Pytanie: Od czego zależy, że jedni osiągają wyniki za pomocą pracy, a inni za pomocą modlitwy?

Odpowiedź: Zależy to od wielu przyczyn: od stanu człowieka, od jego duszy, od tego, jak jest połączony z innymi.

Pytanie: Co oznacza prawidłowa reakcja na ciągłe przebudzenie przez Stwórę?

Odpowiedź: Powinieneś czuć, że jesteś gotowy otworzyć swoją duszę na Stwórcę i pragniesz być w kontakcie z Nim, ponieważ dążąc do osiągnięcia celu stworzenia, napełniasz Go. A miłosierdzie Stwórcy wyraża się w tym, że ci pomaga.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Bardzo często pojawia się we mnie uczucie litości w stosunku do narodów świata, jak do małych dzieci, dlatego, że Stwórca nie przybliżył ich do Siebie. Co powinienem zrobić z tym uczuciem?

Odpowiedź: Naszym zadaniem jest przybliżanie ludzi do Stwórcy. Kiedy będziemy pewni, że prawidłowo wszystko rozumiemy i jesteśmy już na minimalnym duchowym stopniu, wówczas będziemy mogli zwrócić się do ludzi na świecie i spróbować podciągnąć ich w górę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Powiedział Pan, że gdyby Stwórca nie zsyłał problemów, człowiek nie miałby potrzeby współdziałać z Nim we właściwy sposób. Jak prawidłowo współpracować ze Stwórcą ponad problemami, aby skutecznie je wykorzystać?

Odpowiedź: W tym celu, musimy wznieść się ponad wszelkie problemy, aby być niezależni od nich, a następnie pobudzać ich kolejno i zgodnie z tym budować swoje stany.

Pytanie: Co to znaczy wznieść się ponad nimi, a następnie je pobudzać?

Odpowiedź: Wznosisz się ponad problemami, jakby nie dotyczyły ciebie, a następnie pobudzasz je ze swojego już duchowego stanu.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Proces naprawy podzielony jest na kilka etapów, które określają porządek naszego duchowego postępu. Gdyby bowiem teraz, pozwolono nam w naszych egoistycznych pragnieniach, poczuć przyjemność pochodzącą od Stwórcy, dobrego i czyniącego dobro, nigdy nie bylibyśmy w stanie naprawić tych pragnień w celu obdarzania. Zrozumiałyby one, jak wielka przyjemność kryje się w wyższym świetle, i nie można by już ich skrócić ani naprawić.

Dlatego na pierwszym etapie człowiek musi osiągnąć wiarę, czyli nabyć siłę obdarzania, która rodzi się w nim pod wpływem wyższego światła, pod warunkiem, że wkłada wysiłek w pracę w grupie i dąży do osiągnięcia obdarzania, w stopniu w jakim rozumie tę właściwość. Wtedy stopniowo kształtuje się w nim siła, która nagle sprawia, że odczuwa, że bycie obdarzającym jest dobre.

Wydawałoby się, że preferuje obdarzanie również z egoistycznych motywów? Ale nie, odczuwa przyjemność z faktu, że nie ma w tym żadnej osobistej korzyści. Światło, poprzez swoje działanie, daje mu takie pragnienie, takie wartości, które zmuszają go by doceniać obdarzanie. Wówczas człowiek jest gotowy do wykonywania działań obdarzania dla nich samych. Prosi jedynie o możliwość wykonywania takich działań w odniesieniu do swojego otoczenia.

W miarę zdobywania siły obdarzania, zaczyna rozumieć, jak pracować ze swoimi pragnieniami, co nazywa się wypełnieniem 613 przykazań, czyli naprawia 613 pragnień, na które dzieli się ogólne pragnienie człowieka. Wtedy oczywiście, wykorzystuje każde pragnienie wyłącznie dla obdarzania.

W takim stopniu, w jakim człowiek potrafi wykorzystać swoje pragnienia w celu obdarzania, zaczyna odczuwać nie tylko siłę obdarzania, ale również siłę miłości. Tak poprzez realizację 612 przykazań, dochodzi do ostatniego, 613 przykazania – miłości do Stwórcy. Wtedy z wszystkich tych przykazań zostaje mu odkryta stała, wieczna przyjemność, dla której zostało stworzone całe stworzenie i którą Stwórca pierwotnie zamierzał napełnić człowieka.

Okazuje się, że żaden krok na tej drodze nie jest możliwy bez uprzedniego pragnienia człowieka. A to jest całkowicie zależne od otoczenia – od tego, jak bardzo ukierunkowuje człowieka i wzmacnia jego pragnienia do obdarzania, oraz od tego, jak sam człowiek wywyższa swoje otoczenie, aby uczynić te pragnienia wspólnym celem.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Księga Zohar zawiera dwa poziomy: język uczuć i język duchowego określenia. Jak osiągnąć etap, w którym obydwa poziomy pomogą nam podnieść się ponad opowieścią i poczuć duchowe znaczenie?

Odpowiedź: Po to aby zbliżyć się do zrozumienia duchowości, Stwórca stworzył nie jednego człowieka, a wielu ludzi, rozbijając na części wspólną duszę i tym samym dał nam możliwość zjednoczenia się. Jeśli zjednoczymy się ze sobą ponad naszym egoizmem, to bardziej i lepiej zrozumiemy Stwórcę i całą naturę.

Pytanie: Jak poczuć, że wszystko opisane w tej księdze, dzieje się we mnie?

Odpowiedź: Dokona tego Wyższe Światło, nazywane „Zohar“. Powinniśmy jedynie starać się zjednoczyć między sobą nawzajem i dobrze na siebie wpływać.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Język Kabały, Praca duchowa, Studia Kabały, Wspólna dusza "Adam", ZOHAR

Pytanie: Co oznacza miłosierdzie w oczach stworzeń?

Odpowiedź: Miłosierdzie w oczach stworzenia jest wówczas, gdy wszyscy cię kochają.

Komentarz: Ale to dzieje się tylko w odczuciu wewnętrznym, ponieważ na zewnątrz mogą mnie nie kochać.

Odpowiedź: Nie ma nawet co mówić o tym, co zewnętrzne. Mówimy tylko o naszych wewnętrznych, najgłębszych odczuciach.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Kim jest człowiek dojrzały duchowo?

Odpowiedź: Ten, który próbuje zrozumieć, dlaczego Stwórca odnosi się do niego w taki sposób.

Pytanie: Co pomaga nam stać się duchowo dojrzałymi?

Odpowiedź: Być w połączeniu między sobą i omawiać te stany, przez które razem przechodzimy.

Pytanie: Jednocząc się w dziesiątce, leczymy się w niej z egoizmu światłem Stwórcy. A najpotężniejszym środkiem uzdrowienia jest modlitwa?

Odpowiedź: Tak, to prawda.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Właśnie tam, gdzie jesteśmy bezradni i pozbawieni nadziei, niezdolni zmienić sytuacji, właśnie tam odczuwamy konieczność zmiany siebie. (Viktor Frankl, austriacki psychiatra, psycholog i filozof, który przeżył piekło nazistowskich obozów koncentracyjnych).

Kiedy człowiek stoi wobec Absolutu, przed czymś, czego nie może zmienić, wtedy rozumie potrzebę zmiany siebie, że jedynie to jest jego możliwością, żeby cokolwiek zrobić, by dalej właściwie istnieć w świecie, tym że zmieniam siebie. Od tej chwili do następnej i kolejnej. I tak stopniowo, przeżyć całe życie w taki sposób, że w każdej chwili zmieniasz siebie.

Pytanie: Więc Pan wręcz preferuje sytuacje bez wyjścia?

Odpowiedź: A jakże inaczej? Jak można bez nich?! Jeśli człowiek nie odczuwa ślepego zaułka…

Komentarz: Czyli stan bez wyjścia, to dla Pana jest wyjście?

Odpowiedź: Tak jak mały samochodzik, zabawka dla dzieci, uderza w przeszkodę i zaczyna skręcać. Jeszcze raz uderza i znowu skręca. I tak wciąż szuka, aż ze wszystkich możliwości odkrywa, że jest wyjście.

Pytanie: To znaczy że człowiek, który porusza się od ślepego zaułka do ślepego zaułka, ostatecznie zawsze znajdzie wyjście?

Odpowiedź: Oczywiście. Wszystko jest zaprogramowane.

Pytanie: Czyli w zasadzie, jako człowiek, powinienem zaśpiewać hymn na cześć ślepego zaułka?

Odpowiedź: Oczywiście! Przecież to jest właśnie siła naszego kształtowania.

Komentarz: Ale zawsze chcę unikać ślepych zaułków. Człowiek chce ich unikać.

Odpowiedź: A czy możesz podjąć naprawdę właściwą decyzję bez ślepego zaułka?

Komentarz: Mało prawdopodobne.

Odpowiedź: Raczej nie.

Komentarz: Jaką prawidłową decyzję, powinna podjąć ludzkość obecnie? To pytanie globalne, aktualne dzisiaj, konieczne.

Odpowiedź: W każdym przypadku jest to samo, anulować siebie. Anulować siebie.

Komentarz: To „anulowac siebie”, powiedzmy że jest zrozumiale dla Pana uczniów…

Odpowiedź: A powinno być zrozumiałe dla wszystkich.

Pytanie: Czym jest to słowo „anulować siebie” dla Pana?

Odpowiedź: To jest nie ja decyduję, co robić, nie ja określam cel, nie ja go sobie rysuję, a potem próbuję osiągnąć. Ja mogę tylko jedno, anulować siebie wobec innych tak, aby osiągnęli swój cel.

Jeśli stawiam sobie za cel coś innego niż pomaganie innym, oznacza to, że stoję im na drodze. Jeśli anuluje siebie, to pomagam im iść do celu. Ostatecznie wszyscy powinni używać siebie, by pomagać innym w osiągnięciu ich celu.

Pytanie: A co wtedy dzieje się z moim „ja”?

Odpowiedź: Wtedy właśnie to „ja” manifestuje się jako wspólne, zbiorowe, w którym odkrywa się wyższa siła natury, jedyna istniejąca i zarządzająca wszystkim.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Praca duchowa, Sens życia, Wiadomości, Wolna wola

Pytanie: Gdzie znajduje się wyższe światło?

Odpowiedź: Kli napełnia się światłem Chasadim (miłości i miłosierdzia), siłą obdarzania, która zawiera w sobie światło Chochma (mądrości).

Wyższe światło jest właśnie światłem Chochma, obleczone w światło Chasadim. To światło działa nieustannie. Cały czas zwracamy się do Malchut Świata Nieskończoności, ponieważ jest to jedyny stan, który istnieje.

Materia Malchut Nieskończoności to pragnienie otrzymywania przyjemności. Stworzenie nadaje temu pragnieniu intencję „dla obdarzania”. Wówczas w tę intencję obdarzania, pochodzącą od stworzenia oboleka się wyższe światło ze strony Stwórcy.

W taki sposób miłość Stwórcy i miłość stworzenia odkrywają się razem, wewnątrz naszego pragnienia, ten stan nazywa się Światem Nieskończoności.

Ten stan istnieje, musimy tylko podjąć wysiłki, aby go odkryć! Nie można tego dokonać w pojedynkę, tylko dzięki wspólnym wysiłkom, w których jednoczą się wszystkie duchowe iskry, wszystkie punkty w sercu.

Nasz wspólny wysiłek budzi to światło, które napełnia Świat Nieskończoności i przyciąga je do nas w postaci Otaczającego Światła, świecącego nam z oddali. Pod jego wpływem świecenia, stajemy się podobni do Malchut Świata Nieskończoności.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Praca duchowa

Pytanie: Jak dziesiątka powinna prawidłowo zbudować kli, aby przyciągnąć światło dziesięciu sfirot?

Odpowiedź: Tego uczymy się w procesie praktycznych zajęć. Zbliżając się do siebie, musimy włączyć się jeden w drugiego i wspólnie starać się wznieść. W taki sposób za każdym razem będziemy poznawać coraz wyższe korzenie, coraz głębiej.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 16.10.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie