostu zwierzęciem.

Jeśli jednak ta drobna myśl wciąż w nim drży, jest to oznaką, że odczuwa pierwiastek Boskości, że jeszcze nie wszystko zniknęło. Opierając się na tej myśli, powinien usprawiedliwiać działania Stwórcy, uznając że to dla jego dobra.

Kiedy człowiek przestaje odczuwać Stwórcę, mówi się, że „odbierają mu duszę”. Dusza to kli, wewnątrz którego człowiek odczuwa wyższe światło. Nie wolno tracić nadziei nawet wtedy, gdy odbierane jest kli wraz ze światłem. Należy nadal pracować i starać się przybliżać dobre stany.

Powiedziano: „Nie trać nadziei na miłosierdzie“. Oznacza to, że w złych stanach należy dostrzegać jeszcze większe miłosierdzie Stwórcy, ponieważ wcześniej odnosił się On do ciebie, jak do dziecka, a teraz chce okazać ci jeszcze większe miłosierdzie i jeszcze bardziej przybliżyć do Siebie.

Jeśli jednak człowiek nie jest gotowy przyjąć tego potopu („mabul”), upada ze stopnia, na którym się znajduje, i odkrywa, że w potopie znajduje się szkodnik („mechabel”).

Wszystko zbudowane jest na więzi człowieka ze Stwórcą. Kli, nazywane „neszama”, czyli „dusza”, jest wspólnym kli łączącym odczucia człowieka z obecnością Stwórcy. Miary odczuwania Stwórcy w tym kli nazywane są światami („olamot”), parcufim, stopniami. Na każdym stopniu istnieje coś wspólnego między kli i światłem – ekran („masach”), który je ze sobą łączy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 17.11.2026


Co zobowiązuje nas do zwracania się do Stwórcy?

каббалист Михаэль ЛайтманW jakim przypadku człowiek zwraca się do Stwórcy? Tylko wtedy, gdy odczuwa taką potrzebę. Mówi się, że Stwórca znajduje się wszędzie, napełnia mnie i otacza, że cały jestem w Nim zanurzony, że jest wokół mnie i we mnie. Ale dla mnie Go nie ma, nie czuję Go. To On zsyła mi to ukrycie. W jakim stanie powinienem się znaleźć, aby stał się mi niezbędny?

Chodzi o to, że Stwórca ukrywa się, stawiając przede mną cały ten świat, cały ten obraz, który wprowadza mnie w zamęt, ukazując mi samego siebie od wewnątrz. I wszystko to pojawia się zamiast Niego. A ja powinienem wykonać odwrotną pracę. Pomimo wszystkich zjawisk zachodzących w moim ciele i wokół mnie, które odczuwam, zamiast odczuwać Jego, powinienem uświadomić sobie, że to On, i nie ma nikogo ani niczego innego, ani we mnie, ani wokół mnie.

Co więc może mnie do tego zobowiązać? Jak dojść do tego, by stało się to dla mnie ważne? Problem polega na tym, że On jedynie pobudza nas do tego, za pomocą różnych drobnych uderzeń, ukłuć. Nie stoi nad nami z biczem, bo w przeciwnym razie bieglibyśmy ku Jego objawieniu z poczuciem, że jeśli za chwilę Go nie odkryjemy, zginiemy.

Poprzez swoje uderzenia jedynie nas pobudza, daje nam wolny wybór i swobodę działania w dążeniu do Jego odkrycia. I to jest jedyne działanie, jedyny obszar w którym jesteśmy wolni. Daje nam tylko wskazówki, popychając nas naprzód, ale nie wprost.

Jak na podstawie Jego wskazówek, pracować tak, aby stało się to dla mnie bardziej niezbędne, niż wszystko, co odczuwam w sobie i wokół siebie? A inaczej będę nieustannie znajdować dla siebie coś ważniejszego. Tak właśnie się dzieje i to nazywamy „życiem”: za każdym razem zwracamy się ku rzeczom, które wydają nam się ważniejsze.

Jak więc zwrócić się do Niego jako do czegoś najważniejszego ze wszystkiego, co istnieje? Jak odkryć, że Jego objawienie jest ważniejsze niż wszystko inne? To cud: znajdujemy się w Nim, On nas napełnia, poza Nim nic nie istnieje, jesteśmy wewnątrz Niego. A jednak nie chcemy tego poczuć ani odkryć, niczego nie chcemy.

Sami musimy osiągnąć uświadomienie sobie tej potrzeby i to jest jedyne zadanie, które zostało nam powierzone. Jeśli jednak nie ma grupy, sami nie jesteśmy w stanie tego osiągnąć. Nie będziemy mogli posunąć się nawet o milimetr – grupa jest niezbędna.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 16.11.2026


Wewnętrzny wąż – wróg czy przyjaciel?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Wąż to nasz egoizm. Czy jest coś w nim dobrego? Przecież w naszym świecie jad węża wykorzystuje się do leczenia.

Odpowiedź: W wężu jest wiele dobrego i w zasadzie nie ma w nim nic złego. Nic! Dopiero w takim stopniu, w jakim człowiek nie potrafi walczyć ze swoim wężem, odkrywa, że wąż jest złem. Odkrywa to jednak tylko po to, by właściwie z nim pracować.

Pytanie: Czyli wtedy, gdy nie potrafi z nim walczyć, gdy nie ma na to siły?

Odpowiedź: Tak. Wąż jest przecież tworem Stwórcy. Został stworzony po to, aby naprawić człowieka i doprowadzić go do absolutnego dobra.

Pytanie: Zatem, jeśli człowiek ma siłę, by z nim walczyć, dochodzi do wniosku, że wąż prowadzi go ku dobru?

Odpowiedź: Tak. Człowiek sam nie jest w stanie, by walczyć z wężem, to zrozumiałe. Ale może o to prosić Stwórcę.

Pytanie: Jak to się stało, że ludzkość doszła do tego, że można wykorzystać jad węża jako lekarstwo? To przecież jakaś sprzeczność. Z jednej strony jad, a z drugiej lekarstwo.

Odpowiedź: Każda trucizna jest lekarstwem. W świecie nie ma niczego złego ani szkodliwego. Niczego! Tym bardziej jad węża, który na pierwszy rzut oka wydaje się być przeznaczony do tego, by wszystko zabijać. W rzeczywistości jest on właśnie wspaniałym lekarstwem.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”


Jak odnieść pragnienie otrzymywania do Stwórcy?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jeśli człowiek odczuwa swoje ogromne pragnienie otrzymywania, to jak może odnieść je do Stwórcy i połączyć się z Nim? Czy to w ogóle możliwe?

Odpowiedź: Z góry nie odkrywa się człowiekowi więcej, niż jest w stanie przepracować. Każdy z nas należy do określonej duszy, do wielkiej części Malchut świata Nieskończoności, ale za każdym razem odsłania się przed nim tylko jej niewielka cząstka, z którą może sobie poradzić i odnieść ją do Stwórcy, przyłączyć do Niego.

Czym jest rozbicie kelim? Jest to rozbicie ekranu, zniszczenie jedności i więzi tego kli ze Stwórcą. Dlatego odkrywa się przed tobą tylko ta część rozbitego kli, którą jesteś w stanie przyłączyć do Stwórcy. I wtedy do wnętrza tego kli, do pragnienia otrzymywania wchodzi światło.

Załóżmy, masz światło proste i światło odbite, które przekształcają się w światło wewnętrzne, i w tej części, którą ono napełnia od „pe” duchowego parcufa i do „tabura” – następuje zjednoczenie. Tam Stwórca i stworzenie znajdują się w jedności ze sobą, czyli światło wewnętrzne NaRaNCHaJ znajduje się we wszystkich pięciu częściach twojego duchowego kli.

A ta część, której nie jesteś w stanie odnieść do Stwórcy i przyłączyć do Niego – to „sof” parcufa, którą na razie blokujesz. Oprócz tego masz jeszcze mnóstwo pragnień, których w ogóle jeszcze nie odczuwasz. Jednak „sof” parcufa – to kelim (naczynia), na które jesteś w stanie dokonać ograniczenia.

Gdyby całe kli zostało ci odsłonięte, nie byłbyś w stanie dokonać na nim cimcum. Tymczasem odsłania się przed tobą, powiedzmy, dziesięć kilogramów pragnienia i na te dziesięć kilogramów dokonujesz ograniczenia, a na dwa kilogramy z tych dziesięciu, możesz, załóżmy, osiągnąć zjednoczenie ze Stwórcą.

Metoda polega na tym, aby maksymalnie wykorzystać pragnienie otrzymywania i połączyć je z Jedynym Stwórcą. Na tym właśnie polega Kabała.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.11.2026


Poznać imiona Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Co oznacza „poznać imiona Stwórcy”?

Odpowiedź: Poznać imiona Stwórcy oznacza osiągnąć wszystkie stopnie, od najniższego, znajdującego się w ukryciu, aż do najwyższego – w odkryciu. Człowiek nie może osiągnąć najwyższego stopnia, nie przechodząc przez wszystkie stopnie od dołu do góry.

Oznacza to, że powinien odkryć wszystkie imiona Stwórcy, aż dotrze do wszechobejmującego imienia „Dobry i Czyniący Dobro”. To ogólne imię zawiera w sobie wszystkie najgorsze i najlepsze imiona, które człowiek przypisuje Stwórcy na drodze wznoszenia się ku Niemu.

To ostateczne imię obejmuje w sobie wszystkie imiona, czyli wszystkie kelim we wszystkich ich stanach, dobrych i złych, wraz z całym napełnieniem, które się w nich objawia. Właśnie to oznacza – poznać imiona Stwórcy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 16.11.2026


Zjednoczenie – jest działaniem duchowym

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czym jest zjednoczenie dziesiątki? Czy jest to jakiś proces, czy też osiągalny rezultat?

Odpowiedź: Zjednoczenie jest jedynym działaniem duchowym. Jednoczyć można się w dziesiątki, setki, tysiące, w zależności od tego, jaka skala nas satysfakcjonuje. Jest to proces wznoszenia się po stopniach duchowej drabiny, kiedy odczuwamy ciągłe wzniesienie i odkrycie na każdym stopniu naszego połączenia ze Stwórcą.

Pytanie: Czyli, naszym zadaniem przed kongresem jest osiągnięcie jakiegoś minimalnego stopnia zjednoczenia?

Odpowiedź: Jak się to zrealizuje, zależy od was.

Pytanie: Kiedy to nastąpi? Co musimy przejść, poczuć i ile otworzyć serc, aby osiągnąć jakiś minimalny rezultat?

Odpowiedź: Już dzisiaj możecie otworzyć wasze wspólne serce, nie ma żadnych ograniczeń. Ile zechcecie, tyle wzniesiecie się we właściwości obdarzania, miłości, połączenia.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza


Im silniejsze zjednoczenie, tym silniejszy egoizm

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy dobrze rozumiem, że im silniej się jednoczymy, tym wyraźniej odczuwamy egoizm? A może przy prawdziwym połączeniu egoizm jest anulowany?

Odpowiedź: Egoizm zostaje anulowany dopiero na końcu drogi, a teraz jest nam potrzebny po to, abyśmy mogli się wznosić. Nad czym będziemy wznosić się, jeśli nie będzie egoizmu?

Cały czas stopniowo wznosimy się ponad nim: coraz wyżej i wyżej. A on stopniowo rośnie. Wychodzi na to, że im bardziej rozwinięty jest człowiek, tym większy ma egoizm. Inaczej nie moglibyśmy duchowo wzrastać.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”


Grupa, z którą podążam

каббалист Михаэль ЛайтманWcześniej nie potrafiłem słuchać o obdarzaniu i myślałem, że duchowość to światy. Sądziłem, że gdy poznam ich budowę, będę mógł nimi manipulować i posługiwać się nimi, jak jakimś mechanizmem, umiejętnie go wykorzystując, aby za jego pomocą kierować sobą i światem.

Teraz jednak stopniowo przyzwyczajam się do postrzegania tego systemu inaczej – jako mojego wewnętrznego systemu, za pośrednictwem którego oddziałuję na siebie i innych, jeśli znajduję się we właściwości obdarzania. Jeśli natomiast nie znajduje się we właściwości obdarzania, nie dotykam nawet tego mechanizmu i w żaden sposób na niego nie oddziałuję, pozostając wyłącznie na poziomie rozwoju zwierzęcego.

Mogę się na to zgodzić tylko pod warunkiem, że moja grupa będzie mnie w tym wspierać. Przy czym nie musi być ona tak mądra jak ja. Wystarczy że przyjaciele choć trochę to rozumieją i w jakimś stopniu się z tym zgadzają, nawet jeśli opierają się na swoich błędnych wyobrażeniach. Już samo to wystarczy, aby grupa mnie wspierała i wtedy mogę korzystać ze swojego stopnia, ze swojego poziomu, aby czerpać siły od przyjaciół.

Chodzi o to, że nigdy nie otrzymuję od grupy bezpośredniego oddziaływania. Zawsze otrzymuję od przyjaciół tyle, na ile pozwala moja własna konstrukcja, sposób, w jaki ulegam ich wpływowi i jak ich oceniam. Dlatego wystarczy, że grupa znajduje się wokół mnie i ma pewien ideał tego rodzaju, nawet jeśli sama nie rozumie, czym on jest.

W tej grupie ja mogę postępować naprzód aż do Końcowej Naprawy, podczas gdy sama grupa może być nawet na początkowym etapie rozwoju. Powiedziano o tym: „Od wszystkich swoich uczniów uczyłem się”. Powiedziano również, że człowiek, który osiąga naprawę, widzi, że cały świat jest naprawiony i w ogóle znajduje się w stanie Końcowej Naprawy, wypełniając wolę Stwórcy. Człowiek powinien sam od wewnątrz budować otoczenie w odniesieniu do siebie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.09.2026


Istotą Kabały jest odkrycie jedności Stwórcy

каббалист Михаэль ЛайтманJedność Stwórcy, jest tym co powinniśmy odkryć, a wszystko pozostałe łączy się w jedną całość w tym celu. Dlatego podczas nauki a także wtedy, gdy jesteśmy zmuszeni zajmować się zwykłymi, codziennymi problemami, powinniśmy badać, na ile jesteśmy w stanie a na ile nie jesteśmy w stanie, połączyć się z naszą drogą, z wykonywanym działaniem i celem. A celem jest osiągnięcie jedności Stwórcy.

Nie mogę kierować się ku celowi, którym jest sam Stwórca, tak jakbym wyraźnie Go widział, i już dokonywał kalkulacji, brał kompas, wybierał według niego określony kierunek i podążał według niego. Widzieć Stwórcę oznacza wyobrażać sobie stan, w którym łączę z Nim wszystko, co mi się przydarza, wszystkie swoje myśli i pragnienia, wszystkie otaczające mnie przyczyny, oraz wszystkie sytuacje.

Wyobrażam sobie, jak wyglądałoby to, gdybym postrzegał wszystko jako „jedno, jedyne i niepodzielne”. I właśnie tę istotę nazywam Stwórcą. W odniesieniu do tego nastawiam siebie i widzę, na ile jeszcze nie odpowiadam temu stanowi swoimi decyzjami, odczuciami i sposobem myślenia. Oznacza to, że ja znajduję się w jednym miejscu, a Stwórca w innym. Widzę więc, w jakich pragnieniach i myślach jeszcze nie łączę Go w jedną całość we wszystkim co istnieje.

Wówczas mówi się, że widzę drogę przebiegającą między dwiema przeciwstawnymi istotami: jedną, w której w moim obecnym stanie nie ma jeszcze Tego, który jest Jeden, Jedyny i Niepodzielny, oraz drugą, w której znajduje się On – Jeden, Jedyny i Niepodzielny w pełnym objawieniu, to daje mi możliwość połączenia się z Jego jednością. To wszystko, co człowiek powinien sobie wyobrazić.

Również podczas nauki, kiedy mówimy o świetle, które przywraca do Źródła, oraz o Torze, która leczy wszelkie ciało, właśnie na tym powinniśmy skupiać naszą intencję. Czego potrzebujemy, aby Tora nas uleczyła? Aby uleczyła w nas tę chorobę, przez którą nasze własne „ja” wysuwa się na pierwszy plan i zasłania nam Stwórcę, jak gdyby nasza osobowość naprawdę istniała.

Baal HaSulam w księdze „Szamati” mówi w istocie właśnie o tym. Wszystko wynika z pierwszego artykułu: „Nie ma nikogo, oprócz Niego”. Jest to artykuł najbardziej podstawowy, niczym sfira Keter, a wszystko pozostałe jest jedynie jego następstwem. Cała praca, wszystkie działania, cała metoda są związane wyłącznie z odkrywaniem jedności Stwórcy.

Dlaczego mówi się, że istotą Kabały jest odkrycie Jego Boskości stworzeniom w tym świecie? Czym jest „Jego Boskość”? Jest to Jedyna Siła, która działa w całym stworzeniu, a zatem obejmuje również nas.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.11.2026