Artykuły z kategorii

Aby nie „odebrano nam duszy”

каббалист Михаэль ЛайтманW Księdze Zohar powiedziano: „Potop był, a szkodnik znajdował się wewnątrz“. Jaka jest różnica między tym, kto z nich uśmiercał: szkodnik czy potop? Potop powodował cierpienia materialne (w języku hebrajskim słowa „materia” i „deszcz” mają ten sam korzeń), natomiast szkodnik powoduje cierpienia duchowe.

Oznacza to, że wewnątrz cierpień materialnych ukrywa się szkodnik, który zabija również duchową stronę człowieka. Innymi słowy, cierpienia ciała prowadzą człowieka do obcych myśli, aż w końcu myśli te niszczą i zabijają to co duchowe. (Rabasz, artykuł „Co to znaczy, że szkodnik znajdował się wewnątrz potopu i uśmiercał, w pracy duchowej”)

Nasza praca polega na tym, aby Stwórca nie znikał z naszej świadomości ani na jedną chwilę. Nie jestem panem swoich uczuć, a nawet myśli. Zdarza się, że czytam jakąś książkę kabalistyczną i nagle nie wiadomo skąd przychodzi mi do głowy tak niestosowna myśl, że aż wzdrygam się na to. Być może kiedyś myślałem o czymś podobnym, ale żeby taka myśl pojawiła się właśnie teraz, kiedy zajmuję się Kabałą?!

Jednak nie oceniam swojego stanu na tej podstawie. Sprawdzam go pod kątem tego, czy pomimo tego co się dzieje, mogę pozostawać w więzi ze Stwórcą, i dostrzegać Go we wszystkim. Choćby tylko rozumem, nie ulegając wrażeniom wywoływanym przez to, ani nie zachwycając się tym. Jeśli nawet w takim stanie Stwórca nie znika z mojego odczuwania, to wspaniale. To jest najważniejsze.

Potop (wody Biny) i szkodnik, znajdujący się w potopie, są skierowane właśnie przeciwko temu. Jeśli nawet podczas potopu zdołam pozostawać w więzi ze Stwórcą, wtedy potop staje się najskuteczniejszym środkiem. Ani szkodnik („mechabel”) i nieczyste siły („sitra achra”) nie działają po to, by wywoływać we mnie złe odczucia.

Wręcz przeciwnie, chcą mi dać wyłącznie przyjemne odczucia i działają jedynie przeciwko obecności Stwórcy w świadomości człowieka. A to jest najgorsze. Powiedziano, że „szkodnik znajdował się wewnątrz potopu i uśmiercał”. Co to oznacza?

Jeśli mówimy, że wszystko pochodzi od Stwórcy, to co należy do stworzenia? Czy w ogóle coś posiadamy? Kiedy mówimy, że kli powstało jako „istnienie z niczego”, a napełnienie, czyli światło, to „istnienie z istniejącego”, i że oba pochodzą od Stwórcy, to czym jestem ja? Jestem tym, kto odczuwa, że od Stwórcy przychodzi zarówno kli, jak i światło – i właśnie to jest człowiek („Adam”).

W taki sposób Stwórca zsyła szkodnika, znajdującego się w potopie, i tym samym chce pokazać człowiekowi, w jakim stanie się znajduje. Z samym potopem człowiek nie może nic zrobić. Jeśli jednak dokłada wysiłków i pracuje, szkodnik go nie uśmierci, czyli nie oderwie go od odczuwania obecności Stwórcy. Śmierć oznacza utratę kli duszy, w którym człowiek odczuwa obecność Stwórcy.

Kiedy człowiek traci więzi ze Stwórcą, mówi się, że „odebrano mu duszę”. A kiedy więź ze Stwórcą się umacnia, dusza do niego powraca i się powieksza. Dusza to właśnie to samo kli, ten sam szósty organ zmysłu, za pomocą którego odczuwasz Stwórcę.

Pytanie: Czy szkodnik to egoizm?

Odpowiedź: Można tak powiedzieć. To ten sam Stwórca, który bawi się z tobą i pragnie odłączyć cię od Siebie. Stwórca chce zobaczyć, na ile wkładasz wysiłku, żeby to się nie stało. W ten sposób Stwórca uczy cię, jak pozostawać z Nim w stałej więzi i jej nie zrywać.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 17.11.2026


„Nie trać nadziei na miłosierdzie”

каббалист Михаэль ЛайтманCzłowiek może znaleźć się w bardzo trudnych sytuacjach, kiedy odczuwa, że Stwórca jest absolutnie ukryty przed jego uczuciami i rozumem. Jeśli w takich stanach nie pozostaje w nim nawet najmniejsza myśl o Stwórcy, to jest po prostu zwierzęciem.

Jeśli jednak ta drobna myśl wciąż w nim drży, jest to oznaką, że odczuwa pierwiastek Boskości, że jeszcze nie wszystko zniknęło. Opierając się na tej myśli, powinien usprawiedliwiać działania Stwórcy, uznając że to dla jego dobra.

Kiedy człowiek przestaje odczuwać Stwórcę, mówi się, że „odbierają mu duszę”. Dusza to kli, wewnątrz którego człowiek odczuwa wyższe światło. Nie wolno tracić nadziei nawet wtedy, gdy odbierane jest kli wraz ze światłem. Należy nadal pracować i starać się przybliżać dobre stany.

Powiedziano: „Nie trać nadziei na miłosierdzie“. Oznacza to, że w złych stanach należy dostrzegać jeszcze większe miłosierdzie Stwórcy, ponieważ wcześniej odnosił się On do ciebie, jak do dziecka, a teraz chce okazać ci jeszcze większe miłosierdzie i jeszcze bardziej przybliżyć do Siebie.

Jeśli jednak człowiek nie jest gotowy przyjąć tego potopu („mabul”), upada ze stopnia, na którym się znajduje, i odkrywa, że w potopie znajduje się szkodnik („mechabel”).

Wszystko zbudowane jest na więzi człowieka ze Stwórcą. Kli, nazywane „neszama”, czyli „dusza”, jest wspólnym kli łączącym odczucia człowieka z obecnością Stwórcy. Miary odczuwania Stwórcy w tym kli nazywane są światami („olamot”), parcufim, stopniami. Na każdym stopniu istnieje coś wspólnego między kli i światłem – ekran („masach”), który je ze sobą łączy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 17.11.2026


Co zobowiązuje nas do zwracania się do Stwórcy?

каббалист Михаэль ЛайтманW jakim przypadku człowiek zwraca się do Stwórcy? Tylko wtedy, gdy odczuwa taką potrzebę. Mówi się, że Stwórca znajduje się wszędzie, napełnia mnie i otacza, że cały jestem w Nim zanurzony, że jest wokół mnie i we mnie. Ale dla mnie Go nie ma, nie czuję Go. To On zsyła mi to ukrycie. W jakim stanie powinienem się znaleźć, aby stał się mi niezbędny?

Chodzi o to, że Stwórca ukrywa się, stawiając przede mną cały ten świat, cały ten obraz, który wprowadza mnie w zamęt, ukazując mi samego siebie od wewnątrz. I wszystko to pojawia się zamiast Niego. A ja powinienem wykonać odwrotną pracę. Pomimo wszystkich zjawisk zachodzących w moim ciele i wokół mnie, które odczuwam, zamiast odczuwać Jego, powinienem uświadomić sobie, że to On, i nie ma nikogo ani niczego innego, ani we mnie, ani wokół mnie.

Co więc może mnie do tego zobowiązać? Jak dojść do tego, by stało się to dla mnie ważne? Problem polega na tym, że On jedynie pobudza nas do tego, za pomocą różnych drobnych uderzeń, ukłuć. Nie stoi nad nami z biczem, bo w przeciwnym razie bieglibyśmy ku Jego objawieniu z poczuciem, że jeśli za chwilę Go nie odkryjemy, zginiemy.

Poprzez swoje uderzenia jedynie nas pobudza, daje nam wolny wybór i swobodę działania w dążeniu do Jego odkrycia. I to jest jedyne działanie, jedyny obszar w którym jesteśmy wolni. Daje nam tylko wskazówki, popychając nas naprzód, ale nie wprost.

Jak na podstawie Jego wskazówek, pracować tak, aby stało się to dla mnie bardziej niezbędne, niż wszystko, co odczuwam w sobie i wokół siebie? A inaczej będę nieustannie znajdować dla siebie coś ważniejszego. Tak właśnie się dzieje i to nazywamy „życiem”: za każdym razem zwracamy się ku rzeczom, które wydają nam się ważniejsze.

Jak więc zwrócić się do Niego jako do czegoś najważniejszego ze wszystkiego, co istnieje? Jak odkryć, że Jego objawienie jest ważniejsze niż wszystko inne? To cud: znajdujemy się w Nim, On nas napełnia, poza Nim nic nie istnieje, jesteśmy wewnątrz Niego. A jednak nie chcemy tego poczuć ani odkryć, niczego nie chcemy.

Sami musimy osiągnąć uświadomienie sobie tej potrzeby i to jest jedyne zadanie, które zostało nam powierzone. Jeśli jednak nie ma grupy, sami nie jesteśmy w stanie tego osiągnąć. Nie będziemy mogli posunąć się nawet o milimetr – grupa jest niezbędna.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 16.11.2026


Wewnętrzny wąż – wróg czy przyjaciel?

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Wąż to nasz egoizm. Czy jest coś w nim dobrego? Przecież w naszym świecie jad węża wykorzystuje się do leczenia.

Odpowiedź: W wężu jest wiele dobrego i w zasadzie nie ma w nim nic złego. Nic! Dopiero w takim stopniu, w jakim człowiek nie potrafi walczyć ze swoim wężem, odkrywa, że wąż jest złem. Odkrywa to jednak tylko po to, by właściwie z nim pracować.

Pytanie: Czyli wtedy, gdy nie potrafi z nim walczyć, gdy nie ma na to siły?

Odpowiedź: Tak. Wąż jest przecież tworem Stwórcy. Został stworzony po to, aby naprawić człowieka i doprowadzić go do absolutnego dobra.

Pytanie: Zatem, jeśli człowiek ma siłę, by z nim walczyć, dochodzi do wniosku, że wąż prowadzi go ku dobru?

Odpowiedź: Tak. Człowiek sam nie jest w stanie, by walczyć z wężem, to zrozumiałe. Ale może o to prosić Stwórcę.

Pytanie: Jak to się stało, że ludzkość doszła do tego, że można wykorzystać jad węża jako lekarstwo? To przecież jakaś sprzeczność. Z jednej strony jad, a z drugiej lekarstwo.

Odpowiedź: Każda trucizna jest lekarstwem. W świecie nie ma niczego złego ani szkodliwego. Niczego! Tym bardziej jad węża, który na pierwszy rzut oka wydaje się być przeznaczony do tego, by wszystko zabijać. W rzeczywistości jest on właśnie wspaniałym lekarstwem.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”