Pytanie: Aby coś dobrego się spełniło, musisz wyznaczyć sobie cel. Powiadają: „Trzeba usiąść i napisać – właśnie napisać – co chcesz osiągnąć. Wtedy odniesiesz sukces. Przy czym należy zapisać swoje cele ręką, długopisem, nie na komputerze” – nawet w dzisiejszym czasie. W takim przypadku masz większą szansę na sukces”.

Dlaczego w przeszłości odnosiliśmy większe sukcesy, kiedy pisaliśmy piórem?

Odpowiedź: To nie jest przeszłość. Po prostu w taki sposób wyraża się swoje myśli w naturalny sposób. A jeszcze lepiej, jeśli weźmiesz dłuto z młotkiem i zaczniesz to wybijać na kamieniu.

Pytanie: To znaczy, zadać sobie trud?

Odpowiedź: Tak. To właśnie dokładnie zrobić.

Pytanie: Czy Pan dosłownie to mówi?

Odpowiedź: Oczywiście. Człowiek musi zainwestować siebie w swoją przyszłość, w swoje plany. Więc trzeba to tak zrobić.

Pytanie: A jeśli ktoś robi to na komputerze?

Odpowiedź: Wtedy jest to bardzo szybko, bezpośrednio, może wymazywać i znowu pisać. To nie jest to samo.

Pytanie: Czy pożądane jest, aby nie można było tego usunąć?

Odpowiedź: Tak. To jest pierwszy warunek.

Pytanie: Jaki cel powinien człowiek wykuć w kamieniu?

Odpowiedź: Ważny cel. Nie ma znaczenia, czy to archi ważne, czy nie. Człowiek musi wiedzieć, że to właśnie wyryje. Nic bez przyczyny mówi się, że tego co jest napisane piórem, nie da się wyciąć siekierą. Pióro – jest jednak jak coś wyrytego w kamieniu.

Pytanie: Proszę powiedzieć, czy cele człowieka zmieniają się z biegiem życia? Czy nadal powinien wyryć jeszcze jeden cel?

Odpowiedź: Oczywiście. Cele zmieniają się, to nic strasznego, niech się zmieniają. To nazywa się „Księgą życia”, którą człowiek pisze. Niech tak będzie, to nie ma znaczenia. Nie należy wymazywać tego, co było. To jest rozwój człowieka.

Pytanie: A co się dzieje, gdy człowiek na zewnątrz wygraweruje? Co w nim zachodzi wewnątrz? Załóżmy, że akceptuje Pana formułę i wyryje na kamieniu: „Chcę osiągnąć prawdziwą miłość”.

Co oprócz tego dzieje się wewnątrz niego?

Odpowiedź: Jeśli człowiek tego chce, żeby tak było. Oznacza, że już inwestuje w swoją przyszłość.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że w rzeczywistości wykuwa to wewnątrz siebie?

Odpowiedź: Tak. Oczywiście.

Pytanie: A czy można wyryć taki jeden cel, który nie zmienia się przez całe życie, i dążyć do niego?

Odpowiedź: Można, ale mimo wszystko ten cel będzie się pogłębiał i zmieniał. Być może zewnętrzna forma nie będzie się zmieniała, ale treść – tak.

Pytanie: Jaki cel wykułby Pan dzisiaj w kamieniu?

Odpowiedź: Chciałbym zobaczyć teraz wszystkich moich uczniów zjednoczonych razem. Byłaby to cudowna grupa na całej kuli ziemskiej, która rzeczywiście, trzymając się za siebie nawzajem, mogłaby stać się łączącym ogniwem między nieszczęsną ludzkością i wielkim Stwórcą. To jest to, co bym wykuł w kamieniu. Abyśmy poczuli, że zmierzamy do tego.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Sens życia, Wiadomości

Baal HaSulam, „Szamati”, art. 26, „Przyszłość człowieka zależy od jego wdzięczności za przeszłość”: Powiedziano: „Wielki jest Stwórca i tylko uniżony Go ujrzy”. Oznacza to, że tylko uniżony może dostrzec wielkość. Litery słowa „jakar” (cenny) są podobne do liter słowa „jakir” (uznawać), i to wskazuje, na ile cenna jest dla człowieka rzecz, na tyle ocenia jej znaczenie (wielkość).

Ponieważ tylko w stopniu ważności którą mu nadaje, człowiek odczuwa zachwyt, a ten zachwyt doprowadza go do uczucia w sercu. Zgodnie z jego oceną, jak bardzo rozumie i uznaje znaczenie, w takim samym stopniu rodzi się w nim radość.

Aby poczuć rzeczywistość, w której się znajduję i której na razie nie zauważam, muszę rozwinąć w sobie wrażliwość, subtelność do niej. Tak samo postępujemy we wszystkich innych dziedzinach, ponieważ prawa są niezmienne. Z czymkolwiek i kimkolwiek pracuję, czy to z metalem, drewnem, plastikiem, ludźmi, zwierzętami czy roślinami, stopniowo zaczynam odczuwać materiał, z którym mam do czynienia.

Im bardziej jest dla mnie ważny, tym bardziej się nim interesuję, przenikając uczuciem jego właściwości. Teraz nawet prosty kawałek drewna może mi wiele przekazać, chociaż dla zewnętrznego obserwatora nie przedstawia nic niezwykłego. Chodzi tu o moje przywiązanie, znaczenie które mu nadaję. I tak jest ze wszystkim.

Prawdziwy mistrz to ten, który ceni materiał, z którym pracuje, ceni swój fach i dzięki temu dostrzega pełne bogactwo jego palety. Kiedyś był taki sam jak wszyscy, a teraz, wkładając wysiłek w poznanie materiału, staje się specjalistą i odróżnia w nim tysiące odcieni i niuansów.

Dokładnie tak samo jest w duchowości. Jest jednak jeden problem: w naszym świecie najpierw widzimy z czym mamy do czynienia, a dopiero potem wnikamy w wszystkie szczegóły, natomiast w świecie duchowym sytuacja jest inna.

Tam nie dotrę do „materiału pracy”, jeśli wcześniej nie rozwinę specjalnego narządu zmysłu. W naszym świecie badam to, co na początku widzę, a w duchowości muszę najpierw rozwinąć w sobie wrażliwość i dopiero w tym stopniu zaczynam odczuwać obiekt, aby następnie móc go badać i poznawać.

Z lekcji nr 5 Kongresu w Arawa

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Jaką pomoc otrzymuje człowiek, jeśli zaczyna swój dzień od nowa?

Odpowiedź: Otrzymuje to, co powinien otrzymać dla dalszego postępu. To nie ma znaczenia, czy człowiek zaczyna dzień od nowa, czy nie, albo czy zrobił przerwę w ciągu dnia.

Pytanie: Co to znaczy zaczynać wszystko od nowa? Co zostawiam za sobą i od czego zaczynam dzień?

Odpowiedź: Uważasz, że zrobiłeś coś nie do końca prawidłowo, i zaczynasz na nowo oceniać swoją drogę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Mówimy, że Akudim oznacza związany. To znaczy, że gdy właściwości są prawidłowo związane, tworzą prawidłowe kli. Czy w odniesieniu do nas, również można powiedzieć, że w naszym wznoszeniu się z dołu do góry, musimy się prawidłowo połączyć?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: I wtedy człowiek w jedności dziesiątki odkryje wszystkie te właściwości na podobieństwo Stwórcy?

Odpowiedź: Tak. Właśnie w połączeniu między nami odkrywamy prawdziwą formę kli.

Pytanie: Dlaczego kolejność dziesięciu wewnątrz jednego kli jest określana względem Biny Dalet, a nie względem Bina Alef, Bet i Gimel, jako stanów pośrednich? To znaczy, dlaczego oś numeracji jest powiązana z korzeniem pragnienia otrzymywania, a nie z pośrednimi stanami?

Odpowiedź: A z czym można jeszcze to powiązać? Najważniejsza jest Malchut. Jeśli nie ma Malchut, nie ma kli. Malchut to pragnienie otrzymania tego, co jest w kli, i tylko ona określa, czym jest kli, jakiego typu, jakiej siły kli. Wszystko określa wyłącznie Malchut.

Pytanie: Dlaczego rozbicie kelim nastąpiło w świecie Nikudim, a nie w Akudim?

Odpowiedź: W Akudim wszystkie Sefirot są jakby zjednoczone w jedno kli, jeden ziwug, jedno rozprzestrzenianie światła, i dlatego nie ma tam przyczyny do rozbicia. Natomiast w świecie Nikudim istnieje już różnica między światłem a kli, które je otrzymuje. I dlatego tam następuje rozbicie, w świecie Nikudim.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.10.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Nauka Dziesięciu Sefirot, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Struktura Wszechświata

Niemożliwym jest iść prostą drogą do celu stworzenia, zawsze będziemy z niej zbaczać, to w jednym kierunku, to w drugim. Jest to tak jakby rakieta lecąca w kierunku celu, która cały czas odchyla się pod pewnym kątem, ale stale koryguje się w stosunku do celu.

Tak samo my zbaczamy z prostej drogi i korygujemy odchylenie, i znowu zbaczamy i ponownie korygujemy, aż w końcu osiągniemy cel. Ponieważ nie możemy poczuć, że znajdujemy się na właściwej trajektorii. Zawsze potrzebujemy jakiejś zmiany, odchylenia pozwalającego nam ocenić nasz stan. I jeśli nie odczuwam odchylenia od drogi, to znajduje się w zerowym, neutralnym stanie bez żadnej możliwości postępu.

Wszystkie nasze doznania: wzrok, słuch, węch, smak, dotyk, zbudowane są na kontraście między dwoma jakościami – na różnicy między prawdą a kłamstwem, gorzkim a słodkim. Tylko w takiej formie zaczynamy rozumieć, gdzie się znajdujemy.

Narzekamy na problemy w rodzinie, w pracy, w grupie, przechodząc mnóstwo różnych stanów, raz złych, a raz dobrych. Ale to nie jest przypadkowo, a właśnie dlatego, że tylko dzięki przeciwieństwom, na kontraście światła i ciemności możemy siebie oceniać.

I im dalej postępujemy, tym bardziej precyzyjna staje się ta ocena i mniejsze odchylenie. Zaczynamy od dużych odchyleń, a potem ich amplituda coraz bardziej się zawęża. A obok celu, odchylenia stają się zupełnie mikroskopijne, ale jednocześnie niezwykle ważne. Oznacza to, że w miarę przybliżania się do celu amplituda odchylenia od plusa do minusa staje się coraz bardziej ważniejsza.

Tak w każdej nauce specjalista wysokiej klasy w najmniejszej kwestii dostrzeże mnóstwo warunków. Natomiast dla zwykłego człowieka zauważalne są tylko bardzo duże rzeczy.

Więc pracując w grupie, musimy starać się dostrzec w naszych relacjach te fluktuacje, wahania, różnice, zmiany między dobrem i złem, odróżniające jedno od drugiego. Nie może być dobra bez zła i złego bez dobrego ani w życiu rodzinnym, ani w życiu grupy. Ale wszystko to jest dane nie po to, aby poważnie się na tym koncentrować, ale żeby postrzegać te zmiany jako środek do osiągnięcia Stwórcy, stale utrzymując Go na celu.

Tak bardzo podnosimy rozdzielczość i osiągamy taką dokładność, jakbyśmy wcześniej mierzyli odchylenie w metrach, a teraz zwiększyliśmy skalę do milimetrów. Stajemy się bardziej precyzyjnymi i wrażliwi na zmiany zachodzące w każdym z nas i w nas wszystkich razem.

A to nie jest po prostu zmiana rozdzielczości, a różne światy. W ten sposób wznosimy się ze świata Asija do Jecira, Brija, Acilut, Adam Kadmon osiągając świat Nieskończoności. Chodzi o to, na ile precyzyjnie odróżniamy otrzymywanie od dawania, Stwórcę od stworzenia, światło od ciemności we wszystkich ich wariacjach.

O tym jest powiedziane: „Mądrość przychodzi z doświadczeniem”. Im więcej pracujemy, tym większą wrażliwość rozwijamy na wszystkie te zjawiska do takiego stopnia, że zaczynamy odczuwać duchowość.

Duchowy świat znajduje się dokładnie tutaj! Stwórca i Szchina są tu obecne, cała duchowość znajduje się tu. Ale gdzie to jest, dlaczego nic nie widzimy? Po prostu nie mamy na to wrażliwości, jak małe dzieci, które nie widzą połowy z tego, co zauważają ich rodzice. I musimy rozwinąć w sobie taką wrażliwość na obdarzanie, na szczególne relacje między ludźmi.

Te szczególne relacje między ludźmi nazywamy „Szchina”, a zawartą wewnątrz nich siłę nazywamy „Stwórcą”. Dlatego powiedziano: „Wy stworzyliście Mnie”. My budujemy taki stan, w którym odkrywamy Stwórcę. Wszyscy jednoczymy się w Stwórcy i dlatego nazywa się to środkową linią.

Z lekcji według artykułu nr 29 z Księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Akudim – to 10 sfirot de- toch pierwszego parcufa rzeczywistości, co po pierwszej redukcji, nazywa się „Adam Kadmon”. Przed tym, w wyższym świetle nie istniały zupełnie pojęcia „rosz”, „toch”, „sof”. Tylko wyższe światło wypełniało wszystko co istnieje. (Baal HaSulam, TES, t. 1, cz. 4, roz.1)

Pytanie: Co to znaczy dziesięć sfirot świata Akudim?

Odpowiedź: Ogólne dziesięć sfirot, odnoszące się do całego tego obrazu, nazywa się „Akudim”.

To są kelim, pragnienia, które napełniają się światłem i istnieją wokół nas, po to aby przepuszczać do nas pewną część wyższego światła, dzięki temu możemy stopniowo, krok po kroku zbliżyć się do wyższego światła, zaczynać je odczuwać, wchodzić z nim w określone połączenie i w taki sposób wznosić się coraz wyżej.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sfirot”, 18.10.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauka Dziesięciu Sefirot, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

Pytanie: Kiedy człowiek otrzymuje dodatek pragnienia, zmienia mu się cel. Okazuje się, że dąży już do wywyższenia się nad przyjaciółmi i nie potrzebuje już wielkości Stwórcy?

Odpowiedź: Człowiekowi stale dodawany jest egoizm z góry, duma i tym podobne, cały czas musi nad tym pracować. Wtedy zaczyna rozumieć, jak wielki jest Stwórca, który najbardziej ze wszystkich uniża Siebie, ukrywając się przed naszym światem.

Możesz zobaczyć Go tylko w takim stopniu, w jakim sam umniejszasz siebie, odczuwając się mniejszym od innych. Dlatego, na ile można anulować siebie przed przyjaciółmi i wywyższać ich w swoich oczach, stopniowo ustanowicie między sobą właściwe wzajemne relacje.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Stan niskości w grupie, w dziesiątce, odczuwa się łatwo, zarówno w działaniach, jak i w rozumie. Czy powinniśmy odczuwać ten stan w odniesieniu do ludzi, którzy nie zajmują się Kabałą?

Odpowiedź: Aby być jeszcze bliżej Stwórcy, powinieneś czuć się niższy od wszystkich w porównaniu z całą ludzkością. Ale nie powinno to przejawiać się w jakichkolwiek działaniach; to wewnętrzne uczucie. Nie powinieneś tego manifestować na zewnątrz, pozostawać na zewnątrz zwykłym człowiekiem.

Dlatego Kabałę nazywa się tajemną nauką, ponieważ cała praca człowieka nad samym sobą odbywa się wewnątrz niego.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co to jest siła Stwórcy i moc Jego ręki?

Odpowiedź: To jest to, co Stwórca musi zrobić, aby wyciągnąć nas z egoizmu i podnieść nas trochę bliżej do Siebie. Taka jest praca Stwórcy. A my cały czas musimy być skierowani do siebie nawzajem i do Stwórcy tak, aby nie przegapić najmniejszej możliwości, zwrócenia się do Niego o pomoc.

Jeśli nie zwracamy się do Stwórcy, to tracimy z Nim połączenie. Stwórca nieustannie nas budzi, ale jeśli nie reagujemy, połączenie zostaje utracone. Trwa to do tej pory, dopóki nie pojawi się następna sytuacja, kiedy Stwórca może ponownie zwrócić się do nas i obudzić nas do połączenia z Nim.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Tam, gdzie jest wybór, tam należy prowadzić wojnę i wypełniać przykazanie wyboru. Nawet jeśli człowiek poniesie porażkę, grzech nie będzie aż tak wielki. Dlatego że to jest uważane za „bliskie zysku”, ponieważ, jeśli wygra tę wojnę, wniesie nowy wybór do świętości. (Baal HaSulam, Szamati 142. Główna wojna)

Przede wszystkim musimy rozważyć, czy powinniśmy walczyć przeciwko swemu złemu początkowi, który popycha nas do wojny, czy przeciwko warunkom wojny, czy też w ogóle nie walczyć. Dlatego tutaj jest wojna z wyboru.

Powiedziano, że jeśli człowiek zwycięży w wojnie ze złym początkiem, to wniesie nowy wybór do świętości, to znaczy tym samym, wzmocni siłę obdarzania, siłę miłości, więź między częściami wspólnego kli, i dlatego jest to właściwy wybór.

Pytanie: Rozpoczęcie walki ze swoim egoizmem jest w istocie tym samym, co walka ze Stwórcą. Jak człowiek może zdecydować się na coś takiego, wiedząc, że za wszystkim stoi Stwórca i może zwyciężyć, tylko wtedy, jeśli On zechce?

Odpowiedź: Tak, ale dla nas najważniejsze jest jednak pokazanie, gdzie się znajdujemy. Jeśli jest to wojna, czyli wszelkie możliwe sprzeczności, to wybieramy tę część, która jest bliższa Stwórcy, aby Go wesprzeć. Praca ze Stwórcą powinna polegać na tym, że robimy wszystko, co od nas zależy, a potem prosimy Go, aby dał nam siłę do zwycięstwa w tej wojnie.

Musimy stanowczo zrozumieć, czym jest zły początek, żeby, nie daj Bóg, nie popełnić błędu i starać się prosić Stwórcę o wsparcie, aby pokierował nas właściwie, by uświadomić sobie, czym jest egoizm i jak możemy go pokonać.

Jesteśmy zobowiązani z pełną powagą rozważyć, co mamy przed sobą, podjąć decyzję, a kiedy poznamy odpowiedź i właściwe rozwiązanie, dokonamy naprawy.

Pytanie: A jaka jest nasza najważniejsza broń przeciwko złemu początkowi?

Odpowiedź: Zjednoczenie. Tylko zjednoczenie.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa