Jeśli dwoje przyjaciół siedzi razem i myśli, jak zwiększyć ważność Stwórcy, to mają już siłę, by wzmocnić się w wielkości Stwórcy. [Rabasz. Artykuł 17 (1986) „Porządek zgromadzenia”]

Wystarczy, że po prostu usiądziemy razem, zastanowimy się, jak podnieść ważność Stwórcy w swoich oczach, – tym umacniamy się w Jego wielkości. Powinniśmy więcej myśleć o tym, jak ważny może być Stwórca w naszych oczach. Zgodnie z tym będziemy mieli możliwość rozwoju.

W grupie można rozmawiać o wszystkim, ale w taki sposób, żeby na początku i na końcu rozmowy być połączonym ze Stwórcą, z celem. Rozmowę należy rozpocząć od tego, że to doprowadzi nas do celu, ukierunkuje i przybliży do Stwórcy. A zakończyć tym, że sprawdzamy, na ile to, co przed chwilą rozpatrywaliśmy, przybliżyło nas do celu. To jest brane pod uwagę i tylko do tego powinniśmy dążyć.

Tylko w takim stopniu, w jakim mogę poczuć wielkość celu od swoich przyjaciół, będę mógł się do Niego przybliżyć. Mogę ile tylko chcę kultywować, rozwijać, rysować go w sobie – to nic nie pomoże. Muszę podziałać na grupę, a ona na mnie. W tej mierze będę pobudzony wielkością celu, może nawet do tego stopnia, że Stwórca zacznie się we mnie odkrywać.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to za stan, gdy człowiek wzmacnia swoją więź ze Stwórcą? Czy w ogóle można tę więź wzmocnić?

Odpowiedź: Jeśli pojawiają się we mnie nowe pragnienia dla otrzymywania i spadam ze stopnia mojego poprzedniego połączenia ze Stwórcą, to teraz przezwyciężam te nowe pragnienia i pojawia się we mnie odbite światło: im większe pragnienie otrzymywania, tym większe odbite światło, co oznacza większą więź z Nim.

Jaka jest różnica między małym i dużym parcufem? Na dodaniu pragnienia, i w rezultacie dodaniu intencji obdarzania przy naprawie tego pragnienia. Wtedy pojawia się właśnie dodatkowe wewnętrzne światło w parcufie. To wewnętrzne światło, rozprzestrzeniające się od pe do tabura, nazywane jest odkryciem imienia Stwórcy.

Ogólne światło nazywane jest ogólnym imieniem HaWaJaH, nie można go rozszyfrować, można jedynie powiedzieć, że jego gematria wynosi 26. Postrzegamy HaWaJaH jako święte imiona, czyli jako światła NaRaNHaJ, które rozprzestrzeniają się od pe do tabura.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jaką rolę w budowaniu dowolnych relacji, odgrywa intencja?

Odpowiedź: Intencja jest absolutnie wszystkim. Nie ma nic poza intencjami.

Pragnienia są nam dane, są rozbite, uporządkowane, rozrzucone, pojawiają się w nas według określonego programu. Dlatego najważniejsza jest intencja: w jakim celu, w imię czego, dla kogo zamierzam coś zrobić, albo nawet tylko pomyśleć?

Najważniejsze jest to, dokąd jestem skierowany swoimi myślami, uczuciami i dążeniami.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jak w naszym obecnym stanie poczuć wielkość Stwórcy?

Odpowiedź: W naszym stanie odczuwamy wielkość Stwórcy w postaci otaczających nas świateł. Mamy wielkie pragnienie otrzymywania, które chce otrzymywać przyjemność, napełnić się.

Dlatego pragnę poczuć wielkość Stwórcy w taki sposób, aby znajdowała się ponad moim pragnieniem otrzymywania, aby to odczucie było jak otaczające światło wokół tego pragnienia. Wtedy przylgnę do otaczającego światła i będę mógł uczynić coś ponad rozumem.

Nazywa się to, otrzymywaniem siły od otaczających świateł, by wznieść się ponad pragnienie otrzymywania, wiarą ponad wiedzę.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Co to znaczy ukryte i jawne zarządzanie Stwórcy”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa