Z powyższego wynika, że miłość do przyjaciół, zasada „niech człowiek pomoże bliźniemu” oznacza, że wystarczy, jeśli każdy wspiera przyjaciela, jak znajdującego się z nim na jednym poziomie.

Ale ponieważ każdy musi uczyć się od przyjaciela, istnieją wzajemne relacje między nauczycielem i uczniem. Dlatego człowiek powinien uważać przyjaciela za wyższego od siebie. (Rabasz, „O znaczeniu przyjaciół”)

Pytanie: Z jednej strony przyjaciel jest dla mnie jak nauczyciel, czuję się wobec niego mniejszy. Z drugiej strony ja jestem jakby nauczycielem dla przyjaciela. Jak się zmieniają te poziomy?

Odpowiedź: Działają jednocześnie, tak jak w przypadku matki z niemowlęciem. Z jednej strony dziecko jest dla niej najważniejsze, a z drugiej strony cały czas się nim zajmuję, dziecko znajduje się pod jej władzą. Okazuje się, że dziecko nią kieruje, a matka troszczy się o nie, jakby nim kieruje.

Jeśli moja przyszłość zależy od przyjaciela, oznacza to, że jest dla mnie najważniejszy. Jeśli wszystko, co mogę zrobić w duchowości, robię tylko poprzez niego, to znaczy, że nie powinienem od niego otrzymywać, a obdarzać go. Nasza interakcja powinna być absolutnie odkryta i pełna. W rezultacie dochodzimy do trzeciego stanu, kiedy dwie odkryte relacje do siebie nawzajem przemieniają się w jedną całość.

Pytanie: Okazuje się, że stajemy się równi?

Odpowiedź: Jesteśmy na tyle równoważni względem celu, że nasze „my” znika i pojawia się jedna wspólna przestrzeń, wspólne życie, wspólna objętość, w której odkrywa się Stwórca.

Pytanie: Gdzie tutaj jest wiara ponad wiedzę?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzę pojawia się jedynie wtedy, gdy zstępujące światło, daje nam siły i zaczynamy odczuwać w sobie potrzebę obdarzania. Ta potrzeba wydzielania z siebie, obdarzania, emanowania, jest właśnie realizacją wiary ponad wiedzę.

Z programu TV „Ostatnie pokolenie”

Kategorie: Praca duchowa w grupie, Rabasz

Pytanie: Czy działania obdarzania mogą być odczuwane jako słodycz? Czy w naszej pracy właśnie gorycz jest wskaźnikiem obdarzania?

Odpowiedź: W naszej pracy wskaźnikiem obdarzania jest nasze dążenie do połączenia między sobą i ujawnienia Stwórcy w tym zjednoczeniu. Chcemy ofiarować Stwórcy nasze połączenie jak potrawę, jako prezent, jak miejsce, w którym może odkryć Siebie.

Pytanie: Im cięższa praca dla Stwórcy, tym lepszy jest jej wynik. A gdzie jest radość z otrzymywania pracy dla Stwórcy? Jak to współgra ze sobą?

Odpowiedź: Bardzo prosto: im cięższa praca, tym więcej możemy w nią włożyć i tym więcej otrzymać. To stąd bierze się radość.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Z artykułu Rabasza „Nie dodawać i nie ujmować w pracy”: Jeśli człowiek pragnie przystąpić do pracy duchowej, przede wszystkim musi zrozumieć, co się przez to rozumie: komu chce służyć.

Oznacza to że najpierw powinien ocenić wzniosłość i wielkość Króla oraz zapragnąć, aby Król przyjął go jako swego bezinteresownie służącego sługę. Ale skąd może się w nim pojawić pragnienie służenia Królowi bez żadnej korzyści dla siebie? Tylko wielkość i ważność Króla może dać mu paliwo do pracy, bez jakiejkolwiek nagrody. Dlatego cała praca człowieka polega na wyobrażaniu sobie wielkości Stwórcy.

Wielkość Stwórcy jest jedyną przyczyną, która może nas zobowiązać do prawdziwej pracy. Istnieje wiele innych bodźców, ale wszystkie działają ze strony naszego egoizmu. Tylko wtedy gdy do pracy inspiruje nas wielkość Stwórcy – motywacja pochodzi ze strony obdarzania. Wielkość Wyższego zobowiązuje nas do obdarzania i pomaga je osiągnąć.

Należy dokładnie rozdzielić te dwie rzeczy. Wszystkie pozostałe formy przebudzenia, nawet przychodzące od grupy, przyjaciół, ostatecznie oddziałują na nasze ego i pobudzają nas egoistycznie: poprzez zazdrość, żądzę zaszczytów, pragnienie otrzymywania przyjemności.

I tylko wielkość Stwórcy, o którą prosimy Go, aby odkrył ją między nam, służy jako bezpośrednia motywacja. Nie pragniemy bowiem Jego napełnienia, lecz chcemy odczuć i zainspirować się Jego wzniosłością, ujrzeć Jego wielkość. To zapewnia człowiekowi prawdziwe dążenie.

Wiemy przecież, że bez popychania z tyłu i przyciągania z przodu nie jesteśmy zdolni poruszać się. Z powodu swojego naturalnego lenistwa nie pragniemy niczego, poza całkowitym spokojem. Tak działa pragnienie otrzymywania przyjemności. Tylko jeśli przed nami pojawi się jakaś przyjemność, jesteśmy gotowi ruszyć z miejsca, jeśli uznamy że jest tego warta.

Chcemy więc, aby nasze pragnienie otrzymywania przyjemności poruszało się, przyciągane wielkością Stwórcy, wielkością Króla. Wtedy z pewnością będziemy postępować prawidłowo.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Rabasz. Notatka 344. „Wyjdź z twojej ziemi”: „Potomstwu twemu Ja dam tę ziemię”.

Potomstwo – to nasze kolejne działania, kiedy przyjmuję na siebie pewne obowiązki i dążę do tego, aby je wypełnić, zmienić siebie, wykonywać dodatkowe działania.

Oznacza to, że jest to rezultat pochodzący z poprzedniego stanu. Dzieje się tak na każdym stopniu wznoszenia się po duchowej drabinie.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa