Z artykułu „Szamati“ nr 99, „Grzesznik czy sprawiedliwy, nie jest powiedziane”: Jeśli człowiek nie posiada siły pragnienia i dążenia do duchowości, ale znajduje się wśród ludzi, którzy dążą do duchowości i ci ludzie są mu mili, to otrzymuje od nich siłę przezwyciężenia i przejmuje ich pragnienia, aspiracje i ideały. Poprzez swoje usposobienie i szacunek do tych ludzi, otrzymuje nowe dążenie i siły.

Wynika z tego, że człowiek może zarządzać swoim życiem i podążać do celu. Przede wszystkim powinien zbadać, czy cel jest rzeczywiście wart tego, aby poświęcić siebie dla jego osiągnięcia, oddać całe swoje życie? W końcu życie się nie powtarza. Nie można raz spróbować, rozczarować się celem i zacząć życie od nowa. To tak nie działa.

Dlatego człowiek powinien dobrze sprawdzić, na co warto poświęcić życie, a następnie włączyć się w społeczeństwo takich ludzi, którzy zajmują się właśnie tym, i którym drogi jest ten sam cel. Wtedy będzie mógł napełnić się od nich wielkością celu, i w taki sposób otrzymać siłę do jego osiągnięcia.

Wybierając cel, człowiek wybiera tym samym otoczenie, które jest w stanie dać mu siły niezbędne do jego osiągnięcia. A potem, zaczyna pracować nad tym, aby to otoczenie stało się dla niego przyjemne. Im bardziej będzie pod wrażeniem otoczenia, wzniosłości przyjaciół i znaczenia ich zajęć, im bardziej umniejsza siebie, aby wejść pod ich wpływ, tym więcej poczuje w sobie siły i inspiracji, przebudzenia do osiągnięcia celu i bez wątpienia będzie mógł go osiągnąć.

A zatem, po tym, jak człowiek wybrał cel i odpowiednie otoczenie, cała jego dalsza praca polega tylko na tym, aby zapewnić sobie maksymalny wpływ tego otoczenia. Bez tego, nie będzie miał sił i będzie rzucany to w górę to w dół. Straci mnóstwo czasu na takie bezcelowe wzloty i upadki, w mrocznych stanach: co nazywa się, “ani dzień, ani noc”, i nie zauważy nawet, jak przeszło mu życie.

Dlatego najważniejsze jest, aby przywiązać się do przyjaciół, zjednoczyć się z nimi, ogrzać się przy nich, aby karmić się od nich wielkością celu. Z tego wynikają wszystkie warunki określające relacje człowieka ze społeczeństwem i obowiązki każdego względem wszystkich.

Trzeba wzmacniać to społeczeństwo, zarówno ilościowo, jak i, co najważniejsze, jakościowo, grać wobec przyjaciół, pokazując sobie nawzajem, jak cel i otoczenie są bardzo ważne. Dawać przykład innym, jak należy umniejszać siebie wobec grupy i wobec celu.

Wszystkie te warunki opisane są przez Rabasza jako niezbędne prawa, według których organizowana jest grupa, po to, aby dać każdemu przyjacielowi siły, wystarczające do osiągnięcia celu. Wszystko zależy od atrakcyjności grupy w oczach człowieka, nad tym właśnie musi pracować.

Dlatego napisano: „Lepiej żeby Mnie zapomnieli, a strzegli Mojej Tory, ponieważ jej światło przywraca do źródła”. Światło działa wewnątrz więzi między ludźmi, dlatego zostawcie Stwórcę w spokoju, On sam się odkryje, gdy tylko między wami powstanie właściwa więź.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Jeśli człowiek sam z siebie nie posiada siły pragnienia i dążenia do duchowości, ale znajduje się wśród ludzi, którzy dążą do duchowości i ci ludzie są mu mili, to otrzymuje od nich siłę przezwyciężenia (egoizmu) i przejmuje ich pragnienia, aspiracje i ideały. (Baal HaSulam. Szamati 99. „Grzesznik czy sprawiedliwy, nie jest powiedziane”)

Jeśli człowiek znajduje się w grupie i ci ludzie, których widzi w niej, są mu mili, nie odpychają go, to będąc razem z nimi, stopniowo przejmuje ich cele, dążenia, pragnienia, ideały. Dlatego warto uświadomić sobie, że znajdujemy się w kabalistycznej grupie i umniejszać siebie wobec przyjaciół, aby im zazdrościć, zbliżyć się do nich.

Pytanie: Co to znaczy, że ludzie dążący do duchowości są mi mili?

Odpowiedź: To znaczy że ich kochasz, szanujesz, pragniesz być do nich podobny, chcesz być razem z nimi, ponieważ tak jak ty, dążą do duchowości. Rozumiesz, że bez tych ludzi nie osiągniesz duchowości.

Pytanie: Czy są mi mili tylko dlatego, że dążą do duchowości? A jacy są naprawdę nie ma znaczenia?

Odpowiedź: Oczywiście, że nie! Co za różnica, jacy są: czy czarni, biali, ładni, z brodą, czy z odstającymi uszami! Najważniejsze, żebyś razem z nimi miał te same pragnienia i dążył do tego samego celu. Zrozumiał, że bez nich go nie osiągniesz.

Wyobraź sobie że jesteś na wzburzonym morzu w jednej łodzi z brzydkimi, strasznymi ludźmi. Ale bez nich nie dopłyniesz do brzegu! Co możesz zrobić? Stopniowo jednak uświadamiasz sobie, że to twój egoizm maluje ci taki obraz.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego kongresu „Wzniesienie ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jest powiedziane, że trzeba zebrać się razem w miłości, braterstwie i przyjaźni. O co tutaj chodzi?

Powiedział Pan kiedyś, że można przez lata patrzeć na Pana na ekranie, ale dopóki sami nie wykonamy koniecznych działań, nic się nie wydarzy.

Odpowiedź: Tak, ponieważ musicie dążyć do więzi między sobą, aby osiągnąć w niej taki stan, który będzie na tyle wyjątkowy i silny, że mógłby zmusić Stwórcę do odkrycia tej więzi z nami wszystkimi.

Z lekcji na temat „Rosz ha-Szana”, 24.09.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Na jakim etapie rozwoju duchowego człowiek pojmuje pierwsze dziesięć Sefirot?

Odpowiedź: Dziesięć Sefirot stopniowo odkrywa się człowiekowi w takim stopniu, w jakim pragnie być razem z przyjaciółmi i  skierować wszystkie swoje pragnienia i myśli do Stwórcy.

Pytanie: Czy możemy prosić w dziesiątce, aby ciągle u nas było światło, a kiedy się nim napełnimy, to zbudujemy ekran?

Odpowiedź: Nie, nie ty o tym decydujesz. Prosisz tylko o naprawę, aby być bliżej przyjaciół i pomagać im napełnić się światłem. Powinniście starać się, aby być dobrymi narzędziami w rękach Stwórcy, czyli pragnąć, aby Stwórca poprzez was napełnił dobrem cały świat.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Dzisiaj obchodzimy dzień pamięci mojego nauczyciela Rava Barucha Aszlaga (Rabasza). Było tysiące kabalistów, którzy żyli przed nim i miliony ludzi, którzy marzyli o odkryciu duchowości. Ale teraz cała ta praca skupiła się na nas i musimy postarać się osiągnąć formę tzw. „ostatniego pokolenia”, aby przez wiarę ponad wiedzą wejść na poziom duchowy, do pierwszej znajomości ze światem duchowym, z jego siłami i możliwościami.

Cała ludzkość zaczyna odczuwać zależność od siebie nawzajem, zarówno w sposób zły, jak i dobry: zależność od grup terrorystycznych pragnących wojny i od ludzi dążących do zjednoczenia.

Wszyscy jesteśmy częściami tej jednej ludzkości i jesteśmy coraz bardziej świadomi naszego wzajemnej zależności. Na razie zależność ta wyraża się w nieprzyjemnej formie: jak epidemia. Ale z drugiej strony robimy coraz większe postępy, ponieważ widzimy, że nasze powiązanie pochodzi z góry jako niezbędny warunek do posuwania się naprzód.

Dwóch wielkich kabalistów Baal HaSulam i jego najstarszy syn Rabasz stworzyli metodę przeznaczoną dla „ostatniego pokolenia”. Dlatego jesteśmy niezmiernie wdzięczni tym dwóm kabalistom i Stwórcy, który ich do nas przysłał. Rabasz pisze, że jeśli zbierze się razem grupa ludzi zjednoczonych wspólnym celem, gotowych anulować osobiste interesy na rzecz zjednoczenia, to taka grupa jest w stanie osiągnąć wzniosły cel, będąc jeszcze na tym świecie.

Im bardziej człowiek docenia grupę, nauczyciela i Stwórcę, tym bardziej przybliża się do siły obdarzania i osiąga wiarę ponad wiedzę. Tutaj działa jedna główna zasada, która nazywa się „Izrael, Tora i Stwórca są jednością”. Człowiek stara się włączyć w dziesiątke, którą organizuje tak, aby stała się ona miejscem dla odkrycia w niej Stwórcy.

Musimy działać na tym świecie, jak posłańcy Stwórcy spełniając pragnienie z góry i pomagając mu realizować się w ludzkości. Przecież nie ma takiego związku między Stwórcą i ludzkością, który pozwoliłby ludziom odczuć intencję Stwórcy. Dlatego musimy zrealizować ten związek – wznieść się na duchowy poziom wiary ponad wiedzę i jednocześnie znajdować się w wiedzy, to znaczy służyć jako przejście między Stwórcą, siłą Biny i Malchut, całą ludzkością.

W ten sposób możemy przekazać wszystkie siły i intencje ludzkości, która przyłączy się do nas i podniesie się razem z nami jako siła wspierająca nas, ACHAP poziomu duchowego.

Oczywiście nie ma nic nowego pod słońcem i pojęcie wiary ponad wiedzą było znane kabalistom jeszcze przed Rabaszem. Ale ono nie było tak szczegółowo wyjaśnione i wytłumaczone, jak zrobili to Baal HaSulam i Rabasz, w celu doprowadzenia tej metody do praktycznej realizacji wśród szerokich mas.

Rabasz szczegółowo wyjaśnił metodę Baal HaSulama i rozszerzył ją poprzez swoje artykuły. On w istocie dokładnie wyjaśnił całą duchową drogę, którą człowiek musi przejść. Wszystkie jego artykuły są jak jedna fascynująca powieść opowiadająca o duchowym rozwoju człowieka, o jego wzniesieniu ze zwierzęcego poziomu na ludzki poziom.

Nawet nie rozumiemy, jaka nieskończona głębia kryje się w artykułach Rabasza. Ale dopiero po wzniesieniu się po duchowej drabinie do ostatecznej naprawy, będziemy mogli ocenić, jak ten człowiek przygotował dla nas całą drogę i jakie najwyższe stopnie opisuje w swoich artykułach.

Z lekcji na temat „Dzień pamięci Rabasza”

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Rabasz, Rozpowszechnianie metody

Człowiek nie posiada siły, aby skoncentrować się na naprawie własnego egoizmu. Jednak znajdując się wśród ludzi, dążących do naprawy, jeśli ci ludzie są dla niego przyjaźni, to on otrzymuje od nich siłę przezwyciężenia egoizmu i przenika ich pragnieniami, dążeniami, ideałami. Mimo to, że zgodnie z własnymi właściwościami nie posiada takich pragnień, dążeń i siły ducha, to właśnie dzięki przychylności i szacunkowi do tych ludzi otrzymuje nowe dążenia i siły.

(Z artykułu Baal HaSulama z księgi „Szamati”, artykuł 99 „Grzesznik czy sprawiedliwy – nie powiedziano”)

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Zasady pracy w grupie

Pytanie: Czym jest stan powrotu? Do czego dążymy?

Odpowiedź: Chodzi o powrót do Stwórcy. Samo stworzenie to oddzielenie od Stwórcy. A powrót jest rezultatem naszych wysiłków.

Pytanie: Skoro od Stwórcy zależy czy połączy się z nami i napełni to połączenie Swoją siłą, jaka modlitwa powinna wypływać od nas, aby Stwórca rzeczywiście odpowiedział na nią?

Odpowiedź: Od Stwórcy zależy doprowadzenie nas do takiego zjednoczenia, w którym bylibyśmy do Niego podobni. Pozostaje nam tylko dążyć do tego i pragnąć, aby to się stało.

Z lekcji na temat „Rosz ha-Szana”, 24.09.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Kiedy studiujemy „Ptichę” albo „TES”, mam takie wrażenie, jakby tłumaczono mi coś z innej galaktyki. Nie rozumiem, gdzie to jest we mnie. Słucham, jak przyjaciele zadają pytania, jakby odkrywali to wszystko w sobie. Co zrobić, żeby zacząć choć trochę, postrzegać to w ten sposób?

Odpowiedź: Można doradzić tylko jedno. Mówimy o rozprzestrzenianiu się światła w kli – w pragnieniu. Wyobraź sobie, że działa na ciebie światło – pragnienie napełnienia, zadowolenia, obdarzania wszystkim. Odkrywasz to w celu otrzymywania, i stopniowo światło wnika w ciebie i buduje w tobie odpowiednie stopnie.

W zasadzie, na tym polega cała nauka Kabały.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 21.09.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauka Dziesięciu Sefirot, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Na wcześniejszych lekcjach słyszałem, że wszystko, o czym jest mowa w Kabale, dzieje się w linii (kaw). Czy można powiedzieć, że krąg (igul) jest tym, co istnieje w potencjale i w Nieskończoności, a kaw jest tym, co wchodzi do mojego postrzegania?

Odpowiedź: Nie możemy odczuć tego, co dzieje się w Nieskończoności. Możemy poczuć jedynie to, co dzieje się w naszym kli, w naszych pragnieniach.

Pytanie: Jaki jest więc związek między kaw a tym, co dzieje się w moim kli?

Odpowiedź: To jest jedno i to samo.

Pytanie: Od czego zależy, co dokładnie z Nieskończoności wchodzi do kaw?

Odpowiedź: To zależy od twojego pragnienia.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 21.09.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauka Dziesięciu Sefirot, Praca duchowa

Pytanie: Czym jest stan stworzenia, w którym są trzy składniki: igulim (okręgi), kaw (linia) i cinor (kanał)?

Odpowiedź: To są elementy istniejące w świecie duchowym dla uzgodnienia działań między sefirot lub parcufim.

Pytanie: Co pojawiło się jako pierwsze: igulim czy kaw?

Odpowiedź: Najpierw powstały igulim, a po redukcji, której dokonuje stworzenie, pojawia się kaw, linia wiążąca między sobą elementy stworzenia.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 20.09.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauka Dziesięciu Sefirot, Praca duchowa, Struktura Wszechświata